คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI]

ตอนที่ 49 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 2)


     อัพเดท 23 ธ.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม
Tags: naruto, นารุโตะ, นารูโตะ, ซาสึเกะ, sasuke, fic, yaoi, นารุซาสึ, fic naruto, ฟิค นารุโตะ, ฟิค y นารุโตะ, ฟิค y นารูโตะ, ตลอดไปนะ, Naruto yaoi, ฟิค วาย นารุโตะ, Narusasu
ผู้แต่ง : Silphatia ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silphatia
My.iD: https://my.dek-d.com/silly_rock
< Review/Vote > Rating : 91% [ 26 mem(s) ]
This month views : 869 Overall : 78,916
1,550 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1352 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 49 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4075 , โพส : 10 , Rating : 0% / 24 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนพิเศษ 2


 




           โอ้โห...ชามเม็ง! ชามเม็ง! โคโนฮะอร่อยชามเม็ง ชามเม็ง! ชามเม็งอร่อยจุงเบยยย~

 

            ชามเม็ง~

 

            ชาม.........ผั๊วะ!!!

 


            “นารุโตะนี่นายสอนลูกร้องเพลงบ้าอะไร!?!

 

            “อูยยย...ตบกันทำไมเนี่ย!? มันเจ็บนะ แล้วไม่เห็นรึไงว่ามิสึเกะออกจะชอบใจ”



 

            “ชา...เมง ชา...เมงง... อาหย่อยย....จุงโบ้ยยยย” มิสึเกะร้องเพลงตบมือเปาะแปะ ไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าสักนิด

 

            “เพลงไม่ประเทืองปัญญาแบบนั้นหยุดร้องออกมาสักที!! เห็นมั้ยว่าลูกฟังจนร้องตามได้แล้ว!!


            “นั่นสิพ่อ เพลงปัญญาอ่อนจัง ผมยังฟังไม่เข้าใจเลย” โบล์ทบอก ทำเอาชายหนุ่มหัวทองมองลูกอีกคนอย่างเคืองๆที่ไม่ยอมเข้าข้างพ่อตนเอง

 




            สวัสดีครับ ผม... อุจิวะ ซาสึเกะ

 

            ใช่แล้ว...ไม่ว่าจะผ่านเรื่องอะไรมามากมาย แต่เรื่องปวดหัวของผมก็ยังไม่จบแค่นี้หรอก

 

            ทุกคนคงรู้จักผมกันดีแล้ว ผู้มีสายเลือดต้องสาป อัจฉริยะเนตรวงแหวน สุดหล่อประจำโคโนฮะ จะเรียกอะไรก็ตามแต่ตามใจท่านเถอะ

 

            ด้วยใบหน้าอันหล่อเหลาของผม ทำให้ผมเป็นชายที่เนื้อหอมที่สุดทั้งในและนอกหมู่บ้าน สาวๆเกาะแถวเดินตามกันเป็นพรวน แค่ผมเดินผ่านก็กรี๊ดเรียกชื่อผมอย่างกับดาราแหน่ะ

 

            แต่แล้วสาวๆทั้งโลกก็ต้องใจสลายไปตามๆกัน ก็เพราะผม... แต่งงานแล้ว

 

            ก็ไอ้เสียงร้องเพลงห่วยแตกเมื่อกี้นี่แหละ เมียผมเอง

 

            ทุกคนคงจะนึกจินตนาการว่าคนรูปหล่อตระกูลดังอย่างผม เมียก็ต้องเป็นคนเลอเลิศไม่แพ้กันใช่มั้ย คงจะเป็นสวยสาว ฉลาด หุ่นดี ชาติตระกูลสูงส่ง เก่งกาจ เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง

 

            แต่เปล่าเลย เมียผมทั้งโง่ ทั้งซื่อบื้อ เป็นเด็กกำพร้า แถมสติก็ไม่ค่อยจะเต็ม และที่สำคัญ เมียผมเป็นผู้ชาย!

