คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI]

ตอนที่ 52 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 4.2)


     อัพเดท 16 ม.ค. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม
Tags: naruto, นารุโตะ, นารูโตะ, ซาสึเกะ, sasuke, fic, yaoi, นารุซาสึ, fic naruto, ฟิค นารุโตะ, ฟิค y นารุโตะ, ฟิค y นารูโตะ, ตลอดไปนะ, Naruto yaoi, ฟิค วาย นารุโตะ, Narusasu
ผู้แต่ง : Silphatia ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silphatia
My.iD: https://my.dek-d.com/silly_rock
< Review/Vote > Rating : 91% [ 26 mem(s) ]
This month views : 581 Overall : 78,628
1,550 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1349 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 52 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 4.2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3582 , โพส : 12 , Rating : 5% / 19 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด









 

 

            นอกจากเหตุการณ์ในวันเกิดของคิบะ ก็ยังมีเรื่องของคณะจากซึนะที่กำลังจะมาถึง พอใกล้วัน ซาสึเกะก็ยิ่งอารมณ์บึ้งตึงเข้าไปทุกที หลังจากฝากโบล์ทกับมิสึเกะที่บ้านฮิวงะ ชายหนุ่มเลยหาเรื่องพาสามีออกไปเดินเล่นผ่อนคลายอารมณ์ หวังให้ซาสึเกะใจเย็นลงบ้าง ก่อนที่จะไปทำงาน

 

            “ท่านรุ่นที่เจ็ดๆๆมาแล้ว” พอเห็นเขาเท่านั้น เด็กๆก็พามาล้อมหน้าล้อมหลังกันยกใหญ่

 

            “ท่านรุ่นที่เจ็ดฮะ ใช้คาถามหารัญจวนให้ดูหน่อยฮะ”

 

            “ได้เลย” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับประสานอิน “คาถามหา....”

 

            ป้าบบ!!

 

            “จะบ้ารึไง ต่อหน้าเด็กๆนะ!!” ชายผู้เป็นสามีตบหัวเขาก่อนจะด่า

 

            “อะ...เอ่อ...ลืมเลยแฮะ” ชายหนุ่มเกาหัวเก้อ ก่อนจะหันไปบอกเด็กๆ “งะ...งั้นรอให้โตกว่านี้ก่อนดีกว่านะ”

 

            พวกเด็กพากันเกาะเขาแจ พอสลัดหลุดได้เขาก็ไม่เห็นสามีตัวเองซะแล้ว ชายหนุ่มก้มหน้าสลด ดูเหมือนซาสึเกะจะอารมณ์เสียใส่เขาหนักกว่าเดิมซะอีก แถมเดินไม่รอเขาอีกด้วย

 

            นารุโตะเดินไปตามทางอย่างเร่งรีบ ซาสึเกะน่าจะตรงไปที่สำนักงานตำรวจ เขาคิดว่าน่าจะพูดง้อเอาใจสามีตนสักหน่อย เผื่ออีกฝ่ายจะอารมณ์ดีขึ้นบ้าง ไม่งั้นซาสึเกะได้ไปใส่อารมณ์กับพวกลูกน้องจนหงอแน่ๆ กลางคืนก็ไม่มีโอกาสให้ออดอ้อน เพราะเด็กๆพากันมานอนด้วยซะเต็มเตียง

 

            “ซาสึเกะ!” ชายหนุ่มเรียกเมื่อเห็นคนตรงหน้า “ตามทันซะที”

 

            โฮคาเงะหนุ่มเดินไปจับไหล่อีกฝ่ายให้หันมา

 

            “เอ๋...? ซาอิ”

 

            “นารุโตะ?” ชายที่ถูกทักมองด้วยความสงสัย “มีอะไรงั้นหรือ”

 

            “เอ่อ...ขอโทษที ฉันจำผิด ก็นายไว้ผมยาวแบบนี้ ฉันก็นึกว่าซาสึเกะซะอีก ข้างหลังน่ะเหมือนเปี๊ยบ”

 

            ชายหนุ่มเกาหัวงุนงงกับตัวเอง สองคนนี้คล้ายกันอย่างกับฝาแฝด แถมวันนี้ยังใส่ชุดฟอร์มของนินจาโคโนฮะเหมือนกันอีก เขาเลยมองผิดไปซะได้

 

            “อ๋อ...ฉันยังไม่ได้ตัดน่ะ” ชายหนุ่มผิวซีดว่าพลางจับเส้นผมตน “ว่าแต่นายมาทำอะไรแถวนี้”

 

            “ฉันคาดกับซาสึเกะนะสิ นายเห็นเขามั่งรึเปล่า”

