(Yaoi) TITAN  ลำนำอสูรสีเงิน (จบแล้ว)

ตอนที่ 6 : TITAN 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    8 ก.ค. 57

 


TITAN 05

****


ต่อให้ต้องกลับไป...ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต

ฉันจะไม่ยอมให้เซย์เป็นอะไร

ฉันสาบาน



-อลัน แมคคัลเลย์-

****

 

                ร่างสูงใหญ่นั่งครุ่นคิดบนเก้าอี้ไม้ ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องมองกล่องไม้เล็กๆที่เปิดออกหลังจากถูกปิดตายไว้เนิ่นนาน ราวกับว่าไม่ต้องการเห็นสิ่งของภายในกล่องตลอดไป อลันหลับตาลงนิ่ง ค่อยๆเอื้อมหยิบสิ่งของภายในกล่องออกมาอย่างเบามือ ลูกแก้วกลมในมือทอสีเหลือบรุ้งแปลกประหลาดราวกับสีของท้องฟ้าในดินแดนที่แสนห่างไกล ความทรงจำในวันวานหวนกลับ ราวกับเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงห้วงฝัน....และยามนี้เขาจำต้องตื่น

                แค่เพียงคิดว่าอาจต้องสูญเสียคนสำคัญอีกครั้ง หัวใจของเขาก็หดเกร็ง มันปวด...แบบที่ไม่ได้รู้สึกมาเนิ่นนาน

                ฝ่ามือหยาบหนากำรอบลูกแก้วอย่างเบามือ เพียงแค่บีบมันให้แตกเท่านั้น...แค่บีบมันให้แตก เขาก็จะกลับไปยังที่แห่งนั้น ที่ซึ่งเขาและพ่อแม่ของเซย์ปฏิญาณต่อกันว่าจะไม่มีวันหวนกลับ ดวงตาสีฟ้าเข้มเลื่อนลอย ทว่าในเวลานี้คนสำคัญทั้งสองกลับจากไปอยู่ในที่ไกลแสนไกล ทิ้งเขาไว้เผชิญปัญหาตรงหน้าเพียงลำพัง

                ....เขาควรจะทำอย่างไร....

            ....นายอยู่ที่ไหนกันแน่....เซย์.....



****

                นี่มันตัวอะไร?

                เซย์เบิกตากว้างมองสิ่งมีชีวิตที่คล้ายม้าทว่าร่างกายของมันกำยำใหญ่โตกว่าม้าที่เขาเคยรู้จักแถมยังมีเขี้ยวยาวชวนสยองอีกต่างหาก เจ้าม้าดำพ่นลมหายใจเหม็นเขียวใส่หน้าเขาเต็มแรงจนผมยุ่งๆปลิวสะบัด

                และที่เลวร้ายที่สุดคือคนบนหลังม้า

                “จะไปหรือไม่ ข้าไม่ได้มีเวลาว่างเที่ยวเล่นเหมือนเจ้าหรอกนะ เจ้ามนุษย์ฟารุคเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน เรือนผมสีดำยาวถูกมัดรวบด้วยเชือกสีเดียวกับเส้นผม ใครเชิญเจ้ายักษ์บ้าไร้ความรู้สึกนี่มาด้วยกัน เขาอยากไปหาทางหนีนะไม่ได้อยากไปตาย

                “นายจะไปทำงานก็ไปสิ ฉันไปกับโดรีฟกับเรวารี่ได้

                “คิดจะกวนโมโหงั้นหรือเฮ้ย! เขาแค่พูดความจริง ไม่ได้อยากกวนใจกวนดาบฟารุคแม้แต่น้อย เซย์กลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางเดินถอยไปยืนด้านหลังโดรีฟ

                “ปะ...เปล่าก็พูดจริงๆนี่ นึกอยากตบปากตัวเองนักที่พูดเสียงตะกุกตะกักออกมา

                “นี่เจ้า!

                “ท่านฟารุค ใกล้ได้เวลานัดแล้ว ทหารหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินดวงตาเรียวรีที่คุมบังเหียนม้าอีกตัวหนึ่งเอ่ยขึ้น เซย์มองเขาโค้งสีน้ำตาลแดงของอีกฝ่าย ไฝสีดำเม็ดเล็กที่ใต้ตาข้างซ้ายทำให้ใบหน้าได้รูปดูมีเสน่ห์อย่างน่าอิจฉา เขาจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าคนตรงหน้ามักอยู่กับฟารุคตลอดเวลา

                “ท่านลาร์คเป็นดั่งมือซ้ายของท่านฟารุคขอรับ ถ้าท่านเซย์จำได้ เขาก็อยู่เฝ้าตอนท่านฟื้นเช่นกัน

                นายนั่งอยู่ในใจฉันรึเปล่าเนี่ยโดรีฟ ถามจริงเถอะภูตแกะหัวเราะคิกทันที

                โดรีฟ พาเด็กมนุษย์นั่นกลับปราสาทซะได้ยินดังนั้นเซย์ก็อ้าปากค้าง ตะโกนเถียงกลับแทบจะในทันที

                ใครจะกลับ! ฉันจะไปวูสเลคด้วย  เมื่อเห็นว่าทั้งฟารุคและเซย์ต่างทำหน้าถมึงทึงขึ้นเรื่อยๆโดรีฟจึงรีบเอ่ยกระซิบกับชาวมนุษย์ข้างกาย รีบขึ้นม้าเถิดขอรับท่านเซย์คนฟังเลิกคิ้ว

                ขึ้นม้า? แล้วม้าเขาอยู่ไหนกันล่ะ รอบตัวมีม้าเพียงสามตัวเท่านั้นและทั้งหมดนั่นก็มีเจ้าของหมดแล้วด้วย ตรงหน้าเขาคือฟารุค ข้างขวาคือเรวารี่ และข้างซ้ายคือลาร์ค โดรีฟยื่นสองมือให้เรวารี่ช่วยพยุงตนขึ้นไปนั่งบนหลังม้าของทหารหญิงจึงเหลือแต่เขาเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่บนพื้นดิน

                “ไปกับข้า หรืออยู่ที่นี่ ฟารุคเอ่ยเสียงเย็นเยียบ เมื่อเห็นว่าเขายังลังเลยักษ์หนุ่มจึงชักบังเหียนม้าเตรียมจากไปโดยไม่รอทำเอาคนถูกทิ้งร้องเสียงหลงทันที เดี๋ยว! ไปก็ได้ ฉันไปกับนายก็ได้!” ยักษ์หนุ่มหยุดม้า ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองคนที่ยืนอยู่ด้านล่างอย่างไม่สบอารมณ์นัก

