คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI]

ตอนที่ 47 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 1.4)


     อัพเดท 25 ต.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม
Tags: naruto, นารุโตะ, นารูโตะ, ซาสึเกะ, sasuke, fic, yaoi, นารุซาสึ, fic naruto, ฟิค นารุโตะ, ฟิค y นารุโตะ, ฟิค y นารูโตะ, ตลอดไปนะ, Naruto yaoi, ฟิค วาย นารุโตะ, Narusasu
ผู้แต่ง : Silphatia ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silphatia
My.iD: https://my.dek-d.com/silly_rock
< Review/Vote > Rating : 91% [ 26 mem(s) ]
This month views : 645 Overall : 78,692
1,550 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1350 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 47 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 1.4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3972 , โพส : 7 , Rating : 0% / 24 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





 

            พระอาทิตย์กำลังโผล่พ้นหุบเขา ขึ้นฉายแสงสีทองฉาบไปทั่วแผ่นฟ้า ไล่ความมิดมืดออกไป

 

            “สวยงามจริงๆ...” ชายผมสีน้ำตาลแดงกล่าวโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปเบื้องหน้า แสงสุริยาสีทองอาบไล้บนใบหน้าขาวเนียน “ขอบใจนะนารุโตะที่พาฉันมานี่ตามคำขอ”

 

            “ไม่เป็นไร... ฉันก็ไม่ได้มาดูพระอาทิตย์ขึ้นที่นี่นานแล้วเหมือนกัน” ชายหนุ่มผมทองดุจเดียวกับแสงตะวันกล่าวอย่างร่าเริง ปลื้มปริ่มที่ได้พาสหายรักมาชมสิ่งสวยงามนี้

 

            พวกเขาทั้งคู่ยืนอยู่บนหน้าผารูปสลักเหล่าโฮคาเงะ หนึ่งในที่โปรดปรานของนารุโตะ เพราะมันสามารถเห็นทุกสิ่งทุกอย่างได้ชัดเจนจากตรงนี้เลยทีเดียว

 

            “โคโนฮะสวยงามจริงๆ” คาเสะคาเงะหนุ่มกล่าว แต่สายตาหาได้จับจ้องไปเบื้องหน้าอีกแล้ว กลับมองคนข้างกายที่กำลังชื่นชมหมู่บ้านของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

 

            “กลับกันเถอะ เทมาริคงเตรียมอาหารเช้ารอพวกเราแล้ว” ชายหนุ่มตาสีฟ้าใสบอกเมื่อพระอาทิตย์โผล่ขึ้นให้เห็นทั้งดวงจนตาเริ่มพร่า ก่อนจะกระโดดลงจากหน้าผาสูงลงมาเท้าแตะพื้น

 

            ทั้งคู่ต่างเดินกลับบ้านด้วยจิตใจที่สดชื่นกับอากาศเย็นสบายยามเช้า นารุโตะสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่ สิ่งต่างๆในใจเขาเริ่มเบาบางลงยามเมื่อมีกาอาระอยู่ใกล้

 

            ตอนนี้เขาเริ่มมีกำลังใจเกือบจะเต็มเปี่ยม คิดถึงมิสึเกะและคนรักสุดใจ ป่านนี้ซาสึเกะคงจะหายโกรธเขาบ้างแล้วกระมั้ง วันนี้แหละที่เขาเตรียมตัวเตรียมใจจะกลับไปหาลูกและสามีให้จงได้

 

            “เอ๋...ดอกซากุระ” นารุโตะแบมือรับกลีบดอกไม้ที่ปลิวว่อนในอากาศ ก่อนจะโรยรายลงมา “ในหน้าแบบนี้เนี่ยนะ”

 

            “คงเป็นซากุระหลงฤดู” กาอาระกล่าวพลางมองหาที่มาของกลีบดอกไม้เหล่านั้น แต่ก็ไม่เห็นต้นซากุระสักต้น

 

            “สวยจัง...” ชายหนุ่มผมทองหยุดชื่นชม พลางคลี่ยิ้มเบาบาง ซากุระที่โปรยปรายนี้ทำให้เขานึกย้อนไปถึงอดีตวันวาน วันแห่งความสุข วันที่เขาและซาสึเกะได้ปฏิญาณรักต่อกัน

 

            ชายหนุ่มลูบไล้แหวนแต่งงานที่นิ้วนาง ตั้งแต่ได้สวมใส่มันเขาก็ไม่เคยถอดไว้ห่างกายเลยสักครั้ง

 

            จากนี้.....และตลอดไป


            “นารุโตะ?

 

            “หา...เอ่อโทษที....ไปกันเถอะ” ชายหนุ่มรีบเดินเมื่อถูกเรียก

 

            “เดี๋ยว...” ชายหนุ่มตาสีเขียวอ่อนบอกให้อีกฝ่ายหยุด

 

            “มีอะไรเหรอ?

