คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI]

ตอนที่ 17 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 17)


     อัพเดท 21 มิ.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม
Tags: naruto, นารุโตะ, นารูโตะ, ซาสึเกะ, sasuke, fic, yaoi, นารุซาสึ, fic naruto, ฟิค นารุโตะ, ฟิค y นารุโตะ, ฟิค y นารูโตะ, ตลอดไปนะ, Naruto yaoi, ฟิค วาย นารุโตะ, Narusasu
ผู้แต่ง : Silphatia ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silphatia
My.iD: https://my.dek-d.com/silly_rock
< Review/Vote > Rating : 91% [ 26 mem(s) ]
This month views : 877 Overall : 78,924
1,550 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1352 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 17 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 17) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5362 , โพส : 7 , Rating : 5% / 44 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 

               เช้าวันรุ่งขึ้น

 

นารุโตะตื่นขึ้นมาอย่างทดท้อใจ วันนี้เขาตื่นเช้าผิดปกติเนื่องจากนอนไม่ค่อยหลับ เรื่องเมื่อคืนทำเอาเขาย่ำแย่ ซาสึเกะจากเขาไปอีกแล้ว เหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้หิ้วสาวสวยติดไปด้วย ยัยนั่นก็ท่าทางไม่เบาซะด้วยสิ โอ๊ยยย...คิดแล้วหัวจะระเบิด

 

เขาลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวและออกไปเดินเล่นสูดบรรยากาศยามเช้าของโคโนฮะให้สมองปลอดโปร่งขึ้น ในขณะที่ชายหนุ่มเดินเตร็ดเตร่อย่างหมดอาลัยตายอยู่อยากนั่งเอง

 

“เฮ้...นารุโตะ”  เสียงคิบะแว่วมา  “แปลกจังที่กลิ่นนายมาทางนี้ กำลังจะไปหาที่บ้านอยู่เชียว”


“คิบะ...” นารุโตะเรียกเซ็งๆ รู้สึกไม่อยากจะเสวนากับใครในตอนนี้


“นานๆทีจะเห็นนายเดินตามถนนในเวลานี้นะนี่” คิบะพูด “แต่ก็พอดีล่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”


“อะไรหรือ?


“เดี๋ยวฉันต้องออกไปปฏิบัติภารกิจ ไว้ตอนเย็นฉันกลับมาละนายไปเจอฉันที่สวนสาธารณะของโคโนฮะละกัน ต้องมาให้ได้ละ นี่เรื่องคอขาดบาดตายเชียวนา”


“เออๆ..” นารุโตะรับคำ คิบะก็รีบร้อนจากไป

 

ไม่ทันพ้นห้านาทีก็มีคนเรียกเขาอีก

 

“ครูคาคาชิ”นารุโตะพูดเสียงเนือยๆ


“อ้าว ทำไมเห็นฉันละทำหน้าเซ็งแบบนั้นละ” คาคาชิถาม


“เปล่าครับ...แค่รมณ์บ่จอย” นารุโตะตอบ


“นี่ๆฉันมาหามีเรื่องสำคัญนะ”


เช้านี้เรื่องสำคัญเยอะจังฟะ นารุโตะคิด


“นายต้องไปตามซากุระกับซาอิไปพบรุ่นที่ห้าตอนนี้เลย ท่านมีเรื่องจะบอกพวกนาย”


“เรื่องอะไรครับ”


“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองแหละ รีบๆไปตามเพื่อนซะ” คาคาชิบอก “เอางี้..ฉันไปตามซากุระ นายไปตามซาอิละกัน วันหยุดแบบนี้พวกนั้นคงตื่นสาย เดี๋ยวท่านรุ่นที่ห้าจะรอนาน โดนเฉ่งอีก”


แล้วคาคาชิก็รีบไป


“เห้อ วุ่นวายชะมัด” นารุโตะบ่น


นารุโตะมาถึงบ้านซาอิตรงหน้าต่างห้องนอน และเคาะกระจก  ซาอิโผล่ขึ้นมาจากเตียงและเดินมาเปิด


“นารุโตะคุง....มีอะไรแต่เช้าหรือ”


“ครูคาคาชิให้มาตามกลุ่มเราไปพบป้าซึนาเดะ” นารุโตะตอบพลางจ้องมองซาอิ ไม่นึกว่าจะเห็นหมอนี่ในสภาพชุดนอนหัวยุ่งเหยิง ทำให้ภาพเนียบๆของหมอนี้หายไปเลยทีเดียว


“อืม...รอเดี๋ยวนะขอเตรียมตัวก่อน” ซาอิตอบ “เข้ามารอข้างในก่อนสิ”


“นายนี่ตื่นสายกว่าฉันอีก” นารุโตะปีนหน้าต่างเข้ามาพลางมองตามซาอิที่หยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป


ซาอิไม่ได้ตอบอะไร นอกจากเขาต้องมาร่วมทีมกับนารุโตะ เขาก็ยังต้องทำภารกิจอื่นๆของรากด้วย