 

            อุสึมากิ นารุโตะ

 

            หัวเหลืองๆเกรียนๆยุ่งๆ ยื่นเข้ามาพร้อมรอยยิ้มฉีกกว้างเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาสีฟ้าสดใสเช่นเคย รูปร่างสูง แต่ก็เตี้ยกว่าผม กินจุแต่กลับผอมบาง

 

            “จุ๊บๆหน่อย” ชายหนุ่มว่าพลางยื่นปากมาหา

 

            ผมเอาทีนยันหน้าอย่างเคย ไม่ได้รู้สถานการณ์เลยว่าผมกำลังซีเรียสอยู่

 

            “ป่าป๊าจุ๊บๆ” มิสึเกะส่งเสียงเชียร์ โบล์ทเอามือปิดตาหันไปทางอื่นอย่างเซ็งๆ

 

            ผมหันหน้าหนี เมียผมนั่งตีหน้าจ๋อย  แต่ถึงจะแทบไม่มีข้อดีก็เถอะ สำหรับผม หมอนี่น่ารักชะมัดเลย

 

            น่ารักแค่ไหนนะเหรอ เอาเป็นว่าผมหลงหัวปักหัวปำเลยละกัน

 

 

            หมายถึงเมื่อก่อนนะ

 

 

            “ไฮ้...ทุกคน ฉันกลับมาแล้ว” หัวแดงๆโผล่มาที่ประตู คารินนั่นเอง

 

            “สวัสดีครับน้าริน”

 

            “เป็นไงมั่งคาริน” นารุโตะรีบลุกไปรับแขกอย่างตื่นเต้น ก็ภารกิจล่าสุดที่เมียผมสั่งให้คารินไปทำคือออกไปหาร่องรอยของผู้รอดชีวิตของตระกูลอุสึมากิที่เคยถูกตามล่าและโดนกวาดล้างเมื่อครั้งอดีต

 

            “ก็มีข่าวลือมั่งละนะ แต่ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ ตามสืบยากพอควร เรื่องมันนานหลายปีแล้ว ถ้ามีก็คงไม่ได้จะหัวแดงแบบฉันแล้วด้วย คงจะเปลี่ยนรูปลักษณ์จนมองไม่ออกอย่างนายนี่แหละ” คารินว่าพลางเข้าไปทักทายมิสึเกะ “ แล้วฉันก็คิดถึงลูกแล้วด้วย”

 

            “อ่า...ตามสบายเถอะไม่ได้รีบร้อนอยู่แล้ว” เมียผมบอก “ซุยเงสึเลี้ยงลูกคนเดียวนี่นะ”

 

            “จะมาบอกแค่นี้แหละ งั้นฉันไปก่อนนะ แค่มาส่งข่าว” หญิงสาวบอกพลางส่งมือบ๊ายบายมิสึเกะกับโบรุโตะ

 

 

            “ที่รักจ๋า..” เสียงหอนดังขึ้นอีกครั้ง

 

 

            ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ผมจะพูดถึงข้อเสียเยอะไปหน่อย งั้นมาว่าถึงข้อดีกันบ้างดีกว่า เริ่มจาก...เป็นเมียที่ดี แต่เป็นศรีภรรยาที่แย่มาก ทำไมนะเหรอ ก็หมอนี่ทำอะไรที่คนเป็นเมียทำไม่เป็นสักกะอย่าง ซักผ้า ถูบ้าน หุงหาอาหาร ไม่ได้เรื่องสักนิด แถมยังซุ่มซ่ามหยิบจับอะไรก็พังพินาศ

 

            ถ้าไม่ได้แต่งงานกับผม มีหวังได้อุดอู้อยู่ในรูหนู นั่งกินราเมนคัพไปตลอดชีวิตแน่

 

            ผมดันวนกลับไปข้อเสียอีกแล้วซะงั้น...แต่ช่างเถอะขอเล่าต่อละกัน

 

