กลับไปเป็นคนเดิม

อยากมีความจำสั้นเหมือนปลาทอง
อยากลองหายตัวได้เหมือนผู้วิเศษ
อยากเป็นเด็กน้อยตัวเล็กๆ
ที่ไม่ต้องรับรู้อะไรให้หนักใจ
อยากเป็นนกบินไปในฟ้ากว้าง
อยากเป็นปลาแหวกว่ายในธารใส
เป็นภมรเริงล่อบุบผาไพร
โลกทั้งใบเป็นได้ดั่งใจต้องการ
แต่ความจริงสิ่งนั้นมันคือฝัน
ไม่มีวันเป็นจริงดั่งที่หมาย
คงต้องสู้กับอุปสรรคและจิตใจ
ต้องหยัดยืนให้ได้ด้วยตนเอง

ไม่ไหวจริงๆ นี่เราเป็นบ้าอะไรเนี่ย

โมโหตัวเองที่สุด

ทำไม ?

ไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ


ไม่ได้กลัวความมืด แต่ไม่อยากอยู่ในความมืด

ทั้งๆที่ลืมตา แต่ทำไมถึงไม่เห็นแสงสว่าง

ทั้งๆมีอากาศ แต่ทำไมเหมือนหายใจไม่ออก

ทั้งๆที่ได้ยินเสียง แต่ทำไมสำเนียงช่างโศกเศร้า และว้าเหว่ จนวังเวงเช่นนั้น

ทั้งๆที่รู้ว่ารอบกายยังมีอะไรมากมายเป็นเพื่อน  แต่ทำไมกลับรู้สึกว่าตัวเองยืนอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว และอ้างว้างเช่นนี้

ทำไมหัวใจเหมือนโดนบีบอย่างรุนแรงอย่างนี้นะ
มันจะถูกบีบอีกนานไหม ?

ขอไดอารีนี้เป็นที่ระบายความรู้สึกอะไรๆสักหน่อยเถอะ

มันไม่ไหวจริงๆ

ไม่ไหวแล้วจริงๆ

พี่อัน....พี่อันเปนอะไรไปทำไมพี่อันมีอะไรถึงไม่ยอมบอกกิ๊ก กิ๊กเปนห่วงมากรุไม๊ พี่อันจ๋า ถ้าตอนนี้พี่อันขอเวลาอยู่คนเดียวสักพัก ก็ไปเหอะนะ ไปคิดอะไรให้สบายๆ เผื่ออะไรมันจะดีขึ้น แต่กิ๊กขออย่างนึงนะอย่ากลายเปนคนที่ไม่มีหัวใจ อย่ากลายเปนคนเย็นชา พี่อันจ๋า.......น้องคนนี้รักพี่อันมากนะ พี่อันต้องกลับมาเปนพี่สาวที่น่ารักของเค้าเหมือนเดิมนะ

กิ๊กจะรอจนกว่าพี่อันจะกลับมา

และแล้วก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่


แต่ทำไมความรู้สึกมันยังไม่หายไปเสียที


1 วัน ที่ผ่านมา แล้วก็ก้าวล่วงเข้าวันใหม่  ความรู้สึกหลากหลายยังคงก้าวตามมาไม่ขาดสาย

1 คืนที่ผ่านมา โทรศัพท์ที่ถูกโทรออกจำนวน  22 สาย มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย 

ทำไมนะ เวลาที่เราต้องการใครสักคนให้มานั่งฟังคนบ้าอย่างเราร้องไห้  แค่ฟังเท่านั้นโดยไม่ต้องพูดอะไรทั้งสิ้น  แล้วทำไมถึงไม่มีใครเลย

เวลาที่เราต้องการใครสักคนคอยอยู่เป็นเพื่อน ที่เราอ้างว้าง โดดเดี่ยว  ทำไมถึงมองไม่เห็นใคร

จำนวนสายโทรออกที่ไม่สมดุลกับสายโทรเข้านั้น ทำให้เรายิ่งรู้สึกเหมือนกับว่าโลกใบนี้กว้างเกินกว่าที่เราจะยืนได้เพียงคนเดียว

บางครั้งการอยู่กับตัวเองคนเดียว  มันก็ทำให้เหงามากขึ้นเหมือนกันนะ

1 คืนที่ผ่านมา เราให้เวลาตัวเองอย่างเต็มที่  น้ำตาที่ไหลแม้ไม่พรั่งพรู แต่มันก็ไหลไม่หยุด  ไม่ได้สะอื้นให้ใครเห็น แต่มันกลับสะอื้นจนจุกอยู่ข้างใน เสียงที่ถูกเก็บเงียบไม่ใครรู้ว่ากำลังร้องไห้ มันทำให้เหมือนคนจมน้ำ  

นี่นะหรือ ผลที่ได้กับการที่เราให้เวลาตัวเอง  อยู่กับตัวเองมาหนึ่งคืน

มันได้อะไรขึ้นมาบ้างนอกจากจะเพิ่มแรงกดดัน บีบคั้นหัวใจอย่างรุนแรง และความเหงาที่เย็บไปจับถึงขั้วหัวใจ จนเกือบด้านชา

ไม่หรอกมันไม่ได้ด้านชา แต่เพราะมันเย็นจะแข็ง เกินกว่าที่จะรู้สึกใดๆแล้ว

อย่างนั้นใช่ไหม๊ !!

