คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI]

ตอนที่ 13 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 13)


     อัพเดท 15 ก.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม
Tags: naruto, นารุโตะ, นารูโตะ, ซาสึเกะ, sasuke, fic, yaoi, นารุซาสึ, fic naruto, ฟิค นารุโตะ, ฟิค y นารุโตะ, ฟิค y นารูโตะ, ตลอดไปนะ, Naruto yaoi, ฟิค วาย นารุโตะ, Narusasu
ผู้แต่ง : Silphatia ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silphatia
My.iD: https://my.dek-d.com/silly_rock
< Review/Vote > Rating : 91% [ 26 mem(s) ]
This month views : 676 Overall : 78,723
1,550 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1350 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 13 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 13) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6342 , โพส : 14 , Rating : 6% / 53 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




          ตึง ตึง ตึง!!!


          เสียงทุบประตูดังขึ้น


          “นี่ นารุโตะคุง นายยังอยู่ดีรึเปล่า นายหายเงียบไปหลายวันแล้วนะ!!


          ตึง ตึง ตึง!!!


          “สงสัยกลายเป็นศพขึ้นอืดไปแล้วมั้ง?” เสียงพูดคุยดังลอดผ่านประตูเข้ามา


          ผู้มาเยือนกำลังเตรียมจะเคาะอีกรอบ ประตูก็เปิดซะก่อนที่มันจะพัง เผยให้เห็นแขกสามคนที่พากันมาหาพร้อมหน้า


          แต่สภาพคนที่เปิดดูไม่สู้ดีนัก


          “นารุโตะ!?


          คิรินและซากุระร้องกับสภาพนารุโตะ ที่ตอนนี้ไม่ต่างกับศพเดินได้ ห่อหุ้มตัวด้วยผ้านวมผืนหนาราวกับกำลังเหน็บหนาวเสียเต็มประดา หน้าซีดปากเขียวตาก็ดูทรุดโทรมราวกับคนใกล้ตาย


          ซากุระเข้าไปพยุงนารุโตะเมื่อเขาทำท่าจะล้ม ก่อนจะหันมาพูดกับคาคาชิอย่างตกใจ  


          “ตัวเขาร้อนมากเลยค่ะครู”


          “พาเขาเข้าไปก่อน”   คิรินเข้ามาช่วยพยุงอีกข้าง และพากันลากอย่างทุลักทุเลเข้าไปข้างใน จับนารุโตะเอนลงบนโซฟาอย่างระมัดระวัง


          “นายป่วยหนักขนาดนี้ทำไมไม่บอกพวกเรา” ซากุระเอ็ดเขา


          “ปวด..ปวดหัว” นารุโตะพูดเหมือนจะเพ้อด้วยสีหน้าทรมาน


          ซากุระทาบมือลงบนหน้าผากเขา แผ่รังสีจักระเบาบางออกมาจากฝ่ามือ


          สีหน้านารุโตะเริ่มดีขึ้นนิดหน่อย อาการปวดหัวแทบระเบิดเบาบางลงจนเริ่มมองเห็นอะไรได้ชัดขึ้น



          เขาปราดมองไปยังคนทั้งสาม แต่ไม่มีแรงพอจะขยับปากอีก คิรินและซากุระนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเขา มองเขาด้วยสีหน้ากังวล คาคาชิยืนกอดอกมองลงมา


          “เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้นะ” คิรินลุกลี้ลุกลนออกไป เพื่อเตรียมผ้าชุบน้ำ ซากุระตรวจอาการเขาด้วยท่าทางชำนาญ


          “ดูเหมือนจะเป็นไข้หวัด”  ซากุระพูด มือย้ายไปย้ายมา ทาบจุดต่างๆอย่างใช้สมาธิ “ ไข้ขึ้นสูง แต่ยังไม่มีอาการแทรกซ้อนอย่างอื่น ร่างกายขาดน้ำและเกลือแร่อย่างหนัก”


          “นี่นายได้กินข้าวกินยามั่งเปล่าเนี่ย” ซากุระถาม  “ปล่อยให้อาการหนักอย่างนี้ได้ไง ดีนะไม่เป็นปอดบวมตายซะก่อน” 


          นารุโตะไม่ตอบ


          “ว้ายย!!” ซากุระอุทานด้วยความตกใจ


          “มีอะไร” คาคาชิถาม คิรินวิ่งมาตามเสียง ถ้วยน้ำอุ่นในมือหกเลอะเทอะ


          “ตัวเขา...”