เสียงซ่าจากห้องน้ำดังขึ้น นารุโตะมองสำรวจไปรอบๆห้องของซาอิ ถึงจะเคยมาแต่ก็ไม่เคยเข้ามาในถึงข้างใน ทุกอย่างจัดเป็นระเบียบเรียบร้อย มีภาพวาดใส่กรอบอยู่เต็มผนัง สมุดภาพและตำรามากมายจัดวางอย่างเรียบร้อยอยู่อีกมุมหนึ่ง บนโต๊ะมีหนังสือที่ซาอิอ่านทิ้งไว้อยู่สองสามเล่ม นารุโตะเข้าไปดูอย่างอยากรู้


“หมอนี่มันบ้ากว่าฉันซะอีก” นารุโตะบ่น อ่านชื่อหนังสือที่หน้าปก100วิธีพูดครองใจคน’ ‘จิตวิทยาสังคมทฤษฎีและการประยุกต์ ร่างกายไม่เคยโกหก


          นารุโตะเลือกถือหนังสือนั่งแหมะลงเตียงที่ยังไม่ได้เก็บและเปิดอ่านเล่น


“ฮะๆ ตลกเป็นบ้า” นารุโตะพูด “ไอ้หมอนี่มันเพิ่งออกมาจากถ้ำรึไงฟะ”

 

เขาอ่านอะไรเพลินๆได้สักพัก ซาอิก็ออกมาทำเอานารุโตะสะดุ้งตกใจ

 

“เอ่อ โทษที” นารุโตะรีบลุกเอาหนังสือไปเก็บไว้ที่เดิมและกลับมานั่งรอ รู้สึกผิดที่เสียมารยาท


เขาหันมาเจอซาอิที่ใส่แค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวไว้ เขามองตาค้าง มันราวกับกำลังมองคนๆนั้นอยู่ เหตุการณ์เก่าๆย้อนเข้ามาในหัว ร่างกายเปลือยเปล่าที่มีผ้าเช็ดตัวพันไว้แค่เอวถึงต้นขาเผยให้เห็นสัดส่วนของร่างกายเพรียวสูงแข็งแรง ผิวที่ขาวราวกับกระดาษตัดกับผมดำสนิท หมอนี่ขาวซีดยิ่งกว่าซาสึเกะซะอีก แล้วทำไมเขาต้องใจเต้นด้วยนะ หน้าจะมาแดงอะไรตอนนี้


นารุโตะเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่น รู้สึกโมโหตัวเอง


จริงๆเขาควรจะไปขอรอข้างนอกดีกว่า แต่เขาจะพูดยังไงดีละ เดี๋ยวหมอนี่ก็รู้ว่าเขาทำท่าแปลกๆ ทั้งๆที่เราทั้งคู่ก็เป็นผู้ชายไม่เห็นมีไรน่าอาย


“นายไปรอข้างนอกก่อนก็ได้นะ” ซาอิบอก นารุโตะรู้สึกโล่งใจที่ซาอิเอ่ยปาก เขาถอนหายใจและลุกขึ้น


ซาอิมองนารุโตะอย่างจงใจ “นี่นายหน้าแดงหรือที่เห็นฉันแบบนี้...”


“นะ..นายพูดอะไร” นารุโตะตกใจ


ซาอิเดินมาใกล้เขา


“อาการของนาย...มันเหมือนพวกเด็กสาวอย่างนั้นแหละ”


เมื่อถูกบังคับให้สบตา นารุโตะจึงต้องหันหน้ามาสู้เพื่อพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างนั้น


“ฉันไม่ใช่เด็กสาวนะ” นารุโตะเสียงแข็ง “อย่ามาเรียกฉันอย่างนั้น”


“แต่ฉันอ่านหนังสือ...อาการของนายมันเหมือน...”


“นายอย่ามาตัดสินคนอื่นจากหนังสือบ้าๆของนายนะ” นารุโตะรีบโพล่งตัดบท เขาแทบจะเอามือปิดหูกับสิ่งที่ซาอิจะพูด “ฉันจะไปรอนายข้างนอกแล้วกัน”


เขาพูดและรีบเดินออก แต่กลับถูกซาอิผลักล้มลงบนเตียง ซาอิขึ้นค่อมตัวเขา ผ้าเช็ดตัวหลุดลุ่ยลงไปกองกับพื้น


“นายจะทำบ้าอะไร!?” นารุโตะเริ่มโกรธอย่างจริงจัง อาการหน้าแดงจากการอายกลายเป็นโมโหแทน


ซาอิไม่ได้ตอบ เขาจับข้อมือนารุโตะและก้มลงทาบริมฝีปากทันที นารุโตะเบิกตากว้างตกใจสุดขีด และดิ้นขัดขืน พยายามสลัดข้อมือหมายจะชกหน้าซาอิ แต่ก็ไม่หลุดทำให้ซาอิจับเขาไว้แน่นกว่าเดิม