            ชีวิตผมวันๆก็อยู่กับลูก เลี้ยงลูก ดูแลบ้าน ทำกับข้าว ก็แน่ล่ะ หมอนั่นทำไม่เป็นสักอย่าง ผมเลยต้องรับบทพ่อบ้านไปโดยปริยาย

 

            ถ้าได้มาเห็นห้องเช่าไอ้หมอนี่สมัยตอนเป็นเด็กนะ แทบจะร้องกรี๊ด

 

            เสื้อผ้า กกน ทุกสิ่งอย่างกองอยู่บนพื้น สุมทุ่มเป็นภูเขา ถ้วยราเมนที่กินเสร็จวางซ้อนกันเป็นสิบชั้นอย่างกับหอเอนปิซ่า แถมพอตกกลางคืนก็มีเพื่อนออกมาวิ่งเล่นเพ่นพ่านอีก

 

            ตอนนั้นผมได้แต่คิดว่าไอ้หมอนี่โสโครกชะมัด ใครได้เป็นเมียโคตรโชคร้าย

 

            สรุปคนโชคร้ายที่ว่าก็คือผมสินะ

 

            แต่ยังดีที่เป็นแค่อุปนิสัยของคนที่ต้องอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็กละนะ เพราะยังโชคดีที่ไอ้หมอนี่ชอบอาบน้ำ ชอบแช่ออนเซ็น พูดง่ายๆสะอาดแต่ตัวนั่นแหละ

 

 

            ดูเหมือนข้อเสียจะเยอะไปหน่อย เอาเป็นว่าขอพูดถึงข้อดีจริงๆบ้างละกัน

 

            เห็นโง่ๆอย่างนี้ก็เถอะ เมียผมเนี่ย เป็นถึงโฮคาเงะเชียวนะ ซึ่งก็คือนินจาที่เก่งกาจที่สุดในหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระ เก่งแค่ไหนนะเหรอ ถึงผมจะระดับไร้เทียมทาน แต่เอาเข้าจริงๆ ถ้าให้สู้กับหมอนี่ ผมก็มีเหงื่อตกเหมือนกัน

 

            นอกจากนั้นแล้วยังเป็นคนที่มีความมุ่งมั่น มีความพยายาม จริงจังและจริงใจ ไม่ยอมแพ้ย่อท้อต่ออุปสรรถ พูดอะไรแล้วต้องทำให้ได้ เป็นที่รักของคนรอบข้าง จิตใจดี ชอบ(หาเรื่อง)ช่วยชาวบ้านไปทั่ว ยอมเหนื่อยและทุ่มเทเพื่อคนอื่น และมีพลังที่ยิ่งใหญ่ นั่นก็คือพลังแห่งความเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนความมืดให้กลายเป็นแสงสว่าง เปลี่ยนจากดำเป็นขาว เปลี่ยนความชั่วร้ายให้เป็นความดี เปลี่ยนจิตใจคน และที่สำคัญ... เปลี่ยนแปลงผม

 

            ใช่.. ถึงตอนนี้ผมจะเป็นอย่างนี้ แต่เมื่อก่อนผมนี่บ้าสุดๆ เรียกว่าโคตะระบ้า ก็ได้เมียผมคนนี้นี่แหละ ที่ยืนมือมาให้ ฉุดดึงผมขึ้นมา

 

            แบบนี้จะไม่ให้ผมรักได้ไง

 

            เมียผมนั่งลงบนโซฟาข้างๆผมอย่างเหนื่อยอ่อน งานของโฮคาเงะทั้งหนักทั้งวุ่นวายนี่นะ ถึงแม้โลกจะสงบสุขแล้วก็ตาม แต่ภาระหน้าที่ก็ไม่ได้ลดหย่อนลงตามเลย

 

            แต่หมอนี่ก็ยังปลีกตัวมาหาลูก ถึงจะเป็นแค่ร่างแยกก็เถอะ เอาเป็นว่าผมให้อภัยแล้วกัน

 

            แต่ถ้าคิดจะใช้ร่างแยกมาหาผมเมื่อไหร่ ได้เจ็บลึกถึงทรวงแน่

 

