คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI]

ตอนที่ 29 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 29)


     อัพเดท 13 ก.พ. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม
Tags: naruto, นารุโตะ, นารูโตะ, ซาสึเกะ, sasuke, fic, yaoi, นารุซาสึ, fic naruto, ฟิค นารุโตะ, ฟิค y นารุโตะ, ฟิค y นารูโตะ, ตลอดไปนะ, Naruto yaoi, ฟิค วาย นารุโตะ, Narusasu
ผู้แต่ง : Silphatia ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silphatia
My.iD: https://my.dek-d.com/silly_rock
< Review/Vote > Rating : 91% [ 26 mem(s) ]
This month views : 645 Overall : 78,692
1,550 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1350 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 29 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 29) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3657 , โพส : 6 , Rating : 4% / 23 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


   


           “ซาสึเกะ...”

 

            ชายหนุ่มผมทองเรียกเมื่อเห็นว่าร่างที่นอนอยู่ที่ตักเขานิ่งเงียบเป็นเวลานาน

 

            นารุโตะตกใจอย่างมากเมื่อเขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอซาสึเกะที่นี่ ในสภาพเช่นนี้

 

            พอเจอกันซาสึเกะก็หมดแรงล้มลงและแน่นิ่งในอ้อมกอดเขา ต่างคนต่างไม่พูดอะไร

 

            “ซาสึเกะ....เกิดอะไรขึ้นกับนาย”

 

            นารุโตะทนเก็บความอยากรู้ไม่ไหวอีกต่อไป จึงจับไหล่คนรักขึ้นมาให้ประจันหน้ากับเขา และจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีดำมืดอย่างคาดคั้น

 

            “นารุโตะ....”

 

            แต่ซาสึเกะไม่ได้ตอบเขา เขาจะบอกความจริงได้อย่างไร ความจริงที่ทุเรศทุรังของเขา คนที่ฆ่าพี่ชายตัวเอง


            ก่อนหน้านี้เขาอยู่ด้วยความกลัว กลัวความตายของนารุโตะ ตอนนี้เขารู้แล้ว ว่าหัวใจอีกดวงของเขายังเต้นอยู่           

 

            เขาอยากจะสัมผัสนารุโตะมากกว่านี้ ให้รับรู้ว่าชายตรงหน้ายังมีชีวิตอยู่ ไอร้อนจากกายของชายหนุ่มช่วยเยียวยาความเจ็บปวดของเขาให้บรรเทาลง

 

            สิ่งเดียวที่สัมผัสจิตใจเขาได้ สิ่งเดียวที่มีอยู่จริง

 

            คำตอบที่นารุโตะได้รับกลับเป็นริมฝีปากเย็นเฉียบแทน เขาหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ดูท่าการไม่พูดอะไรในตอนนี้จะดีที่สุด

 

            เรื่องหนักหนาสาหัสที่ซาสึเกะพบเจอมา มีเพียงเขาที่รักษามันได้ เขารู้ดี

 

            จูบหนักหน่วงของชายร่างสูงทำให้ชายหนุ่มเริ่มหมดแรงนอนลงกับพื้น

 

            เขาทั้งคู่โหยหากันมากเกินกว่าจะคิดอะไรอีก

 

            ริมฝีปากเย็นเฉียบจากอากาศหนาว ไล้ไปตามกรอบหน้า ดอมดมกลิ่นกายหอมหวานของอีกฝ่าย ก่อนจะกลับมาบรรจบที่ริมฝีปากอีกครั้งและแทรกลิ้นร้อนๆเข้ามาในโพลงปาก


            ในยามที่ความคิดถึงและโหยหาถึงขีดสุด การมีความสัมพันธ์ดูจะเป็นคำตอบเดียวที่ทั่งคู่ต้องการ สัมผัสร้อนจากร่างกายอีกฝ่ายราวกับจะเยียวยาได้ทุกสิ่ง ยืนยันให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แค่ได้กลิ่นกายของกันและกันก็ทำให้อารมณ์พุ่งพล่านเกินหยุดยั้ง

 

            ไม่พูดพร่ำทำเพลงชายหนุ่มผมดำจับร่างบางของอีกฝ่ายคว่ำหน้าลง  มือล่วงล้ำไปใต้เสื้อผ้า ลูบไล้ผิวกายที่คุ้นมือ และปลดกางเกงทั้งของตัวเองและคนรักลงอย่างเร่งรีบเกินรอได้

 

            ชายหนุ่มตาคมใช้น้ำลายป้ายช่องสวาทอย่างรีบร้อน ก่อนจะสอดแทรกแก่นกายเข้าทางข้างหลัง กอดเอวกระตุกร่างของอีกฝ่ายบดเข้าหา

 

            “อื้ออ..”