นารุโตะหลับตาปรื๋อ รอซาอิปล่อยและเขาเตรียมจะชกสักหมัด  แต่กลับรู้สึกถึงร่างกายเปลือยเปล่าร้อนจัดบนตัวเขาชัดเจน แต่ซาอิไม่ได้พอแค่นั้น เขากลับจูบรุกหนักเข้าไปอีก ทำเอานารุโตะตัวแข็งหน้าชาด้วยความตกใจกับสิ่งที่พยายามเข้ามา หัวใจเขาดันทรยศเต้นโครมครามจนอีกคนรู้สึกได้


เมื่อซาอิไม่ละความพยายาม นารุโตะเริ่มต้านริมฝีปากที่รุกเร้าหนักนั้นไม่ไหว แรงขัดขืนเริ่มผ่อนลงเรื่อยๆ เขาเผยอเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย เห็นและสัมผัสเส้นผมสีดำอ่อนนุ่มที่กำลังล้อมกรอบหน้าเขา กลิ่นสบู่และยาสระผมปะทะเข้าจมูก... และเส้นผมสีดำที่คุ้นเคย....


ปากที่เม้มแน่นเริ่มคลายออกไม่ขัดขืน


แต่พอทำได้แค่นั้นซาอิก็ผละริมฝีปากออกเอาดื้อๆและเงยหน้าขึ้น 


“เป็นอย่างที่คิดจริงๆ”


นารุโตะสะดุ้งจากภวังค์ นี่เขาพลาดท่าให้ซาอิเต็มๆ ความโกรธพุ่งปรี๊ดนำพาเอาหมัดเต็มสปีดเสยคางซาอิจนร่างเปลือยเปล่ากระเด็นหงายไปกองกับพื้น


“แก...ไอ้เลว”  เขาส่งเสียงคำราม ตามลงไปค่อมร่างซาอิและง้างมือเตรียมซัดอีกหมัดเต็มกำลัง


แต่กลับมีคนคว้าข้อมือเขาไว้ก่อนที่หมัดเขาจะถึงหน้าซาอิ

 

“เฮ้..! นี่มันจะมากไปแล้วนะนารุโตะ!” คาคาชิพูดอย่างโกรธจัด


“กรี๊ดดด....”  มีเสียงกรีดร้อง และล้มตึง


“ซากุระ...”  นารุโตะร้องตกใจ ซากุระหงายเหงิบเลือดกำเดาไหลกับภาพที่เห็น ภาพเขากำลังนั่งค่อมร่างซาอิที่เปลือยเปล่าเข้าเต็มสองตาหญิงสาว


“นารุโตะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆ” คาคาชิพูดเอาจริง “นายต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่นายทำ”


“เขาเป็นคนเริ่มก่อนนะครู!!!” นารุโตะเถียง ลุกออกจากซาอิที่กำลังเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก “นี่ครูไม่คิดจะฟังผมแล้วตัดสินจากภาพที่เห็นงั้นหรือ”


“ยังไงเธอก็ต้องโดนลงโทษ นี่ครั้งที่สองแล้วนะ ที่เธอทำร้ายซาอิ” คาคาชิพูด “เธอเป็นนินจาแบบไหนกันถึงเสียท่าให้คนอื่นปั่นหัวเอาง่ายๆ นี่มันตั้งแต่เรื่องซาสึเกะแล้ว ไม่มีความอดทนและการยับยั้งช่างใจเลย ฉันตามใจเธอเกินไปแล้วนารุโตะ แล้วเธอจะต้องขอโทษซาอิด้วย”


“อะ..อะไรกัน” นารุโตะมองหน้าคาคาชิอย่างโกรธเคือง น้ำตาเริ่มคลอ “อยากลงโทษผมยังไงก็เชิญตามใจครูเลย แต่ผมขอตายดีกว่าถ้าจะให้ออกปากขอโทษมัน!!


นารุโตะพูดเสร็จเขาก็หนีออกไปอย่างโกรธแค้น คาคาชิมองตามโดยไม่ห้ามปราม เขาหันกลับมามองซาอิที่กำลังแต่งตัว


“ที่ฉันพูดไม่ใช่ว่าเธอไม่ผิดนะซาอิ” คาคาชิพูดเสียงเย็น “เธอคิดจะทำอะไรกันแน่”


“ผมแค่อยากรู้อะไรก็เท่านั้นละครับ ฮะๆ” ซาอิยิ้มราวกลับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น


คาคาชิมองซาอิอย่างไม่พอใจ


“ที่เธอแกล้งนารุโตะน่ะเกินไปแล้วนะ เรื่องความรู้สึกของคนอื่นมันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาทดสอบหรือล้อเล่น โดยเฉพาะนารุโตะที่ตอนนี้จิตใจเปราะบาง และเขาก็เป็นเพื่อนเธอ เธอควรจะช่วยเหลือเขาอย่างที่เพื่อนควรทำ ไม่ใช่มาทำอะไรเพื่อพิสูจน์ความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองแบบนี้”


“คร้าบๆ” ซาอิตัดบทอย่างรำคาญ “ว่าแต่ครูมีเรื่องอะไรหรือครับถึงเรียกรวมตัว”