            ใช่ว่าจะไม่เคยทำ มีครั้งหนึ่งที่หมอนี่ยุ่งจนไม่มีเวลากลับบ้าน ด้วยความกลัวที่ผมจะโกรธ เพราะมันมีเหตุการณ์มาแล้วครั้งหนึ่ง(ตอนพิเศษ1)

 

            แล้วคิดหรือว่าอย่างผมจะจับไม่ได้ บ้านแตกสิครับ

 

            หลังจากนั้นหมอนั่นก็ไม่กล้าใช้ร่างแยกกับผมอีกเลย

 

            ไม่ใช่ว่าผมไม่ดีใจนะที่หมอนั่นทุ่มเทขนาดนี้เพื่อผม แต่ร่างแยกก็คือร่างแยก ผมไม่ชอบตัวแทนนี่นา

 

            ที่ผมโกรธไม่ใช่เพราะอะไร หมอนั่นบอกว่าโต๊ะโฮคาเงะต้องใช้ร่างจริงนั่งเท่านั้น ใช้ตัวแทนไม่ได้เด็ดขาด ด้วยความยึดถือมั่นว่าเรื่องของหมู่บ้านนั้นสำคัญที่สุด แต่ทีกับผมคิดจะใช้ร่างแยกมันก็เลยทำให้ผมหงุดหงิดนะสิ

 

            แต่ถึงยังไงความมุ่งมั่นตั้งใจเพื่อหมู่บ้านของหมอนี่ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ผมชอบเหมือนกันละนะ

 

            อ้อ...ผมจะบอกสิ่งที่ผมชอบในตัวหมอนี่อีกอย่าง... คอยจับตาดูดีๆนะ

 

            ผมแอบเหล่ไปข้างหลังที่มิสึเกะกำลังเล่นวุ่นวายอยู่กับโบล์ท ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เมียผมที่กำลังหลับตาพักเหนื่อย ผมลองเอาหน้าไปแนบแก้มเขาเบาๆ หมอนั่นก็ตื่นมามองหน้าผม ผมเลยขบเม้มหูเป็นการหยอกล้อนิดหน่อย

 

            “ซะ...ซาสึเกะ” แฟนผมหน้าแดงจัด ถอยหลังกรูดจมโซฟา มองมาทางผมอย่างอายๆ

 

            นี่อยู่กันมากี่ปี ทำเรื่องแบบนี้กันมากี่ครั้ง ลูกก็มีแล้ว หมอนี่ก็ไม่เคยชินสักที ความรู้สึกไวกับผมตลอด นี่แหละน้าที่ทำให้ผมหลงหัวปักหัวปำ

 

            เรื่องอื่นอาจจะไม่ได้เรื่อง แต่เรื่องบนเตียงนี่ ทำเอาผมแทบคลั่งทุกครั้ง

 

            ผมคืบคลานเข้าไปหา หมอนั่นนั่งเกร็งฝังตัวติดเบาะ อย่างว่าแหละนะ ผมไม่ได้ทำแบบนี้บ่อยๆ ปกติจะปล่อยให้หมอนี่เข้าหาผมมากกว่า

 

            “ซ..ซาสึเกะ เดี๋ยวลูกก็เห็นหรอก” เมียผมถามอย่างไม่แน่ใจพลางแอบมองข้ามพนักโซฟาไป

 

            “ไม่เห็นหรอก กำลังเล่นกันสนุกเลย”

 

            ผมสอดมือไปใต้เสื้อผ้า ผิวสีน้ำผึ้งสวยนั้น เนียนลื่นมือชวนให้ลูบไล้ไม่มีเบื่อ ไม่คิดว่าผิวกายของผู้ชายจะน่าหลงใหลได้ขนาดนี้ ไม่มีรอยแผลเป็นหรือรอยขีดข่วนให้ระเคืองตาแม้สักรอย เรื่องนี้ต้องขอบคุณจักระของจิ้งจอกเก้าหางซะละมั้ง

 

