คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI]

ตอนที่ 34 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 34)


     อัพเดท 13 เม.ย. 61
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม
Tags: naruto, นารุโตะ, นารูโตะ, ซาสึเกะ, sasuke, fic, yaoi, นารุซาสึ, fic naruto, ฟิค นารุโตะ, ฟิค y นารุโตะ, ฟิค y นารูโตะ, ตลอดไปนะ, Naruto yaoi, ฟิค วาย นารุโตะ, Narusasu
ผู้แต่ง : Silphatia ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silphatia
My.iD: https://my.dek-d.com/silly_rock
< Review/Vote > Rating : 91% [ 26 mem(s) ]
This month views : 614 Overall : 78,661
1,550 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1350 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 34 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 34) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3645 , โพส : 11 , Rating : 0% / 20 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





-----------             3 ปีต่อมา         ------------

 


 

            เขาอยู่ในนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ

 

            ไม่เห็นแสงตะวันมานานแค่ไหนแล้ว

 

            ไม่ได้พูดคุยกับใคร

 

            เขาจำเสียงตัวเองไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

 

            เสียงที่เขาได้ยินมีเพียงเสียงก้องของฝีเท้าที่ขยับไปมาของผู้คุม เสียงจานอาหารกระทบพื้น หรือเสียงน้ำกัดเซาะผนังหินเย็นเฉียบ

 

            แต่ตอนนี้มีเสียงฝีเท้าของคนอื่น น้ำหนักที่ลงพื้นแตกต่างออกไป มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูลูกกรง แต่เขาก็ไม่สนใจหรอก ไม่อยากจะหันไปมองด้วยซ้ำ จะสนใจทำไม มองไปก็ไม่เห็นอยู่ดี ก็คงแค่ผู้คุมคนใหม่ที่มาผลัดเปลี่ยนเวียนไปคนแล้วคนเล่า ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป มากจนนับไม่ถ้วน


 

            เขาเป็นใคร เขายังมีตัวตนอยู่รึเปล่า แม้แต่ชื่อตัวเองก็ยังจำไม่ได้...

 

             

 

            “ซาสึเกะ....”

 


            มีเสียงเรียกมาจากเบื้องหน้า เสียงผู้คุมคนใหม่หรือ แต่ทว่าทำไมถึงคุ้นหูนัก ราวเคยได้ยินมาก่อนเมื่อนานแสนนานมาแล้ว ทำไมน้ำเสียงมันถึงราวกับออกมาจากใจที่เจ็บปวดรวดร้าวขนาดนั้น แต่ก็ช่างเถอะ ไม่มีอะไรสำคัญหรอก

 


            “เปิดประตู”

 

            เสียงนั้นพูดอีกครั้ง ดูมีพลังอย่างประหลาด ราวกับสามารถสะกดคนฟังได้

 

            “แต่ว่า...”

 

            เสียงผู้คุมที่อยู่ก่อนหน้านี้ทำน้ำเสียงราวกับจะทัดท้าน แต่ทว่าก็พูดได้แค่นั้น


 

            เสียงแม่กุญแจถูกไข ตามด้วยเสียงประตูลูกกรงถูกเปิดออกดังสะท้อนลั่นคุก ก็มันไม่ได้ถูกเปิดมานานแค่ไหนแล้วนะ


           เสียงฝีเท้าของผู้มาเยือนก้าวเข้ามาใกล้

 


            กลิ่น...ราวกับแสงแดด?


 

            “ซาสึเกะ...”

 

            เขาถูกเรียกอีกครั้ง ซาสึเกะ...นั่นชื่อเขาสินะ ทำไมเสียงมันถึงชอนไชเข้าไปในจิตใจเขา กระตุ้นอะไรบางอย่าง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าไปหาที่มาของเสียง

 

            ชายร่างผอมแห้งกระพริบตาอย่างเหนื่อยอ่อน ถึงแม้มองไม่เห็นสิ่งใด ชายตรงหน้าเขา ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายนั้น ราวกับแสงสว่างกำลังสว่างวาบเข้ามาในดวงตาเขาจริงๆ

           

            แต่เขาตาบอดนี่นา จะมีแสงลอดนัยน์ตาเข้ามาได้อย่างไรกัน

 

             เหมือนคนที่เขาเคยรู้จัก ในคุกที่มืดมนเดียวดายนี้ คับคล้ายคับคลาว่าคนนั้นคือคนที่อยู่ในฝันถึงเสมอ แม้จะเป็นฝันอันเลือนรางก็ตาม

 

            “ปลดโซ่ตรวนเขาซะ เร็วเข้า!”