          คาคาชิเดินไปหานารุโตะ เปิดผ้าห่มออก ซากุระเลิกเสื้อเขาขึ้น เผยให้เป็นจ้ำแดงคล้ำไปทั้งตัว


          แต่สิ่งที่ชายผมสีเงินสังเกตเห็นและสนใจคือรอยที่แขน ซึ่งดูไม่เป็นจ้ำเหมือนตรงจุดอื่น ดูราวกับรอยถากซะมากกว่า


          “หรือเขาจะเป็นไข้เลือดออก” คิรินบอกอย่างตกใจ


          “มะ..ไม่รู้สิ” ซากุระไม่แน่ใจ “อาการดูไม่ดีเลย”


          ด้วยความสงสัย คาคาชิมองสำรวจไปรอบๆ รู้สึกเอะใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินเข้าไปดูในห้องนอน


     แล้วเขาก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเตียงนอนแดงฉานไปด้วยรอยเลือด


     "ครูคะ มีอะไรงั้นเหรอคะ" ซากุระเดินมาตามเขามาด้วยความสงสัย ทำให้ครูหนุ่มรีบกระชากผ้าปูขึ้นมากลบรอยไว้ และจะรีบเดินออกมาจากห้อง ก่อนที่สองสาวจะทันสังเกตเห็น


          “ต้องรีบพาเขาไปโรงพยาบาล” คาคาชิกล่าวพร้อมช้อนตัวนารุโตะที่ไม่ค่อยจะได้สติขึ้น  ก่อนจะรีบออกจากบ้าน สองสาวตามมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล

 

 

 

 

          “ไม่ได้เจอแค่สามสี่วัน ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ละ” ซึนาเดะพรึมพรำในขณะที่ตรวจอาการนารุโตะ ตามจริงเธอไม่จำเป็นต้องลงมือเอง ปล่อยให้แพทย์ที่นี่รักษาก็ได้ แต่กับนารุโตะ พอรู้ข่าวเธอถึงกับต้องรีบแจ้นมาดูอาการด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นอาการหนักเบาแค่ไหนก็ตาม


          “พวกเธอนี่สอบไม่ผ่านเลยนะ” ซึนาเดะพูดกับซากุระและคิริน โดยที่ยังใช้สมาธิกับการรักษานารุโตะอยู่ “รอยพวกนี้ไม่ใช่รอยจากไข้เลือดออก และก็ไม่ใช้จ้ำเลือดจากภาวะเกร็ดเลือดต่ำด้วย”


          ซึนาเดะตอบความสงสัยอีกข้อของสองสาว


          “เป็นแค่รอยช้ำธรรมดา คงไปฝึกวิชาบ้าๆมาละสิ ไปทำอีท่าไหนถึงได้รอยแบบนี้มาทั้งตัวนะ” ซึนาเดะบ่นอย่างสงสัย พลางคิดว่าตาเฒ่าลามกให้เด็กหนุ่มไปทำอะไรกันแน่ “ดูไปดูมา อย่างกับ....รอยกัดอย่างนั้นแหละ”


          คำพูดของซึนาเดะทำให้คาคาชิเริ่มชักสีหน้าอย่างเคร่งเครียด  รอยพวกนี้เริ่มหายแล้ว ด้วยจักระของจิ้งจอกเก้าหาง แต่ยังทิ้งรอยเหลือไว้จากพิษไข้ที่ทำให้เขาอ่อนแรงลง

 

          “จัดการเช็ดตัว และให้น้ำเกลือเขาก่อน ดูท่าให้กินอะไรตอนนี้คงอ๊วกออกมาหมดแน่” ซึนาเดะสั่งสองสาว “แล้วก็ต้มยาลดไข้เตรียมไว้ให้เขา กรอกปากเขาทันทีที่เขากลืนไหว”


          เมื่อสองสาวออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง ซึนาเดะหันมาประจันหน้ากับคาคาชิ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ


          “เธอมีอะไรที่ยังไม่บอกฉันรึเปล่าห๊ะ คาคาชิ..”