 

            “ที่รักกก!!” ซาอิยังไม่ทันได้ตอบ หญิงสาวผมสีบรอนด์อ่อนก็โผล่มาร้องลั่น พร้อมวิ่งมากอดแขนซาอิแน่น และจ้องมองนารุโตะด้วยท่าทีไม่ไว้ใจ

 

            “มะ...มีอะไร” หนุ่มหน้าแมวถามเมื่อถูกจับจ้องด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเท่าไหร่

 

            “นายมาทำอะไรแถวนี้ยะ นารุโตะ มีธุระอะไรกับสามีฉัน”

 

            “แล้วฉันจะมา ทำอะไรแถวนี้มั่งไม่ได้รึไง” ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น หญิงสาวมีปัญหากับเขารึไง

 

            อิโนะจ้องชายร่างสูงบางเขม็ง ในขณะที่นารุโตะทำท่าลอกแลกมองหาสามีตน

 

            ไอ้หมอนี่บางมุมก็ดูน่ารักกว่าผู้หญิงอย่างฉันซะอีก แม้แต่คนอย่างซาสึเกะคุงยังหลงมันหัวปักหัวปรำได้ ฉันก็กลัวสิยะ ก็เพราะไอ้เรื่องแปลกๆที่หมอนี่เคยจูบกับซาอิคุงของฉัน ถึงฉันจะไม่กล้าถามเอาความก็เถอะ ยัยซากุระก็ยึกยักไม่ยอมบอกว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง แค่นี้ก็หนักใจจะบ้าตายอยู่แล้ว แถมสามีตัวเองไปคล้ายสามีคนอื่น กลัวจะเป็นอย่างที่คิด โอ้ยย...อกอิโนะจะแตก!’

 

            นารุโตะรู้สึกถึงสายตาที่กำลังจับจ้องเขา ชายหนุ่มจึงหันไปมองหญิงสาวด้วยความสงสัย

 

            ผิวนั่นอีก พวกฉันบำรุงดูแลสุดชีวิต ยังได้ไม่เท่าหมอนี่เลย เป็นถึงโฮคาเงะ ผ่านมากี่สมรภูมิ ไหงไม่มีรอยฝากสักรอยเลยล่ะ

 

            “นี่นายเป็นนินจาจริงๆรึเปล่าเนี่ย”

 

            “หมายความว่าไง” นารุโตะถามอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันไปหาซาอิ “ซาอินายว่างรึเปล่า มากับฉันหน่อย”

 

            “ซาอิกับฉันแต่งงานมีลูกกันแล้วนะยะ!!” หญิงสาวโพล่งออกมาอย่างลืมตัว

 

            “พูดอะไรของเธออิโนะ ลูกเธอก็อิโนะจินเพื่อนโบล์ทไม่ใช่รึไง” นารุโตะบอกอิโนะ ดูหญิงสาวท่าจะเพี้ยน รีบออกไปจากตรงนี้จะดีกว่า “ฉันไปก่อนล่ะ”

 

            “อิโนะ ปล่อยสิ” ซาอิบอกภรรยาเมื่อเขาถูกนายสั่งให้ตาม แต่อิโนะยังยึดเขาแน่นไม่ยอมให้เคลื่อนที่ได้

 

            “เอ่อ...ไม่เป็นไรก็ได้มั้ง ทีแรกว่าจะให้ช่วย แต่ช่างเถอะ” นารุโตะบอกเมื่อเห็นท่าทางสองผัวเมียทำท่าจะมีปัญหากัน ก่อนจะโบกมือลาทั้งคู่และเดินไปตามทาง

 

            สุดท้ายเขาก็ไม่เจอซาสึเกะ และนี่ก็สายมากแล้วด้วย เขาจึงต้องรีบไปทำงาน ส่งร่างแยกไปง้อมีหวังสำนักงานตำรวจคงถล่ม ไว้เจอกันที่บ้านก็ได้มั้ง


 

 

 

            สองวันต่อมาชายหนุ่มก็ออกไปทำงานเช่นเคย และวันนี้ก็เป็นวันที่คณะเดินทางจากซึนะจะมาถึง เขาต้องรีบไปเตรียมการต้อนรับซะหน่อย ส่วนซาสึเกะอยู่บ้านคอยดูแลมิสึเกะกับโบล์ท

 

            “คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง” ชายหนุ่มผมดำพูดปลอบใจตัวเองเพื่อสลัดความหึงหวงออกไป ถึงเขาจะไว้ใจนารุโตะ แต่เขาก็ไม่ไว้ใจไอ้มนุษย์ทรายนั่นอยู่ดี มีโอกาสมันคงมาวอแวเมียเขาเป็นแน่