 

            “ดอกซากุระ... บนหัวนาย” ชายหนุ่มว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบออกให้

 

            “อ๋อ... ขอบใจนะ” นารุโตะกล่าวอย่างขอบคุณ ยืนนิ่งให้อีกฝ่ายจัดการให้เสร็จ ก่อนจะออกเดินนำหน้าไป ผ้าคลุมสีขาวลวดลายเพลิงสะบัดพลิ้วไปตามแรงลม

 

            ชายหนุ่มร่างสูงมองตามหลังร่างบางนั้นไป ในมือยังคงถือกลีบซากุระที่เพิ่งจะนำออกจากเรือนผมสีทองของอีกฝ่าย ก่อนจะหลับตาลงและยกขึ้นแนบจมูกคมโด่ง สูดดมกลิ่นหอมหวานของอีกฝ่ายที่ติดตรึงอยู่บนนั้น

 

 


 




            “นารุโตะ!!

 

            เสียงเอะอะโวยวายมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นอย่างเร่งรีบ

 

            “อยู่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!?

 

            “เฮ้ๆนี่มันอะไรกัน อยู่ๆก็มาโวยวายแต่เช้า” ชายหัวจุกออกมาต้อนรับแขกไม่พึงประสงค์อย่างหงุดหงิด

 

            “ฉันมาหานารุโตะ ตามให้ที” ซาสึเกะบอกชายที่มัดผมจุกอย่างไม่สบอารมณ์พอกัน เพราะเขากำลังใจร้อนสุดขีด

 

            “นารุโตะไม่อยู่หรอก” ชิกามารุบอก “นายมีอะไร”

 

            “ฉันก็มารับเมียของฉันกลับสิถามได้”

 

            ชายหนุ่มตระกูลนารามองคนตรงหน้าอย่างชั่งใจ มารับนารุโตะงั้นเหรอ มาอาการแบบนี้คงไม่ได้พากลับดีๆแน่ หลายวันแล้วหมอนี่ก็ยังบ้าไม่หายสินะ

 

             สักพักซากุระก็โผล่ตามหลังมา ในอ้อมแขนมีมิสึเกะ ชิกามารุส่งสายตาเชิงถามไปยังหญิงสาว ว่ามันเรื่องอะไรกัน ซากุระได้แต่ส่ายหน้าไปมา เพราะเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

 

            “อย่ามาโกหก เช้าๆแบบนี้หมอนั่นจะไปที่ไหน” ซาสึเกะบอกอย่างเก็บอารมณ์สุดขีด ไอ้ที่ปรึกษานี่กำลังเล่นลิ้นกับเขาอยู่แน่ๆ “หมอนั่นยังไม่ตื่นซะมากกว่า...หลีกไป!!

 

            ว่าแล้วชายสายเลือดอุจิวะก็ถือวิสาสะเดินเข้าไป ชนไหล่ชิกามารุที่ขวางประตูอยู่จนชายหนุ่มเซถอย แล้วเปิดหาห้องที่นารุโตะนอน

 

            “นี่มันอะไรกัน” เทมาริโผล่มาจากครัวเมื่อได้ยินเสียงโครมคราม ชิกาไดรีบวิ่งแจ้นไปกอดเอวผู้เป็นแม่ด้วยความกลัวผู้บุกรุก

 

            ซาสึเกะกัดฟันกรอดเมื่อพบว่าฟูกนั้นว่างเปล่า มีเพียงข้าวของสัมภาระที่ยืนยันว่านารุโตะนอนที่นี่ แต่ที่ทำให้เขาโกรธจนเลือดพล่านก็คือในห้องนั้นมีฟูกสองฟูกวางติดกัน บ่งบอกว่ามีคนสองคนนอนด้วยกันในห้องนี้

 

            “สารเลว!!” ซาสึเกะพ่นคำสบถออกมาก่อนจะรีบวิ่งออกไปนอกบ้าน ที่ๆชิกามารุกำลังยืนคุยกับซากุระอยู่

 

            “ไอ้ปีศาจนั่นอยู่ไหน!! อยู่กับเมียฉันใช่มั้ย!?” ซาสึเกะเข้าไปกระชากคอเสื้อชิกามารุ ซากุระร้องอย่างตกใจ ไม่แพ้มิสึเกะที่กำลังเริ่มงอแงอีกรอบเมื่อพ่อที่เคยอ่อนโยนนั้นแปรเปลี่ยนไป

 

            “เฮ้ๆ ใจเย็นๆก่อน” ชิกามารุบอกอย่างใจเย็น พยายามจะไม่ให้เรื่องบานปลาย

 

 

            “ซาสึเกะ!?” เสียงใครอีกคนโผล่มา ซึ่งไม่ควรจะมาในเวลานี้ที่สุด

 

            “งานเข้าละไง” ชิกามารุตบหน้าผาก เมื่อสองคาเงะหนุ่มกลับมา

 

            “ซาสึเกะ นายมาทำอะไรที่นี่เหรอ... มิสึเกะก็ด้วย” นารุโตะถามอย่างแปลกใจ สายตาจับจ้องไปยังเด็กน้อยตาสองสีที่อยู่ในอ้อมแขนของเพื่อนสาว ชายหนุ่มยิ้มอย่างตื่นเต้น ไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าหาลูกน้อยที่ไมได้เจอมานานด้วยความคิดถึงสุดใจ

 

 

            เพี๊ยะ!!!