          คาคาชิถึงกับเสียวสันหลัง โฮคาเงะของเขานี่แสบสมคำเล่ารือจริงๆ ขนาดหันหลังให้เขาอยู่ ยังจับสีหน้าเขาได้อีก


          “เอ่อ..คือ..” ซึนาเดะทำให้โจนินที่เก่งกาจอย่างเขาถึงกับเหงื่อตกได้เหมือนกัน


          “พูด!!!” ซึนาเดะยื่นคำขาด แล้วอย่างนี้เขาจะปฏิเสธได้ไงเล่า


          คาคาชิจำใจเล่าถึงความสัมพันธ์ของนารุโตะกับซาสึเกะให้ฟัง และยังบอกความคิดเขาอีกว่า ซาสึเกะคงลักลอบเข้ามาหานารุโตะถึงในห้อง และกระทำการขืนใจจนออกมาอย่างที่เห็น


          เขาหยุดไว้แค่นั้นในขณะที่สองสาวกำลังใกล้เข้ามา ซึนาเดะทำหน้าตกใจกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นของทั้งคู่ และมองเขาด้วยสายตาว่านี่กำลังล้อเล่นใช่มั้ย


          ซึนาเดะหันไปมองนารุโตะและสร้อยบนคอเขาที่เธอเป็นคนมอบให้ เขาใส่มันตลอดเวลา สายตาแสดงถึงความกังวล เรื่องนี้ทำเอาเธอถึงกับเกือบจะรับไม่ได้ ซึนาเดะรักและห่วงใยเขาราวกับเขาเป็นคนในครอบครัว เธอไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์นี้ ที่ดูท่าจะนำพาความยุ่งยากมาให้

 

 

 

 

          คิรินเฝ้าไข้นารุโตะทั้งคืน เธอก้มหน้าฟุบหลับอยู่ข้างเขา แต่เธอต้องสะดุ้งตื่นเป็นพักๆยามเมื่อนารุโตะเพ้อ ซึ่งเขาก็เพ้อออกมาเกือบทั้งคืนจากพิษไข้ ใบหน้าชื้นไปด้วยเหงื่อ คิรินจึงจัดแจงเอาผ้าชุบน้ำมาลูบใบหน้าเขา


          “ซะ..ซาสึเกะ...”


          นี่เป็นชื่อเดียวที่เธอได้ยินมาทั้งคืน พลางคิดว่าซาสึเกะก็หนีหายไปนานแล้ว คนที่ทิ้งทุกคนและทรยศหมู่บ้านตัวเองแบบไม่มีเยื่อใย นารุโตะยังไม่เลิกคิดถึงเพื่อนคนนี้อีกหรอ และนึกน้อยใจที่ไม่มีชื่อเธอหลุดออกมาสักคำ นี่นารุโตะไม่คิดถึงเธอบ้างรึไง ทั้งๆที่มีเธอคนเดียวที่อยู่ข้างกายเขาในยามนี้


          หญิงสาวถอนหายใจพลางลูบไล้ใบหน้าเขาด้วยผ้าขนหนู มองพินิจใบหน้าเขาใกล้ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสามารถมองหน้าเขาได้เต็มที่โดยที่เขาไม่รู้ตัว นิ้วเรียวสวยเริ่มไล้ไปตามกรอบหน้าเขาอย่างอ้อยอิ่ง ลากยาวไปตามสันจมูกที่ตอนนี้ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอ  จนปลายนิ้วมาบรรจบที่ริมฝีปากเรียวอิ่มสวยได้รูปแต่ซีดเซียวไร้สี


          เธอเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้เขาอย่างลืมตัว ริมฝีปากเลื่อนเข้าไปหาอย่างช้าๆ


          “ซาสึเกะ.....”