 

            “อาเกะไม่ไปเฝ้าพ่อเหรอ อาระเป็นคู่แข่งนี่นา เดี๋ยวพ่อก็โดนคาบไปกินหรอก” โบล์ทพูดหลังจากนารุโตะออกจากบ้านไปได้สักพัก ซาสึเกะหันมองลูกเลี้ยงตนด้วยความอึ้งทึ่ง กับสิ่งที่ออกจากปากเด็กน้อยวัย 5 ขวบ เด็กน้อยพูดทั้งๆที่กำลังป้อนข้าวให้น้องตนอยู่ เขามักจะได้ยินคำพูดเกินวัยเหลือเชื่อออกมาจากโบล์ทอยู่เสมอ

 

            “คาบไปกิ้นนน…!!” มิสึเกะพูดตามพลางอ้าปากรับช้อนที่พี่ชายตนยื่นให้ ทำเอาซาสึเกะเหงื่อตก ดูเหมือนสิ่งที่รบกวนจิตใจเขานั้นเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

 

            แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ชายหนุ่มต้องเลี้ยงลูก และอีกอย่าง เขาก็ควรแยกแยะอารมณ์ส่วนตัวกับงานสำคัญของหมู่บ้าน

 

            “ถ้าอาอยากไปก็ไปเถอะฮะ ผมดูน้องให้ หรือไม่ก็บอกให้พ่อส่งร่างแยกมาก็ได้” เด็กน้อยผมสีทองตาสีฟ้าบอกเมื่อเห็นท่าทางอยู่ไม่สุขของสามีพ่อตน เล่นเอาผู้ใหญ่อย่างซาสึเกะต้องหยุดชะงักกับคำพูดนั้น เมื่อคนอย่างเขาถูกเด็กวัย 5 ขวบมองเสียทะลุปรุโปร่ง นี่ขนาดยังไม่มีเนตรสีขาวนะ หรือจะเป็นพลังพิเศษของเลือดฮิวงะกันแน่

 

            ไอ้เด็กนี่น่าขนลุกชะมัด วัยนี้เขายังร้องตามก้นอิทาจิต้อยๆอยู่เลย

 

            เมื่อถูกเปิดทางให้ ซาสึเกะจึงไม่อดทนรออีก เขาว้าวุ่นใจเกินกว่าจะอยู่นิ่งๆได้ อีกอย่าง นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่โบล์ทเลี้ยงน้องให้ เขาค่อนข้างไว้ใจในตัวเด็กน้อยเลยทีเดียว อย่างน้อยโบล์ทก็เลี้ยงเก่งกว่าพ่อมันละนะ

 

            ว่าแล้วชายหนุ่มก็เผ่นออกจากบ้านด้วยชุดฟอร์มอันบุ

 

 

 

 

            “ซาสึเกะ!?” นารุโตะเรียกอย่างตกใจ เมื่อเขาใกล้จะถึงที่หมาย ก็ถูกใครบางคนยืนดักรออยู่แล้ว “นะ...นายมาอยู่นี่ได้ไง แล้วแต่งตัวแบบนั้น คิดจะทำอะไรน่ะ”

 

            “เป็นองครักษ์นายไง” ชายหนุ่มเปิดหน้ากากอันบุขึ้นพูด “วันนี้คนนอกหมู่บ้านเข้ามาเพียบเลยไม่ใช่รึไง นี่ก็เป็นหน้าที่ของฉันเหมือนกันนะ หน้าที่ปกป้องดูแลนาย ที่ฉันเคยให้สัตย์สาบานไว้”

 

            “นั่นไม่จำเป็นเลย นินจาทั้งหมู่บ้านรอการต้อนรับนี้ มีคนคอยคุ้มกันฉันอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างนั่นมันหมู่บ้านพันธมิตรของเรานะ” นารุโตะบอกอย่างงุนงงที่อยู่ๆซาสึเกะเกิดนึกบ้าอะไรขึ้นมา ถึงได้แต่งกายเป็นหน่วยลับมาประกบติดเขาแบบนี้

 

            “ฉันไม่ไว้ใจให้คนอื่นดูแลนาย ไปเถอะน่า...เดี๋ยวก็สายหรอก”

 

            “แล้วมิสึเกะล่ะ”

 

            “โบล์ทดูแลน้องได้น่า”

 