 

 

            แต่ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเอื้อมมือถึงร่างน้อยนั่น เขาก็โดนชายผมดำผู้เป็นสามีตบเสียกระเด็น

 

            “ซาสึเกะ!?” ชายหนุ่มกุมใบหน้าที่เจ็บชา ร่างกายสูงบางเซถลาไปตามแรงตบ กาอาระรีบมาช่วยรับร่างไว้ก่อนชายหนุ่มจะตกถึงพื้น

 

             “ซาสึเกะ...ทำไมกัน” นารุโตะตัดพ้อด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมซาสึเกะถึงทำร้ายเขาอีกแล้ว น้ำตาที่เหือดแห้งไปหลายวันเริ่มปริ่มออกมา รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างที่สุด นี่ซาสึเกะยังไม่หายโกรธเขาอีกหรือ เขาทำอะไรผิดนักหนา

 

            “ทำไมงั้นหรือ” ชายหนุ่มสายตาแข็งกร้าวเข้าไปคว้าคอเสื้อนารุโตะ และผลักกาอาระไปให้พ้นทางก่อนจะส่งสายตาเกลียดชังไปให้ “ดูแลปกป้องกันดีเหลือเกินนะ”

 

            “อะไรนะ?” นารุโตะถามอย่างงุนงง จับข้อมืออีกฝ่ายที่บีบคอเสื้อเขาแน่น มองสายตาที่ซาสึเกะใช้มองกาอาระอย่างไม่เข้าใจ

 

            “คิดว่าฉันไม่รู้งั้นสิว่านายกับหมอนั่นมีอะไรกัน”

 

            “พูดอะไรของนายซาสึเกะ ฉันกับกาอาระเนี่ยนะ!?

 

            “ถึงกับนอนห้องเดียวกันเลยไม่ใช่รึไง คงกกกอดกันทุกคืนเลยสิท่า!!

 

            “อะไรทำให้นายคิดแบบนั้น เราเป็นแค่เพื่อนกันนะ”

 

            “อย่ามาโกหก!! นายมันสำส่อนมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่ ถึงมีผัวแล้วก็คงข่มความร่านไว้ไม่อยู่สินะ พอไม่ได้ถูกปรนเปรอ ก็เลยไปร้องขอกับไอ้หมอนั่นงั้นสิ”

 

            “ซาสึเกะ...” นารุโตะเรียกอย่างเสียใจ ทำไมซาสึเกะถึงคิดกับเขาแบบนี้ ทำไมถึงต้องดูถูกเขากับกาอาระขนาดนั้นด้วย อีกฝ่ายเป็นเพื่อนรักของเขานะ

 

            “ฉันคงต้องล่ามคอนายไว้กับบ้านซะแล้วมั้งนารุโตะ นายจะได้ไม่ไปเสนอตัวให้ใครอีก” ซาสึเกะพูดเสร็จ ก็ลากคอนารุโตะขึ้นมา จนชายหนุ่มร้องด้วยความเจ็บปวด “ส่วนแกกาอาระ ฉันจะคิดบัญชีกับแกแน่!!

 

            “อะไรของนายเจ้าอุจิวะ.. ก่อนหน้านี้ทิ้งขว้างไม่ใยดี พอตอนนี้แล้วคิดจะมาเอาตัวกลับรึ” กาอาระเอ่ยขึ้น เขาจะไม่ทนให้ไอ้คนบ้านั่นพูดพร่ำอยู่ฝ่ายเดียวหรอก “ไอ้หมาหวงก้าง”

 

            ซาสึเกะหยุดกึก นารุโตะมองด้วยความตกใจ เขาเข้าใจว่ากาอาระคงทนไม่ได้แน่ที่อยู่ๆก็โดนเหมารวมและถูกด่าเหยียดหยาม แต่ถ้าพูดออกมาแบบนี้ซาสึเกะคงไม่ยอมจบแค่นี้แน่

 

            “ว่าไงนะไอ้แมวขโมย!!” ซาสึเกะผลักนารุโตะลงพื้นและหันมาประจันหน้ากับกาอาระ “เป็นถึงคาเสะคาเงะ ไม่มีปัญญาหาเมียเองรึไงวะ ถึงต้องแอบมาลักกินขโมยกินของคนอื่นแบบนี้”

 

            “หึ...ถ้านายไม่คิดจะดูแลคนของนายให้มีความสุข ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่คนอื่นดีกว่ามั้งซาสึเกะ...”