                “เช่นนั้นก็เลิกอิดออดแล้วยื่นมือมา ข้ามีงานต้องทำ



****

                เป็นเรื่องจริงดังคาดว่าชาวยักษ์ล้วนแต่รูปร่างสูงใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไป จากการคาดคะเนของเขาเดาว่าชายชาวยักษ์ต้องสูงเลยสองเมตรแน่ๆ ดูอย่างเจ้าฟารุคยักษ์โฉดนี่เป็นต้น ขนาดเขาที่สูงเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตรยังอยู่แค่ระดับอกหมอนี่เท่านั้น เซย์เหลือบมองคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง ให้ตาย! นอกจากจะต้องขี่ม้าตัวเดียวกับหมอนี่ เขายังต้องนั่งข้างหน้าแล้วให้ฟารุคเป็นคนกุมบังเหียนอีกต่างหาก เพราะเมื่อเขาเริ่มโวยวายฟารุคก็จับไหล่เขาบีบอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด

            ‘เจ้าคุมบังเหียนม้าเป็นรึ! อย่าได้กวนใจข้านัก แค่ต้องพาเจ้าติดตามมาด้วยก็มากพอแล้ว

                แล้วใครว่าฉันอยากติดตามนายกันล่ะไอ้ยักษ์โฉด ฉันอยากอยากหาทางหนีกลับบ้านต่างหากเล่า!

                เซย์ได้แต่ตะโกนก้องในใจ คอยดูเถอะ...ถ้าเขาหาทางขึ้นเรือกลับไอร์แลนด์ได้เมื่อไหร่จะให้ตำรวจมาจับฟารุคเข้าคุกเป็นคนแรก ข้อหาลักพาตัว! ข่มขู่! แถมยังทำร้ายร่างกายอีกด้วย!

                “ดึงผ้าคลุมขึ้นเจ้ามนุษย์ เราใกล้เข้าเขตเมืองแล้ว

                “ฉันชื่อเซย์! มันเรียกยากนักรึไง ถึงจะพูดแบบนั้นเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้แต่เขาก็กำชับผ้าคลุมศีรษะสีทึบให้แน่นขึ้นตามที่ฟารุคสั่ง เรวารี่บอกให้เขาคลุมผ้านี้ไว้ตลอดเวลาเพราะหากถูกเห็นว่าไม่มีกระดูกเขาบนหัวจะต้องกลายเป็นจุดสนใจแน่ๆ เซย์เบ้ปากด้วยคิดว่าการมีเขาบนหัวต่างหากล่ะที่ประหลาด เขาหันซ้ายหันขวามองรอบกายด้วยความตื่นตา

                สองข้างทางเต็มไปด้วยอาคารบ้านเรือนซึ่งทำขึ้นจากหิน อิฐและไม้ แม้แต่ถนนยังเป็นหินสีเทาอ่อน ชาวยักษ์มากมายเดินสวนทางพูดคุยเสียงดัง นอกจากชาวยักษ์แล้วดูเหมือนที่แห่งนี้จะยังเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตไม่สามารถระบุประเภทได้อีกจำนวนมากเซย์เหลือบมองคนแคระที่รูปร่างคล้ายโดรีฟทว่ากลับมีใบหูยาวเหมือนกระต่ายดูแล้วน่ารักไม่น้อยเลย

                ลมเย็นพัดหอบกลิ่นอายของทะเลเข้าปกคลุมเมืองเล็กๆแห่งนี้ มันทั้งสดชื่น เรียบง่าย และน่าฉงนในเวลาเดียวกัน

                “ท่านฟารุค เราจะตรวจตราการซ่อมแซมเมืองหรือจะแวะไปหาจาฟาเพื่อรับของก่อน ข้านัดจาฟาไว้.... เมื่อเห็นว่าลาร์คขยับม้าเข้ามาคุยเรื่องงานกับฟารุค เซย์จึงละความสนใจมาที่เมืองตรงหน้า ครึ่งหนึ่งของหัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นแต่อีกครึ่งหนึ่งก็รู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน เพราะยิ่งความแปลกประหลาดของสิ่งที่เขาเห็นมีมากขึ้นเท่าไหร่ นั่นก็หมายความว่าเขาอยู่ห่างไกลจาก โลกมนุษย์เท่านั้น

                ฟารุคเหลือบตามองเซย์ที่ชะเง้อคอสอดส่องสำรวจไปทั่วแล้วอดที่จะเผลอผลุดรอยยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ เจ้าเด็กมนุษย์ตรงหน้าเขานั้นช่างน่ารำคาญ ชวนหงุดหงิด และทำตัวน่าขันในเวลาเดียวกัน

                “แวะตรวจเมืองก่อน หากตอบว่าจะแวะไปที่อื่นก่อนเข้าเมืองมีหวังใครบางคนต้องร้องโวยวายให้หงุดหงิดอีกแน่ ดังนั้นยักษ์หนุ่มผู้มีกระดูกเขาสีดำจึงชักม้านำเข้าเมือง

 

            ....ยักษ์ ยักษ์ ยักษ์ ยักษ์ ภูต ยักษ์ ภูต สัตว์ประหลาด....

                เซย์ไล่เรียงสิ่งที่เขาเห็น ส่วนใหญ่ที่อยู่ในเมืองจะเป็นชาวยักษ์ ชาวยักษ์รูปร่างไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไปยกเว้นร่างกายที่สูงใหญ่ ใบหูเรียวแหลมและเขายาวแหลมสีน้ำตาลแดงสองข้างที่โค้งงอไปด้านหลังเล็กน้อย ในตอนนี้เขาจำแนกชาวไททันแบ่งออกเป็นสามอย่าง คือชาวยักษ์ ภูตตัวจิ๋ว ส่วนอะไรที่ไม่รู้จักเซย์ใช้คำว่าสัตว์ประหลาดแยกเอาไว้ก่อน เด็กหนุ่มจดจำสิ่งที่เห็นไปพร้อมๆกับการจำทางเพื่อหาโอกาสหนี

                เซย์เหลียวซ้ายแลขวาจนผู้กุมบังเหียนม้านึกรำคาญ

                “เจ้าอยู่นิ่งๆไม่เป็นหรือ”