“เห้อ....เรื่องนั้น” คาคาชิถอนหายใจ ทีมเขากำลังแตกคอกันนี่มันย่ำแย่สุดๆ “คงล้มเหลวแล้วล่ะ คงต้องขึ้นไปรายงานท่านรุ่นที่ห้า”


เสียงซากุระงัวเงียดังขึ้น อีกปัญหาของเขากำลังจะมา ซากุระมองซาอิแล้วหน้าแดงจัด


“กะ..เกิดอะไรขึ้นหรือคะ” ซากุระถาม “แล้วนารุโตะละ”


คาคาชิตบหน้าผาก เรื่องนี้ต้องยาวแน่ๆ

 

 

 

 

นารุโตะวิ่งออกมาแบบไม่รู้จุดหมาย อยากไปให้พ้นหน้าคนอื่น จนกระทั่งเหนื่อยหอบหยุดเอามือยันไว้ที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย กัดฟันอย่างเจ็บใจ และกระหน่ำเอากำปั้นชกไปที่ต้นไม้ซ้ำๆจนเนื้อแตกเลือดไหล ก่อนจะหันหลังชนต้นไม้และนั่งลงอย่างเหนื่อยอ่อน


“ซาสึเกะ....”  เขาเอ่ยเสียงเรียกเบาๆ น้ำตาไหลไม่หยุดหย่อน ความคิดถึงและความเสียใจประดังเข้ามา เสียใจกับคาคาชิที่ไม่รับฟังอะไรเขาเลย ทำเหมือนเขาเป็นคนสร้างปัญหาทั้งหมดนั้นเข้ามา เสียใจที่คนที่เขารักทอดทิ้งเขาไป ตอนนี้เขาอยากให้ซาสึเกะมาอยู่ข้างๆเขา เขาอยากจะซบไหล่อบอุ่นนั้นเหลือเกินในตอนนี้ แต่ซาสึเกะกลับทิ้งเขาให้เดียวดาย เขานั่งลง สัมผัสสายลมที่มาปะทะหน้าราวกับมันคือลมหายใจของคนรัก ปล่อยให้ความคิดนำพาไปอย่างเหนื่อยอ่อน

 


 


“เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นหรือเนี่ย” ซึนาเดะกล่าวพลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย


               “ครับ”


“อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ....คาคาชิ เธอน่ะทำนารุโตะเกินไปแล้ว เจ้าซาอินั่นก็เล่นแรงเกินไป ฉันไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอทำกับนารุโตะ”


“แต่ว่า...” คาคาชิทำเสียงกร่อย ท่านรุ่นที่ห้ารักและใจอ่อนกับนารุโตะเสมอ คำพูดซึนาเดะทำเอาคาคาชินิ่งและรู้สึกผิด นี่เขาพูดกับนารุโตะเกินไปจริงๆสินะ นิสัยเคร่งครัดของเขาทำให้เขาพูดออกไปแบบนั้น


“เธอควรจะเข้าใจเขามากที่สุดแท้ๆ ป่านนี้เตลิดไปไหนแล้วก็ไม่รู้” ซึนาเดะกล่าว “น่าเป็นห่วงจริงๆ”


“เดี๋ยวผมจะไปหาเขาเองครับ”


“ไม่ต้อง..เขายังไม่อยากเจอหน้าเธอตอนนี้หรอก” ซึนาเดะห้าม ทำเอาคาคาชิไหล่ห่อเหี่ยว “ฉันจะไปพูดกับเขาเอง รวมทั้งเรื่องของวันนี้ด้วย หน้าที่ของเธอคือหาทางอธิบายสถานะของทีมให้ซากุระเข้าใจ และไปสั่งสอนเจ้าคนของดันโซนั่นซะ”


ซึนาเดะสั่งเสียงเฉียบทำเอาคาคาชิสะดุ้งหลังตั้งชัน

 

 


 

 

นารุโตะปล่อยให้เวลาล่วงผ่านไป เขาไม่ขยับไปไหนจนกระทั่งมีเสียงคนมายืนใกล้ๆ เขาจึงเงยหน้ามองผู้มาเยือนอย่างไม่สบอารมณ์


“มีอะไรป้า” เขาถามเซ็งๆ “จะเอาผมไปโบยแส้รึไง”


ซึนาเดะนั่งลงที่พื้นข้างๆเขา


“อย่าโกรธคาคาชิเลยนะนารุโตะ” ซึนาเดะพูด “เธอก็รู้ว่าเขาเป็นคนจริงจังไม่รู้จักผ่อนปรน แต่นั่นเพราะเขาเป็นห่วงเธอนะ”


นารุโตะไม่ตอบ ทำให้โฮคาเงะหญิงต้องถอนหายใจ


“สร้อยคอที่ฉันให้เธอ เธอก็ยังสวมมันตลอดเวลา” ซึนาเดะพูดต่อ “เธอจำได้รึเปล่าว่าทำไมฉันถึงยกให้เธอ”