 

            ซาสึเกะขบฟันแน่นอย่างโกรธเคือง เริ่มมีจักระสีดำมืดเริ่มแผ่ขยายออกมา

 

            มิสึเกะร้องไห้จ้า นารุโตะรีบลุกขึ้นไปหาลูกน้อยทันใด

 

            “มิสึเกะ” ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสลูกของเขา ชายหนุ่มโอบกอดและหอมอย่างคิดถึงสุดใจ เด็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงพ่ออีกคนก็รีบคว้าร่างเขาแน่น พร้อมกับร้องไห้ไม่หยุดราวกับเจอที่พักพิง นารุโตะไม่รู้จะทำยังไง สองพ่อลูกได้แค่กอดกันแน่นอย่างเจ็บปวด

 

             “นารุโตะ...สองคนนั้นท่าจะแย่แล้ว” ซากุระบอก รีบกันนารุโตะให้ถอยห่าง เมื่อรังสีจักระของซาสึเกะส่งผลกระทบไปยังเด็กน้อย

 

            “ซาสึเกะหยุดเถอะ มิสึเกะกำลังกลัวนะ!!” ชายหนุ่มตะโกนบอกหวังเรียกสติอีกฝ่าย

 

            แต่คนโดนเรียกนั้นคุมสติไม่อยู่อีกแล้ว กำลังมองชายหนุ่มแดงอย่างอาฆาตเกลียดชัง สายตาแสดงว่าเป็นศัตรูอย่างชัดแจ้ง

 

            แต่ทว่ากาอาระหาได้เกรงกลัวไม่ กลับมองชายตรงหน้าอย่างสมเพชดูแคลน

 

            “หึ...นายนี่น่าทุเรศจริงๆ กี่เรื่องกันแล้วที่ผิดพลาดในชีวิตนาย ฉันล่ะสงสารนารุโตะจริงๆที่ชีวิตต้องมาผูกติดกับนาย” คาเสะคาเงะหนุ่มกล่าวยียวน “สมควรแล้วที่จะถูกทิ้ง”

 

            “แก... ไอ้ปีศาจ” ซาสึเกะกัดฟันกรอด “คิดจะลองดีกับฉันงั้นเรอะ”

 

            “ถ้ามั่นใจนักก็เข้ามาสิ”

 

            “อย่างนายไม่ต้องใช้คุซานางิหรอก แค่มือข้างเดียวก็พอแล้ว” ซาสึเกะแสยะยิ้ม ใบหน้ารูปงามนั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม “แล้วอย่าหวังจะได้ตัวเมียฉันเลย”

 

            “เมียนาย?” กาอาระทวนคำ กระตุกยิ้ม ก่อนจะพูดเสียงแผ่วให้ได้ยินแค่ซาสึเกะ

 

            “แต่เมื่อคืนยังเป็นเมียฉันอยู่เลยนี่...กลิ่นของนารุโตะเนี่ย...หอมหวลไปทั้งตัวเลยล่ะ”

 

            ซาสึเกะตากระตุก เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุบผาสะท้อนออกมา ฟางเส้นสุดท้ายขาดผึง ชายหนุ่มพุ่งเข้าใส่กาอาระ ชายผมแดงก็ไม่ได้เกรงกลัวสักนิด ยื่นมือเรียกทรายเตรียมโต้ตอบ

 

            “หยุดนะซาสึเกะ!!” นารุโตะตะโกนห้ามเมื่อเห็นซาสึเกะเข้าทำร้ายกาอาระ “ซากุระ ฝากมิสึเกะที!!

 

            ก่อนที่ซาสึเกะจะถึงตัวกาอาระ ร่างบางก็เข้ามาขัดขวางเขา แค่เพียงจักระจากฝ่ามือ ก็สามารถปัดป้องการโจมตีของอีกฝ่ายได้ง่ายดาย จนซาสึเกะเสียหลักไปอีกทาง

 

            “นารุโตะ!!  นายอย่ามายุ่ง!!

 

            “ซาสึเกะ.. ฉันในฐานะเมียนายก็ยอมนายทุกอย่าง” นารุโตะพูดขึ้น “แต่ในฐานะโฮคาเงะฉันคงยอมให้นายทำมากกว่านี้ไม่ได้”

 

            “นายคิดจะเลือกหมอนั่นมากกว่าฉันงั้นรึนารุโตะ!?

 

            “ซาสึเกะ...กาอาระเป็นคาเสะคาเงะนะ มันเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องปกป้องดูแลเขาให้ปลอดภัยในโคโนฮะนี้ นายก็เป็นนินจาของที่นี่ แต่นายกลับคิดจะทำร้ายคาเงะของหมู่บ้านซึนะที่เป็นพันธมิตรของเรา นายคิดจะทำลายความสงบสุขที่ฉันทุ่มกายทุ่มใจสร้างขึ้นมารึไง”

 

            ดูเหมือนตอนนี้ปัญหาของเขาลุกลามจนทำให้ทุกคนเดือดร้อนกันทั่ว ถึงเวลาที่เขาจะต้องยุติมันเสียที

 

            “ถ้าต้องเลือกเรื่องส่วนตัวกับหน้าที่ แน่นอนว่าหน้าที่ต้องมาก่อนอยู่แล้ว นายเป็นนินจา นายก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือซาสึเกะ”

 

            “นารุโตะ” ชิกามารุและซากุระรำพึงเบาๆ ดูเหมือนชายหนุ่มจะกลับมาเป็นมีสติอีกครั้ง ความอ่อนแอที่เกิดจากจิตใจนั้น ไม่ได้ทำให้ความแข็งแกร่งของการเป็นผู้ปกครองลดลงไปได้เลย นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้เห็นนารุโตะมีความมุ่งมั่นขนาดนี้

 

            “หึ...ความสัมพันธ์ระหว่างสองหมู่บ้านงั้นเรอะ” ซาสึเกะมองทั้งสองอย่างดูถูก “มิตรไมตรีระหว่างคาเงะสินะ ผูกสัมพันธ์กันถึงเตียงเลยเป็นไง”

 

            “ซาสึเกะไม่ใช่อย่างนั้นนะ ทำไมนายถึงได้...”