            นารุโตะเกาหัวอย่างงุนงง ปกติซาสึเกะไม่ค่อยยอมปล่อยให้ลูกอยู่ตามลำพังนี่นะ  เอาเถอะ ว่าไงก็ว่าตามละกัน เคยขัดใจได้ซะที่ไหน แต่ถึงยังไงเขาก็จัดการส่งร่างแยกไปอยู่ดี

 

            ในที่สุดคณะเดินทางย่อมๆก็มาถึง นินจาต่างแค้นต่างทักทายกันราวกับเป็นญาติสนิทมิตรสหาย แน่นอนว่าเพราะได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาอย่างถึงที่สุด

 

            “กาอาระ” เมื่อเห็นคาเสะคาเงะหนุ่ม นารุโตะก็รีบเดินเข้าไปจับมือทักทายอย่างดีใจ “ดีใจจังที่เจอนาย ดูท่าทางสบายดีสินะ”

 

            “ก็สบายดี... นายก็ดูดีขึ้นนะ” ชายผมสีน้ำตาลแดง ใบหน้าหล่อเหลายิ้มทักทายโดยการคว้าอีกฝ่ายมากอดอย่างเคย ก่อนจะเหลือบสายตามองไปยังอันบุสวมหน้ากากที่รีบตามมาประกบติด

 

             “ไง... ซาสึเกะ” ถึงสวมหน้ากาก แต่ท่าทางแบบนั้นก็ทำให้คาเสะคาเงะหนุ่มเดาได้ไม่ยาก “สบายดีรึเปล่า”

 

            ซาสึเกะไม่ได้ตอบ ดูท่าความสนิทสนมของสองคาเงะจะเป็นที่ปลื้มอกปลื้มใจของคนรอบข้างไม่น้อย เมื่ออยู่ท่ามกลางฝูงชนแบบนี้ การจะไปแยกสองคนนั้นก็ทำซึ่งๆหน้าไม่ได้ ทำให้เขาต้องยืนข่มอารมณ์อย่างช่วยไม่ได้อยู่อย่างนั้น

 

            “นั่นพ่อหนุ่มเก้าหางนี่นา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

 

            “ท่านย่าโจ!!” นารุโตะเรียกอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเข้าไปสวมกอดหญิงชราวัยเหยียบร้อย “เดินทางไกลขนาดนี้ได้ ยังแข็งแรงไม่เปลี่ยนเลยนะครับ”

 

            หญิงชราผู้นี้ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณต่อชีวิตเขาอย่างเหลือล้น เมื่อครั้งที่เขาถูกอาคาสึกิจับตัวไปแล้วโดนพิษของซาโซริ ถ้าไม่ได้หญิงผู้นี้ เขาก็คงไม่รอดแล้ว

 

            “เฮ้...นารุโตะ ลืมฉันไปแล้วรึไง”

 

            “คันคุโร่!” ชายหนุ่มเดินเข้าไปจับมือกับอีกฝ่าย “สบายดีนะ”

 

            “แน่นอน คิดถึงหลานฉันจะแย่ รอบนี้กะมาอยู่ยาวหน่อย รบกวนด้วยนะ”

 

            “ได้เลย เพิ่งเดินทางกันมาเหนื่อยๆ เชิญทุกคนที่ห้องรับรองก่อนดีกว่า”

 

            และแล้วทุกคนก็มารวมตัวตั้งวงสนทนากันอย่างครื้นเครง นอกจากคณะเดินทางจากซึนะ ก็มีชิกามารุ และซาสึเกะที่ยังยืนประกบข้างหลังเขา จนอดทำให้คันคุโร่เกิดหมั่นไส้ขึ้นมาไม่ได้ เมื่อน้องชายถูกชายหนุ่มในร่างอันบุจับจ่อพฤติกรรมไม่วางตา

 

            “นี่นายไม่ต้องใส่หน้ากากหรอกซาสึเกะ ทุกคนเขารู้หมดแหละว่าเป็นนาย” คันคุโร่พูดพลางกรอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย

 

            ซาสึเกะนิ่งสักพัก ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมาทางเขา เขาจึงปลดหน้ากากออกอย่างช่วยไม่ได้ เผยใบหน้ารูปงาม พร้อมกับสายตาสีดำขลับและเนตรสังสาระที่ไม่เป็นมิตรอย่างรุนแรง

 

            “บรรยากาศกร่อยเลยแฮะ” ชิกามารุที่นั่งข้างภรรยานั่งเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย

 

            “ว่าแต่ย่าไม่เจอเรามานาน เป็นหนุ่มเต็มตัวแล้วนะ ว่าแต่แต่งงานรึยังล่ะ” ย่าโจถามโฮคาเงะหนุ่ม พยายามเพ่งมองเขาด้วยสายตาที่เริ่มฝ้าฟาง