                       

            ฝ่ายถูกกระทำหมดแรงต้านจากสัมผัสเร้าร้อนที่คนรักมอบให้ หมอบใบหน้าลงแนบพื้นรับแรงกระแทก ร้องครางออกมาด้วยความเสียวที่ปนความเจ็บปวดอย่างสุดกลั้น

 

            “อา....ซาสึเกะ..”

 

            ชายหนุ่มร่างเพรียวกระแทกสะโพกช้าๆแต่หนักหน่วง ราวกับจะจดจำความร้อนระอุจากภายในของชายตรงหน้านี้ไว้ให้มากที่สุด

 

            อ้อมแขนแข็งแรงคว้าร่างอีกฝ่ายขึ้นมากอดแนบอก พร้อมกับบดส่วนที่เชื่อมต่อกันเข้าหาแนบแน่น สัมผัสถึงความร้อนของร่างบาง มือบังคับใบหน้าให้หันมารับจูบดูดดื่ม เมื่อเสร็จสมตามอารมณ์ ทั้งคู่ล้มหอบ นอนกอดกันยาวนาน จนลืมว่าเวลาแห่งโลกความจริงกำลังเดินหน้าต่อไป

 

 

            “กลับกันเถอะ...”

 

            ซาสึเกะกล่าวขึ้นเมื่อนารุโตะทำท่าจะผล็อยหลับ ทำให้ชายหนุ่มผมทองลืมตามองอย่างตกใจ

 

            นารุโตะหลบตาจากอีกฝ่าย สายตาเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ทำเอาซาสึเกะมึนงงกับท่าทีนั้น

 

            “ขอโทษนะซาสึเกะ” นารุโตะกล่าวเสียงเครือ “ฉันทำไม่ได้”

 

            ชายหนุ่มกล่าวเสร็จก็รีบผละจากอ้อมกอดอุ่น ก้มหน้าก้มตาแต่งตัวให้เรียบร้อย

 

            “หมายความว่าไง” ซาสึเกะมองตามถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

 

            “ฉันไปกับนายไม่ได้” นารุโตะพูดโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย ตะวันเริ่มสายโด่ง เขาต้องไปรวมตัวกับคนในทีมเพื่อรับภารกิจแล้ว “ขอโทษจริงๆ”

 

            “พูดอะไรของนาย!?” ซาสึเกะเสียงดังจนอีกฝ่ายสะดุ้ง “ไปกับฉันเดี๋ยวนี้!!

 

            นารุโตะรีบถอยห่างด้วยความกลัว ซาสึเกะคว้าข้อมือเขาแน่นและบีบอย่างแรงจนเจ็บ พร้อมทั้งลากเขาเข้าหาตัว

 

            “นายสัญญาว่าจะอยู่กับฉันไม่ใช่รึไง”

 

            นารุโตะเบือนหน้าหนี สับสนถึงขีดสุด เขาจะเลือกได้ยังไง เขาไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

 

            ความผิดถูกมันตีอยู่ในหัวเขา แต่ว่าเขาโลเลมานานเกินพอแล้ว

 

            เขาคว้าได้อย่างเดียวเท่านั้น เขาต้องตัดสินใจ และเขาก็เลือก....

 

            “พอที!!” นารุโตะตะโกน สะบัดมือออก “ฉันจะกลับหมู่บ้าน”

 

            “นายคิดจะทิ้งฉันงั้นหรือ...นารุโตะ”

 

            “คนที่คิดจะทิ้งมันนายต่างหาก...นายเป็นคนทิ้งฉันและหมู่บ้าน เพื่อไปหาไอ้การแก้แค้นบ้าๆของนาย และนายก็ลากฉันเข้าไปหาพวกแสงอุษาจนฉันเกือบต้องตาย!!!