 

            ชายหนุ่มผู้มาเยือนยืนตรงหน้าเขา ตัวสูงบดบังอากาศจากภายนอกที่เล็ดลอดผ่านเข้ามาน้อยนิด ผิวสีน้ำผึ้งตามแบบของชายที่ใช้ชีวิตใต้แสงตะวันเฉิดฉาย ตาสีฟ้าสว่างใสในความมืด แต่ทว่าแฝงไปด้วยร่องรอยแห่งความทุกข์ใจ

 


            “มากับฉัน” นารุโตะพูด

 

            ชายผมดำผิวขาวซีดไม่ตอบ กลับเบือนหน้าหนีหันกลับไปอย่างเดิม เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างมันถูกกาลเวลากัดกินไปหมดแล้ว

 

            นารุโตะขมวดคิ้ว เขาเองก็พูดไม่ออก มองชายที่นั่งเบื้องหน้าเขา ทำเหมือนกับเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น


           เขาเข้าใจดีว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง เขามาอยู่ตรงนี้ กัดฟันกรอด น้ำตาเอ่อออกมา ทั้งๆที่....เขารอคอยเวลานี้มานานขนาดไหน

 

           

            เมื่อเห็นว่าซาสึเกะไม่สนใจเขา ดวงตาคู่นั้นไร้แววของคนอยากมีชีวิต มองเลยผ่านตัวเขาไป

 

            นารุโตะตัดสินใจเดินออกมาจากห้องขังโดยไม่พูดอะไรอีก และชายผมดำก็ไม่ได้ขยับเขยื้อน ชายหนุ่มจึงพยักหน้ากับคนติดตามสองคน  และเดินออกจากคุกไป

 

            ชายสองคนเข้าไปจับแขนนักโทษคนละข้าง บังคับให้เขาลุกขึ้น

 

            “ตามท่านรุ่นที่เจ็ดไปเดี๋ยวนี้”  คนหนึ่งในนั้นขู่เขาอย่างหัวเสียเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมขยับตัว ทั้งคู่จึงจำต้องบังคับหิ้วปีกเขาคนละข้าง และลากเขาออกมา

 

            ‘รุ่นที่เจ็ดคำนั่นเหมือนจะกระทบโสตประสาทเขา ใครกัน...คนอะไรชื่อเป็นตัวเลข

 

            พอพ้นทางออกคุก ชายผมดำเงยหน้าขึ้น รับลมที่พัดเอาอากาศบริสุทธิ์มาปะทะกับใบหน้า กลิ่นไอดินและต้นไม้ใบหญ้าราวกับกลิ่นอายของอิสรภาพ

 

            เขาเพ่งสายตาขึ้นมองตามแผ่นหลังของคนที่เดินนำไป หากแต่มันยังมืดสนิท แต่รับรู้ถึงไอแดดที่ส่องกระทบกาย เสียงเสื้อคลุมยาวสะบัดท้าลมส่งเสียงเสนาะหู

 

            “ให้เอาตัวไปไว้ไหนครับท่าน”

 

            “ไปบ้านฉัน”

 

            “แต่ว่า...เขาเป็นนักโทษอุกฉกรรจ์นะครับ มันจะไม่เป็นไรหรือ”

 

            นารุโตะมองค้อนคนพูดด้วยหางตา ทำเอาเขารีบหุบปากเงียบ

 

            ไร้ข้อกังขาอีก ซาสึเกะถูกหิ้วตัวอย่างทุลักทุเลจนถึงหน้าประตูบ้าน

 

            “เดี๋ยวฉันรับต่อเอง พวกนายไปได้แล้ว”

 

             ชายหนุ่มผู้เป็นนายสั่ง นินจาทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างลังเล และมองกลับไปที่นายของตน

 

            ซาสึเกะรับฟังอยู่เงียบๆไม่ได้ขยับเขยื้อน

 

            ดูก็รู้ว่าหมอนี่ใช่ตำแหน่งโฮคาเงะของตัวเอง สั่งปล่อยตัวเขาซึ่งถูกคาดโทษติดคุกตลอดชีวิต

 

            บ้าอำนาจชะมัด แถมเล่นลูกน้องซะพากันกลัวจนตัวหงอ

 

            ทันใดนั้นเขาก็ถูกสับเปลี่ยนมือ ผู้ชายที่หิ้วปีกสองคนนั้นปล่อยเขา เปลี่ยนกลายเป็นอ้อมแขนอบอุ่นมารับตัวเขาแทน

 

             นารุโตะพาซาสึเกะเข้ามาในบ้าน ซึ่งตอนนี้ก็ยังคงเป็นบ้านหลังเก่าที่เขาเคยอยู่ แต่ถูกต่อเติมให้กว้างขวางขึ้น จากห้องเช่าเล็กๆ ตอนนี้เป็นบ้านสองชั้นหลังย่อม สะอาดตากว่าที่เคยราวกับถูกปัดกวาดเช็ดถูอย่างดี  รอบบ้านปลูกต้นไม้ร่มรื่น แลดูน่าอยู่ไม่น้อย

 

            ซาสึเกะกวาดใบหน้ามองราวกับพยายามซึมซับสิ่งต่างๆโดยรอบ เสียงลมพัด เสียงนกร้อง...