          อีกฝ่ายหลุดเพ้อออกมา หญิงสาวชะงักทันที ก่อนเขินอายกับการกระทำของตัวเอง



          “นี่เราคิดจะลักหลับเขารึไงเนี่ยยย” เธอพูดพลางหยิกแก้มตัวเองเต็มแรงจนมันเจ็บ และทำหน้าเซ็งกับการเพ้อหาแต่ซาสึเกะๆ ชื่อบ้าๆนั่นทำให้เธอหงุดหงิด


 

 


          วันใหม่มาถึง แสงแดดสาดส่องลอดเข้ามากระทบใบหน้าชายหนุ่ม ทำให้เขาต้องรู้สึกตัวพร้อมกระพริบตาเพื่อปรับภาพที่พล่ามัว


          เขารู้สึกวิงเวียนปวดหัวเมื่อยตัวไปหมด เมื่อสายตาเริ่มคมชัดขึ้น เขาพบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล ช่ายหนุ่มจำได้ลางๆว่าคาคาชิอุ้มเขาออกจากบ้าน พร้อมกับเพื่อนอีกสองคน แล้วเขาก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย


          เขายังไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มพยายามชันแขนเพื่อให้ลุกขึ้นนั่งได้เล็กน้อย และพบกับผมสีดำยาวสลวยฟุบอยู่ข้างๆตัวเขา


          “คิริน” นารุโตะเรียกด้วยเสียงที่แหบแห้ง


          คิรินเงยหน้างัวเงีย ใช้มือขยี้ตา “รู้สึกตัวแล้วหรือนารุโตะคุง”


          “นี่เธออยู่นี่ทั้งคืนเลยหรอ”


          มีเสียงฝีเท้าเดินเขามา และซากุระก็ปรากฏที่ประตู พร้อมด้วยผลไม้ในตะกร้า


          “อ้าว นารุโตะ ตื่นแล้วหรอ เป็นห่วงแทบแย่”


          ซากุระเข้ามาแล้วก็พูดบ่นเขายาวเหยียดสารพัด


          “แล้วนายไปได้รอยพวกนั้นมาจากไหนกัน” ซากุระถามชวนให้นารุโตะสะดุ้งวาบ หน้าซีดเซียวกลับแดงขึ้นมาทันที


          “เอ่อ...เอ่อ...” นารุโตะรีบสรรหาคำแก้ตัว “ตกต้นไม้”


          เขาอยากจะทุบกะโหลกตัวเอง ก็มันคิดไม่ทันนี่ แล้วไอ้รอยตามตัวเขานี่ไม่ได้ใกล้เคียงกับการตกต้นไม้สักนิด ใครมันจะไปเชื่อกันเล่า


          “นินจาที่ไหนเขาตกต้นไม้จนได้แผลเต็มตัวอย่างนี้กันยะ” ซากุระแว๊ดใส่ “แต่อย่างว่า เป็นนายก็ซุ่มซ่ามอย่างนี้ตลอด


          หลังจากความเงียบ คิรินก็ลุกขึ้น


          “เอ่อทั้งคู่... ฉันขอกลับไปล้างหน้าล้างตาก่อนละกัน”


          เพื่อนสองคนพยักหน้า คิรินจึงก้าวเท้าออกจากห้องไป


          “คิรินจัง” นารุโตะเรียก “ขอบคุณมากนะที่ช่วยดูแลฉัน”


          นารุโตะกล่าวออกมาแบบเขินๆ ทำให้เพื่อนทั้งสองถึงกับอมยิ้ม


          “ไม่เป็นไร ฉันยินดีจ๊ะ” คิรินกล่าวพร้อมกับยิ้มบางๆก่อนจะเดินออกประตูไป


          หลังจากคิรินกลับไปแล้ว ซากุระก็นั่งมองหน้าเขาบูด


          “ม..มีอะไร” นารุโตะถาม มองสายตาซากุระอย่างหวาดระแวง


          “คิรินนอนเฝ้าไข้เธอทั้งคืน เธอพูดได้แค่นี้เนี่ยยยยนะ!!