            ไม่ว่ากี่ปีๆผมก็ไม่อาจลดความต้องการไปจากร่างกายนี้ได้เลย ทำให้ลุ่มหลงมัวเมาได้ตลอด จนแทบจะโงหัวไม่ขึ้น

 

            “วันนี้อยากกินอะไร” ผมถามและหยุดมือไว้ก่อนที่ตัวเองจะเลยเถิดไปกว่านี้ และก่อนที่หมอนั้นจะกลั้นใจตาย

 

             ปกติผมไม่เคยตามใจเรื่องอาหารการกินของหมอนี่หรอก

 

            แต่เผอิญวันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงาน 3 ปี ของเรา ผมก็เลยอยากจะตามใจเขาซักหน่อย ถึงแม้จะรู้เถอะว่าหมอนี่จะตอบว่าอะไร

 

            “เอ๋...ให้ฉันคิดเหรอ...งั้นก็ร้านอิจิราคุแล้วกัน!!” เมียผมพูดอย่างร่าเริง ซึ่งก็ตามที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด ถ้าให้เลือก หมอนี่ก็ตอบเป็นอยู่อย่างเดียว

 

            แต่เอาเถอะ ตามใจสักวันละกัน

 

            เดทวันครบรอบแต่งงานมาจบที่ร้านอิจิราคุ

 

            “มิโสะ ชาชู ชามใหญ่ ใส่ไข่ด้วยคร้าบบ” เมียผมนั่งก็สั่งแบบเดิมๆทุกครั้ง ผมละปวดหัวจริงๆ

 

            ออกจะเป็นการเดทครบรอบวันแต่งงานที่แปลกสักหน่อย เพราะปกติเหล่าคู่รักก็คงไปนั่งดินเนอร์มื้อหรูท่ามกลางแสงเทียนกันสองต่อสอง โปรยคำหวานและพูดถึงความหลัง ความรักเมื่อครั้งเก่าก่อน แลกของขวัญกัน

 

            แต่เดทของคู่ผมมาจบลงที่เค้าเตอร์ร้านอิจิราคุ พร้อมกระเตงลูกสองหน่อไปด้วย

 

            “มิสึเกะ โบรุโตะ กินเยอะๆน้า ของโปรดของป๊ะป๋าเอง” นารุโตะหันมาพูดกับลูกชาย ตอนนี้เจ้าหนูของผมก็สองขวบแล้วสินะ เด็กๆนี่โตไวจริงๆ

 

            “ชา..เมงง...อาหย่อยจุงเบยยย” มิสึเกะปรบมืออย่างชอบใจเมื่อผมป้อนเข้าปากน้อย เพราะไอ้เพลงบ้านั่นแท้ๆเชียว ฝังหัวลูกผมจนได้

 

            หลังจากนั้นพวกเราก็ออกมาเดินเที่ยวชมเมืองที่นานๆครั้งจะได้ออกมากันพร้อมหน้า เบื้องหน้าเราคือเด็กน้อยวัย 2 ขวบ ที่มีพี่ชายวัย 5 ขวบ คอยเดินจูงมือน้องที่เดินเตาะแตะไปอย่างสนุกสนาน

 

            “โบล์ทนี่ดูแลน้องดีจังน้า” เมียผมพูดพลางมองลูกทั้งสอง ใช่แล้วโบรุโตะรักและติดน้องมาก ทั้งเล่นด้วยทั้งดูแลอย่างดี อ่อนโยนผิดวิสัยของเด็กวัยนี้ ที่ปกติแล้วต้องกำลังดื้อซุกซนตามแบบเด็กผู้ชาย ซึ่งก็ช่วยผมได้เยอะเหมือนกัน เวลาที่ผมติดธุระต้องปล่อยมิสึเกะไว้ไปทำอย่างอื่น

 

            “ป่าป๊า มิสึ อยากกินลูกอม” มิสึเกะหันมามองทางผมแล้วชี้ไปที่ร้านขนม

 