 

            นารุโตะพาเขามานั่งบนเก้าอี้ นินจาสองคนยังทำลับๆล่อๆอยู่หน้าประตูสักพัก ออกอาการเป็นห่วงนายของตน  ก่อนจะตัดสินใจเดินจากไปเมื่อถูกตาสีฟ้าค้อนใส่อีกครั้ง นารุโตะปิดประตูบ้านหลังจากนั้น และเดินไปรินน้ำใส่แก้วยื่นให้ชายผมดำ แต่เขาก็ไม่ได้รับ ยังคงนั่งนิ่งงัน

 

            นารุโตะถอนหายใจและวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ เดินมาคุกเข่าตรงหน้าเขาและเงยหน้าขึ้น พยายามสบตากับดวงตาไร้แววนั้น ทำราวกับอีกฝ่ายจะมองเห็นอย่างนั้นแหละ

 

            ประสาทตาเสีย ทำให้ประสาทหูและจมูกรับได้ดีขึ้นเป็นทวีคูณ ซาสึเกะแสร้งไม่สนใจคนตรงหน้า เขาเลือกสัมผัสสิ่งรอบๆกายอย่างช้าๆ

 

            กลิ่นไม้ กลิ่นกระดาษ กลิ่นผ้าที่เพิ่งซักใหม่ๆ กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิง?

 

            “ซาสึเกะ...”

 

            นารุโตะส่งเสียงเรียก แต่สิ่งที่ชายร่างเพรียวได้รับกลับเป็นนัยน์ตาดำทะมึนที่ไม่ได้แม้แต่จะสนใจเขาที่อยู่ตรงหน้า ความรู้สึกผิดเสียใจท่วมท้น น้ำตาเริ่มไหลออกมา ชายหนุ่มเข้าสวมกอดคนตรงหน้าทันทีอย่างอดใจไม่ไหวอีก

 

            “ขอโทษ....ฉันจะชดเชยให้ทุกสิ่งทุกอย่าง ได้โปรดสนใจฉันสักนิด...ฮึก...” คำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากอิ่มพร้อมเสียงสะอึกสะอื้น 


            มาดที่เขาวางไว้แต่แรก มันแตกสลายเมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนี้ แม้เขาจะเข้มแข็งและไม่หวั่นเกรงต่อศัตรู ในสายตาคนอื่น เขาคือนินจาที่เก่งกาจ มุ่งมานะ อดกลั้นและอดทน เป็นตัวอย่างและแรงบันดาลใจให้กับเหล่านินจามากมาย


            ต่อหน้าคนอื่น...เขาคือโฮคาเงะที่สมบูรณ์แบบ



            ใครจะไปรู้ว่าเขากำลังจะคลุ้มคลั่ง ถ้าเขายังคงพาซาสึเกะออกมาจากคุกนั่นไม่ได้ เขาคงทนอะไรไม่ไหวอีก เวลาและความอดทนของเขากำลังจะหมดลง มันเหมือนระเบิดเวลานับถอยหลัง โชคยังดีที่เขาสามารถพาอีกฝ่ายออกมาได้ก่อน ไม่งั้นเขาคงได้ระเบิดตัวเองและหมู่บ้านแน่ๆ



            “ซาสึเกะ...ซาสึเกะ...ฮือ...” ชายหนุ่มได้แต่ซุกหน้าอยู่บนตักนั้น ความคิดถึงสุดคณานับ ความรักความโหยหา เขาต้องอดกลั้นมันมากแค่ไหน มากจนแทบบ้า เขาทนเก็บมันไม่ไหวอีกแล้ว เขาอยากให้อีกฝ่ายรองรับมัน อยากให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าความรู้สึกเขามันมีมากแค่ไหน เวลาไม่ได้ลดทอนมันไป แต่กลับเพิ่มมันเสียทนจุกอกจนแทบบ้า


            ซ...ซาสึเกะ...” นารุโตะเงยหน้าขึ้นมองอย่างเรียกร้อง เรียกให้อีกฝ่ายตอบรับเสียงเรียกจากเขาสักนิด

 