          “อ่าว... แล้วจะให้ฉันทำยังไงเล่า”   นารุโตะถามพร้อมกับงงว่าเขาทำอะไรผิดเนี่ยถึงโดนดุ


          “ก็น่าจะจับมือเธอ เอามากุมไว้ ขอบคุณแล้วก็จุ๊บสักทีสองทีไง” ซากุระกล่าวแบบเพ้อฝัน


          “จะบ้าหรอ ใครจะไปทำอย่างนั้น”   นารุโตะเอ่ยหน้าแดงก่อนหันไปมองทางอื่น


          “อ่า...ลืมเลย นายต้องกินข้าวกินยานี่นา”


          “เดี๋ยวว!!”   นารุโตะพูดเบรกซากุระที่กำลังหันตัวเดินไป


          “อะไรล่ะ”   ซากุระถามอย่างหงุดหงิด นี่ขนาดเขาป่วยแท้ๆ เธอยังไม่วายทิ้งนิสัยชอบดุด่าเขา


          “ช่วยพาฉันเข้าห้องน้ำหน่อย... ลุกไม่ไหว ปวดฉี่จะตายอยู่แล้ว!” นารุโตะโวย


          “ตาบ๊องเอ๊ย!” ซากุระเหลือกตาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนเข้าไปช่วยนารุโตะ คงไม่กล้าบอกคิรินแล้วมาใช้ที่เธอแทนใช่มั้ยเนี่ย


 

 

 

          หลังจากถูกซากุระเอายาที่ขมสุดชีวิตจับกรอกปากเขา เขาก็ถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว


          “ซากุระจังนี่โหดชะมัด  อย่างกับป้าซึนาเดะสอง  จะอ่อนโยนกับคนป่วยหน่อยก็ไม่ได้” เขาบ่นอุบ


          ชายหนุ่มถอนใจอย่างเหม่อลอย สายตามองสายน้ำเกลือที่มือ


          นี่เขาเป็นหนักขนาดนี้เลยหรือ เป็นเพราะซาสึเกะแท้ๆ ทำให้เขาไข้จับเลยทีเดียว


          เขาถูรอยแดงที่ตอนนี้เริ่มมองไม่เห็นแล้ว ถ้าเป็นคนปกติ รอยคงปรากฏให้เห็นหลายอาทิตย์ ซาสึเกะมาหาเขาหลังจากที่ไม่ได้เจอและพูดคุยกันเกินสามปี แต่กลับมาเพื่อทำร้ายร่างกายเขาให้บอบช้ำทั้งภายในภายนอกอย่างนี้ ไม่ยอมถามหรือพูดคุยด้วยสักคำ มีแต่คำพูดที่ชวนให้ชอกช้ำหลุดออกมาจากปากสีเลือดนั้น 


          สายตาที่ยังเคยมองเขาอย่างอ่อนโยนห่วงใยบ้าง บัดนี้ไม่หลงเหลือ เหลือแต่ความเย็นชาราวกับน้ำแข็ง บางครั้งก็ลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งการแก้แค้น และความต้องการที่จะครอบครอง ยอมเอาตัวเองเพื่อแลกกับพลังอำนาจ ความต้องการที่จะแก้แค้นพี่ชายของเขา


          นารุโตะเอียงหน้าใส่หมอน น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ

 