            “ไม่ได้นะครับ ลูกอมมันมีแต่น้ำตาล ไม่มีประโยชน์หรอก” ผมก้มบอกลูกน้อย มิสึเกะทำหน้าเสียดายนิดๆ

 

            “ซาสึเกะนายก็ยอมให้ลูกกินหน่อยน่า ก็แค่ลูกอมเอง ลูกไม่ค่อยได้กินขนมเลยนะ” เมียผมบอก มิสึเกะหันมองส่งตาแป๋วอย่างมีความหวัง

 

            “ก็ได้...” ผมตอบอย่างอ่อนใจ ใช่ว่าผมจะใจร้ายหรอกนะ ก็แค่อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น แต่ดูเหมือนมันจะเกินพอดีไปหน่อย ก็มีเมียผมนี่แหละคอยตามใจลูกเรื่องพวกนี้ อีกอย่างคิดว่าผมไม่รู้รึไง ว่าไอ้สองพ่อลูกหัวทองชอบแอบเอาขนมมาให้มิสึเกะกินบ่อยๆโดยไม่ให้ผมรู้ เพราะงั้นเด็กน้อยไม่ขาดขนมแน่ๆ

 

            นารุโตะอุ้มมิสึเกะและจับมือโบรุโตะเดินเข้าร้านขนมอย่างเริงร่าทั้งพ่อทั้งลูก ผมเดินตามพลางยิ้มขบขัน

 

            “สวัสดีครับท่านโฮคาเงะ ท่านซาสึเกะ เชิญครับๆ” เจ้าของร้านทักทาย  “ไงมิสึเกะ โบรุโตะคุง วันนี้คุณพ่อพามาซื้ออะไรล่ะ”

 

            หลังจากนั้นเด็กๆก็พากันเลือกขนมกันอย่างตื่นเต้น แล้วก็ถือเดินกินกันอย่างอร่อยตามประสาเด็ก แต่ไอ้คนตัวโตเป็นควายก็ไม่วายซื้อมากินเหมือนกัน ผมส่ายหัวอย่างอนาถใจในตัวเมียผม

 

            อืมนะ...โฮคาเงะของหมู่บ้านวัยสามสิบยืนถืออมยิ้มกินอย่างเอร็ดอร่อย เป็นภาพที่อุจาดตาชะมัด

 

            แต่ดูเหมือนคนอื่นๆจะไม่คิดแบบผมแฮะ ชาวบ้านต่างโบกมือยิ้มแย้มทักทายเขาพลางถามสารทุกข์สุขดิบ พูดแซวพูดเล่นกันไปมา นารุโตะเป็นที่รักของทุกคนจริงๆ

 

            สักพักก็มีชายสามคนเดินสวนทางมา ซึ่งก็คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

 

            “อ้าวเซนเซทั้งสามจะไปไหนกันครับเนี่ย” เมียผมทักทายพลางยิ้มแป้น แต่ผมกลับจับบรรยากาศอะไรบางอย่างได้

 

            ครูคาคาชิ ครูอิรุกะ และครูยามาโตะ สามหนุ่ม(แก่)โสดสุดฮอทของหมู่บ้านที่สาวแก่แม่ม่ายต่างเรียกหากวักมือเป็นระวิง กำลังเดินมาด้วยกันด้วยท่าทีไม่เป็นสุขนัก

 

            พลังงานบางอย่างที่ครูยามาโตะปล่อยมาทำให้ผมพะอืดพะอมชอบกล สายตาที่เหลือบมองครูอิรุกะนั้นดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่

 

 

            อ้อ...รักสามเส้านี่เอง

 

            อิรุกะ<คาคาชิ<ยามาโตะ

 

            เป็นภาพที่ชวนอ๊วกดีแฮะ มิน่าถึงไม่มีใครยอมแต่งงาน

 

            รีบออกไปจากตรงนั้นก่อนที่ราเมนจะขย้อนออกมาดีกว่า ผมรีบดึงตัวนารุโตะที่หาได้รู้เรื่องรู้ราวไม่ออกจากตรงนั้น

 