                “ก็มันมองไม่ค่อยเห็นนี่ พวกยักษ์ตัวสูงอย่างกับตึก ถามจริง พวกนายกินนมแทนน้ำกันหรือไงฟารุคถอนหายใจเหนื่อยหน่ายที่จะตอบคำถามไร้สาระ หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายอาจจะเป็นยักษ์เงิน ที่เขาตามหา รับรองได้ว่าริมฝีปากที่พูดเจื้อยแจ้วอยู่นั่นคงได้ถูกทำให้เงียบไปตลอดกาลแน่ๆ ดวงตาสีดำสนิทมองจ้องผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงที่โยกไปโยกมาตามจังหวะการเคลื่อนไหวของคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า เขาได้รับมอบหมายให้ตามหายักษ์เงินอธิษฐานเพื่อส่งให้ราชายักษ์แดงแห่งเอลมัล ทว่าเมื่อตามข่าวไปถึงโลกมนุษย์ก็รู้ว่าเป้าหมายที่ตนจับตามองอยู่นั้นถูกตามล่าโดยศัตรูเช่นกัน

                ทั้งที่ในตอนแรกเขาตั้งใจจะพิสูจน์ให้แน่ชัดก่อนว่าอีกฝ่ายเป็นยักษ์เงินจริงจึงจะนำตัวกลับมา แต่เมื่อสถานการณ์บังคับ อสูรกายยักษ์ฟ้าบุกเข้าจู่โจมเซย์เขาจึงจำต้องพาตัวอีกฝ่ายมาทั้งที่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเซย์คือยักษ์เงินหรือไม่

                ริมฝีปากสีเซียวเอ่ยเบาๆ  “...อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ตาย..

                “หา? เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ เซย์หันมาพูดถามคนข้างหลังเมื่อรู้สึกเหมือนได้ยินอะไรแว่วๆริมหู ฟารุคไม่ตอบ ยักษ์ดำชักม้าผ่านตามทางและในตอนนี้เองที่เซย์สังเกตเห็นว่าชาวเมืองกำลังมองมาที่พวกเขาเช่นกัน

            ‘ท่านฟารุคนี่

            ‘นั่นใช่กาดำแห่งเอลมัลหรือไม่?’

                ‘ผู้ใดกล้านั่งม้าตัวเดียวกับท่านฟารุคกัน?’

                น้ำเสียงซุบซิบจากริมสองข้างทางทำเอาเขาขมวดคิ้ว เมื่อคิดว่าตนเองเริ่มเป็นจุดเด่นเซย์จึงกระชับผ้าคลุมบนหัวให้แน่นขึ้น ไม่นานนักม้าของพวกเขาทั้งสามก็หยุดลง เบื้องหน้าคือสะพานหินโค้งซึ่งเชื่อมระหว่างเมืองทั้งสองฝั่งเอาไว้ ฟารุคกระโดดลงจากม้าอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเห็นดังนั้นเรวารี่และลาร์คก็ลงจากหลังม้าด้วยเช่นกันจากนั้นเรวารี่ก็เอื้อมมือทั้งสองข้างช่วยโดรีฟลงจากหลังม้า

 

                ...แต่เขาล่ะ...

                เซย์กลืนน้ำลายเอื้อก เขาเคยขี่ม้าที่ไหน แถมเจ้าม้าประหลาดที่เขานั่งอยู่นี่ก็ตัวใหญ่กว่าม้าปรกติสักสามเท่าได้

                “ส่งมือมาฟารุคยื่นมือให้เขาและนั่นทำเอาเสียงของฝูงชนดังขึ้นทันที

            ‘ผู้หญิงคนนั้น...ของกาดำงั้นหรือ?’

            ‘นั่นผู้หญิงของท่านฟารุคเดี๋ยวๆ! หยุดก่อน! เมื่อกี้เขาได้ยินว่าอะไรนะ ผู้หญิง? ฟารุค? อะไร? เซย์หันมองรอบกาย ชาวเมืองต่างยืนมองมาทางนี้เป็นตาเดียว อย่าบอกเชียวนะว่าเจ้าฟารุคนี่เป็นคนดัง เขากำลังคิดหาทางหนีและไม่ได้อยากเป็นจุดสนใจเลยสักนิดเดียว

                “ฉันลงเองได้สิ้นคำเขาก็เลียนแบบท่ากระโดดลงของฟารุคทันที และ บัดซบ! หมอนั่นเอาเท้าลง แต่ทำไมเขาถึงเอาหน้าลงกันเล่า!

                “ท่านเซย์!” โดรีฟวิ่งปราดมาหาเขาเป็นคนแรกตามด้วยเรวารี่ และฟารุค...หมอนั่นกระชากแขนเขาลุกขึ้นเต็มแรง

                “ทำอะไรของเจ้า!” ความปวดแล่นริ้วจากปลายเท้าจนเขาทรุดตัวลง ถ้าไม่ใช่เพราะฟารุครั้งแขนไว้คงได้ร่วงไปกองกับพื้นอีกรอบ ดวงตาดุดันจ้องหน้าเขาก่อนจะมองไล่ลงไปยังข้อเท้า เซย์หน้าเบ้ทันที

                ...เจ็บ...

                เมื่อตอนที่ร่วงลงมา ข้อเท้าเขาฟาดเข้ากับโกลนเหล็กสำหรับเท้าเหยียบ ถึงจะไม่ได้ถึงกับข้อเท้าพลิก แต่มันเจ็บฉิบ!

                “โง่เง่าเสียจริงพูดจบเขาก็รู้สึกเหมือนตัวลอยหวือ เซย์ร้องลั่นด้วยความตกใจ ฟารุคอุ้มส่งเขาขึ้นนั่งบนม้าตัวเดิม อะไรกัน! เมื้อกี้เขาเพิ่งจะลงหมอนี่ก็จับเขามาวางไว้ที่เดิมอีก

                “อยู่บนนั้นนิ่งๆอย่าได้ซุกซนอีก เรวารี่ เจ้าอยู่ที่นี่ ส่วนลาร์คมากับข้า สั่งเสร็จเจ้าตัวก็เดินลิ่วไปกับลาร์ค เซย์อ้าปากค้าง! ให้เขาอยู่บนหลังม้าเฉยๆ? แล้วเมื่อกี้ที่เขากระโดดหัวทิ่มลงไปจะมีประโยชน์อะไรเล่า โดรีฟเดินเข้ามาใกล้พร้อมสีหน้าห่วงใย