 

            “นารุโตะแต่งมาได้หลายปีแล้วค่ะท่านย่า...ลืมซะได้” เทมาริบอก

 

            “โอะโฮะๆๆ งั้นเหรอๆ ขอโทษทีช่วงนี้ย่าหลงๆลืมๆไปหน่อย แล้วไหนล่ะภรรยาของท่านโฮคาเงะคนเก่ง คงจะเป็นผู้หญิงที่ดีพร้อมน่าดูเลยสินะ”

 

            “อ...เอ่อท่านย่าโจเรื่องนั้นมัน...” เทมาริเอ่ยอย่างเหงื่อตก

 

            “ทำไมเรอะ...หรือมีเรื่องระหองระแหงกัน”

 

            “ก็ไม่เชิง...ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องน่าพูดเท่าไหร่” คันคุโร่พูดอย่างนั้น แต่กลับกำลังกลั้นขำอย่างสนุกสนาน

 

            “งั้นเหรอๆ น่าเสียดายนะ ถ้ายังโสดย่าว่าจะมาสู่ขอให้หลานย่าอยู่แล้วเชียว ดูสิหลานย่ามันครองตัวเป็นโสดไม่ยอมแต่งงานเพราะยังตัดใจไม่ได้อยู่เนี่ย” หญิงวัยชรากล่าวก่อนจะไปลูบหัวหลานรักที่นั่งหน้านิ่งไม่สะทกสะท้าน “ความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นจะได้เหนียวแน่นแฟ้นขึ้นไปอีก โฮ่ๆๆๆ”

 

            นารุโตะนั่งเอามือกุมขมับเมื่อเกิดบรรยากาศมาคุออกมาจากตัวซาสึเกะอย่างรุนแรง สงสัยต้องรีบหาเรื่องยกเลิกมิตติ้งอันแสนรื่นเริงนี้ได้แล้วละมั้ง ก่อนที่ความสัมพันธ์กับซึนะจะล่มจมซะก่อน

 

            “ผมว่าเราคุยกันพอแล้ว เชิญทุกคนตามไปที่ห้องพักก่อนดีกว่านะครับ” ชิกามารุลุกขึ้นพูด ช่วยให้โฮคาเงะหนุ่มหายใจโล่งคอได้ทันท่วงที

 

            “เอ๋...แต่ว่าฉันยังคุยไม่จบเลยนะ” ย่าโจบอก “ยังมีเรื่องที่อยากคุยอีกตั้งเยอะแยะ”

 

            “ไว้คุยทีหลังก็ได้ค่ะคุณย่า” เทมาริรีบมาประคองหญิงชราพรางเหลือบมองซาสึเกะอย่างระแวงว่ากลัวชายหนุ่มจะพุ่งเข้าใส่

 

            หลังจากนั้นทุกคนจึงทยอยกันออกจากห้อง

 

            “เอาเป็นว่าวันนี้เชิญพักผ่อนกันก่อนนะครับ แล้วพรุ่งนี้เรามาคุยเรื่องการเตรียมงานกัน” นารุโตะบอก

 

            “นารุโตะ เสียดายที่เราไม่ได้คุยกันเลย ว่าแต่ทำไมไม่ตอบจดหมายฉันบ้าง” กาอาระเข้ามาถามเขา

 

            “จดหมาย?” ชายหนุ่มทำสีหน้างุนงง “นายส่งจดหมายมาหาฉันงั้นหรือ?

 

            “ใช่...ฉันส่งให้นายตลอด นี่นายไม่ได้รับเลยหรือ” กาอาระถามอย่างแปลกใจ

 

            “ม...ไม่เห็นมีสักฉบับ” นารุโตะตอบอย่างไม่แน่ใจ “นายส่งมาที่นี่งั้นหรือ”

 

            “ฉันส่งไปที่บ้านนาย” กาอาระตอบ แต่แล้วเขาก็เข้าใจอะไรบางอย่างเมื่อเห็นชายผมดำที่ยืนทำหน้านิ่งไม่รู้ไม่ชี้ “อย่าบอกนะว่า...”