 

            “ฉันชักไม่แน่ใจแล้วสิ ว่าโบล์ทเป็นลูกเลี้ยงของนายจริงรึเปล่า ไอ้เด็กนั่น นับวันก็ยิ่งเหมือนนายเข้าไปทุกที”

 

            “อย่ามาพาลไม่เข้าเรื่อง นายกำลังพูดดูถูกฮินาตะอยู่นะ” นารุโตะเริ่มโกรธเคืองความไร้เหตุผลของชายหนุ่ม ซาสึเกะไม่คิดจะทำความเข้าใจเรื่องที่เขาพยายามอธิบายสักนิด

 

            “นารุโตะ...” ซากุระเรียก หญิงสาวแทบจะทนมองภาพตรงหน้านี้ไม่ได้ เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาสองคนไปแล้ว ทั้งๆที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขแท้ๆ

 

            “คิดว่าฉันจะยอมให้นายมัวพร่ำเพ้อไม่เข้าเรื่องรึไง นายต้องกลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้!!” ซาสึเกะพูดก่อนจะเข้าไปถึงตัวชายหนุ่มและดึงกระชากแขน

 

            “ฉันจะไม่กลับไปกับนายแล้ว!” นารุโตะโพล่งออกมา สบัดแขนหนี เรื่องนี้ควรจะยุติลงสักที ความบ้าของซาสึเกะดูท่าจะไม่ลดลงง่ายๆ เขายอมมามากพอแล้ว เขาควรจะเด็ดขาด สั่งสอนให้อีกคนได้รับรู้ความความจริงบ้าง ชายหนุ่มควรจะรู้ตัวได้เสียที ว่าตัวเองกำลังทำเรื่องงี่เง่าขนาดไหน

 

            “เป็นอะไรของนาย กลับไปเดี๋ยวนี้นะ!!

 

            “ไม่!!

 

            “นารุโตะ!!” ซาสึเกะเริ่มขึ้นเสียงอย่างโมโหที่อีกฝ่ายไม่ฟังคำสั่งเขา

 

            “ฉันจะไปอยู่ที่อื่น!!” นารุโตะบอกเสียงแข็ง “เราไม่ควรอยู่ด้วยกันตอนนี้ ในขณะที่นายไม่เข้าใจอะไรฉันเลย!!

 

            “พูดบ้าๆ คิดหรือว่าฉันจะยอมให้นายทำอะไรตามใจชอบ”

 

            “ให้มิสึเกะอยู่กับนายก็ได้ ฉันรู้ว่านายขาดลูกไม่ได้” ชายหนุ่มพยายามพูดด้วยน้ำเสียงตั้งมั่น “ขออย่างเดียว ให้ฉันได้ไปหาลูกของฉันบ้าง”

 

            “พูดอย่างนี้หมายความว่าไง นี่นายคิดจะเลิกกับฉันงั้นหรือนารุโตะ!!” ซาสึเกะถามอย่างโกรธจัด กล้าดียังไงมาปฏิเสธเขา

 

            “.........”

 

             นารุโตะไม่ตอบคำถามนั้น ได้แต่เบือนหน้าหนีอีกฝ่าย ทำให้ซาสึเกะกัดฟันกรอดด้วยความโกรธเคือง คิดได้ยังไงถึงเอ่ยคำแบบนั้นกับเขา นี่นารุโตะกล้าบอกเลิกเขาเชียวหรือ

 

            “เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว!!” ชายหนุ่มกระชากคออีกฝ่าย

 

            “ปะ...ปา...” เสียงมิสึเกะร้องไห้จ้า มือน้อยๆกำลังเอื้อมมาทางเขา

 

            “มิสึเกะ?” ซากุระเรียกอย่างสงสัย เด็กน้อยพยายามดึงดันออกจากตัวเธอ หญิงสาวประคองด้วยความกลัวว่าทารกน้อยจะหล่น

 

            “ปา....ป๊า...ฮึก..”

 

            ซาสึเกะชะงัก มองไปยังลูกน้อยที่ดวงตาทั้งสองข้างแดงกร่ำจากการร้องอย่างหนัก เด็กน้อยกำลังส่งเสียงเรียกเขาไม่หยุด แขนเล็กๆเอื้อมไขว่คว้ามาทางเขา

 

            “มิสึเกะ..” ชายหนุ่มลืมสิ่งที่คิดจะทำไปชั่วขณะ ผละจากนารุโตะเข้าไปหาลูกน้อยที่ร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง มองลูกน้อยที่กำลังทรมาน หัวอกคนเป็นพ่อกำลังเจ็บปวดตาม

 