          ซาสึเกะทำแบบนี้ทำไม รักก็คงไม่ใช่ ไม่งั้นก็คงไม่ทำร้ายกันอย่างนี้


          เขาหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน ตื่นมาอีกครั้งก็พบกับเหล่าเพื่อนๆพากันมาเยี่ยมส่งเสียงเอะอะดังลั่น และเอาของฝากมาวางให้เขา บางคนมาและกลับไปแล้วตอนเขาหลับ มีดอกไม้วางไว้ข้างเตียงหลายช่อ 


          นี่ๆเบาๆกันหน่อย นารุโตะคุงต้องการพักผ่อนนะ” เสียงคิรินบอกเพื่อนทุกคน


          เขาไม่ได้แสดงตัวว่าตื่น กลัวจะต้องตอบคำถามใครในตอนนี้ จนเพื่อนๆต่างกลับไปเกือบหมด เหลือแต่ซากุระและคิรินที่กำลังนั่งคุยกันตามประสาผู้หญิง จนกระทั่งซึนาเดะเดินเขามา คาคาชิและชิซึเนะตามหลังมาติดๆ


          “รู้สึกยังไงบ้างนารุโตะ” ซึนาเดะถามเมื่อเขาหันมา “สบายตัวขึ้นบ้างรึยัง”


          “ครับ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว” นารุโตะตอบ ขณะที่มืออบอุ่นของซึนาเดะจับใบหน้าของเขา เพียงข้ามคืนและข้ามวัน เขาฟื้นตัวอย่างรวดเร็วจากการรักษาโดยตรงจากซึนาเดะ นินจาแพทย์ที่เก่งที่สุดในโลก เมื่อวานเขาแทบลุกไม่ขึ้น มาตอนนี้เขาลุกขึ้นเดินได้ พรุ่งนี้คงวิ่งปร๋อได้เลยทีเดียว


          “ซากุระกับคิรินออกไปสักครู่ได้มั้ย?” ซึนาเดะพูดขึ้นมา สองสาวมองด้วยความสงสัย รวมทั้งนารุโตะ แต่อาจารย์ของพวกเธอสั่งมาจึงออกไปโดยไม่ปริปากถามอะไร


          เมื่อสองสาวเดินพ้นไปแล้ว ซึนาเดะก้มลงมาและจ้องสบตาเขาจนชายหนุ่มเริ่มรู้สึกประหม่า


          "เจ็บตรงไหนอีกรึเปล่า จะได้รักษาให้หายซะ" 


          "มะ..ไม่เป็นไรครับ" ชายหนุ่มเผลอกระชับผ้าห่มแน่นพร้อมกับหุบขาโดยไม่รู้ตัว



          “ซาสึเกะมาหาเธอใช่มั้ย” คำถามหลุดออกมาจากปากที่ทาลิปสีชมพูสดไว้อย่างประณีต


          นารุโตะตกใจและทำอ้ำอึ้ง ซึนาเดะรู้ได้ยังไง เขาสลับสายตามองซึนาเดะทีคาคาชิที


          “ฉันรู้เรื่องจากคาคาชิหมดแล้ว” ซึนาเดะบอกเมื่อเห็นสายตานารุโตะ ก่อนจะถอนหายใจ และยืดตัวตรง   “เธอรู้รึเปล่า นารุโตะ.. ว่าถ้าเธอคิดจะปิดบังเรื่องที่เกิดขึ้น  เธอจะต้องถูกสอบสวนในฐานะที่เธอกำลังสมคบคิดกับอาชญากร”


          “ฉัน ในฐานะโฮคาเงะ ก็ไม่อาจช่วยเธอได้” หญิงสาวสวยวัยป้ากล่าวเสียงเฉียบ


          “ใช่ครับ เขามาหาผม...ที่ห้อง”   นารุโตะตอบพลางหลบสายตาจากสามคนที่จ้องมองเขาอยู่ เขาไม่อยากถูกสอบสวน มันจะทำให้เขาเป็นผู้ต้องสงสัย เหล่าผองเพื่อนจะไม่ไว้วางใจเขา อีกอย่าง... พวกเขาก็รู้ความจริงอยู่แล้ว ปิดบังไปก็เปล่าประโยชน์