นารุโตะก้มหน้าน้ำตาซึม พยายามไม่ให้ซึนาเดะเห็น จะให้เขาเหลือความเข้มแข็งอะไรอีก ตอนนี้ใจเขาอ่อนล้าเหลือเกิน


     ซึนาเดะเอื้อมมือมาโอบไหล่เขาและดันเขาเข้ามาซบไหล่ของเธอ นารุโตะน้ำตาไหลพราก ก่อนจะเอามือกอดหญิงสาว กลิ่นหอมจางๆและเนินอกนุ่มๆนั้นทำให้เขาอบอุ่นผ่อนคลาย ปล่อยน้ำตาที่อัดอั้นออกมา ความอบอุ่นนี้...นี่คงเป็นความรู้สึกของแม่ละมั้ง


“ฉันเข้าใจว่าเธอคิดถึงซาสึเกะมาก”


นารุโตะนิ่งเงียบปล่อยให้น้ำตาไหลต่อไป


“จริงๆที่ฉันเรียกพวกเธอมาวันนี้ ก็เพราะเรื่องสำคัญเกี่ยวกับซาสึเกะนั่นแหละ....เรารู้ว่าเขาอยู่ไหน”


“อะไรนะครับ” นารุโตะผละออกจากซึนาเดะ “ระ..รู้ได้ยังไง”


“เมื่อคืนก่อนที่เธอออกไปหาซาสึเกะน่ะ หลังจากพวกเขาไปแล้ว ฉันก็ให้เพื่อนๆที่น่ารักของคาคาชิตามกลิ่นไป”


 “นี่ป้ารู้...งั้นเหรอ” นารุโตะมองอย่างตกใจ “เรื่องที่ผม...ออกไป”

 

“เธอจะดูถูกอันบุของเราไปรึเปล่านารุโตะ” ซึนาเดะกล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิ “คิดว่าแผนการร่างแยกง่อยๆของเธอจะตบตาพวกเราได้งั้นสิ”


 “แล้วทำไมไม่ห้ามผม”


“ถ้าห้ามแล้วจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์นี่หรอ รวมทั้งเป็นประโยชน์กับเธอด้วย”

 

นารุโตะอ้าปากค้างพูดไม่ออก จะโกรธที่โดนหลอก หรือดีใจที่เจอซาสึเกะดี


“ที่ฉันเรียกเธอมาวันนี้ก็เพราะเรื่องนี้แหละ” ซึนาเดะพูด


“ไปรับซาสึเกะกลับมาเถอะ”


“ป้าซึนาเดะ....”


“แต่ปัญหาของเธอตอนนี้ เธอจะแก้ยังไง” ซึนาเดะถาม “ถ้าเธอปรับความเข้าใจกับซาอิไม่ได้ ไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจในกลุ่ม เธอจะทำภารกิจไม่สำเร็จนะ”


“ผม.....”  นารุโตะก้มหน้า เรื่องของซาสึเกะปลุกประกายความหวังในตัวเขา เขานั่งครุ่นคิด ปล่อยให้ซึนาเดะจัดการแผลที่มือเขาพลาง


“เอาเป็นว่า พรุ่งนี้เตรียมตัวซะ การเดินทางเร็วสุดยังต้องใช้เวลาถึงสามวันสองคืน” ซึนาเดะลุกขึ้น “และเธอก็ต้องจัดการความรู้สึกเธอด้วย”


ซึนาเดะก้มลงจูบที่หน้าผากเขาอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะจากไปให้เขาอยู่คนเดียว ทำให้เขารู้สึกได้ว่ายังมีใครอีกคนที่รักและหวังดีต่อเขา แม้เขาจะทำผิดพลาดซ้ำๆ เธอก็ยังเชื่อในตัวเขาเสมอ

 

นารุโตะคิดอย่างสับสน ลำพังเขาคนเดียวคงพาซาสึเกะกลับมาไม่ได้แน่ ถ้าให้คาคาชิและซากุระจังช่วย ซาสึเกะอาจจะใจอ่อนขึ้นมาบ้าง พรุ่งนี้เขาจะยอมข่มใจกับเรื่องซาอิ เขายอมทุกอย่างที่จะได้เจอซาสึเกะอีกครั้งหนึ่ง


นารุโตะนึกได้ว่านัดคิบะไว้ เขาต้องรีบไปตามนัด และต้องรีบเคลียร์ปัญหาของตัวเอง


เขามาถึงโคโนฮะพาร์คในอีกสิบห้านาทีต่อมา และนั่งรอ


“นะ..นารุโตะคุง” เสียงเรียกของเด็กสาวผมดำหน้าตาน่ารักเอ่ยขึ้นอย่างประหม่า


“ฮินาตะ” นารุโตะหันไปมองตามเสียงแล้วหันมองลอกแลก “คิบะไม่ได้มาด้วยหรือ”


“ปะ..เปล่า” นารุโตะนั่งมองเด็กสาวที่มีท่าทีเขินอายมาแต่ไหนแต่ไร ฮินาตะส่งสายตากระสับกระส่ายไปมา