            “มิสึเกะ.....พ่อขอโทษ” เด็กน้อยคว้าเขาและร้องไห้สะอึกในอ้อมอก ชายหนุ่มโอบกอดอย่างทะนุถนอม คางแนบลงไปบนศรีษะเล็กๆ นี่เขาลืมตัวถึงขนาดลืมลูกตัวน้อยๆที่กำลังร้องไห้จ้า และมองเขาอย่างเสียใจขนาดนี้เลยหรือ

 

            ร่างอุ่นทำให้ชายหนุ่มเริ่มใจนิ่งลง หันไปมองนารุโตะที่กำลังมองเขาและลูกอย่างสับสนเจ็บปวด และกวาดตามองคนอื่นที่กำลังจับจ้องเขาด้วยท่าทีไม่ไว้ใจ ทำให้ซาสึเกะได้ตระหนักถึงบางสิ่งที่อยู่ในใจเขา

 

            เขากำลังสูญเสียบางสิ่งบางอย่าง

 

            “นารุโตะ...” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงต่ำ “นั่นคือสิ่งที่นายเลือกใช่มั้ย”

 

            ชายหนุ่มผมทองอ้ำอึ้งตอบคำถามไม่ถูก สิ่งที่เขาหมายถึงไม่ใช่การเลิกกัน แต่พูดไปซาสึเกะก็คงไม่ยอมเข้าใจ  ตอนนี้เขากำลังสับสนกับสถานการณ์ตรงหน้าสุดขีด

 

            “แล้วนายจะต้องเสียใจ...” ชายหนุ่มบอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ จึงทึกทักเอาเองว่านั่นคือคำตอบแล้ว

 

            ซาสึเกะพูดเสร็จก็ทิ้งทุกคนจากตรงนั้นและจากไปพร้อมลูกน้อยในอ้อมแขน ปล่อยให้ทุกคนที่ยืนมองเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นพากันทำอะไรไม่ถูก นารุโตะไม่เข้าใจสิ่งที่ซาสึเกะกำลังคิดและกระทำสักนิด รู้แต่ว่าตอนนี้เขาเจ็บปวดในอกอย่างแสนสาหัส

 

            “นารุโตะ!!” ซากุระวิ่งเข้าไปหาเขาเมื่อชายหนุ่มทรุดลงกับพื้น ซาสึเกะเดินจากเขาไปพร้อมกับดวงใจของเขา เขาร้องไห้โฮอย่างอดกลั้นไม่อยู่

 

            ทุกคนพยุงเขามานั่งพักหน้าบ้าน เขาร้องไห้จนอ่อนแรง อยากจะระบายมันออกมาให้หมด

 

             เพราะหลังจากนี้เขาจะต้องมีความเข้มแข็ง ความเสียใจของเขาไม่ได้ส่งผลต่อเขาคนเดียว คนรอบข้างก็ด้วย  เขายังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องจัดการ

 

            เขาเป็นนินจา...เป็นโฮคาเงะ เขาไม่ควรจะอ่อนแอแบบนี้ โดยเฉพาะต่อหน้าคนอื่น

 

            ชายหนุ่มร้องไห้จนพอใจ ก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดเรียกสติกลับมา

 

            “ขอโทษทุกคนนะที่มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” ชายหนุ่มเริ่มต้นพูด “ฉันจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้จบโดยเร็วที่สุด”

 

            “ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนซาสึเกะจะกลับไปเป็นแบบเมื่อก่อนอีกสินะ นารุโตะ ฉันกลัวว่า....จะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงอะไรขึ้นรึเปล่า” ชิกามารุบอก

 

            “เปล่าหรอก... ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ซาสึเกะก็ยังเป็นคนเดิม เพียงแต่...เพราะเป็นห่วงและรักมิสึเกะจนเกินไป เพราะมีปมในอดีต มิสึเกะเป็นสายเลือดเดียวของเขา ลูกจึงกลายเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับเขามาก เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขา”

 

            “เรื่องนั้นก็พอเข้าใจอยู่ แต่ที่ทำกับนายมัน....” ซากุระกล่าวอย่างไม่แน่ใจ

 

            “ทุกคนอย่าโกรธเคืองซาสึเกะเลยนะ ที่หมอนั่นเป็นแบบนั้นน่ะ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง เรื่องมันเป็นเพราะช่วงหลังเราห่างเหินกัน เราแทบไม่ได้คุยปรับความเข้าใจกัน ฉันเป็นคนทำให้ซาสึเกะระแวงและเข้าใจผิดทั้งหมดเอง”

 

            “ข้อร้องละนะทุกคน” ชายหนุ่มก้มหัวขอโทษพร้อมกล่าววิงวอนต่อทุกคน เขากลัวทุกคนจะโกรธเกลียดซาสึเกะ

 

            “นายนี่ละน้า...เป็นแบบนี้ทุกที” ชิกามารุส่ายหัวอย่างอนาถใจ ทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายถูกทำร้ายแท้ๆ ทำเอาทุกคนที่ฟังต้องถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

 


 



 

 

            หลังจากนั้นนารุโตะก็ผละมาจากทุกคน คิดคำนึงทุกถ้อยคำที่ซาสึเกะพูด มันดังสะท้อนย้อนไปมาในหัวเขา ชายหนุ่มผมทองกำลังดูแสงตะวันที่คล้อยต่ำใกล้จะดับลงอย่างครุ่นคิด ในใจกำลังกังวลอย่างหนัก กลัวว่าซาสึเกะจะพามิสึเกะหนีจากไป หรือทำอะไรที่ไม่คาดคิด

 

            เขาจึงออกคำสั่งให้นินจาคอยเฝ้าระวังดูการเคลื่อนไหวของซาสึเกะ ถ้ามีอะไรผิดปกติแม้แต่นิดเดียว ก็ให้รีบมารายงานเขาทันที

 

            “นารุโตะ...”