                “ท่านเซย์ ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่หรือไม่ขอรับ

                “เจ็บสิ! เจ็บมากๆเลยด้วยเขาทำหน้าเบ้ตอบเสียงดัง แต่พอเห็นแบบนั้นโดรีฟกลับยิ้มกว้างด้วยความขบขัน

                “แปลว่าท่านไม่เป็นอะไร

                “เอ๊ะ! ก็บอกว่าเจ็บอยู่นี่ไงเล่า เมื่อเห็นโดรีฟหัวเราะขบขันเซย์ก็เหนื่อยจะเถียงต่อ จะว่าไปตั้งแต่ตอนที่เข้าเมืองมา เขาก็มีคำถามหนึ่งอยู่ในใจและเมื่อเห็นว่าตอนนี้มีเพียงเขา โดรีฟและเรวารี่ เซย์จึงเอ่ยถามภูตรับใช้ด้วยความสงสัยอย่างจริงจัง

                “โดรีฟ นายบอกว่านี่คือเอลมัลอาณาจักรของชาวยักษ์แดงใช่รึเปล่า ฉันเห็นทุกคนมีเขาสีน้ำตาลแดงบนหัวภูตแกะพยักหน้ารับทันที เมื่อเห็นดังนั้นเซย์จึงเอ่ยถามต่ออย่างรวดเร็ว

                “แล้วฟารุคล่ะ หมอนั่นทำไมมีเขาสีดำ หรือหมอนั่นไม่ใช่ชาวเอลมัล?” ได้ยินคำถามดังนั้นโดรีฟและเรวารี่ก็มองสบตากันทันที ภูตรับใช้กระแอมไอก่อนตอบ

                “ท่านฟารุคเป็นชาวเอลมัลขอรับ เพียงแต่...ท่านย่าของท่านฟารุคเป็นชาวยักษ์ดำแห่งดาร์คเนสและนายท่านก็ดูคล้ายท่านย่ามาก ไม่ทันได้ถามต่อเขาก็สังเกตเห็นว่าชาวเมืองที่เคยล้อมอยู่ไกลๆขยับเข้ามาใกล้ขึ้น เรวารี่หรี่ตา กระชับดาบในมือเตรียมพร้อมทันที

                “เอ่อ...ท่านเรวารี่ใช่หรือไม่ขอรับ...

                “ท่านเรวารี่แห่งปราสาทมืดใช่หรือไม่เจ้าคะ?” หญิงวัยกลางคนนางหนึ่งขยับเข้ามาใกล้เรวารี่ หลังจากนั้นทุกคนรอบข้างก็ทำท่าสนใจหญิงสาวมากขึ้นด้วย

                “ท่านเรวารี่จริงๆด้วย! ได้ยินว่าตอนนี้กาดำ...เอ้ย! ท่านฟารุคทำงานหนักมาก พวกเราซาบซึ้งใจจริงๆ

                “การซ่อมแซมเมืองจากพายุเมื่อเดือนก่อนคืบหน้าเร็วมากๆ เพราะพวกท่านแท้ๆ

                “หากไม่มีคนของปราสาทมืดคอยดูแล ชาววูสเลคต้องแย่แน่ๆ หลายเสียงที่แย่งกันพูดขึ้นทำเอาเขาแทบฟังไม่ทัน เรวารี่ใช้ตัวบังเขาจากฝูงชนที่ล้อมวงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่ใครจะไปยอมหลบอยู่หลังผู้หญิงกัน เซย์ขยับตัวนิดหน่อย และนั่นทำให้ม้าที่เขานั่งอยู่ขยับห่างออกจากเรวารี่ด้วย

                ...จริงสิ...ในตอนนี้เขามีม้า ถ้ารีบหนีไปล่ะก็...

                เซย์เหลือบมองรอบกาย ถึงจะเป็นโอกาสดีในการหนีแต่เพราะชาวเมืองล้อมรอบอยู่แบบนี้เขาจะฝ่าวงล้อมออกไปได้ยังไงกัน

                “...แล้วท่านผู้นี้.... ใครบางคนพูดขึ้นและทำเอาเรวารี่ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเพราะรู้สึกได้ว่าคนบนหลังม้าพยายามตีม้าออกห่างจากนาง แถมผ้าคลุมศีรษะที่ปกปิดเสียมิดชิดนั่นยังทำเอาอีกฝ่ายดูน่าสงสัยในสายตาชาวเมืองเข้าไปใหญ่

                “นางเป็นใครกันหรือขอรับ?” ชายคนหนึ่งเอ่ยถามพร้อมทำท่าขยับเข้ามาใกล้ม้าของเซย์ เรวารี่กระชับมือที่ฝักดาบพร้อมลงมือกับผู้ที่คิดจู่โจมตลอดเวลาแต่ชาวเมืองก็ไม่ได้มีท่าทีผิดปรกติ แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าพวกเขาถามด้วยความสงสัยเพียงเท่านั้น

                เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า กาดำแห่งเอลมัล มีสตรีนางเดียวที่อยู่ใกล้ชิดคือมือขวาอย่าง เรวารี่ เรวานอฟ เท่านั้น

                แล้วหญิงสาวใต้ผ้าคลุมนางนี้เล่า ?

                เซย์ลนลานจนมือไม้สั่นเหงื่อแตกไปหมด แย่แล้ว แย่แน่ๆ! ถ้าถูกรู้เข้าว่าเป็นมนุษย์อาจจะถูกจับกินก็ได้ เจ้าพวกนี้มันโหดร้ายอยู่แล้วนี่! เขาใช้ความโหดร้ายของฟารุคเป็นบรรทัดฐานนิสัยของชาวยักษ์เอาเองอย่างไม่รู้ตัว เรวารี่เหลือบมองคนบนม้าที่ก้มหน้านิ่ง ส่วนโดรีฟขยับกายมายืนขนาบอีกข้างของเซย์ทำให้ดูเหมือนทั้งเรวารี่และโดรีฟจงใจกันคนตรงกลางออกจากฝูงชน

                “เขาเป็นคนของท่านฟารุค

                “นางเป็นของท่านฟารุค….” ชาวเมืองทวนคำและนั่นทำเอาเซย์เงยหน้าหูผึ่งทันที แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เถียงอะไรออกไปความเข้าใจผิดก็บังเกิดขึ้นเสียแล้ว ชาววูสเลคมองมาที่เขาพร้อมกัน ดวงตาเหล่านั้นเป็นประกายชื่นชมแบบที่....น่าขนลุกสุดๆ!

