บทกวีของนางฟ้าสีน้ำเงิน

ตอนที่ 13 : เสียงสะอื้นในคืนเหมันต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    18 พ.ค. 59

เสียงสะอื้นในคืนเหมันต์
นามปากกา กุหลาบน้ำเงิน
ขออุิทิศแด่ชายผู้ทิ้งฉันลำพังในเวิ้งแห่งลมหนาวอันสุดทรมาน








   ณ คืนหนาว ดาวลับหาย คล้ายชังข้า
ลมแผ่วมา ดังว่า จะฆ่าฉัน
หยันน้ำตา กรีดวิญญา เย้ยชีวัน
เหยียบย่ำกัน เเล้วปลิดชีพ มาลิ้มลอง

ดังอ้อมแขน ความหนาว ในราวป่า
โอบกอดข้า ณ ราตรี สีดำหมอง
ดังลำนำ แห่งน้ำตา นั้นไหลนอง
ฉุดข้าลง สู่ครรลอง แห่งวิญญาณ

เสียงสะอื้น ดังเอื่อยเหงา ในคืนเงียบ
เท้าข้าเหยียบ ย่ำน้ำตา พาสะท้าน
ดวงตาเหม่อ ลอยไกล ใจร้าวราน
เสียงเพรียกขาน ครั้งสุดท้ายไร้คนยิน

มือไขว่คว้า ควานหา อย่างเหนื่อยล้า
ม่านมายา สีราตรี ปกคลุมสิ้น
ร่างฉันนั้น พลันล้มลง น้ำตาริน
กลับคืนถิ่น ที่ความตาย ต่างอวยพร


http://image.dek-d.com/23/927491/105053070



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #56 ศตวรรษ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 20:56
    เพราะมากๆครับผมชอบมากเลย เป็นกำลังใจให้ครับ
    #56
    0
  2. #28 Girl from the Underground (@wan-and-dragon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:45
    ชอบบทนี้มากเลยค่ะพี่ซิน ><
    #28
    0
  3. #11 MoMoKunG (@thavin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2555 / 17:48

                สวัสดีท่านอาจารย์ และแล้วท่านก็ตามรอยจนมาพบการบ้านของข้าพเจ้าจนได้

                เหตุผลที่ข้าเลือก 'เสียงสะอื้นในคืนเหมันต์' ก็เพราะเป็นบทกลอนที่ผู้ประพันธ์พยายามสื่อให้เห็นถึงความห่วงหาอาลัยในชายผู้เป็นที่รักของหญิงสาวคนหนึ่งที่เฝ้ารอเขาในคืนเหมันต์อันหนาวเหน็บและเงียบเชียบ สะอื้นไห้ท่ามกลางลมหนาวที่เกาะกุมร่างกาย และความอาลัยคนรักที่กัดกินหัวใจ ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้า ข้าพเจ้าสงสารหญิงสาวผู้นั้นยิ่งนัก 

    ณ คืนหนาวดาวลับหายคล้ายชิงชัง        เมฆบดบังในราตรีที่เศร้าหมอง

    ลมราตรีพัดพริ้วมาไม่เป็นรอง                               น้ำตานองหน้าท่านในราตรี

    อ้อมแขนคืนเหมันต์ร่วมโอบกอด             รำพึงพลอดคนรักมิผละหนี

    ใจทุกข์ตรมขื่นขมระทมมี                                       โอ้คนดีอย่าสิ้นหวังจงเฝ้ารอ

    อาลัยรักยิ่งนักในคืนเงียบ                            ช่างเงียบเชียบมีเพียงเสียงสะอื้นหนอ

    ความร้าวรานปวดร้าวร่วมถักทอ                          เสียงเพรียกคลอมีเพียงข้าที่ยลยิน

    คนรักท่านลาลับมิกลับหวน                       ดั่งโซ่ตรวนคล้องท่านให้สุขสิ้น

     เมื่อไขว่คว้าแล้วท่านทุกข์น้ำตาริน                      จงคืนถิ่นจงปล่อยวางข้าอวยพร 



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 มีนาคม 2555 / 17:51
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 24 มีนาคม 2555 / 17:51
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 24 มีนาคม 2555 / 18:07
    แก้ไขครั้งที่ 4 เมื่อ 24 มีนาคม 2555 / 18:06
    แก้ไขครั้งที่ 5 เมื่อ 24 มีนาคม 2555 / 18:06
    แก้ไขครั้งที่ 6 เมื่อ 2 เมษายน 2555 / 17:21
    #11
    0