          “เขาเก่งมากเลยนะคะ ที่เล็ดลอดสายตานินจาเฝ้าระวังของเราได้ขนาดนี้” ชิซึเนะพูดกับซึนาเดะ


          “แล้วเขาทำร้ายเธอรึเปล่า” ซึนาเดะถามต่อ


          “เปล่าครับ”


          นารุโตะรีบตอบโดยไม่คิด เขาอับอายกับสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเกินกว่าจะพูดมันออกมา  แต่แล้วเขาก็ฉุกใจ การตอบแบบนี้อาจทำให้เขาเดือดร้อน  การที่นินจาที่ขึ้นบัญชีดำเข้ามาถึงในห้องนอนเขาโดยสองต่อสอง แล้วก็จากไปโดยที่เขาไม่เป็นอะไร ไม่เกิดการต่อสู้ขึ้น นั่นก็กลายเป็นว่า เขากับซาสึเกะอาจสมคบคิดกันได้


          “ชิซึเนะ”   ซึนาเดะถอนลมหายใจ   “ทำรายงานเรื่องนี้ขึ้นไป”


          “หา..!?” ชิซึเนะมองซึนาเดะทีนารุโตะที เพื่อถามความแน่ใจ


          “รายงานว่า อุจิวะ ซาสึเกะ นินจาถอนตัวจากโคโนฮะ และอาชญากรที่ขึ้นบัญชีดำของโลกนินจาบุกรุกเข้ามาในโคโนฮะ” ซึนาเดะกล่าวต่อ “และทำร้าย อุซึมากิ นารุโตะ”


          ทั้งสามมองซึนาเดะเป็นตาเดียว แต่ก็อดถอนใจกันไม่ได้ นารุโตะได้แต่นิ่งอึ้ง ซึนาเดะใช้อำนาจของตนเอง บิดเบียนการรายงานเพื่อให้เขาไม่เป็นผู้ต้องสงสัย


          “หลักฐานก็เห็นอยู่ว่าเขาต้องเข้าโรงพยาบาลรักษาบาดแผลจากการต่อสู้” ซึนาเดะพูดพร้อมเดินหันหลังกลับไป “ต่อไปนี้เราต้องเฝ้าเวรยามให้เข้มงวดขึ้นไปอีก โดยเฉพาะกับนารุโตะ ฉันเชื่อว่าเขาต้องกลับมาอีกแน่”


          ชิซึเนะกุลีกุจอตามซึนาเดะออกไป คาคาชิไม่ได้ตามออกไปด้วย เขายืนถอนหายใจมองลูกศิษย์ตัวเองอย่างกังวลใจ นารุโตะก้มหน้าก้มตา อึดอัดกับสายตาที่มองลงมายังเขา


          “เป็นไงมั่ง อยากตรวจร่างกายเพิ่มมั้ย” คาคาชิกล่าวทำลายความเงียบ “ถ้าท้องขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ”


          “ครูคาคาชิ!!!” นารุโตะร้องเคืองเมื่อถูกอาจารย์ตัวเองแกล้งแหย่


          “จะได้รับมือกับเบบี๋น้อยทันไง” คาคาชิหันหลังยกฝ่ามือพร้อมกับยักไหล่ และเดินชิวออกไป


          นารุโตะหัวเสียคว้าแจกันดอกไม้ข้างเตียงเขวี้ยงตามหลัง แตกเพล้ง แต่ไม่โดนครูจอมกวนโอ๊ยของเขาเพราะเดินหลบขอบประตูไปแล้ว มีแต่สองสาวที่วิ่งกลับมาร้องถามเกิดอะไรขึ้นด้วยความตกใจ

          

          แต่เขาไม่ได้ตอบสองสาว ได้แต่ฟุบตัวลงเตียงเอาแขนก่ายหน้าผากโกรธกับมุขตลกฝืดของคาคาชิ ที่เขาไม่ตลกด้วยแถมยังต้องรู้สึกอับอายขึ้นไปอีกเมื่อถูกเอ่ยถึงการถูกข่มเหงในคืนนั้น