 

            นารุโตะปิดปากตัวเองอย่างตกใจ เขาพูดในสิ่งที่เขาไม่ควรพูดไปจนได้ ใจเขาไม่ได้โทษซาสึเกะเลยสักนิด เพียงแต่ทางเลือกที่มีให้เขามันช่างอัดอั้น บีบคั้นเสียจนเขาพาลระบายมันออกมาแบบนี้ สีหน้าซาสึเกะเปลี่ยนไปทำให้เขาตัวสั่นด้วยความกลัว

 

            “ฉ..ฉันขอโทษ”

 

            “หึ....นั่นใจจริงของนายสินะ...นารุโตะ” สายตาดำมืดจ้องมาที่เขาทำเอาต้องก้าวถอยหลัง “คิดว่าจะหนีพ้นจากฉันงั้นหรือ”

 


            “ถ้านายเลือกหมู่บ้านกับไอ้พวกเวรนั่นแทนฉัน...ฉันยอมตายไปพร้อมกับนายซะยังดีกว่า”


 

            “ถ้าไม่มีนาย ฉันก็ไม่มีความหมายที่จะมีชีวิตอีก..”


 

            เสียงเย็นๆบ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังจะเข้ามา นารุโตะรู้ว่าคำพูดนั้นคือคำตัดสิน

 

            ซาสึเกะไม่มีทางเลือกให้เขาอีก ถ้าเขาต้องสู้ ผลสรุปทั้งหมดมีแต่ความเจ็บปวดสูญเสีย

 

            ถ้าเขาแพ้ ซาสึเกะจะฆ่าเขาและตายตาม ถ้าเขาชนะ วิธีเดียวที่จะหยุดซาสึเกะได้คือเขาต้องฆ่าซาสึเกะ ซึ่งเขาทำแบบนั้นไม่ได้แน่

 


            ชายหนุ่มตัดสินใจวิ่งหนี


 

            ซาสึเกะไม่รอช้ารีบตามไปคว้าตัวเขา ก่อนจะเอาดาบจ่อคอ นารุโตะไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองถูกต้อนได้ง่ายดาย ทั้งคู่จึงเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด

 

            ร่างบางยามสู้ก็สู้ไม่ถอย ท่าทีต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายของนารุโตะนั้นทำให้ซาสึเกะเสียสมาธิ

 

            ปลายดาบที่เล็งอกเฉือนพลาดไปแทงเข้าที่ไหล่ซ้ายของชายหนุ่ม

 

            “อึ่ก!!!

 

            นารุโตะก้มตัวหอบ ใจแข็งใช้มือกำคมดาบนั้นจนเลือดไหลแล้วดึงออกจากตัวโดยไม่กลัวเจ็บ     

 

            สายตาทั้งคู่ปะทะกัน ซาสึเกะมองเขาไปในดวงตาสีฟ้านั้นอย่างเจ็บปวดใจ

 

             ดวงตาคู่นั้น...สายตาที่ไม่เคยยอมแพ้อะไร ไม่ยอมแม้กระทั่งเขา กำลังมองเขา แม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ แต่ก็แสดงถึงการเอาจริงกับสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้ว


            “ซาสึเกะ...


             นัยน์ตาสีฟ้ากลับกลายเป็นสีแดง ม่านตาเปลี่ยนเป็นรอยขีดขวาง จักระสีแดงเริ่มรั่วไหลออกมา แผลที่ไหล่เริ่มสมานตัวเองในทันที


            ชายหนุ่มผมดำกัดฟันกรอดอย่างเดือดดาลกับภาพคนตรงหน้า ภาพของคนรักเพียงหนึ่งเดียวของเขา คนที่เขาเฝ้าถนอมยามอยู่ข้างกายอย่างสุดชีวิต บัดนี้กลับกำลังใช้จักระจิ้งจอกมาสู้กับเขา

 

            แต่แล้วอยู่ๆร่างสูงก็ถอนดาบลง นารุโตะมองอย่างไม่เข้าใจในท่าทีของอีกฝ่าย ที่อยู่ๆก็เลิกโจมตีเขาไปเสียอย่างนั้น

 

            “กลับไปซะ” ชายผมดำพูดโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย ในขณะที่ก้มลงเก็บดาบใส่ฝัก

 

            “หยุดทำไม” นารุโตะถาม

 

            “.......”

 

            “ยังไม่ใช่วันนี้” ซาสึเกะหันหลังกลับ สีหน้าไร้ความรู้สึก “ฉันจะให้นายได้เห็นอะไรดีๆก่อนที่นายจะตาย”

 

            สิ้นเสียง ซาสึเกะก็หายไปต่อหน้าต่อตาเขา ทิ้งคำถามมากมายในหัวเขา ทำไมอยู่ๆซาสึเกะถึงรามือง่ายๆล่ะ แล้วคำพูดนั้น...เขาคิดจะทำอะไรกันแน่

 

 

 

            “นารุโตะ!?” ซาอิมองสภาพเขาอย่างตกใจ “ไปทำอะไรมาน่ะ”

 

            ซากุระมองเขาอย่างตกใจเช่นกัน แต่เธอไม่ได้พูดอะไร เข้าไปช่วยเขาเงียบๆ

 

            “แผลสมานตัวแล้วนี่ ไม่ลึกมาก แค่นี้อย่างนายสบายอยู่แล้ว” ซากุระพูดเสียงต่ำ ไม่ยอมสบตาเขา

 

            “ซากุระ?