            ไร้ปฏิกิริยาเช่นเดิม นารุโตะเม้มปากอย่างผิดหวัง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและปาดน้ำตาทิ้ง ในเมื่อเขาได้ตัวซาสึเกะมาแล้วเขาจะไม่ยอมแพ้ เขาไม่ใช่คนที่จะมายอมแพ้อะไรง่ายๆอยู่แล้ว


 

            คนผมทองคว้ามือขาวซีดที่ปล่อยทิ้งไว้ข้างๆ ร่างกายอีกฝ่ายไม่ตอบรับการสัมผัสจากเขาและมือนั้นยังคงเย็นเฉียบพอๆกับตอนอยู่ในคุก แต่ทว่ามันก็อุ่นพอสำหรับเขาแล้วตอนนี้ เขายอมเสียอะไรไปตั้งมากมาย เพื่อให้ร่างๆนี้มาอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มได้มันมาแล้ว เขาจะทำให้มันอบอุ่นอีกครั้ง


            เขาคิดพลางเอื้อมมือจับเส้นผมสีดำสนิท ที่ตอนนี้ยาวมาก

 

            “ตอนนี้...นายดูเหมือนอิทาจิเลยนะ” นารุโตะพูดพลางลูบไล้ผมสีดำนั้น

 

            ชื่อนั้นเหมือนกระตุกเข้าไปในจิตใจของอีกฝ่าย ทำให้เจ้าตัวอดไม่ได้ที่จะเอามือจับเส้นผมตัวเอง ชายร่างผอมไม่เคยคิดเลยว่าผมของเขาจะยาวถึงขนาดนี้

 

            “อาบน้ำให้นายดีกว่า” นารุโตะกล่าวด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม เดินไปเปิดน้ำร้อนใส่อ่าง ก่อนจะมาพาซาสึเกะเข้าห้องน้ำ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ขยับตัวตาม นารุโตะจึงปลดเสื้อเขา และพยุงกึ่งลากเข้าไปแทน

 

            ผอมลงขนาดนี้เลยหรือ แทบไม่ต้องออกแรงมาก ราวกับไม่ได้แตะต้องอาหารดีๆมาเป็นปีๆ

 

            ซาสึเกะถูกดันลงอ่างอาบน้ำ น้ำร้อนๆที่ไม่เคยสัมผัสมานานปีทำเอาร่างผอมกระตุกเล็กน้อย นารุโตะปล่อยให้เขานั่งแช่สักพัก ก่อนจะจับฝักบัวฉีดรดบนหัวเขาและสระผมอย่างเบามือ

 

            ตามด้วยใช้ฟองน้ำถูไปตามร่างกาย กลิ่นหอมของสบู่และยาสระผม ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้น

 

            นารุโตะลูบฟองน้ำอย่างเบามือ พลางพินิจพิเคราะห์ชายตรงหน้า มือไล้ไปตามใบหน้า และลำคอ อกและไหปลาร้า เอว ที่ขึ้นโครงอย่างชัดเจน ผอมแห้งเสียจนแทบจะทนดูไม่ได้ จากคนที่เคยแข็งแรงกำยำขนาดนั้น ผิวที่ไม่ได้รับแสงตะวันซีดขาวราวกระดาษ ข้อมือที่มีร่องรอยของโซ่ตรวนมานานปี

 

            ภาพทั้งหมดทำเอาเขาหลับตาลงด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจ

 

             นี่ซาสึเกะต้องเผชิญความทุกข์ยากเหล่านี้เพียงลำพัง โดยที่เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

 

            “นายผอมมากเลย อย่างนี้ฉันต้องบำรุงให้หน่อยละ” เขาลืมตาและฝืนยิ้มให้

 

            หลังจากนั้นซาสึเกะก็ถูกลากขึ้นจากอ่างอาบน้ำ และถูกจับเช็ดตัวเช็ดผม ถูกจับแต่งตัวราวกับเขาเป็นตุ๊กตาหุ่นกระบอก

 

 

            อยากทำอะไรก็ทำ.... เขาไม่สนใจหรอก

 

 

            “นายหิวรึเปล่า”

 

            “รอนี่นะเดี๋ยวฉันไปหาอะไรมาให้กิน ที่นี่มีแต่ราเมนคัพ นายไม่ชอบมันนี่นา...ฮะๆ”

 

            ว่าแล้วนารุโตะก็รีบแจ้นออกจากบ้าน

 

             สักพักกลับมาอีกครั้ง ท่าทางเร่งรีบด้วยความกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไป พร้อมของเต็มไม้เต็มมือ

 

            “ฉันซื้อซุปมะเขือเทศมาด้วยนะ ของโปรดของนายไง”

 

            เขาลืมของโปรดของตัวเองไปหมดแล้ว

 

            นารุโตะเทซุปใส่ถ้วย แล้วเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆ ตักซุปป้อนให้เขา