 

            เสียงเรียกทำให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์และหันกลับมายังต้นเสียง

 

            “กาอาระ?

 

            “พรุ่งนี้ฉันจะกลับซึนะแล้ว”

 

            “จะกลับแล้วงั้นเหรอ...” ชายหนุ่มกล่าวเสียงอ่อย อยากให้อีกฝ่ายอยู่ให้นานกว่านี้ แต่ว่าในสถานการณ์ที่กำลังยุ่งยากนี้ เขาก็ไม่สมควรรั้งอีกคนไว้ “ฉันคงคิดถึงนายแย่...คุรามะกับซูคาคุก็ด้วย นานๆพวกนั้นจะได้คุยกันสักที”

 

            ชายหนุ่มก้มหน้าเศร้า  นึกถึงเวลาที่ต้องอยู่โดยขาดอีกคนไป คิดแล้วรู้สึกใจแป้วขึ้นมาทันที

 

            “กาอาระ?” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างแปลกใจ เมื่ออีกฝ่ายเข้าสวมกอดเขาแน่น

 

            “ถ้าอ้อมกอดของฉันปลอบประโลมนายได้... ฉันก็จะกอดนายอย่างนี้ตลอดไป”

 

            “กาอาระ....นาย...” ชายหนุ่มกล่าวอย่างอ่อนใจ ก่อนจะกอดตอบ หลับตาลงสัมผัสความอบอุ่นของอีกฝ่ายที่ส่งไปถึงใจ “ขอโทษนะกาอาระ... ทำให้นายโดนเข้าใจผิดไปด้วยเลย”

 

            หลังจากนั้นทั้งคู่ก็คลายอ้อมกอดกัน ทำให้นารุโตะพอได้รู้สึกดีขึ้นได้บ้าง กาอาระสบตาเขานิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมา

           

            “ไม่ได้เข้าใจผิดหรอก”

 

            พูดเสร็จชายหนุ่มก็จุมพิตเบาๆที่หน้าผากนวล

 

            “ก....กาอาระ?” ชายหนุ่มผละออกอย่างตกใจ เมื่อกี้มันหมายความว่ายังไงที่ว่าไม่ได้เข้าใจผิด

 



            “ฉันรักนาย... นารุโตะ”

 



            นารุโตะอ้ำอึ้งกับประโยคนั้น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ากาอาระจะคิดกับเขาแบบนี้ ทำเอาเขาพูดไม่ออก ถึงแม้เขาทั้งสองคนจะมีความรู้สึกดีๆต่อกันมากมาย แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่ามันจะไปในทิศทางนั้นสักนิด

 

            “น...นี่นายล้อฉันเล่นใช่มั้ย...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ชายหนุ่มผมทองเบือนสายตาหนีดวงตาคู่นั้น ที่กำลังจับจ้องเขาอย่างจริงจัง

 

            “นานมากแล้ว.. เมื่อครั้งที่นายได้ช่วยฉันไว้.... ช่วยให้ฉันที่เป็นดั่งปีศาจไร้หัวใจกลับมากลายเป็นคนที่มีความรู้สึกอีกครั้ง... ตั้งแต่วันนั้นนายก็เป็นสิ่งเดียวทำให้ฉันรู้ถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่ การได้รักใครสักคน ได้รักนาย...มันช่วยชีวิตฉันไว้  ความรู้สึกฉัน...ฉันเก็บงำมันมาตลอด”

 

            “กาอาระ....” เมื่อได้ยินดังนั้นนารุโตะหันกลับไปสบตาอีกครั้ง คำพูดเหล่านั้นมันช่างดูมีค่า ไม่นึกว่าตนเองจะกลายเป็นคนสำคัญของอีกฝ่ายขนาดนี้ นัยน์ตาสีมรกตกำลังมองเขาอย่างมีความหมาย ชักชวนให้ลุ่มหลงอย่างที่สุด

 

            “ขอโทษนะฉัน....” ถึงอย่างไรเขาก็รับความรู้สึกนั้นไม่ได้อยู่ดี

 

            “ไปซึนะกับฉันนะ..นารุโตะ” กาอาระพูดตัดบทขึ้นมาโดยที่นารุโตะไม่ทันได้ปฏิเสธ

 

            “เอ๋!?....” นารุโตะร้องอย่างตกใจในคำขอนั้น ที่ดูเป็นไปไม่ได้สักนิด “แต่ว่าฉัน....”

