คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI]

ตอนที่ 53 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 4.3)


     อัพเดท 16 ก.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม
Tags: naruto, นารุโตะ, นารูโตะ, ซาสึเกะ, sasuke, fic, yaoi, นารุซาสึ, fic naruto, ฟิค นารุโตะ, ฟิค y นารุโตะ, ฟิค y นารูโตะ, ตลอดไปนะ, Naruto yaoi, ฟิค วาย นารุโตะ, Narusasu
ผู้แต่ง : Silphatia ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silphatia
My.iD: https://my.dek-d.com/silly_rock
< Review/Vote > Rating : 91% [ 26 mem(s) ]
This month views : 862 Overall : 78,909
1,550 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1352 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 53 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 4.3) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4941 , โพส : 33 , Rating : 15% / 34 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด








            ดูเหมือนทุกอย่างจะผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเล ซาสึเกะยังคงเฝ้าตามประกบนารุโตะ แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีปากเสียงกันเหมือนอย่างวันนั้นอีก

 

            ในที่สุดก็ถึงวันงานเทศกาลดอกไม้ไฟ นารุโตะต้องไปเป็นประธานเปิดงานตอนบ่ายสามโมงตรงพร้อมกับกาอาระ และนี่ก็จวนจะได้เวลาเต็มทีแล้ว

 

            “อย่าดื้อกันนะรู้มั้ย” นารุโตะบอกลูกทั้งสองคนของเขาพร้อมขยี้หัวส่งท้ายจนทั้งสองพากันทำหน้ามุ่ย เด็กๆมีนัดกันกับกลุ่มเพื่อนจึงล่วงหน้าไปก่อน “ดูแลน้องด้วยนะโบล์ท”

 

            หลังจากเฝ้ามองโบล์ทจูงมือน้องจนลับตาไป นารุโตะก็จัดการเตรียมตัวเองให้เรียบร้อย อีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาแล้ว

 

            “ซาสึเกะไปกันเถอะ”

 

            แต่ทว่าพอนารุโตะจะก้าวเท้าออกจากบ้าน ซาสึเกะก็เอาแขนมากันเขาไว้ซะงั้น

 

            “ซาสึเกะมีอะไร เดี๋ยวจะสายเอานะ ......อ่าวเฮ้ย!?

 

            ชายหนุ่มผมดำรวบร่างบางมาไว้ในอ้อมแขนไม่ให้ทันตั้งตัวและปิดประตูบ้าน

 

            “นะ..นี่ จะมาทำอะไรตอนนี้น่ะ” นารุโตะส่ายหัวหลบเลี่ยงเมื่ออยู่ๆสามีก็ใช้ใบหน้าซุกหอมไปตามซอกคอเขา

 

            “ฉันอยากให้นาย...ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันยังเป็นเจ้าของนายอยู่” ซาสึเกะพูดเสร็จก็เอียงแก้มตัวเองหมายให้อีกฝ่ายหอมกลับ

 

            “ม..มันก็แน่อยู่แล้ว ฉันจะเป็นของใครได้อีกเล่า!!” ชายผมทองกล่าวพร้อมกับบิดตัวม้วน ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปเพื่อทำตามคำเรียกร้องนั้น ร่างบางโน้มตัวไปหอมแก้มสามีอย่างเขินๆ อยู่ๆซาสึเกะเปลี่ยนท่าทีกะทันหันแบบนี้ เขาก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน

 

            เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น จนเขาจะปรับตัวตามไม่ทันอยู่แล้ว

 

            หลังจากหอมแก้มพอเป็นพิธีแล้ว เขาก็รีบแกะวงแขนนั้นออก เพราะเวลางานเริ่มกระชั้นชิดเข้ามาทุกที

 

            “แค่นี้มันไม่พอหรอก ฉันต้องการมากกว่านี้” ซาสึเกะไม่ยอมเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายออกจากอ้อมแขนตนไปได้ ทั้งยังบังคับร่างบางให้หันกลับมาประจันหน้าอีกครั้ง และกอดรัดแน่นขึ้นไปอีก “แค่นี้ไม่ทำให้ฉันพอใจหรอก”

 

            “พอเหอะน่า...นี่เราต้องไปเปิดงานนะ”

 

            “ไม่ให้ไปจนกว่านายจะให้ฉันมากกว่านี้”

 

            นารุโตะนิ่งหน้าแดง เห็นทีถ้าไม่ทำตามคำเรียกร้อง อีกฝ่ายคงจะไม่ยอมปล่อยเขาแน่

 

            ชายหนุ่มจึงโน้มใบหน้าเข้าไปจุ๊บปากสั้นๆทีหนึ่ง

 

            “ฉันให้แล้ว เราไปกันได้รึยัง”

 

            “นี่เราไม่ได้เพิ่งจีบกันนะ ไอ้จูบเด็กๆแบบเมื่อกี้มันอะไรกัน” ซาสึเกะต่อว่า ถึงแม้การกระทำเมื่อครู่มันจะน่ารักจนใจเต้นตุบตับก็เถอะ ก็แค่อยากแกล้งอีกฝ่ายเท่านั้นเอง “จะให้แก้ตัวอีกรอบ”

 

            'น้ำเน่าชะมัด อยากจะอ๊วกออกมาเป็นจักระ รู้มั้ยว่าฉันสุดจะทนแค่ไหนที่ต้องมาเฝ้ามองพวกนายตีกันแล้วก็จู๋จี๋กันตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วจะมัวแต่ป้อกันให้มันได้อะไรขึ้นมา ดูก็รู้ว่าหมอนี่คิดอะไรอยู่ นายก็รีบๆหันหลังโก้งโค้งให้ไอ้โรคจิตตาแดงนี่XXXนายซะก็สิ้นเรื่อง'

 

            “ห...หุบปากไปเลยนะ!! อ..ไอ้หมาปากเสีย!!

 

            “ห๊ะ!?

 

            “ป...ปะ...เปล่า ฉันไม่ได้ว่านาย!! ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะ” นารุโตะรีบปลีกตัวเมื่อเขาตระหนักและอับอายกับสิ่งที่คุรามะพูดทุกคำ ถ้าเขาไม่รีบออกไปจากวงแขนนี้ละก็ เขาต้องไปงานสายชนิดที่เรียกว่า โคตรสายแน่ๆ

 

            “ไม่” คำสั้นๆหลุดออกมาจากชายนัยน์ตาคมพร้อมกับจับข้อมืออีกฝ่ายแน่น เพราะเขารู้แล้วว่านารุโตะรู้ทันเขาแล้ว และเจ้าตัวกำลังคิดจะวิ่งหนี

 

            ไม่รอให้อีกฝ่ายปฏิเสธอีก ชายหนุ่มจัดการดึงร่างอ้อนแอ้นนั่นมาแนบสนิทชิดตัวอีกครั้ง พร้อมกับประกบริมฝีปากตนกับปากอิ่มที่กำลังเตรียมพ่นคำด่า หยุดทุกสิ่งด้วยการสอดแทรกลิ้นเข้าไปนัวเนียข้างในนั้น

 

            ดูท่าจะได้ผล นารุโตะหลับตาปรื๋อเกร็งร่างนิ่ง ฝ่ามือไม่ได้ถูกปล่อยให้ว่างงาน รีบจัดการปลดเสื้อคลุมของอีกฝ่ายลงไปกองบนพื้น นารุโตะรู้ตัวว่าเขากำลังจะติดกับโดยสิ้นเชิง และรู้ว่าซาสึเกะจะไม่ยอมหยุดจนกระทั่งจะได้ตามที่ประสงค์