อยู่ๆเด็กสาวสวยน่ารักก็สูดลมหายใจรวบรวมความกล้า ยื่นสิ่งของที่ถือมาด้วย เป็นกล่องที่ห่อด้วยผ้าสีสวยผูกโบว์อย่างประณีต


“ฉะ....ฉัน..ฉันชอบนารุโตะคุง ชะ...ชอบมานานแล้ว” สาวผมดำนัยน์ตาสีน้ำข้าวพูดก้มหน้ายื่นของในมือ “ได้โปรด..รับไว้เถอะนะ”


“เอ๋!!!!” นารุโตะสะดุ้งโหยง ตกใจกับการกระทำของฮินาตะ ใครกำลังเล่นตลกอยู่แน่ๆ บทจะมาเล่นกันง่ายๆแบบนี้เลยหรือ


อาการตกใจของนารุโตะทำให้ฮินาตะย่ำแย่แทบทรุดตรงนั้น จริงๆเธอเตรียมบทพูดและซ้อมมันมาเป็นพันครั้ง แต่ไหงพอมาอยู่ตรงหน้าถึงได้แค่นี้ละเนี่ย เธอพยายามยืนบนขาสั่นๆ


“ฮ่าๆ ฮินาตะ” นารุโตะหัวเราะ “เล่นอะไรของเธอเนี่ย คิบะคิดใช่มั้ย”


ฮินาตะหน้าแดงจัด ทำอะไรไม่ถูก แถมหน้าก็เริ่มมืดเพราะความตื่นเต้นจนเซไปด้านหลัง


คิบะกับชิโนะอยู่ๆก็พรวดออกมาจากพุ่มไม้ข้างหลัง รีบไปคว้าตัวฮินาตะก่อนจะเป็นลม


“นารุโตะ นี่นายหัวเราะทำไม ฮินาตะกำลังสารภาพรักกับนายนะ จะดูถูกความรู้สึกของคนอื่นก็ให้มันน้อยๆหน่อย”


“ฮะ..!?” นารุโตะตีหน้ามึนตึง “เอ่อ...พูดจริงหรือ..?


นารุโตะโดนคิบะกับชิโนะสวดไปชุดใหญ่ ก็เขาไม่คิดนี่ว่าสาวสวยน่ารักมาจากตระกูลสูงส่งจะมาชอบคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเขา เขายืนอึ้งมองฮินาตะที่กำลังหน้าแดงจัด


“ฮินาตะ...ขะ..ขอโทษ” นารุโตะย่อตัวคุกเข่าต่อหน้าฮินาตะที่เพื่อนช่วยกันประคองอยู่กับพื้น และเอื้อมมือไปรับของที่ฮินาตะตั้งใจทำให้เขาอย่างเอ๋อๆ


“มะ..มะ..ไม่เป็นไรจ๊ะ” ฮินาตะพยายามประคองตัวเอง มือกำคอเสื้อราวกับหายใจไม่ออก พอเธอมีเพื่อนที่รู้ใจมาอยู่ด้วยเธอจึงกล้าขึ้นมาอีกหน่อย


“แต่ว่าฉัน....”


“นะ..นารุโตะคุง..” ฮินาตะรวบรวมลมหายใจกล่าวขึ้น “ไม่ต้องตอบฉันตอนนี้ก็ได้ แค่รับความรู้สึกไว้ก็พอ แค่ได้บอก ฉันก็พอใจแล้ว”


นารุโตะพูดไม่ออก ทำไมอยู่ๆชีวิตเขาก็มีเรื่องแบบนี้เข้ามากันที่เดียวโครมๆแบบนี้ เขาแทบจะตั้งตัวไม่ทัน หญิงสาวหน้าตาน่ารัก นิสัยอ่อนหวาน แถมเป็นคุณหนูจากตระกูลฮิวงะ นี่ถ้าเขาไม่มีซาสึเกะละก็....


“...เกิดอะไรขึ้นหรอ”  ทุกคนหันไปตามเสียง ซากุระ ซาอิ และคิริน กำลังเดินมาด้วยกัน ต่างมองอย่างประหลาดใจกับภาพฮินาตะนอนหงายบนพื้น มีคิบะกับชิโนะประคอง และนารุโตะคุกเข่าอยู่ใกล้ๆ


“เป็นลมอีกแล้วสิเนี่ย...ฮินาตะ” ซากุระรีบรุดหน้าไปดูอาการ คิรินมองของในมือนารุโตะอย่างสงสัย ของประดิษฐ์ประดอยแบบนั้นคงไม่ใช่ของๆนารุโตะแน่


“พวกเธอมาทำอะไรกันที่นี่” นารุโตะลุกขึ้น มองไปทางซาอิอย่างไม่สบอารมณ์


“ก็มาตามหานายนะแหละ” ซากุระพูด “ซาอิเขามีเรื่องจะคุยกับนายแหนะ”


“แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูด..” นารุโตะเมิน “ฮินาตะจัง...ขอบคุณมากนะ”