 

            “กินหน่อยน่า...นายผอมไปแล้วนะ”

 

            ซาสึเกะหันมาทางชายหนุ่มอย่างเลื่อนลอย นารุโตะจะมาเอาอกเอาใจเขาทำไมนักหนาตอนนี้

 

            ทีก่อนหน้านี้ล่ะ ยังทิ้งเขาได้ลงคอ

 

            เขาจำใจอ้าปากรับเมื่อช้อนมาจ่อปากอย่างช่วยไม่ได้ นารุโตะยิ้มอย่างดีใจ ขะมักเขม้นป้อนใหญ่ ใช่ว่าเขาจะถูกทำให้อดอยากที่คุก เพียงแต่อาหารมันไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจเมื่ออยู่ในนั้น

 

            เขาเบือนหน้าหนีเมื่อถูกป้อนไปได้แค่หนึ่งในสามของถ้วย นารุโตะถอนหายใจและไม่คะยั้นคะยอต่อ

           

            “ฉันปล่อยให้นายพักผ่อนก่อนละกัน” นารุโตะกล่าวพลางถอนหายใจ ก่อนจะพาเขามานอนที่โซฟาและเอาผ้าห่มมาคลุม

 

            หลายชั่วโมงผ่านไป นารุโตะได้แต่นั่งดูคนบนโซฟาที่ยังนอนหันหลังให้เขา

 

            เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เขาต้องลุกขึ้นไปเปิด

 

            “ไง”

 

            “สวัสดีครับครู”

 

            นารุโตะเชิญผู้กลายเป็นอดีตโฮคาเงะเข้ามาในบ้าน

 

            “สวัสดีซาสึเกะ” คาคาชิทักทาย แต่ร่างนั้นก็ทำราวกับไม่ได้ยิน คาคาชิจึงหันไปคุยกับนารุโตะ

 

            “ใจร้อนจริงๆเลยนะนายเนี่ย เพิ่งรับตำแหน่งไม่ใช่เรอะ” คาคาชิตำหนิ “ไม่ทันไร พิธีก็ยังไม่จบดีด้วยซ้ำ ก็ตรงไปที่คุกทันทีเลย”

 

            “ครูก็รู้นี่ครับ ว่าผมรอวันนี้เพื่ออะไร”

 

             “เอาเถอะ ฉันก็มีส่วนด้วยละนะที่รีบเกษียณตัวเองเร็วไปหน่อย ทำให้หมู่บ้านเราได้โฮคาเงะเป็นเด็กใจร้อนแบบนี้”

 

            “ขอโทษครับ” นารุโตะจ๋อย เขาไม่ใช่เด็กซะหน่อย ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกแย่ที่ทำไปแบบนั้น แต่เขารอไม่ได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว

 

            คาคาชิส่ายหัวกับความดึงดันของลูกศิษย์ ก่อนจะมองซาสึเกะอีกครั้ง และจะส่งสายตาเชิงตั้งคำถามมายังนารุโตะ

 

            “เขายังไม่พูดอะไรเลยครับ” นารุโตะบอกอย่างอ่อนใจ คาคาชิพยักหน้ารับรู้

 

            “อ้อ...ที่ฉันมา ไม่ได้แค่มาเยี่ยมซาสึเกะหรอกนะ” คาคาชิพูดขึ้น “ฉันมีเรื่องสำคัญจะพูด”

 

             “เรื่องของเรื่อง” คาคาชิพูดต่อ “เธอจะเอาซาสึเกะมาไว้ข้างกายแบบนี้ตลอดไม่ได้นะ ถ้าคนอื่นลือกันไปมากกว่านี้ เธอจะหมดความน่าเชื่อถือ เธอก็รู้ ในสายตาชาวบ้าน หมอนี่เป็นอาชญากรผู้คิดจะทำลายหมู่บ้าน ถ้าให้มาเดินเพ่นพ่านคู่กับโฮคาเงะ เห็นทีจะไม่ได้”

 

            “ผมเข้าใจครับ ผมก็มีความคิดอยู่ เพียงแต่....” นารุโตะชำเลืองไปทางซาสึเกะ เขาต้องทำให้ซาสึเกะกลับมาใช้ชีวิตได้ปกติก่อน

 

            “อืมม...ดูเหมือนเธอจะมีแผนสินะ” คาคาชิหลับตาลงแอนหลังพิงเบาะ

 

            “ครับ..” นารุโตะบอก “แต่ก่อนอื่น ผมต้องช่วยเขาให้ได้ก่อน ครูช่วยผมได้มั้ยครับ”

 