 

            “ก็ได้ๆๆ ฉันยอมแล้ว แต่นายต้องสัญญาว่าจะต้องไม่เกินสิบนาที”

 

            “สิบนาทีก็เกินพอ” ชายหนุ่มผมดำกล่าวพร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก ในใจคิดอกุศล สิบนาทีที่ว่าน่ะอาจจะพอจริง พอเพียงสำหรับร่างผิวสีน้ำผึ้งตรงหน้าเขา ที่ตอนนี้พวงแก้มงอนตุ๊บป่องกำลังขึ้นสีเรื่อ เมื่อถูกเขาบังคับปลดกางเกงและถือวิสาสะลูบไล้สิ่งที่เผยออกมาทันที

 

            แต่เวลาแค่นั้นไม่พอสำหรับเขาหรอก 


            ชายหนุ่มไม่ลืมที่จะแอบกางบาเรียไม่ให้นารุโตะสงสัย เพราะที่ปรึกษาของเมียเขาต้องส่งคนมาตามแน่ๆ

 

            “งือ...ซาสึเกะ....แบบนี้จะไม่ทันนะ” ต่อให้มีอารมณ์ร่วมแต่ชายหนุ่มก็ไม่วายห่วงพิธีเปิด จัดการแกะมืออีกฝ่ายที่กำลังลูบไล้ส่วนนั้นของเขาอย่างอ้อยอิ่ง และรีบหันหลังก้มตัวลง เอามือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ อีกข้างเอื้อมไปข้างหลังจัดการจับท่อนเนื้อร้อนของร่างสูงมาจ่อประชิดเป็นการเร่งเร้าอีกฝ่ายกรายๆ

 

            สุดท้ายเขาก็ทำอย่างที่คุรามะพูด

 

            ซาสึเกะตอบรับท่าทีนั้นทันที จัดการประคองท่อนเนื้อของตนที่ถูกกักเก็บไม่ได้ใช้งานไว้หลายวัน จนตอนนี้มันพองโตจนแทบจะระเบิดได้อยู่แล้ว

 

            “งือ...” ร่างเพรียวบางเกร็งกายรับแก่นเนื้อร้อนที่กำลังแทรกผ่านร่างกายที่ไม่ได้ถูกเตรียมพร้อมไว้ ทำให้รู้สึกฝืดเคืองไม่น้อย

 

            “ถ้านายมัวแต่เครียดแบบนี้ มันจะไม่พอสิบนาทีนะ” ซาสึเกะแกล้งบอก และแกล้งหยุดเมื่อดูร่างกายนารุโตะจะไม่ตอบรับเขาเท่าไหร่

 

            “ช่างมันเถอะ ฉันไม่เป็นไรหรอก นายเข้ามาได้เลย”

 

            “ฉันไม่อยากทำนายเจ็บ”

 

            “น...นี่มันสามนาทีแล้วนะ ถ้านายไม่รีบละก็ ครบเวลาฉันก็ไม่สนแล้วด้วย”

 

            “ก็ได้...ฉันจะช่วยให้มันไวเอง” ว่าแล้วซาสึเกะก็เอื้อมมือไปจับแก่นกายของร่างบางอีกครั้ง กำหลวมๆและรูดขึ้นลงช้าๆ พร้อมโน้มตัวไปขบเม้มติ่งหูเบาๆ

 

            “ให้ตายสิ!!” นารุโตะเผลอสบถอย่างลืมตัวเมื่อความกังวลและความเสียวซ่านมันแย่งชิงตำแหน่งในสมองเขา แต่ทว่าเมื่อซาสึเกะขยับกายสอดใส่ส่วนที่คาไว้เข้าไปอีก ก็ทำให้อย่างที่สองชนะโดยสิ้นเชิง

 

            “อ่ะ....อา”

 

            เสียงครางมาพร้อมกับอารมณ์ที่เริ่มกลบความคิดหมกมุ่นในหัวเขาให้แตกกระเจิง เมื่อถูกปรนเปรอทั้งด้านหน้าและด้านหลังพร้อมกัน ทำให้อีกฝั่งของสวรรค์ไปถึงได้ไม่ยากนัก

 

            “ซาสึเกะ ฉ...ฉัน” ขาเรียวเริ่มอ่อนปวกเปียกเกินกว่าจะยืนอยู่เมื่อถูกกระแทกกระทั้นถี่ จนตอนนี้ช่องทางตอบรับอีกฝ่ายได้เต็มที่ นำพาให้ทั้งสองร่างลงไปประกอบกิจบนพื้นแทน เป็นโอกาสให้ซาสึเกะพลิกตัวนารุโตะกลับมาและรวบตัวขึ้นมานั่งบนตักเขา ก่อนจะมอบจุมพิตดูดดื่มหวานฉ่ำให้

 

            “อะไรกัน ไม่เร็วไปหน่อยหรือ ฉันยังไม่เสร็จเลยนะ” ร่างสูงกล่าวด้วยเสียงหอบกระเส่า ก่อนจะขยับร่างบดเบียดล้ำลึก ท่านี้ที่นารุโตะนั่งบนตัวเขาทำให้สิ่งที่อยู่ข้างในยิ่งเข้าลึกขึ้นไปอีก ไม่พอแค่นั้นแก่นกายของร่างบางยังถูกถูไถกับหน้าท้องแกร่ง ทำให้เจ้าคนตัวเล็กกว่าอดรนทนไม่ไหวอีก

 

            “อื้อออ....ตะ...แต่ฉัน...ไม่ไหว...แล้ว....อ๊าาา...” เสียงร้องสุดสะท้านมาพร้อมกับการปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่น เล่นเอาเปรอะเปื้อนไปทั้งหน้าท้องของทั้งคู่

 

            “แฮ่กก..แฮ่กก..ขะ...ขอโทษ” นารุโตะหอบอย่างหมดแรงพร้อมก้มมองผลงานที่เขาทำเลอะเทอะอย่างรู้สึกผิด

 

            “สิบนาทีพอดี” ซาสึเกะว่าพลางใช้นิ้วปาดของเหลวที่หน้าท้องตนขึ้นมาเลียและยิ้มพอใจ ทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงซ่าน

 

            “ซาสึเกะ...แต่นายยังไม่เสร็จเลย...” นารุโตะกล่าวอย่างรู้สึกผิด  ที่มีแค่ตัวเองฝ่ายเดียวที่สุขสม

 

            “งั้นก็ช่วยฉันสิ” ชายหนุ่มผมดำกล่าวพร้อมกับไล้จมูกไปตามสันกรามของอีกฝ่าย สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นอย่างเรียกร้อง

 

            “ไม่ได้หรอก แปะโป้งไว้ก่อนได้มั้ย”

 

            “ของอย่างนี้มันแปะโป้งได้ที่ไหนกันเล่าเจ้าทึ่ม ต้องยื่นหมูยื่นแมวเท่านั้น”

 

            “ย...ยื่นวันอื่นก็ได้มั้ง?