 

            นารุโตะทำท่าจะคุยกับเธอ แต่กลับถูกตัดบท

 

            “เรื่องภารกิจไว้วันหลังแล้วกัน นายกลับบ้านไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวฉันไปบอกท่านซึนาเดะเองว่านายไม่สบาย”

 

            “อะ...อืม” นารุโตะก้มหน้าลง เธอไม่ถามด้วยซ้ำว่าเขาไปได้แผลมาจากไหน

 

            “นี่ นารุโตะ” อยู่ๆซากุระก็เอ่ยขึ้น

 

            “หะ..หา?”

 

            “ซาสึเกะน่ะ เขาบอกว่ารักนายหรอ”

 

            นารุโตะหน้าชา ทำไมอยู่ๆซากุระถามแบบนี้

 

            “ซะ..ซากุระจัง ทำไมถึง....”

 

            “ก็นายทั้งสองคนเป็นผู้ชายไม่ใช่หรอ เรื่องรักกันน่ะมันเป็นไปไม่ได้หรอก”

 

            นารุโตะสะอึก

 

            “ตกลงเขาบอกว่ารักนายรึเปล่า”

 

            “ปะ..เปล่า” นารุโตะก้มหน้าลง เอาจริงๆซาสึเกะก็ไม่เคยบอกรักเขาสักครั้ง แต่ว่าเขาก็รู้ว่าเราสองคนรักกัน..จากการกระทำ “เขาไม่เคยพูดหรอก”

 

            “เห็นมั้ยล่ะ” ซากุระบอก “นายน่ะกำลังหลงผิดอยู่นะ พวกนายอาจกำลังสับสนในตัวเองก็ได้ วัยรุ่นเป็นช่วงแปรปรวนนะ ฉันคิดว่านายควรจะกลับมาเป็นนายคนเดิมได้แล้ว”

 

            สิ้นเสียงซากุระก็เดินหันหลังให้เขา นารุโตะมองตามอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวอยากจะบอกเขา


            ชายหนุ่มสับสนในความคิด แต่ที่แน่ๆเขาคิดว่าความรู้สึกของเขาสองคนไม่ใช่ความสับสนแน่นอน ถึงแม้เขาจะไม่แน่ใจก็เถอะ ว่ามันเรียกว่ารักได้รึเปล่า

 

 

 


            3 วันต่อมา เขาก็ถูกซึนาเดะเรียกตัวไปพบ ชายหนุ่มเข้าไปในห้องและพบกับครูคาคาชิและชิสึเนะอยู่ในห้องด้วย

 

            “มีเรื่องอะไรหรือครับ” นารุโตะถามเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของซึนาเดะ

 

            “ท่านจิไรยะตายแล้ว” คาคาชิเอ่ยแทนซึนาเดะที่ก้มหน้าลงฝ่ามือนิ่งเงียบ

 

            “อะไรนะ” นารุโตะไม่เชื่อหูตัวเอง เรื่องล้อเล่นแน่ๆ

 

            เมื่อเห็นสีหน้าของแต่ละคน ทำให้นารุโตะตระหนักว่านี่คือเรื่องจริง

 

            “ต..ตาเซียนตายได้ยังไงครับ” นารุโตะแค่นคำพูดถาม

 

            “ถูกอาคาสึกิฆ่า” คาคาชิตอบ “ตอนที่ไปหาข่าวพวกมัน”

 

            คนเก่งอย่างตาเซียนลามกเนี่ยนะถูกแสงอุษาเล่นงาน เขาเชื่อไม่ลงหรอก


             “ไม่จริงใช่มั้ย.....อาจจะเป็นเรื่องผิดพลาดก็ได้” ชายหนุ่มบอกอย่างมีความหวัง แต่ซึนาเดะกลับส่ายหน้าและหลับตาลง

 

            ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างช้าๆ จิไรยะเป็นมากกว่าอาจารย์ของเขา ทำไมเขาต้องสูญเสียคนสำคัญในชีวิตด้วยนะ