            “ไม่รู้สินะ ก็ต้องช่วยนายนั่นแหละ เพียงแต่ผลจะเป็นยังไงนั้นฉันก็ไม่รู้ อักระพวกนี้ถูกผนึกมานานแล้ว การจะคลายก็ต้องใช้คนกลุ่มเดิมที่เป็นคนฝังอักขระ แถมไม่ได้รีดเร้นจักระมานานแบบนั้นน่ะ ไม่รู้ว่าจะออกอีกรึเปล่า”

 

            นารุโตะพยักหน้าอย่างเข้าใจ คาคาชิจึงพูดต่อ

 

            “ส่วนดวงตาก็เหมือนกัน ถึงจะคลายผนึกได้ ใช่ว่าจะกลับมามองเห็น เรื่องนี้คงต้องให้ท่านซึนาเดะช่วยอีกแรงแล้วล่ะ มันเกินความสามารถฉัน”

 

            “ผมให้คนไปตามหาตัวป้าซึนาเดะแล้วล่ะครับ” นารุโตะบอก

 

            “หึๆๆ ใจร้อนสมเป็นนายเลยนะ...นารุโตะ” คาคาชิกล่าว “งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปรวบรวมคนให้นาย เราจะเริ่มคลายผนึกกัน คงใช้เวลาหลายวัน นายต้องเตรียมตัวให้เขาหน่อยนะ”

 

            นารุโตะพยักหน้ารับรู้ พร้อมกล่าวขอบคุณจากใจ คาคาชิโบกมือลาและจากไป

 

            นารุโตะเดินไปหาและก้มตัวลงบนชายคนรักที่ยังคงนอนหลับตาอยู่

 

            “ซาสึเกะ...”

 

            เขาคว้าฝ่ามือและนิ้วเรียวยาวขาวหยวกนั้น จุมพิตเขาเบาๆอย่างรักใคร่  ก่อนจะจุมพิตหน้าผากชายหนุ่มเบาๆ ด้วยหวังว่าดวงตางดงามนี้จะกลับมามองเขาอย่างที่เคยอีกครั้ง


 

 

 

            วันรุ่งขึ้นซาสึเกะถูกนำตัวไปเข้าพิธีคลายอักขระถึงสามวันสามคืน

 

            นารุโตะเฝ้าเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจอยู่หน้าประตู ซึ่งระหว่างทำพิธีคลายผนึกห้ามคนอื่นเข้า เพราะจะทำให้ทีมนินจาที่ทำงานอยู่เสียสมาธิได้

 

            เฮ้ๆๆ ท่านโฮคาเงะ งานกองอยู่ล้นอยู่บนโต๊ะนั่นไม่ใช่เรอะชิกามารุแวะมาบอก ตอนนี้เขากลายเป็นที่ปรึกษามือหนึ่งของนารุโตะไปแล้ว

 

            ขออีกนิดเดียวน่า นารุโตะขอผลัด ชิกามารุทำหน้าเซ็งใส่เขา น่านะ...ชิกามารุ

 

            ช่วยไม่ได้แฮะ ชิกามารุเกาหัว เดี๋ยวชั้นจะแก้ตัวกับเหล่าผู้อาวุโสให้ละกัน

 

            ขอบคุณมากกก ชิกาเพื่อนเลิฟนารุโตะยกมือไหว้ รักนายที่สุดเล้ยย...เดี๋ยวเลี้ยงราเมนนะ

 

            ชิกามารุที่กำลังเดินหันหลังยกมือให้เขาเชิงคำตอบ

 

            แกร๊ก

 

            เสียงประตูเปิดออก พร้อมกับชายสองคนกำลังหามร่างของชายผิวซีดไร้สติออกมา

 

            นารุโตะมองด้วยคำถามไปยังคนอื่นๆ

 

            เรียบร้อยแล้วครับท่านโฮคาเงะ ชายคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยเสียงหอบ ทุกคนมีสีหน้าดูอิดโรยอย่างมาก

 

            นารุโตะรีบคว้าร่างไม่ได้สติของซาสึเกะ เมื่อทั้งคนหามและถูกหามจะร่วงลงพื้น

 

            ท..ท่านโฮคาเงะ พวกผมขอตัวไปพักก่อนนะครับ

 

            เอาเลย พักให้เต็มที่เลย หยุดยาวไปเลยก็ได้นารุโตะว่าพลางรีบอุ้มร่างผอมเดินไปอย่างรีบๆ ขอบใจมากนะทุกคน ไว้จะเลี้ยงราเมนนะ

 

 

            ชายหนุ่มรีบพาร่างคนรักกลับไปบ้าน และหย่อนลงบนเตียง

 