 

            “ฉันทนไม่ไหวหรอก”

 

            “น...นายอีกนานรึเปล่า” นารุโตะบอกอย่างขัดเขิน เพราะท่อนกายแข็งแรงของสามียังคงค้างอยู่ในตัวเขา และมันเริ่มจะทำให้เขารู้สึกวูบวาบอีกครั้ง

 

            “ถามอย่างนี้แสดงว่ายอมให้ฉันแล้วสินะ” ซาสึเกะจุมพิตอีกรอบอย่างพอใจ ก่อนจะเอนตัวนอนลงหวังให้นารุโตะมอบความสุขให้เขา ชายหนุ่มร่างสถิตหน้าบูดแต่ก็จำใจยอม เริ่มขยับสะโพกถูไถบนหน้าขาสามีจอมเจ้าเล่ห์เพื่อประกอบกิจให้อีกครั้ง จะว่าไปอารมณ์ของเขาก็ยังไม่มอดดี ท่อนแข็งขืนที่เข้าลึกข้างในยังคงเสียดสีจุดกระสัน ทำให้อารมณ์เขากลับมาพุ่งพล่านอีกครั้ง

 

            ความบึ้งตึงที่ซาสึเกะมีให้เขาในหลายวันนี้ ทำให้เขาอดดีใจไม่ได้ ที่สามีกลับมาอ้อนรักกับเขาอีกครั้ง เขาถูกทำให้สับสน และสุดท้ายก็เลือกสิ่งนี้มากกว่าหน้าที่สำคัญในฐานะประธานเปิดพิธี

 

            สายนิดสายหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

            “อ๊ะ...อ๊าา...อย่าจับตรงนั้น..” ขณะที่กำลังขยับเอวปรนเปรอให้สามี ซาสึเกะก็ช่วยใช้มือกำแก่นกายสีสวยที่ตั้งชันอีกครั้งไว้ นิ้วหัวแม่มือถูไถตรงส่วนหัวซึ่งเป็นส่วนอ่อนไหวของชายผิวสีน้ำผึ้ง เล่นเอาเกร็งร่างสั่นสะท้านส่งไปจนถึงช่องทาง แรงกระตุ้นภายในทำให้ชายผมดำต้องกัดฟันด้วยความเสียวไปพร้อมกัน

 

             ร่างกายโอนอ่อนจากการถูกสัมผัสจุดรวมประสาท น้ำตาเริ่มปริ่มออกจากดวงตาสีฟ้าใสด้วยความทรมาน เป็นเหตุให้ร่างสูงกลืนน้ำลายอย่างกระหาย อดใจไม่ได้ที่จะผลักร่างบางนอนลงกับพื้น และกระแทกกายถี่อย่างบ้าคลั่ง

 

            “อา.....อา...ซาสึเกะ....”

 

            “ซาสึเกะ....ฉันไม่ไหว....อีกแล้ว” ดูเหมือนนารุโตะกำลังจะถึงฝั่งเป็นรอบที่สองก่อนเขาที่ยังไปไม่ถึงสักฝั่งด้วยซ้ำ

 

            “รอพร้อมกันสิ”

 

            “ไม่ได้....ซาสึเกะ....ฉัน...อื๊ออ...ฉัน...ทนไม่ไหว....”

 

            “อีกนิดเดียว...” ชายหนุ่มเนตรสังสาระหายใจหอบ แทบบ้าคลั่งกับอาการคนตรงหน้า ตาสีฟ้าปรือฉ่ำด้วยความเสียวทรมานสะท้านถึงใจ มากจนน้ำใสไหลนองออกมาจากมุมปาก

 

            “อา....นารุโตะ...” เขาก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ระบายความอัดอั้นตามนารุโตะมาติดๆ ปลดปล่อยน้ำรักจนเต็มล้นภายในกายร้อนระอุของร่างบาง ต่างประสานตาแข่งกันหอบ ก่อนที่ร่างสูงจะฟุบกายลงบนเรือนกายกลิ่นหอมกรุ่น

 

            “โทษทีนะเผลอปล่อยในไปซะได้... เดี๋ยวฉันช่วยเอาออกให้ละกัน” ซาสึเกะเอ่ยขึ้นหลังจากลมหายใจเริ่มผ่อนแรงลง

 

            “ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้” นารุโตะกล่าวพร้อมลุกผละจากร่างสามีอย่างเร่งรีบ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาสายแค่ไหน

 

            ซาสึเกะตามเขามาเข้าห้องน้ำด้วย หมายจะล้างคราบบนหน้าท้องตนเช่นกัน แต่ท่าทางทุลักทุเลของนารุโตะทำให้เขารู้สึกสงสารปนขบขันซะอย่างนั้น

 

            “มา...ให้ฉันช่วยดีกว่า”

 

            “เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอกมั้ง” นารุโตะปฏิเสธ ก้มล้างน้ำสีขาวที่ไหลออกมาอย่างเงอะงะ

 

            “นายคิดจะเดินไปทั้งอย่างนี้รึไง” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับดึงแขนนารุโตะกลับมา “ต้องเอาออกให้หมด”

 

            “มัวแต่ยึกยักชักช้าจะเสียเวลาเอานะ” ซาสึเกะบอกเมื่อเห็นสีหน้าที่นารุโตะใช้มองเขาอย่างไม่แน่ใจ

 

            “ก็ได้...” นารุโตะกล่าวอย่างจำนนพร้อมกับหันหลังให้สามี ก็เขาอายนี่นา ที่ต้องให้ซาสึเกะมาทำความสะอาดส่วนนั้นให้

 

            “ก้ม” ผู้เป็นสามีพูดพร้อมกดไหล่บางลง ก่อนที่ชายหนุ่มจะแทรกนิ้วเข้าไป ทำให้ผู้ถูกกระทำเอามือจิกกำแพงและกัดฟันแน่น  นิ้วเรียวสอดเข้ามาในร่างและกว้านไปรอบๆ ไม่วายไปสะกิดถูกปุ่มกระสันจนต้องครางฮือ

 

            นารุโตะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อนิ้วนั้นถูกถอนออก และย้ายไปกดรอบๆช่องทางแทน เพื่อขับให้สิ่งที่อยู่ข้างในไหลออกมา

 

            “น...นี่ เสร็จรึยัง”

 

            “ยัง...ยังไม่หมด” ซาสึเกะบอก ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปอีกครั้ง จนทำให้โฮคาเงะหนุ่มต้องสะดุ้งเฮือก แข้งขาก็พาลอ่อนแรงไปหมด

 

            นิ้วถูกถอนออกอีกครั้ง ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เมื่อโล่งใจที่มันเสร็จสักที

 

            “ขอบคุณนะ” นารุโตะกล่าว เตรียมจะหันหลังกลับไปสวมเสื้อผ้า แต่ทว่าก็ต้องสะดุดอยู่กับที่เมื่อมือของสามีจับหมับเข้าให้ที่สะโพก และบางสิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วก็ถูกใส่เข้ามาแทน

 

            “ทะ...ทำบ้าอะไรของนายซาสึเกะ!?” นารุโตะเอี้ยวคอไปด่าเมื่อร่างถูกตรึงแน่นติดผนัง “เอาออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!

 

            “ขออีกรอบ” ชายหนุ่มไม่ฟังคำทัดทานก่อนจะกระตุกสะโพกอีกฝ่ายเข้าหาจนท่อนกายผลุบหายเข้าไป “ทำไงได้...ก็มันอดใจไม่ไหวนี่นา”

 

            “อื๋ออ...ไม่ได้ เราสายมากแล้วนะ คนของซึนะรออยู่นะซาสึเกะ!!! อ๊าาา.....” ซาสึเกะไม่ให้นารุโตะบ่นเขามากกว่านี้ รีบกระแทกกระทั้นกายเข้าไปในช่องทางเนื้อนุ่มที่ตอดรัดเขาแน่น ก่อนจะซุกจมูกไปยังท้ายทอยอีกฝ่าย ขบฟันหนักๆเปลี่ยนเสียงต่อว่าให้กลายเป็นเสียงร้องเจ็บแทน

 

            “ซาสึเกะ นายกำลังทำให้ฉันเดือดร้อนนะ!! นายจะปล่อยให้คนอื่นรอแบบนี้ได้ไง!!