 

            นารุโตะมองตามสายตากาอาระไปที่สามี

 

            “ไม่เป็นไร...ไว้ฉันจะเขียนใหม่แล้วฝากเทมาริมาส่งให้นายโดยตรงละกัน” กาอาระพูดเสร็จก็ตบไหล่นารุโตะพร้อมยิ้มแย้ม แล้วเดินจากไป

 

            “เมื่อไหร่จะหย่ากันสักทีเนี่ย น้องชายฉันได้สมหวังสักที โฮคาเงะกับคาเสะคาเงะเหมาะสมกันจะตาย ดีกว่าฮีโร่กับอาชญากรตั้งเยอะ” คันคุโร่เหน็บทิ้งท้ายก่อนจะเดินตามชิกามารุและกาอาระไป

 

            เกิดเสียงไฟฟ้าลั่นเปรี๊ยะข้างๆเขา ทำเอานารุโตะเหงื่อเริ่มตก เมื่อคิดว่างานนี้คงไม่ราบรื่นแน่ๆ

 

 

 

 

            “ซาสึเกะนายเลิกทำตัวแบบนี้สักที นั่นแขกสำคัญจากซึนะนะ” นารุโตะพูดขึ้นเมื่อพวกเขาเข้ามาในบ้าน

 

            “ป๊ะป๋าสองคนกลับมาแล้ววว” มิสึเกะร้องเรียก

 

            “ก็ยายแก่ปากมากนั่น ฉันไม่ซัดให้ก็บุญละ แล้วนายไม่ได้ยินไอ้เจ้าหุ่นกระบอกนั่นพูดรึไง”

 

            “นายจะไปสนใจทำไมเล่ากับแค่คำพูด แล้วอีกอย่างมันท่าทีของนายต่างหากที่เป็นปัญหากับทุกคน”

 

            ซาสึเกะเริ่มโกรธเคือง ปกตินารุโตะจะไม่แข็งข้อเถียงคอเป็นเอ็นกับเขาแบบนี้ ทำให้ชายหนุ่มไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรงที่ภรรยาตนพูดปกป้องคนอื่น

 

            คงกำลังใช้โหมดโฮคาเงะคุยกับเขาสินะ ถ้าโหมดเมียป่านนี้ขึ้นไปหงอบนเตียงแล้ว

 

            “แล้วจดหมายที่ว่ามันอะไรกัน” นารุโตะถาม ก่อนจะนึกอะไรได้ “อย่าบอกนะว่านาย...”

 

            นารุโตะรีบเดินสวนสามีไปดูสิ่งที่อยู่ในถังขยะนั้น เศษเสี้ยวของกระดาษที่ถูกเผาไหม้ยังคงมีอยู่ ชายหนุ่มจึงรีบหยิบออกมาดูด้วยความสงสัย

 

            “นี่ นารุโตะ!!” ซาสึเกะรีบคว้าแขนอีกฝ่ายแต่ทว่าไม่ทันเสียแล้ว

 

            “นี่มันตราประทับของซึนะงาคุเระนี่” ชายหนุ่มผมสีทองบอก “นี่มันจดหมายจากซึนะใช่มั้ยซาสึเกะ?

 

            ชายหนุ่มร่างบางหันไปหาคำตอบจากสามีที่ตอนนี้เบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตาเขา

 

            “นี่มันหมายความว่าไงกัน” ชายหนุ่มผมทองชูของในมือขึ้น “จดหมายนี่ถึงฉันใช่มั้ย”

 

            “............”

 

            “ซาสึเกะ?” เสียงเรียกอย่างคาดคั้นเอ่ยขึ้นใส่อีกฝ่าย


            “............”

 

            “ก็หมอนั่นเล่นส่งจดหมายส่วนตัวมาหานายแบบนี้ จะให้ฉันทนได้ยังไง”

 

            “นี่นายเผาทิ้งไปกี่ฉบับกันแล้ว”

 

            ชายผมดำไม่ตอบ นั่นทำให้นารุโตะรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา คงมีจดหมายส่งมาถึงเขามากมายก่ายกองแน่ๆ และเขาก็ไม่เคยรู้เลย

 

            “ปิดบังฉันเรื่องจดหมาย” นารุโตะพูดต่อ “นายทำเกินไปหน่อยนะ”

 

            “หมอนั่นต่างหากที่ทำเกินไป กล้าส่งจดหมายรักหาเมียคนอื่นได้ไง”

 

            “จดหมายรัก?