ฮินาตะพยักหน้าอย่างผิดหวัง นารุโตะทำท่าจะเลี่ยงสถานการณ์ ถึงแม้เขาควรจะพูดอะไรกับฮินาตะให้มากกว่านี้ แต่เขาอยากไปให้พ้นหน้าซาอิก่อน


“นารุโตะ เดี๋ยวก่อน” ซาอิเดินมาดึงแขนเขาไว้


“ครูคาคาชิมาคุยกับฉัน” ซาอิเริ่มน้ำเสียงจริงจัง “ฉันต้องขอโทษนายจริงๆกับสิ่งที่ฉันทำ ฉันทำตัวแย่จริงๆ ฉันเริ่มเข้าใจนายแล้ว ความสัมพันธ์ที่นายมีให้กับซาสึเกะ”


นารุโตะหยุดฟัง แต่ไม่ได้หันกลับมา ความไม่พอใจยังคุกรุ่นในใจเขา เขาไม่เชื่อสิ่งที่ซาอิพูดแม้แต่นิดเดียว หมอนั่นก็คงเล่นละครตบตาไปงั้น


“ตอนนี้ฉันอยากจะช่วยนาย” ซาอิพูดต่อ “นายให้โอกาสฉันได้รึเปล่า โอกาสที่จะได้เข้าใจนายมากกว่านี้ โอกาสที่จะได้เป็นเพื่อนกับนาย”


ท่าทีของซาอิจริงจังไม่มีบิดเบือน ชายหนุ่มรู้สึกผิดจริงๆ เขาไม่น่าไปดูถูกคนอื่นแบบนั้น ทำไงได้ เขาไม่เคยมีเพื่อนมาก่อน เขาก็เพิ่งโผล่ออกมาจากเงามืด ถ้าคาคาชิไม่มาพูดตอกใส่กับเขาเรื่องนารุโตะ เขาก็คงจะไม่เข้าใจ


“นารุโตะ....” ซากุระเรียกเสียงอ่อน เธออยากให้เขาสองคนเข้าใจกัน เธอกับนารุโตะจะได้ไปตามซาสึเกะกลับมาอย่างที่หวัง


ทุกคนในบริเวณนั้นเงียบกริบ แม้แต่คนปากมากอย่างคิบะก็ไม่กล้าสอดแทรก ทั้งที่อยากรู้อย่ากเห็นเต็มที่


นารุโตะถอนหายใจยาว นี่ก็เป็นเรื่องดีที่เขาไม่ต้องไปขอโทษหมอนั่นก่อน เขาต้องคิดถึงภารกิจเข้าไว้


“ฉันยกโทษให้” นารุโตะหันกลับมาพูดและสบตากับซาอิ “ถ้าที่นายพูดมันมาจากใจจริงละก็.....”


ซากุระยิ้มอย่างโล่งอก ซาอิยิ้มออกมาทว่าครั้งนี้มันดูดีกว่าทุกครั้ง เขายื่นมือออกไปหานารุโตะ


“งั้นพรุ่งนี้เราไปรับซาสึเกะกัน ฉันจะช่วยเต็มที่เลย” ซาอิพูด “ฉันอยากจะเห็นความสัมพันธ์ของนายกับซาสึเกะ บางที...ฉันอาจจะเข้าใจอะไรได้บ้าง โดยเฉพาะความหมายของการมีเพื่อน”


นารุโตะมองคนตรงหน้าเขาที่ครั้งนี้ไมได้ปั้นยิ้มอย่างทุกครั้ง เขายิ้มอย่างอ่อนใจ และจับมือสงบศึกกับซาอิ บางที...เขาก็อาจจะรีบตัดสินคนๆนี้เร็วไปก็ได้


สถานการณ์กดดันคลี่คลายขึ้น ซาอิและนารุโตะต่างเกาหัวอย่างเขินๆ ซากุระหัวเราะออกมา บรรยากาศแบบนี้ทำให้เธอนึกถึงอดีตจริงๆ


“นารุโตะ อะไรในมือนายน่ะ..?” ซากุระถามเมื่อสังเกตเห็น


      “อ๊ะ...อ่ะ...อ๋อ..” นารุโตะอึกอัก ชำเลืองมองสาวขี้อายอย่างไม่แน่ใจที่จะพูด “ของฮินาตะน่ะ..”


ซากุระประมวลผลในสมองอย่างรวดเร็ว นี่เธอพลาดอะไรไปนี่ พอย้อนเวลากลับไป เธอก็เข้าใจทุกอย่าง ท่าทีและบุคลิกที่เธอเห็นฮินาตะเป็นมาตลอดนั้นไม่ใช่เพราะเธอเป็นแบบนั้นโดยตัวเธอเอง เป็นเพราะนารุโตะต่างหาก


ซากุระหันไปมองฮินาตะที่กำลังบิดมือไปมาอย่างเขินอายสุดขีด และสบตากับคิรินที่นิ่งเงียบ สีหน้าไม่สู้ดี สายตาคิรินบ่งบอกว่าเธอเข้าใจแต่แรกแล้ว ซากุระอาจจะเพิ่งรู้ตัว แต่คิรินรักนารุโตะเธอจึงเข้าใจท่าทีของฮินาตะอย่างถ่องแท้ได้ทันทีที่เห็นครั้งนั้น