 

            “คนทั้งโคโนฮะก็ต้องรอถ้าฉันอยากให้รอ เพราะว่าโฮคาเงะของพวกเขากำลังเล่นเสียวกับสามีตัวเองอยู่” ชายหนุ่มพลิกตัวอีกฝ่ายกลับมา สอดแขนใส่ขาพับข้างหนึ่งของนารุโตะขึ้น และสอดใส่กลับเข้าไปอีกครั้ง เบียดร่างบางติดผนัง ริมฝีปากชิมทั่วลำคอระหง ขบลงไปหนักๆทุกจุดเพื่อตีตรารักเร่าร้อน

 

            “อะ...ไอ้บ้า!!! ปล่อยฉันนะ!!” นารุโตะเริ่มโมโหและใช้กำปั้นทุบตีซาสึเกะ เป็นเหตุให้ร่างสูงต้องรวบมือของเจ้าตัวยุ่งแนบขึ้นไปเหนือศรีษะ และกระแทกสะโพกเข้าใส่โดยไม่รั้งรอ

 

            “อา...นารุโตะ....ที่รัก....อาา...” ริมฝีปากเรียวหยักได้รูปย้ายลงไปแนบอยู่ข้างใบหู ร้องครางกระสันเรียกชื่ออีกฝ่ายหมายเย้าแหย่ เสียงชัดแจ๋วแทรกลึกถึงทรวง หมายจะแกล้งก่อกวนอารมณ์ของชายหน้าแมวเล่น ซาสึเกะรู้จุดอ่อนของร่างบางดี เสียงของเขากระตุ้นให้อีกฝ่ายยิ่งคลั่ง เล่นเอานารุโตะแทบอยากจะปิดหูตัวเอง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว หมดการต่อต้านขัดขืน ร่างกายพ่ายแพ้อ่อนยวบรับทุกสิ่งที่อีกฝ่ายประเคนให้

 

            สุดท้ายก็ไม่พ้นต้องยอม กิจกรรมในห้องน้ำดำเนินไปอย่างเร้าร้อน แต่นารุโตะไม่สนุกด้วย เพราะภาระหน้าที่มันค้ำคอเขาอยู่ ถึงจะเสียวจนประคองร่างไว้ไม่อยู่ก็เถอะ

 

            “แฮ่กก...แฮ่กก”

 

            “น...นี่นายปล่อยในอีกแล้วใช่มั้ย” นารุโตะถามอยากหมดอาลัยตายอยากกับชีวิตเมื่อสามีหอบนิ่งตรงกกหูเขา บ่งบอกว่าเพิ่งปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นออกมาอีกครั้ง แก่นกายยังคงคาอยู่พร้อมกับน้ำอุ่นร้อนที่ทะลักล้นออกมาจนไหลเต็มเรียวขา แบบนี้มีหวังต้องอาบน้ำใหม่อีกรอบแน่ๆ

 

            “เอาออกไปสักทีสิ” นารุโตะบอกเมื่อซาสึเกะยังคงกอดรัดตัวเขาไว้ไม่ยอมขยับ แถมยังไม่ถอนตัวออกจากร่างเขา “เราต้องรีบไปแล้วนะ”

 

 

            “ยัง...ยังรู้สึกไม่พอ...ต้องมากกว่านี้อีก”

 

 

            “อ...อะ...อะ....ไอ้ผัวบ้าาา!!!!!!!

 

 

Artist : Shunpoo

 

    



 

            “ชิกามารุต้องฆ่าฉันแน่ๆ” นารุโตะวิ่งเหงื่อตก โดยมีซาสึเกะที่เดินสบายใจเฉิบตามมาข้างหลัง “ไม่สิคนทั้งงานต้องฆ่าฉันแน่ๆ”

 

            ผู้คนเกือบครึ่งโคโนฮะมารอชมพิธีเปิดงานครั้งนี้ รวมทั้งคนของซึนะ ทุกคนกำลังพูดคุยส่งเสียงจอแจด้วยความไม่พอใจว่าทำไมโฮคาเงะของพวกเขาถึงช้านัก

 

            “แฮ่กก...ถึงสักที” นารุโตะก้มตัวหอบเมื่อเห็นงานพิธีอยู่ตรงหน้า ที่จริงวิ่งมาแค่นี้ไม่ทำให้เขาเหนื่อยหรอก แต่เหนื่อยจากเรื่องอื่นต่างหาก “ซาสึเกะเร็วๆเข้าสิ เดินเอ้อระเหยอยู่ได้”

 

            พอเขาก้าวเท้าเข้าไปในเขตงานเท่านั้นแหละ ฝูงชนก็พากันต้อนรับเงียบกริบ ทุกสายตาหันมามองกันอย่างพร้อมเพรียง พุ่งมายังผู้ที่เป็นโฮคาเงะของหมู่บ้านแห่งนี้ ที่กำลังยืนแข็งทื่อกลืนน้ำลายไปหลายเฮือก

 

            “อ่าว หยุดทำไม รีบไม่ใช่รึไง เดินไปสิ” สามีตัวแสบดันหลังเขาให้เดินไปข้างหน้า นารุโตะจึงจำต้องเดินผ่านฝูงชนที่พากันหลีกทางให้อย่างกับเขาเป็นนักโทษที่กำลังเดินขึ้นลานประหาร ชายหนุ่มพยายามสงบใจมุ่งตรงไปยังเวทีที่แขกสำคัญกำลังรออยู่ แต่ก็ดูท่าใจจะสงบได้ยาก

 

            ก็เพราะไอ้คนหน้าระรื่นที่เดินไม่ทุกข์ไม่ร้อนด้านหลังเขานี่สิ

 

            เพิ่งอยากจะฆ่าสามีตัวเองที่สุดก็วันนี้แหละ

 

            “ชิกามารู้~” เมื่อใกล้เวที สายตาสีฟ้าก็สอดส่องหาตัวช่วยฉุกเฉินทันที

 

            “ห้าโมงเย็น!?! นี่นายมัวทำบ้าอะไรอยู่ถึงสายไปตั้งสองชั่วโมงห๊าาา....นารุโตะ!?!

 

            แต่คนที่มารับหน้าและเบียดที่ปรึกษาของเขาซะกระเด็นดันเป็นหญิงสาวผมสีชมพู ที่ทิ้งคราบกุลสตรีในชุดยูกาตะลายดอกไม้สีหวาน ถลกกระโปรงพุ่งใส่ทันทีที่เห็นหัวทองๆของเขา

 

            “ฉันยืนรอจนน่องโป่งหมดแล้วเห็นมั้ย!! เป็นโฮคาเงะก็หัดมีความรับผิดชอบหน่อยสิย้าา!!

 

            “แว้กกก..!!!” นารุโตะรีบกระโดดหลบหมัดซากุระหลังชิกามารุ ถ้าโดนเข้าไปละก็มีหวังฟันร่วงหมดปากแน่ อยากจะบอกหญิงสาวด้วยว่าถึงไม่ยืนรอเขา น่องหญิงสาวก็โป่งจนจะเหมือนนักกล้ามอยู่แล้ว ก็ได้แต่คิดในใจอะนะ 


            “ถ้านายหาเหตุผลที่มันดีพอไม่ได้ฉันจะฆ่านาย!! บอกมาซิว่าหายหัวไปไหนมา..!!!