            “อะ...อะไรเนี่ยซาสึเกะ ยังคุยกับพวกครูไม่เสร็จเลย”

 

            “ไว้คุยวันหลังเถอะน่า ดูสภาพหน้าของพวกเขาหน่อย” ผมบอก

 

            “เอ๋...งั้นหรอ” เมียผมมองอย่างงุนงง แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี พร้อมกับโบกมือลาสามอาจารย์แก่

 

            เห้อ...ยังมีหลายเรื่องน่าปวดหัวในหมู่บ้านประหลาดที่เต็มไปด้วยคนประหลาดนี้(รวมทั้งผม) แถมยังต้องกลับไปจูนสมองให้เจ้าเมียตัวแสบใหม่ด้วย ก่อนมันจะร้องเพลงประหลาดๆให้ลูกฟังอีก เอาเป็นว่าผมขอบายก่อนละกัน ไม่ไหวจะเคลียร์ เพลียร่างฝุดๆ

 


 


 จบตอนพิเศษ 2

           


 

 

            



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 49 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4075 , โพส : 10 , Rating : 0% / 24 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1512
รักสามเศร้า...
มันจะน้ำเน่าไปหน่อยไหม...
เธอมีฉัน ฉันเขาแล้วยังไง...
พอสุดท้ายก็ต้องมีคนที่เจ็บปวดอยู่ดี...
Name : kollyloki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kollyloki [ IP : 27.55.136.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2562 / 11:02
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1334
รักสามเศร้างั้นเหรอ อืม...อยู่เรือ(ผี)ยามาอิรุค่ะ//โดนคาคาชิไล่เตะ
Name : Mini Otaku < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mini Otaku [ IP : 115.84.94.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2561 / 01:04
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1122
เหือนห่วงโซ่อาหารเลยสามคนนั้น
Name : w'wi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ w'wi [ IP : 223.24.103.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2560 / 12:59
# 7 : ความคิดเห็นที่ 964
ครอบครัวนี้มีมุ้งมิ้งๆๆ >////////<
Name : นาย พอตเตอร์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นาย พอตเตอร์ [ IP : 183.88.16.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2559 / 18:36
# 6 : ความคิดเห็นที่ 823
แง่งง น่ารักกกกก ชาเมนชาเมน ~ 555555555 สามเศร้านี่--" ดูแลกันไปแบบนี่ละกันเนอะ
Name : Lompat_LB < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lompat_LB [ IP : 171.5.249.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2559 / 11:28
# 5 : ความคิดเห็นที่ 776
โอ้ยยยฮาาพวกครุ รัก 3 เศร้าสินะ? แต่ทำไมชั้นขรรมม
Name : Fifa30152 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fifa30152 [ IP : 124.120.97.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2559 / 06:30
# 4 : ความคิดเห็นที่ 587
 ไม่ยักรู้ว่าพวกครูจะชอบแบบรักสามเศร้านะขอรับ
PS.  จริงๆเลยนะ ขอรับ
Name : Shin Night < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shin Night [ IP : 103.26.22.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2558 / 22:51
# 3 : ความคิดเห็นที่ 583
แสดงว่ายังไม่จบใช้มั๊ย เย้ๆ รอน๊า ตอยพิเศษ 3 รีบมาอัพนะไรต์
Name : mookapong [ IP : 183.88.54.19 ]

วันที่: 2 พฤศจิกายน 2558 / 02:50
# 2 : ความคิดเห็นที่ 582
ความตลกของเกะนี้ อะไรก็ตามยังไงก็รักนี่นะ 5555
Name : `กดกี้ขยี้เฮ.? < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ `กดกี้ขยี้เฮ.? [ IP : 49.237.233.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2558 / 02:10
# 1 : ความคิดเห็นที่ 581
น่ารักอ่ะแต่รัก3เศร้าของอาจราย์เนี้ยไม่รู้จะฮ่าดีมั๊ย555555
Name : เปล่งประกาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เปล่งประกาย [ IP : 27.55.43.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2558 / 13:48
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android