ซากุระหันกลับไปมองนารุโตะที่กำลังลูบหัวอย่างเก้อๆสายตาชำเลืองมองฮินาตะกับคิรินอย่างทำตัวไม่ถูก นี่มันศึกชิงนายชัดๆ พลางคิดว่าหมอนี่มีสาวๆมารุมล้อมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ก็แน่ละตอนเด็กหมอนี่อาจจะทะเล้นๆ ดูไม่เป็นผู้เป็นคน ดื้อซนอย่างกับลิง แถมตัวก็เล็กกว่าเธอซะอีก พอมองดูดีๆตอนนี้ก็โตเป็นหนุ่มแล้ว ดูล่ำสันสมส่วนขึ้นเยอะ แถมหน้าตาก็หล่อขึ้น ตาสีฟ้าและรอยยิ้มสดใสนั้นเป็นใครได้มองก็รู้สึกสบายใจ ไม่เว้นแม้แต่เธอเอง และด้วยนิสัยจริงใจรักเพื่อนและพวกพ้อง มันก็ทำให้เขากลายเป็นที่ดึงดูดได้ไม่ยาก


แต่ว่า...ทั้งสองสาวเป็นเพื่อนเธอ การที่เธอเชียร์คิรินข้างเดียวก็ดูจะแย่ไปหน่อย เธอต้องกลับมาทำตัวเป็นกลาง แล้วคิรินจะโกรธเธอรึเปล่า


“ซากุระจัง....” คิรินพูดพลางจับมือซากุระ “ไม่ต้องกังวลไปหรอก เรื่องนี้....ถ้านารุโตะจะเลือกใคร มันก็เป็นการตัดสินใจของนารุโตะ ฉันยอมรับได้”


ซากุระบีบมือตอบและยิ้มให้


“แต่ฉันไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอกนะ ตราบใดที่เขายังไม่ได้เลือก” คิรินพูดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว ทำเอาซากุระนึกถึงเรื่องระหว่างเธอกับอิโนะเลยทีเดียว


นารุโตะรีบสลายม๊อบทันทีเมื่อเห็นท่าจะไม่ดีเมื่อสาวสองนางมาอยู่ที่เดียวกันแบบนี้ และดูท่าฮินาตะจะยังไม่รู้ตัวว่าเธอมีคู่แข่ง

 

ได้เวลาเตรียมตัวไปตามซาสึเกะกลับมาแล้ว

 

 





  




เขียนซาสึนารุ แต่ชอบคู่นี้มากก ฮ่าๆ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 17 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 17) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5362 , โพส : 7 , Rating : 5% / 44 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1042
แหม่ เนตรขาวกับคิรินก็แย่งกันตะไม สุดท้ายอิโตะก็เลือกบักเกะ
เพราะมันคือบุพเพสันนิวาสสสส
PS.  อ่านจันทรา!!
Name : นักกวีฉี่ใส่หมอน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักกวีฉี่ใส่หมอน [ IP : 223.206.90.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2559 / 21:26
# 6 : ความคิดเห็นที่ 882
ไม่ต้องแข่งกันสุดท้ายโตะก็เลือกเกะ 5555555
Name : bamsasi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bamsasi [ IP : 182.232.56.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2559 / 13:11
# 5 : ความคิดเห็นที่ 751
ชอบซาสึนารุอวยจิ้นคุ่นี้ตลอดด แต่ก้เชียรฮินาตะมาตั้งแต่ดุนารุโตะแรกๆ
Name : Fifa30152 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fifa30152 [ IP : 58.8.184.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 08:42
# 4 : ความคิดเห็นที่ 668
รักเลย อ่ะ ไม่รู้จะ สงสารใครดี รนะหว่าง ฮินาตะกับคิริน
แอบ ฟินเบาๆ โตะกับซาอิ
Name : namm [ IP : 171.96.183.115 ]

วันที่: 24 ธันวาคม 2558 / 20:50
# 3 : ความคิดเห็นที่ 462
ช่ายเลย ถึงอวยซาซึนารุ แต่ก็ชอบฮินาตะเหมือนกัน น่ารักดีอ่ะดูใสๆ
Name : Takgy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Takgy [ IP : 27.55.81.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2558 / 18:42
# 2 : ความคิดเห็นที่ 350
โตะใช้มายาร้อยเล่มเกวียนล่อเกะเลยเดี๋ยวเกะก็ยอมกลับมา55555
Name : เปล่งประกาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เปล่งประกาย [ IP : 27.55.74.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2558 / 01:34
# 1 : ความคิดเห็นที่ 349
ชอบเหมือนกันค่ะ โดยเฉพาะในภาค sd ตรงที่ตามสโต้กน่ะนะ อย่างหลอน
Name : รูริ [ IP : 182.53.113.152 ]

วันที่: 23 สิงหาคม 2558 / 00:10
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android