 

            “เอ่อ...คือว่าคือ...คือว่าฉัน....คือแบบว่า.....”


            “นารุโตะมาทางนี้สิ” กาอาระกวักมือเรียกเขาให้มายืนข้างๆ ช่วยชีวิตเขาได้ทันเวลาพอดี ทำให้เขากล้าดุ่มหัวออกมาจากหลังที่ปรึกษาคนสนิทที่เริ่มคิดจะทรยศจับเขาส่งให้ซากุระเชือด

 

            “ขอโทษทีนะ กาอาระ” นารุโตะหลบเลี่ยงสายตาคาเสะคาเงะหนุ่ม ก่อนจะย่องมายืนด้วยกัน เขาสายขนาดนี้แต่กาอาระกลับไม่โกรธหรือบ่นเขาสักนิด เล่นเอารู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

 

            สายตาคาเสะคาเงะหนุ่มหาได้จดจ้องไปยังฝูงชนที่รอพิธีเปิดเบื้องหน้าไม่ แต่กลับมองคนที่ยืนเคียงข้างกายด้วยแววตายิ้มอ่อนในความน่าเอ็นดูของอีกฝ่าย สุขใจที่ได้มายืนเคียงคู่กันในฐานะที่เหมาะสมกันอย่างนี้ เล่นเอาซาสึเกะที่เดินตามมาอยู่ข้างหลังนารุโตะถึงกับแสดงอาการหงุดหงิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง

 

            “นารุโตะนายไม่ร้อนรึไง หน้าร้อนแบบนี้ ไม่ต้องใส่เสื้อคลุมก็ได้มั้ง” ซาสึเกะพูดเสร็จก็ช่วยปลดเสื้อคลุมออกให้โดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาตเสียก่อน เพราะเป็นประธานเลยทำให้เขาต้องใส่ชุดเต็มยศ ในขณะที่คนอื่นๆต่างใส่ยูกาตะแสนโปร่งสบายเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศงานเทศกาลในฤดูร้อนนี้

 

            “ต...แต่ว่าซาสึเกะ ฉันไม่เป็นไร ” นารุโตะรีบยื้อแย่งผ้าคลุมลายเพลิงสุดโปรดกลับมาสุดชีวิต เขายังโกรธเคืองซาสึเกะอยู่ ถ้าไม่อยู่กลางเวทีละก็เขาคงประเคนดาวกระจายวงจักรให้สามีกินสักลูกสองลูก จะเอาให้กระดูกป่นเป็นทรายเลยคอยดูสิ

 

            แต่ต่อให้นารุโตะแย่งกลับมาได้ทันท่วงที ก็ไม่ทันซะแล้ว ซาสึเกะหันไปยิ้มมุมปากกับกาอาระ สายตาสีมรกตกำลังจับจ้องอยู่บนแผงคอเนียนของร่างบาง ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยแดงเป็นจ้ำ ถึงจะค่อนข้างเลือนรางไม่ได้เด่นชัดมากนัก แต่คนที่อยู่ใกล้พออย่างเขาก็เห็นมันได้อย่างชัดเจน แม้เจ้าตัวยุ่งจะรีบสวมกลับมาปกปิดตามเดิมก็ตาม

 

            กาอาระหันไปทางอื่น แสร้งทำเป็นไม่ได้เห็น ทั้งรอยยิ้มเย้ยหยันของชายผมดำและรอยบนคอนั่น

 

            อยากจะแสดงถึงสิทธิ์การเป็นเจ้าของสินะ เขาไม่โกรธซาสึเกะหรอกที่เล่นไม้นี้ ถึงยังไงเขาก็รู้ตัวว่ามันเป็นแค่รักข้างเดียว เขาไม่ได้คาดหวังไปกว่านั้นอยู่แล้ว เขาพอใจแค่ได้ใกล้ชิด ได้มอง ได้เป็นเพื่อนที่ดีแบบนี้ต่อไป

 

            แค่ได้เห็นรอยยิ้มนั่น ที่ยังคงมีให้เขา มันก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว

 

            พิธีเปิดดำเนินไปอย่างราบรื่น เมื่อเห็นร้านรวงตรงหน้า นารุโตะแทบลืมเรื่องขุ่นเคืองในใจสิ้น ท้องร้องโครกครากทันทีที่กลิ่นอาหารแตะโชยจมูก

 

            “อ...เอ่อ.. นารุโตะคุง ซาสึเกะคุง กาอาระคุง” เสียงฮินาตะเอ่ยด้านหลังทั้งสามเบาๆ

 

            “ฮินาตะ...โบล์ทกับมิสึเกะล่ะ”

 

            “เล่นเกมส์กับพวกชิกาไดอยู่ค่ะ” ฮินาตะบอกก่อนจะยื่นห่อผ้าในมือ “นี่ค่ะ ชุดยูกาตะ ฉันกับซากุระจังเตรียมเผื่อไว้ให้ เพราะคิดว่า...”

 

            “โห....ขอบใจนะ” ทั้งสามรับไว้อย่างขอบคุณ

 

            นารุโตะก้มมองชุดในมือ ก่อนจะนึกได้ว่าถ้าใส่ชุดนี้มีหวังต้องถูกเห็นรอยที่คอแน่ๆ

 

            “ไม่เป็นไรหรอก นี่ก็เริ่มมืดแล้ว” ซาสึเกะกล่าวอย่างรู้ทัน “อากาศร้อนอ้าวอย่างนี้จะไม่สบายตัวเอานะ”

 

            นารุโตะมองฟ้าก่อนจะเห็นด้วย พอค่ำแล้วก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

            ทั้งสามต่างเปลี่ยนชุดเป็นชุดยูกาตะแสนสบาย พอเริ่มคลายร้อนท้องก็เริ่มหิวยิ่งไปใหญ่

 

            ชายหนุ่มรูปงามทั้งสองอดมองตามร่างบางจนแทบละสายตาไม่ได้ จะว่าไงดีละ นารุโตะน่ารักสุดๆไปเลยในชุดยูกาตะ คราวนี้กาอาระกลับรู้สึกอิจฉาซาสึเกะจริงๆซะงั้น

 

 

            “ไปกันเถอะ กาอาระ ซาสึเกะ”

 

            นารุโตะดึงมือลากทั้งสองอย่างลืมตัว เป็นธรรมเนียมที่ประธานในพิธีอย่างคาเสะคาเงะและโฮคาเงะจะต้องไล่ชิมและชมกาลเล่นทุกร้าน เพราะเหล่าพ่อค้าและแม่ค้าที่แย่งชิงพื้นที่ขายสุดชีวิต ก็เพื่อหวังจะได้แสดงฝีมือตัวเองให้ทั้งสองคนได้เห็นนั่นเอง การได้พูดคุยใกล้ชิดกับสองคาเงะชื่อดัง อีกคนเป็นฮีโร่ผู้กอบกู้โลก อีกคนเป็นถึงผบ.กองกำลังพันธมิตรนินจา นั้นถือได้ว่าเป็นรางวัลชีวิตเลยก็ว่าได้

 