          ' นายเป็นของฉันคนเดียว... '



        เสียงและคำพูดนั้นยังคงก้องในโสตประสาทเขาตลอดเวลา



 
















                                           Artist Choko17


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 13 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 13) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6342 , โพส : 14 , Rating : 6% / 53 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1393
อาจารย์คาคาชิร้ายยย -//- พูดงี้ได้ไง เขินนนแทนโตะเลยอะ 5555
Name : MaYuRisama < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MaYuRisama [ IP : 171.97.199.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2561 / 23:05
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1308
อยากให้ท้องอ่ะ
Name : GGbongr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GGbongr [ IP : 49.229.67.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2560 / 12:14
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1202
เกะเสกเบบี๋เขาท้องโตะทีดิ555
Name : YuUsukahimiya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ YuUsukahimiya [ IP : 171.4.87.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2560 / 11:46
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1175
กรี๊ดดดดด...อาจารย์คาคาชิ พูโดนใจมากเร้ยยย(ถ้าท้องขึ้นมาจะทำไง)โดนใจเจร้สุดๆเลยฮ้าาาาาา...แหะแหะ..!!!^~^ ยิ้มให้กับความบ้าของตัวเอง
Name : 0614460900aa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0614460900aa [ IP : 49.230.213.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2560 / 05:44
# 10 : ความคิดเห็นที่ 922
เบบี๋น้อยยย
Name : แจ่มจ้าเจิดจรัสกระจ่างแจ้งดั่งดวงตะวัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แจ่มจ้าเจิดจรัสกระจ่างแจ้งดั่งดวงตะวัน [ IP : 223.24.45.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2559 / 23:02
# 9 : ความคิดเห็นที่ 878
คาคาชิพูดถูกใจ เบบี๋น้อย 555555
Name : bamsasi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bamsasi [ IP : 182.232.56.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2559 / 12:27
# 8 : ความคิดเห็นที่ 800
ถ้าท้องก็ดีนะสิ เบบี๋ต้องน่ารักมากแน่ๆ ><
Name : Lompat_LB < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lompat_LB [ IP : 27.55.23.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2559 / 22:24
# 7 : ความคิดเห็นที่ 610
ท้องขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ 555555555555555555555555 เกลียด
Name : JJ Scorpion < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JJ Scorpion [ IP : 58.11.166.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2558 / 07:34
# 6 : ความคิดเห็นที่ 485
คาคาชิน่าร้ากกกก~~~ =//////=
Name : K_D [ IP : 1.10.218.150 ]

วันที่: 1 ตุลาคม 2558 / 17:09
# 5 : ความคิดเห็นที่ 461
คาคาชิกวนอ่ะ. 555
Name : Takgy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Takgy [ IP : 27.55.42.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2558 / 17:56
# 4 : ความคิดเห็นที่ 408
จะได้รับมือกับเบี้น้อยทันไง
รู้สึกชอบประโยคนี้ยังไงไม่รู้
Name : boss [ IP : 119.76.66.252 ]

วันที่: 19 กันยายน 2558 / 16:34
# 3 : ความคิดเห็นที่ 330
อัพเร็วๆนะคะ
Name : pop0640 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pop0640 [ IP : 49.230.192.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 สิงหาคม 2558 / 19:14
# 2 : ความคิดเห็นที่ 329
ง่ะฟินอ่าาาา ซาซึเกะรักโตะมากกๆๆสิโถ่ๆ ป้าซึนาเดะขวางทางง่ะ
Name : F-R-E-E_Demo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ F-R-E-E_Demo [ IP : 223.206.171.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2558 / 20:38
# 1 : ความคิดเห็นที่ 328
ซึนาเดะอย่าขวางงงเกะโตะเลยเป็นสาววายดีกว่าอย่าไปขวางเลยเค้ารักกัน
Name : เปล่งประกาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เปล่งประกาย [ IP : 27.55.101.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2558 / 01:11
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android