 

            “อะไรๆก็คิดถึง อยากเจอ อยากกอด ฉันอ่านแล้วแทบอ๊วก”

 

            “นี่นายแอบอ่านจดหมายของฉันงั้นหรือ”

 

            “ใช่ จดหมายที่ผู้ชายคนอื่นส่งถึงเมียฉัน ทำไมฉันจะอ่านไม่ได้”

 

            “แต่ว่ามันก็เป็นแค่จดหมายของเพื่อน นายทำเกินไปแล้ว” นารุโตะพูดเสียงอ่อนอย่างเสียใจ บางทีความรู้สึกระหว่างเขากับกาอาระก็มีค่าเกินกว่าที่ซาสึเกะจะยอมเข้าใจ ทำให้เขาเริ่มเหนื่อยใจที่จะพูด

 

            “นารุโตะ...” ซาสึเกะคว้าแขนอีกฝ่ายที่เลิกเถียงและเดินหนี “นายเป็นเมียฉัน ฉันก็แค่ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับนายทั้งนั้น”

 

            “ซาสึเกะ...นี่นายยังไม่ไว้ใจฉันอีกเหรอ”

 

            “ฉันไว้ใจนาย แต่ไม่ไว้ใจไอ้หมอนั่น ฉันรู้ว่าฉันทำผิด แต่ฉันอดไม่ได้จริงๆ อย่าโกรธฉันเลยนะ”

 

            นารุโตะก้มหน้านิ่งเงียบไม่ตอบ ชายหนุ่มผู้เป็นสามีได้ทีจึงคว้าอีกฝ่ายมาไว้ในอ้อมแขน

 

            “ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นก็ต้องทำแบบฉัน ของใครๆก็รัก จริงมั้ย?”

 

            นารุโตะรับจุมพิตบางเบาที่ประทับลงมาบนเรือนผมของเขา ก่อนจะคลายอารมณ์ขุ่นมัวลง ชายหนุ่มย่อมต้องเข้าใจดีที่สุด ยิ่งกับคนอย่างซาสึเกะ การควบคุมอารมณ์ของสายเลือดอุจิวะเป็นไปได้ยาก การที่คนรักของเขาเป็นแบบนี้เขาก็ต้องรับมือกับมันให้ได้

 

            “ซาสึเกะ...นายไม่ควรเอาเรื่องนี้มาเป็นปัญหานะ เราควรจะมีความสุขด้วยกันแท้ๆ” นารุโตะบอกเสียงอ่อย ก่อนจะชำเลืองมองมิสึเกะ ที่ตอนนี้กำลังกอดพี่ชายตนแน่น มองพวกเขาเถียงกันอย่างหวาดกลัว ทำให้ซาสึเกะอดมองตามไม่ได้

 

            “ฉันรู้....ฉันขอโทษที่พูดจาไม่ดีใส่นาย” ชายหนุ่มผมดำพูดอย่างรู้สึกผิด ไปอาบน้ำก่อนเถอะ ฉันอยากนอนกอดเมียกับลูกฉันเต็มทีแล้ว”

 

            “อือ...” นารุโตะพยักหน้าและปาดน้ำตาที่ปริ่มออกมาทิ้ง

 

             ซาสึเกะคลายอ้อมแขนและจุมพิตหน้าผากเขาอีกครั้ง ก่อนจะผละออกไป ร่างบางมองตามสามีที่อุ้มมิสึเกะขึ้นไปอย่างสะท้อนใจ

 

            บางทีคนที่ทุกข์ใจที่สุดก็คงเป็นซาสึเกะ และบางทีเป็นเขาเสียเองที่เป็นต้นเหตุทำให้สามีทุกข์ใจ เขาดันบอกอีกฝ่ายว่าการแสดงออกของเจ้าตัวเป็นปัญหากับทุกคน โดยลืมไปว่าการที่เขาแสดงความสนิทสนมกับกาอาระจนออกนอกหน้านั้น กำลังทำร้ายจิตใจของคนรัก และอาจเพราะอย่างนี้ กาอาระถึงได้ยังไม่ตัดใจจากเขา


             “พ่อ...” มีมือเล็กๆมาเกาะชายเสื้อเขา ชายหนุ่มก้มมองลูกเลี้ยงตัวเอง ที่กำลังมองเขาด้วยสีหน้ากังวลและเป็นห่วง


              “ลูกขึ้นไปก่อนนะ เดี๋ยวพ่อตามขึ้นไป” ชายหนุ่มย่อตัวและยิ้มอ่อนโยนกับลูกน้อย ทั้งๆที่เด็กน้อยก็มีปัญหาของตัวเองเหมือนกัน แต่กลับเข้าใจและใส่ใจความรู้สึกเขามากกว่าใคร


            ชายหนุ่มกอดหอมลูกคนโตอย่างรักใคร่ ก่อนจะพยักหน้าให้เด็กน้อยขึ้นไปข้างบน เขามองตามหลังลูกชายและถอนหายใจ เรื่องนี้เป็นเขาต่างหากที่ผิด เขาจะต้องแก้ไขที่ตัวเอง เขาอยากจะให้กาอาระเข้าใจว่าไม่ว่ายังไง คนที่เขาจะรักไปตลอดชีวิตก็คือซาสึเกะ