            “ฮ้า....อิ่มตื้อเล้ยย” นารุโตะว่าพลางลูบท้องป่องเบาๆ ดูท่าเขาจะเป็นคนเดียวที่บทจะกินก็เล่นกินมันซะทุกร้านจริงๆ เรียกได้ว่ากินแทนสองคนที่ลากมาด้วยก็ว่าได้ “รู้สึกขึ้นมาถึงคอหอยเลยแฮะ”

 

            “ก็เขาแค่ให้ชิม แต่นายเล่นกินมันซะทุกอย่างเลยนี่” กาอาระยกกำปั้นปิดปากหัวเราะแผ่ว

 

            “นี่เสื้อหลุดแล้ว ระวังหน่อยสิ” ซาสึเกะรีบจัดคอเสื้อของเจ้าคนจอมซุ่มซ่ามเผลอไผลไม่ระมัดระวังตัว หวงแหนแม้กระทั่งไหล่มนที่เกือบจะโผล่พ้นออกมา กลัวผิวกายนั้นจะถูกสายตาอื่นจับจ้องมากไปกว่านี้

 

            “ก็มันอร่อยนี่นา” นารุโตะหันกลับมาตอบกาอาระ “ซาสึเกะนะสิ บังคับให้กินแต่ผัก ฉันนะเบื่ออยากกินอะไรที่มันมีรสชาติบ้าง แค้นมานานวันนี้เลยตบะแตกใส่ซะเลย ฮ่าๆๆ”

 

            มีแต่เสียงเงียบกริบ ทำเอานารุโตะหุบปากตาม เมื่อเห็นสีหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์ของกาอาระ เขาเผลอพูดเรื่องในบ้านไปซะได้ แต่ทว่ากลับทำให้ชายผมดำยิ้มพอใจ

 

            พอใกล้หนึ่งทุ่ม ก็ถึงเวลาที่หนุ่มสาวต่างพากันตื่นเต้น เมื่อจะได้ชมฝีมือพลุสุดอลังการที่ทั้งสองหมู่บ้านต่างสร้างมันประชันกันไม่ให้น้อยหน้าอีกฝ่ายได้

 

            “ท่านคาเสะคาเงะ หน้าที่ของโฮคาเงะจบแล้ว ผมขออนุญาตพาตัวเมียผมไปชมพลุสองต่อสองนะครับ” ซาสึเกะกล่าว แฝงเสียงยียวนไว้ในนั้นอย่างไม่ปิดบัง

 

            “เอ๋...!? แต่ว่าฉันอยากดูพลุพร้อมกับกาอาระนี่นาซาสึเกะ นี่มันงานของสองหมู่บ้านนะ พลุก็เป็นพลุแสดงของทั้งสองฝ่ายที่ตั้งใจเตรียมกันมา ถ้าไม่ดูพร้อมกาอาระมันจะมีประโยชน์อะไรเล่า” นารุโตะบอกอย่างจริงจัง แต่เจ้าตัวหาได้รู้ไม่ว่ากำลังทำให้สามีตัวเองปรี๊ดแตกที่ถูกหักหน้าต่อหน้าอีกฝ่าย ไม่พ้นเป็นโอกาสให้กาอาระได้ทียิ้มหยันใส่บ้าง

 

            “แล้วนายจะจูบกับฉันต่อหน้าท่านคาเสะคาเงะรึไง”

 

            “จูบ!? ท..ทำไมต้องจูบด้วยล่ะ”

 

            “ก็มันเป็นเรื่องปกติของคู่รักที่จะต้องจูบกันตอนชมพลุไงล่ะ”

 

            “เรื่องนั้นฉันไม่เห็นเคยได้ยิน ว่าแต่คนอย่างนายสนเรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไม่สมเป็นนายสักนิด”

 

            “ก็เพิ่งสนเมื่อตะกี้นี่แหละ” ซาสึเกะกัดฟันพูดพร้อมเอามือกุมไหล่อีกฝ่าย เริ่มอดรนทนไม่ไหวกับความซื่อบื้อของนารุโตะ

 

            “ไม่เอาง่ะ ฉันจะดูพลุพร้อมทุกคน นี่เราไม่ใช่มาเดทกันนะ ฉันยังมีหน้าที่สำคัญต้องทำ อีกอย่างจะให้ฉันทิ้งแขกบ้านแขกเมืองไปจู๋จี๋กับนายกลางงานได้ไง วันนี้นายก็ทำฉันเสียการเสียงานไปแล้วด้วย ฉันต้องดูแลชดเชยที่ฉันเสียมารยาทปล่อยให้ท่านคาเสะคาเงะต้องรอฉันถึงสองชั่วโมง จิตสำนึกน่ะมีมั้ย”

 

            “จิตสำนึกอะไรฉันไม่รู้หรอก แต่สำนึกของความเป็นเมียน่ะ ฉันเตรียมไว้ให้นายเป็นกระบุงแน่ๆ” ซาสึเกะกล่าวอย่างสุดจะทนกับเมียเขา ที่เริ่มเข้าโหมดโฮคาเงะโต้ตอบเขาอีกแล้ว

 

            นารุโตะพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด เบื่อความเอาแต่ใจของซาสึเกะ ปัดมือที่บีบแน่นบนไหล่เขาออก

 

            “พรุ่งนี้กาอาระก็กลับแล้ว ถ้านายไม่พอใจกับสิ่งที่ฉันกำลังทำ ก็กลับไปรออยู่บ้านซะเถอะ.....ไปกันเถอะกาอาระ” นารุโตะพูดเสร็จก็เดินนำลิ่วกลับไปยังเวที ที่มีเหล่านินจาและแขกสำคัญกำลังรอพวกเขาอยู่ เพราะใกล้จะถึงเวลาเต็มทีแล้ว และการจุดพลุคงเริ่มไม่ได้ ถ้าเขากับกาอาระยังไม่มา

 

            กาอาระมองทั้งคู่โดยไม่พูดอะไร ก่อนจะเดินตามนารุโตะ แต่ทว่ากลับถูกซาสึเกะกระชากคอเสื้อไว้ก่อน

 

            “อย่าได้ใจนัก....เจ้าคาเสะคาเงะ”

 

            กาอาระมองกลับนิ่งโดยไม่สะทกสะท้าน

 

            “ฉันยังไม่ทันทำอะไรเลย เห็นมีแต่นายที่วิ่งเต้นกระโตกกระเตกอยู่ฝ่ายเดียว...เจ้าอุจิวะ” ชายผมสีน้ำตาลแดงไม่ได้สะบัดมือทันที แต่กลับตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย  เป็นชนวนให้อีกฝ่ายยิ่งโกรธขึ้นไปอีก

 

            “ปล่อย” ในที่สุดเขาก็ปัดมือซาสึเกะออก แสดงท่าทีใจเย็นโดยไม่วู่วาม ต่างกับอีกฝ่ายที่โกรธจนกัดฟันกรอด

 

            กาอาระเดินตามนารุโตะไปอย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้ซาสึเกะยืนกำหมัดแน่นอย่างเจ็บใจอยู่ตรงนั้น

 

            ถึงกระนั้นเขาก็รู้ตัวว่าได้ทำอะไรลงไป ทั้งๆที่เขารู้อยู่แก่ใจ ว่าสองคนนั้นไม่ได้มีอะไรกันเกินเลยไปกว่าความเป็นเพื่อน แต่ความหึงหวงมันยากจะห้ามได้ แค่สายตาเขาก็ไม่อยากให้ใครมองนารุโตะด้วยซ้ำ

 