.           ผู้หญิงของท่านฟารุค!

                “ดีจริง! ถ้าเช่นนั้นท่านหญิงโปรดรับของชิ้นนี้ไว้ด้วยเถิด

                “ผ้าผืนนี้งามมาก ข้าขอบให้แด่ท่านเช่นกัน

                “โปรดรอสักครู่ ข้าเองก็มีผ้างาม

                “รับไว้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ

                “สิ่งนี้ด้วย... อยู่ๆข้าวของและห่อผ้ามากมายก็ประเคนมาถึงมือรุมทึ้งจนเขาผงะแทบจะหงายหลัง ทั้งซ้ายทั้งขวาชุลมุนไปหมด แถมนอกจากเขาแล้วดูเหมือนเรวารี่กับโดรีฟยังต้องรับมือกับข้าวของที่ถูกส่งมาให้อีกด้วย แม้จะไม่เข้าใจแต่เพราะไม่ว่าดูยังไงของทุกชิ้นก็เหมือนถูกหยิบยื่นให้เพราะความหวังดีเซย์จึงยิ้มรับบางๆ

                และเพราะนี่คือของฟรี

                “หยุดก่อน! ขอบใจพวกเจ้ามาก ความหวังดีของพวกเจ้าข้าจะรายงานถึงท่านฟารุคอย่างแน่นอน เรวารี่ใช้ตัวขวางหน้าเขาทั้งที่ถืออะไรไม่รู้เต็มมือไปหมด ชาวเมืองส่งเสียงฮือฮาก่อนจะค่อยๆหลีกทางให้ทั้งสาม หญิงสาวลอบมองไปตามตำแหน่งต่างๆเมื่อเห็นว่ามียอดฝีมือจากปราสาทมืดแฝงตัวอยู่รอบๆคอยรักษาความปลอดภัยให้อยู่ก็วางใจขึ้น  โดรีฟหันมองรอบตัว ถึงชาวเมืองจะเริ่มหลีกทางให้พวกเขาแต่ไม่ว่าอย่างไรท่านเซย์ก็กลายเป็นจุดเด่นไปแล้วจริงๆ เสียงซุบซิบว่า ผู้หญิงของกาดำ ยังดังลอยลมให้ได้ยินใกล้ๆ ถึงอยากจะขำ แต่ภูตแกะกลับขำไม่ออก

                ...ถ้าท่านฟารุครู้เรื่องนี้เข้าล่ะก็...

                เรวารี่ถอนหายใจเฮือก หญิงสาวมองจำนวนของในมือที่เซย์ได้รับจากชาวบ้านแล้วต้องเลิกคิ้วฉงนพร้อมกับรอยยิ้มแปลกๆที่เซย์เห็นแล้วรู้สึกแย่สุดๆ

                “...ผู้หญิง...ของท่านฟารุคงั้นหรือ...ฮึฮึ..

                เรวารี่กลั้นหัวเราะจนไหล่ทั้งสองข้างสั่นเทิ้ม เซย์อ้าปากค้างทันที จริงด้วย! เหมือนเขาจะได้ยินเสียงซุบซิบประมาณนั้นเหมือนกัน...อย่าบอกนะว่า...

                “ไม่ได้! จะปล่อยให้พวกเขาเข้าใจผิดแบบนี้ไม่ได้นะ ทุกคนฟังฉั....อุ๊บ.. เรวารี่เอื้อมคว้าปิดปากเซย์แน่นทันที

                “บ้าจริง นี่เจ้าคิดจะทำอะไร ภาษาของเจ้ายังไม่เหมือนชาวไททันโดยสมบูรณ์ หากพูดจาส่งเดชออกไปล่ะก็...  ไม่ต้องให้เรวารี่พูดต่อเขาก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายหมายความถึงสิ่งใด ให้ตาย! เขาคงเป็นบุรุษหนุ่มผู้โชคร้ายที่สุดในโลกแล้ว ถูกลักพาตัวข้ามโลก ถูกผู้หญิงข่มขู่ ถูกเข้าใจว่าเป็นผู้หญิงแถมยังแก้ต่างให้ตัวเองไม่ได้อีกต่างหาก ไม่ทันได้ตัดพ้อต่อว่าใครระบายอารมณ์เจ้าตัวต้นเหตุก็เดินหน้าตายกลับมาพร้อมกลุ่มคนอีกสามสี่คน  ฟารุคยืนห่างออกไปเล็กน้อย หลังจากพูดคุยสั่งงานเสร็จทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว

                ฟารุคกับลาร์คเดินกลับมาที่ม้า ทันทีที่เห็นสิ่งของที่เซย์ถืออยู่เจ้าของปราสาทมืดก็ขมวดคิ้วทันที

                “นี่มันอะไรกัน

                “ชาวเมืองมอบของขวัญให้เซย์  ข้าเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน อาจเพราะพวกเขาอยากขอบคุณที่ทางปราสาทมืดเข้ามาช่วยเรื่องซ่อมแซมเมืองจากพายุ ได้ยินเรวารี่ตอบดังนั้นฟารุคก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะก้าวขึ้นหลังม้าอีกตัวหนึ่ง การที่ชาวเมืองให้ของมีค่ากับทางปราสาทมืดเป็นเรื่องที่ไม่น่าแปลกใจเพราะวูสเลคเป็นเมืองท่าที่ห่างไกลจากเมืองอื่นๆ ยามลำบากการช่วยเหลือจากทางการจึงล่าช้า ดังนั้นการที่คนของปราสาทมืดคอยช่วยเหลือชาววูสเลคอยู่เสมอจึงทำให้ท่านฟารุคเป็นที่เคารพรักของชาวเมือง

                ...และดูเหมือนตอนนี้...ชาววูสเลคจะส่งความรักไปถึงคนที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็น ผู้หญิงของท่านฟารุคเสียด้วย

                “ข้าจะแวะไปรับของจากจาฟา พวกเจ้าจะเดินเล่นในเมืองต่อก็ได้แต่ต้องระวังด้วย ลาร์คไปกับเรวารี่ คุ้มกันเด็กมนุษย์ให้ดี เมื่อได้ยินฟารุคสั่งแบบนั้นเซย์ก็เบ้ปาก เมื่อไหร่หมอนี่จะเลิกเรียกเขาว่าเด็กมนุษย์เสียที