 

 

 

 





 เอิ่มมค่ะ..วาดไว้ตั้งแต่คริสมาส กะจะเขียนตอนพิเศษเกี่ยวกับคริสมาส 

สุดท้ายก็อู้จนไม่ได้พิมพ์ เหลือแต่รูปไว้เป็นมรดก -.-



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 52 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 4.2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3582 , โพส : 12 , Rating : 5% / 19 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1416
ขอncของทุกตอนจะได้ไหมค่ะ😅😅
oudomsoukanou@gmail.com
Name : 0_0 [ IP : 183.182.113.218 ]

วันที่: 14 กรกฎาคม 2561 / 23:55
# 11 : ความคิดเห็นที่ 825
โหวว อย่าได้มีปัญหาครอบครัวอีกเลย เศร้าแทนเจ็บแทนทั้งนารุโตะ ทั้งซาซึเกะ มีปัญหาตลอดเลย
Name : Lompat_LB < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lompat_LB [ IP : 27.55.8.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2559 / 12:32
# 10 : ความคิดเห็นที่ 778
กาอาระ นายก้คงเปนได้แค่พระรองเกือบทุกฟิคสินะ ท่านกาอาร้าาาา ><
Name : Fifa30152 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fifa30152 [ IP : 124.120.97.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2559 / 07:55
# 9 : ความคิดเห็นที่ 715
ค้างมากกก ไรต์กลับมาเร็วๆนะ เค้ารออยู่ ><
Name : Pop [ IP : 49.229.34.248 ]

วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:07
# 8 : ความคิดเห็นที่ 706
อ่าาา เอาใจช่วยนะทั้งสองคน
สงสารทั้งคุ่เลย....
PS.  อะฮะ
Name : free fran < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ free fran [ IP : 58.9.15.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มกราคม 2559 / 02:15
# 7 : ความคิดเห็นที่ 705
รักมากก็ย่อมหวงมากเป็นธรรมดาโตะเข้าใจเกะเถอะการที่เขาเป็นแบบนี้แสดงว่าเขารักและเห็นความสำคัญของเรานะ ดีกว่าเขาบอกรักแต่ไม่ใส่ใจเลยนั้นแหละโตะจะเสียใจนะ
Name : เซริว [ IP : 171.97.32.95 ]

วันที่: 23 มกราคม 2559 / 12:52
# 6 : ความคิดเห็นที่ 699
เพราะรักมากก็เป็นอย่างงี้แหละเข้าใจอารมณ์ซาสึเกะเลย ก็ซาสึเกะไม่มีเรื่องแบบนี้เลยนี่น่า เกะ แอบนิสัยเหมือนผู้หญิงแหะ
Name : Wawa [ IP : 223.205.244.29 ]

วันที่: 18 มกราคม 2559 / 11:57
# 5 : ความคิดเห็นที่ 698
สงสารเกะสงสารโตะสงสารกาอาระ ฮืออออ
Name : Takgy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Takgy [ IP : 27.55.83.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มกราคม 2559 / 08:37
# 4 : ความคิดเห็นที่ 697
สงสารเกะแหะตอนนี้
Name : เปล่งประกาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เปล่งประกาย [ IP : 110.171.39.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มกราคม 2559 / 14:06
# 3 : ความคิดเห็นที่ 696
เอาอีกแล้วสองคนนี้ทะเลาะกันอีกแล้วสงสารจนไม่รู้ว่าจะสงสารยังไงแล้วฮะ
PS.  จริงๆเลยนะ ขอรับ
Name : Shin Night < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shin Night [ IP : 103.26.23.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มกราคม 2559 / 12:47
# 2 : ความคิดเห็นที่ 694
โอ้ย ถ้าจะหึงขนาดนี้นะ ยอมใจจริงๆ 55555
Name : JJ Scorpion < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JJ Scorpion [ IP : 27.55.69.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มกราคม 2559 / 10:45
# 1 : ความคิดเห็นที่ 693
เห็นรูปแล้วแบบว่าทำอารมย์เปลี่ยนเลย555 แต่งหนุกครับ ถ้ามีอีกก็ลงอีกน้าาาาา~^^
PS.  เกิดมาเพื่อมาเป็นคนจิ้น y (yaoi) แล้วตรูผิดตรงไหน /// อ๊ากกกกกกกกกกก โดนถีบไปนอกโลก
Name : สาวกชาว y (yaoi) ^w^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สาวกชาว y (yaoi) ^w^ [ IP : 49.237.234.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มกราคม 2559 / 10:04
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android