            เขาเสียใจยิ่งกว่านั้นคือ เขาไม่ได้ทำให้จิไรยะได้ภาคภูมิใจในตัวเขา ก่อนจากเขามีแต่ทำความผิดหวังให้อาจารย์

 

            “ท่านจิไรยะน่ะไม่เคยโกรธเคืองเธอหรอกนารุโตะ” ดูเหมือนคาคาชิจะเดาใจเขาออก “อย่าโทษตัวเองเลยนะ”


            ดูเหมือนทุกคนจะปล่อยให้เขายืนร้องไห้เงียบๆ แต่ทว่าข่าวร้ายกลับไม่ได้มีแค่นั้น

 

            “ยังมีเรื่องอื่นอีก” ซึนาเดะที่ก้มหน้ามานานเงยหน้าขึ้น “ซาสึเกะฆ่าอิทาจิไปแล้ว และยังเข้าร่วมกับพวกแสงอุษาด้วย”

 

            ประโยคสุดท้ายทำให้นารุโตะเบิกตากว้างอย่างตกใจ

 

            “และยังประกาศสงครามกับห้าแคว้นนินจาอีกด้วย” ซึนาเดะเสริม “นั่นก็หมายถึง....”

 

            สิ้นเสียงซึนาเดะ นารุโตะเข้าใจความหมายที่ซาสึเกะบอกเขาทันที

 

            “ทำไมหมอนั่นทำอย่างนั้นนะ” นารุโตะพูดอย่างเสียใจ

 

            ซึนาเดะมองเขาก่อนจะพูดขึ้นมา

 

            “เธอน่ะคิดว่ารู้จักเขาดีสินะ จริงๆแล้วเธอไม่รู้อะไรเลยต่างหากนารุโตะ” ซึนาเดะบอก “ที่เขาเป็นอย่างนั้นน่ะมันเป็นเพราะสายเลือดอุจิวะในตัวเขา”

 

            นารุโตะฟังอย่างไม่เข้าใจ

 

            “มันเป็นดั่งโรคร้าย คนในตระกูลนี้อ่อนไหวทางความรู้สึกมาก เมื่อรักก็รักมากกว่าคนอื่น เมื่อเจ็บก็แค้นเป็นร้อยเท่า เพราะฉะนั้นการที่เขาจะฆ่าเธอ เขาก็สามารถทำมันได้โดยไม่ลังเล”

 

            “เพราะฉะนั้น ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ”


            นารุโตะได้แต่กำสายข้อมือแน่นด้วยมืออันสั่นเทา


 

 




 












Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 29 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 29) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3657 , โพส : 6 , Rating : 4% / 23 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 930
ได้กันก็ตีกันน้อ คู่นี้
Name : แจ่มจ้าเจิดจรัสกระจ่างแจ้งดั่งดวงตะวัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แจ่มจ้าเจิดจรัสกระจ่างแจ้งดั่งดวงตะวัน [ IP : 101.51.21.123 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2559 / 14:36
# 5 : ความคิดเห็นที่ 806
โหยยย เศร้าสงสารนารูโตะเว้ย ซาซึเกะนะแก ชอบเรื่องแก้แค้นเสียจริง
Name : Lompat_LB < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lompat_LB [ IP : 171.101.237.104 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2559 / 08:00
# 4 : ความคิดเห็นที่ 758
โอ้ยยยย ดราม่าาหนักโว้ยยย T_T
Name : Fifa30152 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fifa30152 [ IP : 124.120.97.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2559 / 19:16
# 3 : ความคิดเห็นที่ 648
โอ้ยยยย ทำใจไม่ได้ คนรักต้องมาสู้กันเองงงง 😢😢😢😢
PS.  ข้าน้อยยย สาววาย 10000000% อิอิอิ
Name : ปีศาจตัวแสบบบ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปีศาจตัวแสบบบ [ IP : 49.229.72.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2558 / 22:16
# 2 : ความคิดเห็นที่ 402
สู้กับต่อไปใช่ไหมเนี่ย///โตะก็ต้องรักษาหมู่ย้านแต่เกะต้องการโตะนะ แง//////
Name : เงามืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เงามืด [ IP : 27.145.121.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กันยายน 2558 / 18:27
# 1 : ความคิดเห็นที่ 401
เกะกลับหมู่บ้านไปอยู่กับโตะเถอะสงสารโตะมากฮื้อออ
Name : เปล่งประกาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เปล่งประกาย [ IP : 27.55.11.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กันยายน 2558 / 13:25
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android