                “ก็บอกว่าฉันชื่อเซย์ไงล่ะ!” ฟารุคไม่ได้รอฟัง ชายหนุ่มชักบังเหียนเดินม้าออกจากกลุ่ม ลาร์คปีนขึ้นม้าตัวที่เขานั่งอยู่ ดวงตาเรียวรีจ้องมองเซย์ที่นั่งอยู่ด้านหน้าและเมื่อได้สบตากับชายผู้เป็นมือซ้ายของฟารุคในระยะประชิดเขาจึงได้พิจารณาใบหน้าได้รูปของอีกฝ่ายชัดๆ แม้จะเป็นผู้ช่วยของฟารุคเช่นเดียวกับเรวารี่แต่ดวงตาดุจนกเหยี่ยวของลาร์คกลับทอประกายจริงจังอยู่ตลอดเวลาอย่างไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย

 

                “มีเวลาไม่มากนักก่อนตะวันตกดิน ข้าจะพาเจ้าเดินตามเส้นทางที่ปลอดภัย เมื่อถูกยอดฝีมือของฟารุคประกบติดตัวเช่นนี้เขาก็รู้ตัวแล้วว่าโอกาสที่จะหนีเท่ากับศูนย์ เซย์ถอนหายใจแผ่วเบา คงต้องใช้เวลาอีกมากกว่าเขาจะสามารถกลับไอร์แลนด์ได้

                อย่างน้อยก็จนกว่าจะสลัดพวกผู้ติดตามทั้งหมดทิ้งได้นั่นล่ะ



****

                หลังจากกลับจากวูสเลคเขาก็มีเวลาว่างก่อนเวลาอาหารเย็น เซย์ที่กำลังครุ่นคิดเรื่องหาทางกลับไปที่ท่าเรืออีกครั้ง เด็กหนุ่มเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องหินทรงกลมแต่เพราะคิดอย่างไรก็ยังหาทางกลับไปที่นั่นคนเดียวโดยไม่มีเรวารี่กับโดรีฟติดตามไปด้วยไม่ได้ มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับ

                เด็กหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่างเหลือบมองม่านแสงออโรราบนท้องฟ้าพลางทอดถอนใจ เมื่อหันกลับมาสายตาก็สะดุดเข้ากับกองสิ่งของและห่อผ้าที่ชาวเมืองวูสเลคให้มาเมื่อตอนบ่าย

                ...และทันทีที่แกะห่อผ้าดูของข้างใน เขาก็โมโหจนแทบจะกระทืบข้าวของเหล่านั้นให้ยับเยินไม่มีชิ้นดี!

                “...นี่มัน!...” ทันใดนั้นประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกเปิดออก โดรีฟก้าวเข้ามาในห้องพร้อมใครอีกคนที่เมื่อเห็นหน้าปรอทความโกรธของเขาก็พุ่งถึงขีดสุด

                “เจ้าบ้าฟารุค!” สิ่งของที่อยู่ในมือเซย์ลอยหวือผ่านหัวภูตแคระปะทะเข้ากับใบหน้าปานรูปสลักของฟารุคอย่างแม่นยำ กระโปรงบานสีชมพูประดับชายด้วยไข่มุกครอบอยู่บนเรือนผมสีดำสนิท โดรีฟหน้าซีดเผือดทันที

                ...ท่านฟารุคกับกระโปรงสีชมพู เป็นภาพที่น่ากลัวอย่างยิ่ง...

                ฟารุคยืนนิ่งก่อนจะค่อยๆดึงชุดของอิสตรีออกจากศีรษะ ดูเหมือนนอกจากชุดสีชมพูนี้แล้วยังมีเสื้อผ้าสีหวานมากมายถูกปามาพร้อมกันด้วยดวงตาเย็นชาสีดำขลับตวัดมองเซย์ดุดัน ริมฝีปากเหยียดตรงเอ่ยบอกภูตรับใช้ข้างกายทั้งที่นัยน์ตายังจดจ้องคนก่อเรื่องด้วยอารมณ์มึนตึง

                ...เขาไม่เคยถูกหยามเกียรติเช่นนี้!...

                “โดรีฟ ข้าให้เวลาเจ้าอธิบายครึ่งนาที!

                “เอ่อ...เอ่อ...เอ่อ...ภูตแกะลนลานทันที สวรรค์! เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าทำไมท่านเซย์จึงปากระโปรงผู้หญิงใส่ท่านฟารุค...หรือว่า...หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องในเมืองเมื่อตอนบ่าย!

                ภูตแกะกำลังจะอ้าปากตอบทว่าน้ำเสียงเย็นเยียบของเจ้านายดังขึ้นเสียก่อน

                “หมดเวลาแล้ว ข้าจะฆ่าเด็กมนุษย์นั่น!” ดาบสีดำถูกดึงออกจากคมฝักทันที โดรีฟตาเหลือกจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า

                “ท่านฟารุคได้โปรด ได้โปรดเถิดขอรับ! เราต้องพาท่านเซย์กลับไปหาท่านจ้าว มีแต่ยักษ์เงินเท่านั้นที่ช่วยองค์ชายได้ ขออย่าได้ลืมหน้าที่ของเรา... คนแคระเขาแกะลนลานทำอะไรไม่ถูกได้แต่ดึงชายเสื้อคลุมสีดำสนิทของผู้เป็นนายเอาไว้ เซย์กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ รู้สึกว่าตนเพิ่งซื้อตั๋วไปนรกมาเพิ่มอีกใบหลังจากที่เฉียดฉิวจะได้ไปมาแล้วหลายครั้ง

                “ก็...ก็เพราะเรวารี่ดันไปพูดว่าฉันเป็นคนของนาย พวกชาวเมืองเลยพาลเข้าใจผิดไปหมด!

                “เข้าใจผิดสิ่งใด?” น้ำเสียงเย็นเยียบของยักษ์หนุ่มตรงหน้าทำเอามนุษย์คนเดียวในห้องอดเกร็งไม่ได้ ถึงจะเริ่มคุ้นชินกับชาวไททัน จะมีก็แต่ฟารุคเท่านั้นที่ดูยังไงเขาก็ไม่น่าสนิทด้วยได้เลย

                “ก็เข้าใจผิดว่าฉัน...เป็นผู้หญิง...เขาละคำพูดในใจว่าที่จริงแล้วเป็นผู้หญิงของนายอีกด้วยไงล่ะ!