            หน้าซาสึเกะดูอิดโรยไร้สี เหงื่อซึมชื้นไปทั่วร่างกาย นารุโตะรีบไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เขา พลางสำรวจร่างกายทุกส่วน ลายอักขระถูกดูดออกไปหมดแล้ว เขาอดตื่นเต้นไม่ได้เมื่อนึกถึงตอนที่ซาสึเกะตื่น

 

            หลังจากนั้นเพียงข้ามวัน ซาสึเกะก็ได้สติ นารุโตะเฝ้ารอไม่ยอมห่าง

 

            ชายหนุ่มลืมตาขึ้นช้าๆ

 

            ซาสึเกะ?” นารุโตะเรียกอย่างใจจดใจจ่อ เป็นยังไงบ้าง

 

            แต่กลับกลายเป็นว่าดวงตาคู่นั้นยังมองเลยผ่านเขาไปเช่นเดิม

 

            นารุโตะถอนหายใจอย่างผิดหวัง เป็นอย่างที่ครูคาคาชิว่าจริงด้วย

 

 

 

 

            วันรุ่งขึ้นนารุโตะจำต้องไปทำหน้าที่โฮคาเงะ เขากังวลใจที่จะปล่อยให้ซาสึเกะอยู่บ้านเพียงลำพัง

 

            ซากุระกลับมาจากภารกิจ เขาจึงไหว้วานซากุระให้ไปช่วยดูแล ซึ่งหญิงสาวก็ตื่นเต้นดีใจที่จะได้พบซาสึเกะ

 


            ไง เจ้าเด็กน้อยเสียงกังวานที่ประตูทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมอง

 

            ป้าซึนาเดะ!!” นารุโตะลุกพรวดจากโต๊ะทำงาน วิ่งเข้าไปกระโดดสวมกอดหญิงตรงหน้า

 

            นี่ๆใจเย็น มันหนักนะเจ้าเด็กบ้า

 

            ก็ผมดีใจนี่ครับ ไม่ได้เจอป้านานมากกกนารุโตะพูดพลางปาดน้ำตาแห่งความปิติ

 

            ซึนาเดะยิ้มอย่างอ่อนใจ พินิจมองชายหนุ่มตรงหน้า ที่สวมผ้าคลุมสีขาวลายเพลิงแดง

 

            โตขึ้นเยอะเลยนะ นารุโตะ

 

            “เอาล่ะๆ เลิกทำซึ้งได้แล้ว ตามตัวฉันมามีเรื่องอะไร

 

            นารุโตะผละออก มองหญิงชราตรงหน้าที่ไม่ได้ดูแก่ลงกว่าเมื่อก่อนเลยสักนิด

 

            เรื่อง...ซาสึเกะนะครับ

 

            ซึนาเดะมองชายหนุ่มพลางสายหัว ดูท่าไอ้ความใจร้อนคงจะยังไม่เปลี่ยนสินะ

 

 

 

            ท่านซึนาเดะ ซากุระหันมาดูผู้มาเยือนอย่างดีใจ เธอกำลังหวีผมให้ซาสึเกะอยู่

 

            หญิงสาวรีบกระโดดกอดอาจารย์ของเธออย่างคิดถึงสุดใจ น้ำตาไหลออกมาอย่างปลื้มปิติ นารุโตะที่เดินตามหลังมายิ้มอย่างมีความสุข

 

            อ้าวๆไอ้เด็กพวกนี้นี่! กลายเป็นมนุษย์เจ้าน้ำตากันไปหมดแล้วรึไง หญิงชราบอกพลางดันลูกศิษย์ออก ไหนให้ฉันดูซาสึเกะเขาหน่อย

 

            “.....”

 

            ว่าไงป้า อย่าเงียบสิ

 

            นารุโตะถามขึ้นเมื่อซึนาเดะตรวจอาการเขาเงียบจนนานเกิน

 

            ซึนาเดะยืดตัวตรงก่อนจะพูด

 

            ตาเขาน่ะไม่ทำงานแล้ว ซึนาเดะกล่าว ทั้งคู่หน้าเสียขึ้นมาทันที

 

             แต่ยังพอมีหนทางอยู่ละนะ...เพียงแต่ไม่รู้จะได้ผลแค่ไหน

 

            ยังไงกันแน่ป้า สรุปรักษาได้มั้ยนารุโตะถามอย่างใจร้อน

 

            ต้องผ่าตัดเพื่อกระตุ้นเซลล์ประสาทตาให้ทำงาน ซึนาเดะบอก การผ่าตัดอย่างสมบูรณ์แบบเป็นไปได้ยากมาก และถึงแม้จะผ่าตัดสำเร็จ ก็ไม่สามารถมองเห็นได้ร้อยเปอร์เซ็นอยู่ดีนั่นแหละ

 