ขอบคุณ 22 สายโทรออกที่ทำให้เราได้หลั่งน้ำตาแห่งความเสียใจขณะรอสาย แต่ไม่มีคนรับ

ขอบคุณ 2 สายโทรเข้าที่เราต้องกดทิ้งเพราะไม่อยากให้น้ำเสียงแห่งความเสียใจแสดงชัดเกินกว่าจะควบคุม

ไม่ดีเลย สำหรับคนที่เคยเข้มแข็งอย่างเราต้องมาเสียใจกับเรื่องอะไรสักอย่างที่ถึงเวลานี้ ล่วงมา 1 วัน ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

หรือมันเป็นเพราะกรรมตามสนอง ที่ค่อยๆตามทันเรามาทีละน้อย

หรือมันเป็นเพราะความเครียดและความกดดันที่สะสมหลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้น วันที่เราจะเรียกมันว่า ตราบาปแห่งชีวิต

เขากำลังมาทวงหนี้ชีวิตเรางั้นหรอ เราให้เขาจากไป เขาก็ต้องมาทำให้เราอยู่อย่างไม่มีความสุข

หรือจะเป็นอะไรอีก..............อะไรอีกที่มันทำให้เรารู้สึกแบบนี้................

เมื่อไหร่นะ ที่ความทรมานนี้จะหายไป...........

เช้าอีกแล้ว เวลามันหมุนวนเวียนอยู่อย่างนี้ไม่รู้จักเบื่อบ้างหรือไงนะ

และแล้ว..............เราก็ไม่ได้นอน.............
เรานั่งอยู่หน้าคอมติดต่อกันเป็นเวลา 12 ชั่วโมงพอดี

อืม....แล้วเราได้อะไรขึ้นมาบ้างรึยังนะ ?

กำลังจะค่ำมืดดึกดื่นอีกแล้ว  ............. 

ทำไมเวลามันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาบ้างเลยนะ ............

หัวเราะกับเพื่อน ก็แค่เพียงชั่วครู่
แล้วก็กลับมานั่งซึมกระทืออยู่ในมุมเก่าเหมือนเดิม

เฮ้อ...................................อยากกลับไปหาพ่อกับแม่จัง.......

น้องอันเป็นอะไรคะ อย่าคิดมากนะคะ รู้ไหมยังมีอีกหลายคนที่เป็นห่วงน้องมากนะ อย่าคิดมาก ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามที่เข้ามาทำให้น้องสาวพี่เป็นแบบนี้ พี่ขอให้ อันดา เข้าแข็งเข้าไว้ สู้กับมัน วันนี้เศร้า พรุ่งนี้จงยิ้ม แล้วชีวิตของเราจะมีความสุขขึ้น อย่าหายไปนานนะคะ รอน้องกลับมาอยู่นะ  จงทำตัวให้เหมือน ทะเลอันดามัน ที่เยือกเย็น  ไม่ไหวต่อ อุปสรรค หรือเหตุการณ์ใด  ถ้ามรพรอันใดที่ขอได้ พี่ขอให้น้องสาวพี่กลับมาเป็น อันดา ที่ร่าเริง เหมือนเดิม

ไม่รู้หรอกนะว่าอันเป็นอะไร แต่อยากให้รู้ไว้ว่าเพื่อนคนนี้พร้อมจะรับฟังและอยู่เคียงข้างอันเสมอ ถ้าอันคิดว่าอยู่กับตัวเองสักพักแล้วมันจะดีขึ้นอันก็ทำแบบนั้นเถอะ แต่หากอยากระบาย อยากร้องไห้ ให้คนๆหนึ่งฟัง โทรมาได้ตลอดเวลา เพื่อนคนนี้พร้อมที่จะเป็นคนที่ช่วยแบ่งเบาสื่งที่หนักอึ้งในหัวใจอันให้เบาบางลง ไม่ต้องเกรงใจ เว้นซะแต่ว่าอันจะไม่เห็นว่าพัตเป็นเพื่อนอันก็เท่านั้นเอง อยากให้อันกลับมาสดใส เฮฮา ร่าเริงเหมือนเดิม อยากให้อันรู้ไว้ว่าเพื่อนคนนี้เป็นห่วงอันมากนะ ถ้าคิดว่าไม่มีใครรับฟัง ลองหันมาทางนี้สิ รักอันมากนะ

พี่อันเป็นอะไร....