                ทั้งห้องเงียบกริบทันที

                เซย์ใช้มือทั้งสองข้างยันผนังที่ด้านหลังเพื่อหาหลักยึดเหนี่ยว เริ่มคิดหาหนทางหนีหากฟารุคนึกอยากฆ่าเขาขึ้นมาจริงๆ ทว่านอกจากจะไม่ขยับเข้ามาใกล้แล้ว เจ้าของปราสาทมืดยังกระตุกยิ้มที่ริมฝีปากอย่างที่น้อยครั้งจะได้เห็น โดรีฟเบิกตากว้างจ้องมองผู้เป็นนาย

                วันนี้ฟ้าคงถล่มแน่แล้ว เขาเห็นนายท่านถูกกระโปรงสีชมพูคลุมหัว แถมยังเห็นนายท่านยิ้มอีก!

                “ฮึ...เป็นเช่นนั้นเอง เจ้าถึงได้หัวเสียนักฟารุคพยักหน้าเข้าใจ อาจเพราะส่วนสูงของเซย์เมื่อเทียบกับชาวยักษ์นั้นอยู่ในระดับเดียวกับอิสตรี ร่างสูงใหญ่ก้มมองกองเสื้อผ้าสีหวานที่หล่นอยู่แทบเท้าตนก่อนใช้รองเท้าเขี่ยมันให้พ้นทางเสีย เมื่อเห็นว่าฟารุคเดินเข้ามาใกล้เซย์ก็กระถดตัวหนีไปตามผนังหิน ฟารุคลอบมองกิริยาเช่นนั้น เมื่อเห็นว่าเซย์ยังเกรงกลัวเขาอยู่บางอารมณ์ที่คุกรุ่นจึงลดลง

                “ถ้าเช่นนั้นของสิ่งนี้คงทำให้เจ้าอารมณ์ดีขึ้นบ้าง ฝ่ามือใหญ่ล้วงเข้าไปใต้ชายเสื้อคลุม กระเป๋าหนังสีน้ำตาลเข้มใบหนึ่งถูกดึงออกมาและทำเอาคนที่ยืนจ้องอยู่ตาโตทันที เซย์วิ่งพรวดเขามาคว้าของในมือจากอีกฝ่ายแบบที่ลืมความกลัวไปเสียสนิท

                “นี่มันกระเป๋าฉัน! นายเอามาได้ยังไงน่ะ

                “ข้าได้มันมาพร้อมกับตัวเจ้าในคืนนั้นเซย์เบิกตากว้าง ไล่เรียงลำดับความคิดในหัว

                “แปลว่านายเก็บมันเอาไว้ตั้งนานแล้วงั้นหรอ ทุเรศชะมัด! เป็นขโมยหรือไง คนปากไวกร่นด่าอย่างไม่ทันคิดว่าอาจถูกอีกฝ่ายบีบคอเอาได้ง่ายๆ ฟารุคขมวดคิ้ว เจ้าเด็กนี่กล้าต่อว่าเขาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็มากเสียจนไม่อาจนับ

                ทว่าที่เขายังไม่ปลิดชีวิตเจ้าเด็กนี่จริงๆเสียที ก็อาจเป็นเพราะเหตุผลเดียวกัน

                น้อยคนนักที่จะกล้าต่อปากต่อคำกับเขาเช่นนี้

                เซย์กลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางกระซิบขอบคุณสวรรค์ที่เจ้ายักษ์โฉดนี่ไม่กระโดดเข้ามาบีบคอเขา เด็กหนุ่มเปิดกระเป๋าตรวจสอบสิ่งของที่อยู่ข้างใน ลูกแก้วสีควันบุหรี่เป็นประกายทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่เขาเป็นห่วงมากที่สุด มือเรียวค่อยๆบรรจงหยิบของสำคัญออกมาอย่างเบามือ

                ขลุ่ยไม้...

                “ข้าให้จาฟาตรวจสอบดูแล้ว สิ่งของของเจ้าทั้งหมดไม่มีอะไรผิดปรกติ เซย์อ้าปากค้างทันที นอกจากจะเอาไปเก็บไว้ หมอนี่ยังให้ค้นอื่นรื้อค้นกระเป๋าเขาอีกด้วย! สองมือแนบขลุ่ยไม้สีน้ำตาลอ่อนเข้ากับอกตัวเองอย่างปกป้อง

                “นายกล้าดียังไงมายุ่งกับของของฉัน ไอ้คนไร้มารยาท ฟารุคที่ถูกว่าถึงกับถลึงตาทันที

                “แค่เศษไม้ของเจ้าคิดว่าข้าอยากยุ่งนักหรือ! เจ้ามนุษย์!

                “เศษไม้!? นายว่าอะไรเป็นเศษไม้นะ นี่มันของดูต่างหน้าพ่อนะเว้ย!

                “นี่เจ้า!” คิ้วเข้มขมวดขึ้งทันทีเมื่อชาวมนุษย์ตรงหน้ายังดื้อแพ่งไม่ฟังคำ เซย์ถอยหลังหนีไปจนชิดผนัง สองมือยังแนบกอดขลุ่ยไม้เอาไว้แน่นดวงตาสีควันบุหรี่มองจ้องตอบเขาอย่างแข็งกร้าว

                ...ทั้งที่เป็นเพียงมนุษย์อ่อนแอ...ทั้งที่ควรจะคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตจากเขา...

                “หึ...ถ้าเช่นนั้นเจ้าจงเก็บมันไว้กับตัว ตราบเท่าที่ข้ายังเห็นว่าสมควร อีกอย่าง...เจ้ามนุษย์...

                “ก็บอกว่าชื่อเซย์ไง!

                “ไม่เถียงข้าสักคำมันจะตายรึ!” คราวนี้ฟารุคชักโกรธจริงๆ ยักษ์หนุ่มปราดเข้าไปหาคนที่ยืนเสียชิดมุมห้อง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ย่างสามขุมเข้ามาแบบนั้นเซย์ก็หน้าเหวอร้องโวยวายวิ่งไปอีกทาง และภาพนั้นเองที่ทำให้โดรีฟหัวเราะเสียงดังออกมาอย่างอดไม่อยู่ ฟารุคหันกลับไปจ้องคนที่เผลอขำเสียงดังทำเอาโดรีฟกลืนเสียงหัวเราะกลับลงคงแทบไม่ทัน

                ภูตรับใช้ยิ้มเจื่อนพลางใช้มือลูบเขาบนหัวทั้งสองข้าง ขออภัยขอรับ...