            แค่นั้นก็ดีเกินพอแล้วครับ นารุโตะยิ้มกว้าง จนซึนาเดะและซากุระยิ้มมองอย่างอ่อนใจ

 

            แล้วเธอจะแน่ใจได้ยังไงว่าเขาจะไม่เกิดบ้าขึ้นมาถล่มโคโนฮะอีก

 

            “เรื่องนั้นป้าไม่ต้องห่วง...ผมเอาอยู่น่านารุโตะกล่าวอย่างมั่นใจ

 

            ซึนาเดะมองชายหนุ่มที่เธอรักเหมือนลูกเหมือนหลาน

 

            มั่นใจไม่เปลี่ยนเลยนะเจ้านี่

 

            ถ้างั้นซากุระเธอมาเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งให้ฉัน ชิสึเนะจะเป็นผู้ช่วยมือสองซึนาเดะกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งขัน

 

            ค่า...!!”  ซากุระรับคำอย่างตื่นเต้นไม่แพ้นารุโตะ


 










 





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 34 : [FIC] นารุซาสึ--ตลอดไปนะ--(ตอนที่ 34) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3645 , โพส : 11 , Rating : 0% / 20 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1115
แล้วฮินาตะล่ะโตะ
Name : w'wi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ w'wi [ IP : 223.24.103.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2560 / 10:52
# 10 : ความคิดเห็นที่ 653
เดวๆๆๆ ตอนนี้เริ่มรับไม่ได้ต่อการเปลี่ยนแปลงงง 😱😱😱😱😱
PS.  ข้าน้อยยย สาววาย 10000000% อิอิอิ
Name : ปีศาจตัวแสบบบ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปีศาจตัวแสบบบ [ IP : 49.229.72.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2558 / 23:31
# 9 : ความคิดเห็นที่ 432
ซาสึเกะคงเคะแล้วแหละแกร ไม่มีหวังแล้ว.. T^T
Name : LEN_R < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LEN_R [ IP : 119.76.70.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2558 / 10:01
# 8 : ความคิดเห็นที่ 431
โตะแล้วสาวๆล่พ
Name : Aom Love Lex < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aom Love Lex [ IP : 27.55.152.187 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2558 / 09:56
# 7 : ความคิดเห็นที่ 430
อ้าวๆๆ โตะ แล้วตกลงเรื่องสาวๆ นี่เคลียกันแล้วหรอนั่น
PS.  -- บางครั้งหัวใจมันเองก็เหนื่อยล้า...สุดท้ายมันคงอาจจะต้องพักเสียที --
Name : Irexin _ blue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Irexin _ blue [ IP : 180.183.28.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กันยายน 2558 / 22:53
# 6 : ความคิดเห็นที่ 429
ง้าววววววววว สงสัยมีเปลี่ยนบทบ้างแหละ โตะเป็นเคะเกะเป็นเมะไรงี้ -.,- คือแบ๊บ ฟินอะแก ไม่มีตัวมารคอยขัดขวางไรงี้อ่ะ (^o^)/
Name : nattharadee112 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nattharadee112 [ IP : 1.46.64.23 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กันยายน 2558 / 22:27
# 5 : ความคิดเห็นที่ 428
โตะยังเคะอยู่ใช่ม้ายยย เราไม่ยอมให้เธอเมะนะโตะTT
Name : Nevermild < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nevermild [ IP : 49.230.89.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กันยายน 2558 / 22:03
# 4 : ความคิดเห็นที่ 427
เกะต้องหายน๊าาาาาา
Name : เปล่งประกาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เปล่งประกาย [ IP : 110.171.38.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กันยายน 2558 / 21:03
# 3 : ความคิดเห็นที่ 426
เกะออกมาแล้วๆๆๆๆเย้ๆๆโตะทำสำเร็จแล้วๆๆๆ
กับมารักกันเหมือนเดิมนะ
โตะแกรอดจากการแต่งงานมาได้ไงนี้
Name : แฟนคลับ [ IP : 1.47.198.231 ]

วันที่: 20 กันยายน 2558 / 21:00
# 2 : ความคิดเห็นที่ 425
เกะออกมาแล้วๆๆๆๆเย้ๆๆโตะทำสำเร็จแล้วๆๆๆ
กับมารักกันเหมือนเดิมนะ
โตะแกรอดจากการแต่งงานมาได้ไงนี้
Name : แฟนคลับ [ IP : 1.47.198.231 ]

วันที่: 20 กันยายน 2558 / 21:00
# 1 : ความคิดเห็นที่ 424
คิดไปเองรึป่าวว่าโตะเริ่มเป็นเมะแล้ว ( ̄ ̄|||)
Name : さくら < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ さくら [ IP : 171.96.171.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กันยายน 2558 / 20:23
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android