 

            ไม่ทันพูดให้จบประโยค ชายหนุ่มก็ถูกคว้าตัวอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว ชายผมแดงทาบริมฝีปากทรงสวยลงไปบนปากบางของอีกฝ่าย อ้อมแขนรัดแนบแน่นไม่ให้โอกาสนารุโตะเบือนหน้าหนี ชายหนุ่มได้แต่นิ่งตัวแข็งทื่อกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จนกระทั่งอีกฝ่ายถอนริมฝีปากออก หากแต่ไม่ได้คลายอ้อมแขนออกตาม

 

            “ไปกับฉัน....นารุโตะ....แค่ไปเฉยๆ เรื่องอื่นค่อยคิดก็ได้ นายไม่จำเป็นต้องตอบรับความรู้สึกฉัน....”

 

            “ก...กาอาระ”

 

            “ แค่ไปเพื่อให้เวลา ให้โอกาสกับตัวเอง... ได้ใช้สายตามองออกไปข้างหน้า... ได้ทบทวนสิ่งต่างๆ... ได้ออกไปหายใจหายคอบ้าง....สัมผัสถึงความมีอิสระ...เพื่อกลับไปเป็นตัวนายคนเดิม อย่างที่นายเคยเป็นเคยรู้สึก...เมื่อครั้งที่นายยังเป็นอุสึมากิ นารุโตะ...”

 

            นารุโตะนิ่งฟัง ปฏิเสธไม่ได้ว่าช่างเป็นข้อเสนอที่แสนเย้ายวนใจเหลือเกิน

 

             นานแค่ไหนแล้วนะ นานจนลืมไปแล้วมั้ง ว่าเขาเคยมีอิสระแค่ไหน เท้าโลดเล่นไปตามผืนแผ่นดินและท้องฟ้ากว้างใหญ่อย่างไร้ความกังวลใจ เหมือนเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ครั้งยังเป็นเกะนินใหม่ๆ ไม่ต้องมีความรัก ความเจ็บปวด ไม่ผูกติดตัวเองกับใคร ไม่มีภาระใดๆต้องกังวล มีแต่ตัวเขา กับสายลมและแสงตะวัน และความฝันอันเต็มเปี่ยม...

 

            เขายังสามารถเป็นแบบนั้นได้จริงๆหรือ....

 

            ภาระหน้าที่ ความรู้สึก คนรัก หรือการปลดเปลื้องทุกสิ่ง ก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราว พอให้ตัวเองได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ดูจะน่าสนใจไม่น้อย

 

            ชายหนุ่มได้แต่สับสนอยู่ในใจ สิ่งที่ควรไขว่คว้าควรเป็นอะไร

 

 

 


 



 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 47 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 1.4) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3972 , โพส : 7 , Rating : 0% / 24 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 7 : ความคิดเห็นที่ 774
กรี้ดดดดดท่านกาอาระ >< แต่ยังไงคงแห้วสินะยังไงโตะก้คุ่กับเกะ ก้นี้มานฟิคซาสึนารุนินะ?
Name : Fifa30152 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fifa30152 [ IP : 124.120.97.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2559 / 05:09
# 6 : ความคิดเห็นที่ 577
เกะะะะะะะะะะนิสัยไม่ดีไม่เข้าใจโตะ คิดเองเออเองอย่าทำให้โตะของเค้าเสียใจน้าาา
Name : thanussorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ thanussorn [ IP : 110.168.230.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2558 / 18:19
# 5 : ความคิดเห็นที่ 569
ความอีเกะ โอ้ยอยากฟรีคิกแรงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไรท์ค๊าอย่าบีบหัวใจกันมากกว่านี้เลยค่า TvT 
Name : Ujihagirl < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ujihagirl [ IP : 49.228.184.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2558 / 20:30
# 4 : ความคิดเห็นที่ 567
อิเกะนี่มันอิเกะจริงๆ
Name : Takgy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Takgy [ IP : 171.100.209.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2558 / 11:04
# 3 : ความคิดเห็นที่ 566
อิเกะนี่ มันบ้าบิ่นจริงๆ สงสารโตะมากก แต่ถ้าโตะไปซึนะ อิเกะก็คงเข้าใจผิดไปใหญ่อะดิ
โอ๊ยยยยย จะจบยังไงน๊ออออ ขอหั้ยจบแบบ Happy Ending ทีเถิดดด พรีสสสสส.......ไรต์ผู้น่าร๊ากกกก
กลับมาอัพเร็วๆน๊าาาาาาา.....แบบว่าติดนิยายเรื่องนี้ งอมแงมเรยย^^
Name : mookapong [ IP : 183.88.50.58 ]

วันที่: 26 ตุลาคม 2558 / 02:38
# 2 : ความคิดเห็นที่ 564
ดีกันเถอะนะ//สงสารมิสึเกะ
PS.  
Name : plengzzzzzzzzz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ plengzzzzzzzzz [ IP : 189.219.171.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2558 / 04:43
# 1 : ความคิดเห็นที่ 563
อิเกะบ้ายังไม่สำนึกทำไมไม่ฟังโตะบ้าง
Name : เปล่งประกาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เปล่งประกาย [ IP : 27.55.4.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2558 / 03:45
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android