            และแล้วเขาก็ทำตามที่นารุโตะพูด เขาตระหนักทุกสิ่งที่เขาทำลงไป เขารู้ตัวดี ว่าตัวเองกำลังเป็นตัวถ่วงให้นารุโตะ เขาห้ามใจตัวเองไม่ได้ เพราะงั้นในเมื่อตัวเขาเป็นอย่างนี้ เขาต่างหากที่สมควรออกห่างจากสองคนนั้น อาจจะเป็นทางดีที่สุด ที่ไม่ต้องเห็นอะไรที่พาให้ใจคิดมุ่งร้าย คิดดังนั้นชายหนุ่มจึงมองหามิสึเกะกับโบล์ท แต่ทั้งคู่ยังเที่ยวเล่นสนุกสนานกันอยู่ เขาจึงตัดสินใจกลับไปรอเมียกับลูกของเขาที่บ้าน เพราะนั่นเป็นสิ่งที่สมควรทำที่สุดแล้วในตอนนี้

 

 

 



 Chapter update : 8 มี.ค. 2559

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[FIC Naruto] (SasuNaru) You belong to me [YAOI] ตอนที่ 53 : ตอนพิเศษ (ตอนที่ 4.3) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4941 , โพส : 33 , Rating : 15% / 34 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 33 : ความคิดเห็นที่ 1524
กลับมาไวๆนะคะชอบเรื่องนี้มากๆรักเลยล่ะค่ะฟิน>\\\<
Name : SawitPuttaruksa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SawitPuttaruksa [ IP : 124.122.44.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2562 / 12:19
# 32 : ความคิดเห็นที่ 1481
พี่ไรท์กลับมาเขียนต่อทีค้าาา
Name : ซิส [ IP : 124.122.127.215 ]

วันที่: 3 ธันวาคม 2561 / 18:07
# 31 : ความคิดเห็นที่ 1468
รีบกลับมาต่อนะพี่ไรท์เป็นกำลังใจให้นะคะขอร้องงง
Name : ซิส [ IP : 124.122.122.199 ]

วันที่: 14 ตุลาคม 2561 / 19:25
# 30 : ความคิดเห็นที่ 1445
ตอนนี้ก็ยังอ่านอยู่ ชอบเรื่องนี้มากอยากให้มาต่อ สู้ๆนะคะไรท์ ถ้าไรท์กลับมาเห็นก็อยากให้ช่วยส่ง NC ให้ด้วยได้มั้ยคะ 55555 momoman8059@gmail.com ><~
Name : Yurika < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yurika [ IP : 1.0.210.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กันยายน 2561 / 01:57
# 29 : ความคิดเห็นที่ 1439
จะรอนะค่ะไรท์รีบๆมาอัพไวๆน่า
Name : kmodile38 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kmodile38 [ IP : 223.24.188.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 สิงหาคม 2561 / 05:30
# 28 : ความคิดเห็นที่ 1396
กลับมาอัพต่อเร็วๆน้าา
รอไรต์อยู่เสมอ
เป็นกำลังใจให้น้าาา♡
#NaruSasu #SasuNaru
ตั้งแต่อ่านมาเป็นสิบๆเรื่อง เรื่องนี้ดีมว๊ากอ่า พล็อตเรื่อง เอ็ฟวริติง มัน
More than เพอร์เฟ็ค อ่ะ ♡
#รักเรื่องนี้ที่ซู้ดดดด
#จะรอไรต์เสมออน้าา
Name : -NaruSasu- [ IP : 27.55.68.67 ]

วันที่: 14 พฤษภาคม 2561 / 09:45
# 27 : ความคิดเห็นที่ 1390
งืออ บางครั้งเกะก็หวงนารุจังมากเกินไปนะคะ 555+

ขอประมวลคำพูดก่อนนะคะ...


โอ๊ย เกะนะเกะเอาแต่ใจแบบนี้นารุก็ไปไม่ถูกสิ เดี๋ยวเย็นเดี๋ยวร้อนไม่ใช่แค่โตะแต่เราก็ไปไม่ถูกเหมือนกันค่ะ อารมณ์แบบเกะแกอารมณ์ไหน ? แต่เกะก็พูดถูกนะคะ สองคนนี้เหมือนคู่รักเด็กมัธยมที่พึ่งหัดจีบกันเลย 555 แต่นารุจังก็หอมแก้มเกะได้น่ารักอย่างที่เกะพูดเลยค่ะ เรานี่แอบอิจฉาเกะเหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะโด้นารุจังมาจากเกะเลย ?! (จะโดนพันปักษาไหมเนี่ย)