                เจ้าของปราสาทมืดสูดลมหายใจเข้าลึก ฟารุคพยายามทำใจให้สงบก่อนใบหน้าคมคายปานรูปสลักไร้ชีวิตจะหันไปมองเด็กมนุษย์อีกครั้ง ดวงตาสีดำสนิทดั่งห้วงรัตติกาลจ้องเขาดุดัน

                ฟารุคนึกถึงธุระแรกต้นที่ทำให้เขาเข้ามาในห้องนี้กับโดรีฟแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

            “จงเตรียมตัวให้พร้อมเจ้ามนุษย์ พรุ่งนี้เราจะออกเดินทาง











**************************************


 

พบกันอีกแล้วค่า

สำหรับส่วนสูงของเซย์ เป็น 186 จริงๆค่ะ ฮาาา คือด้วยเป็นชาวไอร์แลนด์และเราไม่อยากได้หนูน้อยบอบบางมาฟาดฟัน (หือ?) กับชาวยักษ์ ตอนอยู่โลกมนุษย์เซย์ก็นับเป็นหนุ่มสูงโปร่งหุ่นน่าฟัดคนหนึ่งเลย

ตอนหน้าคุณยักษ์โฉดจะพาเจ้าเซย์ไปไหนอย่าลืมมาอ่านน้า 



 

Blackbunny



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

1,542 ความคิดเห็น

  1. #1509 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:16
    ขอยืนยันอีกครั้งนะอลันว่าถ้านายบอกเหตุผลและอธิบายอะไรสักหน่อย ยายอาจจะปกป้องเซร์ไว้ได้นานกว่านี้
    #1509
    0
  2. #1447 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:18
    แหมมมท่านฟารุตทำเป็นแข้ม
    #1447
    0
  3. #1408 lunar ❥ (@bonjour0301) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 10:45
    อยู่โลกเราสูงโปร่งแค่ไหน อยู่โลกยักษ์ก็หุ่นประหนึ่งผู้หญิงนะจ๊ะเซย์ โดรีฟยังน่ารักเหมือนเดิม โอ้ยยยย เอ็นดู แต่งสนุกมากค่ะ
    #1408
    0
  4. #1391 BB oi (@miyabijungds2mm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 13:17
    ฟารุค เป็นพระเอกใช่มั้ย ตาม
    #1391
    0
  5. #1373 miku13 (@miku13) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:36
    ทำไมแอบเขิน5555
    #1373
    0
  6. #1343 Kanyavee (@kanyavee1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 03:12
    แต่งหญิงเลยลูก...ฮิฮิ
    ง่ายต่อการปลอมตัว
    #1343
    0
  7. #1342 Kanyavee (@kanyavee1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 03:11
    แต่งหญิงเลยลูก...ฮิฮิ
    ง่ายต่อการปลอมตัว
    #1342
    0
  8. #1321 yang yori (@obeasto) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 23:58
    น่าฟัดจริงๆน่ะแหละ555
    #1321
    0
  9. #1284 loocbomb (@loocbomb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 20:56
    เซย์ น่ารักน่าฟัดจริงๆ หลงมากค่ะบอกเลย 5555
    #1284
    0
  10. #1218 wimwin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 03:00
    ตามติด ติดตาม สนุกๆ
    #1218
    0
  11. #1162 Palantir (@palantir_tir) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 22:16
    หึหึหึหึใช่ๆเราไม่ต้องการหนูน้อยบอบบางงงง55555 เซย์ของป้าน่ารักตลกดีอ่ะ พูดไม่คิดเลยแหมะๆระวังตัวเถอะ555
    #1162
    0
  12. #1122 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 17:18
    ฮาอะ ขำเซย์ 55555
    #1122
    0
  13. #1084 akapee (@akapee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 19:09
    ค้างมากกกก อ่านตอนต่อไปปป
    #1084
    0
  14. #1012 Monster (@maco) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 15:45
    เซย์โดนเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงของฟารุคซะแล้วสิ

    อลันเป็นยักษ์ ??



    #1012
    0
  15. #992 sawhaชาลิตี้* (@eingkung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 18:55
    อุ้ยฟินอ่าาา -///-
    ว่าแล้วว่าทั่นอลันต้องมิใช่คนธรรมดาเช่นกัน -..-
    #992
    0
  16. #981 Shayou (@deejang007) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 20:17
    186 =[]= สูงจัง
    #981
    0
  17. #956 ►thou₩an¿¡◄ (@chocola-snow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 18:28
    186นี่แหละกำลังดีมีกล้าม(เนื้อ)เยอะดี-.....-
    นั่งหน้าด้วยแหละ(.//////.)
    #956
    0
  18. #933 Delaluna (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 00:08
    เอร่ยยยยยยยยยย นั่งหน้าซะด้วยยยยยยยยย #ทำหน้าหื่น ไม่ใช่ๆ
    #933
    0
  19. #860 โน๊ะเน๊ะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 12:44
    ตกลงว่าอลันเป็น...(ตัว)อะไร

    เป็นใครกันแน่เนี่ย
    #860
    0
  20. #839 tohana (@tohana) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 18:45
    ยิ่งอ่านยิ่งมันส์พะยะค่ะ ><
    #839
    0
  21. #806 Romeo sane ★ . (@sanyorizta) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 00:44
    ผู้หญิงของท่านฟารุค ผู้หญิงของท่านฟารุค !!!
    ฮาาาาาา ฝึกเรียกไว้เดี๋ยวตอนหลังๆคงต้องเรียกบ่อย ฮิ้วววว5555
    #806
    0
  22. #720 คิเทร่า (@vkikpojk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 05:14
    น่ารัก 555
    ยิ้มไม่หุบเลย
    #720
    0
  23. #661 เนอเวย์ (@hot-oil) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 20:43
    ฮ่าๆๆ เซย์ลองใส่ดูสิ อยากเห็น ฮ่าๆๆ
    #661
    0
  24. #620 sunshadow (@sunshadow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 05:33



        โดนมองว่าเป็นผู้หญิงของท่านฟารุคไปซะแล้ว
        ที่สำคัญเหมือนท่านฟารุคจะพอใจซะด้วยสิ




    #620
    0
  25. #572 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 23:38
    มาอ่านอีกรอบ...เซย์นี้.....น่ารักเนาะ(ฮา)

    ถูกเข้าใจผิดแบบน่าสนุกซะด้วยสิ
    #572
    0