คุรามะก็พูดโดนใจเราเหลือเกิน ชอบชื่อที่ตั้งให้เกะจัง 'โรคจิตตาแดง' เรานี่อ่านกี่ๆรอบก็อดยิ้มกับขำตลอดไม่ได้เลยค่ะ ส่วนตัวก็แอบลุ้นอยู่ว่าตอนต่อไปจะเป็นไงต่อเกะจะงอนโตะแล้วโตะไปง้ออะไรแบบนี้รึป่าว ? (มโนล้วยเลยค่ะ) ปล.ถ้าไรท์อ่านอยู่คืออยากจะบอกว่าเราชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ สนุกมากค่ะเราอ่านวนไปหลายรอบมากยังไม่หนำใจเลย ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้กลับมาแต่งต่อค่ะ ถึงจะนานแค่ไหนก็จะรอค่ะ ชอบการบรรยายแบบไรท์มากค่ะมันให้ความรู้สึกที่อินเข้าไปกับเรื่องเลย เอาเป็นว่าจะรออยู่เสมอค่ะ
Name : SniperLoli_MoE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SniperLoli_MoE [ IP : 125.25.8.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2561 / 22:27
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1261
คุรามะนี้พูดจาแบบไม่อ้อมค้อมเลย เอาซะ...
Name : Game21956 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Game21956 [ IP : 49.229.99.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2560 / 20:15
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1239
แงงงงงงไรท์หายไปเป็นปีเลยยยยรีบกลับมานะคะะะรออค่ะ
Name : byunb0605 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ byunb0605 [ IP : 49.228.254.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2560 / 01:30
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1183
ไรท์จ๋าาาาาา อย่าหายไปอย่างงี้สิคร้ารีบๆกลับมาสักที หรีดเดอร์ทุกคนกำลังรอไรท์กลับมานะคะ พลีสสสสไรท์อย่าทิ้งเรื่องนี้เลยนะคะ กลับมาอัพต่อเถอะนะคะ
Name : 0614460900aa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0614460900aa [ IP : 49.229.117.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 เมษายน 2560 / 01:54
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1167
ขอneทุกตอนเลยนะคะไรท์ ขอบอกคำเดียวว่าชอบมากๆเลยค่ะอินจนเลือดแทบใหลหมดตัวเลยคร้าาา อยากให้ไรท์กลับมาเขียนเรื่องนี้ต่อนะคะ  เพราะว่าชอบตัวคาแรกเตอร์ต่างแล้วยังจะความหึงหวงของน้องเกะเราอีก บอกตรงๆเลยนะคะชอบพีกนี้มากกกกกกกก....เลยอยากขอความเห็นใจจาดเด็กตาดำๆคนนึง อยากให้ไรท์กลับมาเขียนเรื่องนี้จริงๆฮืออออ...ร้องให้แป๊บที่ไรท์หายไป ยังไงก็รีบๆกลับมาเขียนเรื่องนี้ต่อนะคะไรท์ ยังรออยู่เสมอที่เดิมและตรงนี้ 555หัวเราะแก้เขินแป๊บบบบ ขอโทษน้าที่พิมพ์ซะยาวขนาดนี้ พอดีเป็นคนไม่ค่อยชอบแสดงความเห็นบ่อยๆนะค่ะ แต่ก็ชอบเรื่องนี้มากจริงๆนะคะ
Name : 0614460900aa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0614460900aa [ IP : 182.232.224.32 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2560 / 14:36
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1144
ค้างงงงงงง ไม่น้าไรต์หายไปเป็นปีแล้วหร่อ
PS.  ราตรีอันมืดมนที่ซึ่งแยกจากทุกสิ่งม่รอรับวิณญาณทุกดวงอยู่ จงระวังสำหรับอนาคตที่ไม่แน่นอน
Name : kavasarew < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kavasarew [ IP : 223.24.29.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2560 / 10:57
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1128
รออยู่นะไรท์
Name : pick-17 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pick-17 [ IP : 1.47.67.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2560 / 19:17
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1076
แงๆๆ รอโตะที่บ้านนนแล้วไงต่อ~~~~
Name : Mirinnest < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mirinnest [ IP : 171.7.129.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มกราคม 2560 / 21:43
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1046
จบแล้วหรออออ ;-;
Name : Mheyhang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mheyhang [ IP : 182.232.87.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2559 / 02:09
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1032
เป็นเรื่องที่สนุกมากๆๆๆ เลยค่ะ ไรท์แต่งดีมาก ภาษาสวย มีหลากอารมณ์จะติดรามผลงานของไรท์ต่อไปค่ะ
รบกวนขอ nc ทุกตอนหน่อยนะคะ
mayloveloveyaoi@gmail.com
Name : maylikebook < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maylikebook [ IP : 49.230.233.32 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2559 / 22:00
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1018
รักฟิคเรื่องนี้มากกกก
อยากอ่านต่ออีก ไม่อยากให้จบเลย
ขอบคุณไรต์มากนะค่ะ ที่เขียนฟิคดีๆมาให้อ่าน ><
Name : Nadsuda Seangkom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nadsuda Seangkom [ IP : 1.46.67.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กันยายน 2559 / 19:01
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1017
ตอนพิเศษจบยังค่ะ ยังไม่อยากให้จบเลย อยากให้มีต่อจัง
Name : Hi Good < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hi Good [ IP : 1.46.110.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กันยายน 2559 / 14:40
# 15 : ความคิดเห็นที่ 987
เป็นเรื่องที่สนุกมากเลยค่าาาาาาาา
มีจุดพีค จุดต่ำ ของตัวละครแต่ละตัว แบบมันลงตัวมากๆอ่ะ
ชอบที่เอานิสัยจิงๆในการ์ตูนมาแต่งนี้แหละ คือแบบอินสุดๆไปเลยอ่ะ
แสดงให้เห็นด้านตกต่ำของโตะได้ถึงใจมากๆอ่ะ คือการที่โตะไปมีอะไรกับหญิงอื่นคือมันทำให้รู้ว่าโตะรักเกะมากแค่ไหน ถึงจะในทางที่ผิดไปอ่ะน่ะ
มีทั้งสนุก ขำ ร้องไห้ ครบรสอ่ะ
ส่วนNC นี้ขอคาราวะเลยค่ะ สุดยอดมากกกกก เลือดนี้ต้องเติมแทบทุกวันค่ะ>//////////<
สุดยอด สุดยอดจิงๆ ไม่รู้จะพิมพ์คำว่าอะไรให้เพราะ มันสุดยอดดดดดดดค่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
Name : นาย พอตเตอร์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นาย พอตเตอร์ [ IP : 183.88.19.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2559 / 16:16
# 14 : ความคิดเห็นที่ 954
อยากให้มีต่อจังเลยยยยย~
อยากอ่านอีกอ่าาาาา~><
Name : Jaa_Suppattra [ IP : 27.55.25.10 ]

วันที่: 28 กรกฎาคม 2559 / 22:41
# 13 : ความคิดเห็นที่ 846
เกะขี้หึงมาก แต่สนุกค่ะ อิอิ โตะเอ้ย อย่าซื่อ(บื้อ)นักสิลูก เข้าใจหัวอกสามีขี้หวงหน่อยสิจ้ะ กว่าจะผ่านอะไรกันมาจนมีทุกวันนี้ได้เนาะ ดราม่ามันระเบิด หึหึ ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ไรท์แต่งสนุกมาก อยากจะรบกวนขอ nc ของตอนก่อนๆทุกตอนหน่อยได้ไหมอ่ะคะ เพิ่งได้มาอ่านอ่ะค่ะ ถ้าได้จะดีใจมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ

inekomaru89@gmail.com
Name : inekomaru89 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ inekomaru89 [ IP : 58.8.154.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2559 / 19:46
# 12 : ความคิดเห็นที่ 828
แบบนี้จะมีต่ออีก หลายๆ 4.บลาๆ เลยใช่ไหมค่ะ? ???? #กลับมาเม้นท์อีกแล้ว บอกเลยว่าคิดถึงไรท์อยากให้มาอัพเรื่องนี้มากจริงๆ 555555 แบบเสพติดความเรียลของคาแรคเตอร์จนแบบอินไปหมดเลย #เม้นท์ลายตาอีกแล้วค่ะ พอดีพิมในมือถือ ขอโทษจริงนะค่าแต่ตั้งใจมาเม้นท์เพื่อไรท์จริมๆ ???? .. คือเกะแบบไม่ว่าจะตอนเด็กตอนโตมันก็จะวู่วามหึงหวงไม่มีเหตุผลไปก่อนตลอดเลย แต่ก็เข้าใจนะว่าแบบเหยรักโตะมากอ่ะ เมียมีคนชอบเยอะต้องหวงเป็นธรรมดา 5555 อยากอ่านเรื่องของครอบครัวนี้อีกเน้าะ ยิ่งตอนเกะหึงไม่เข้าเรื่องนี่ชอบ #เลาสายเสพดราม่าโน้ะ .. สุดท้ายล่ะค่ะ กลัวไรท์ปวดหัว .. แปะเมล์ขอตอนคัทค่ะ เก็บไว้อ่าน kissqueen-kiss@hotmail.co.th #ยังยืนยันว่าไรท์เป็นคนที่แต่งคัทได้ดีมากที่สุดเท่าที่เคยอ่านจริงๆ ????
Name : Q.greangirl'z < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Q.greangirl'z [ IP : 27.130.65.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มีนาคม 2559 / 22:28
# 11 : ความคิดเห็นที่ 817
โตะต้องเข้าใจนะว่าการที่เขาหึงเราแปลว่าเขายังรักและสนใจแถมหวงเรามากถ้าเขาไม่หึงแล้วจะเศร้านะ
ก็เข้าใจโตะแหละว่าเกะขี้หึงมากแต่ก็เพราะรักมากกกกกใง
Name : เซริว [ IP : 171.97.63.26 ]

วันที่: 13 มีนาคม 2559 / 15:59
# 10 : ความคิดเห็นที่ 815
เกะช่างน่าสงสาร เอาเป็นว่าสงสารโตะหน่อย
Name : ying21346 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ying21346 [ IP : 182.232.123.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2559 / 09:52
# 9 : ความคิดเห็นที่ 791
เห้ยอัพแล้ว555 ความหึงมันห้ามม่ด้ายเราเข้าใจเกะ
PS.  มาพยายามด้วยกันนะ
Name : kim_undershine < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kim_undershine [ IP : 223.24.87.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2559 / 10:14
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android