บทกวีของนางฟ้าสีน้ำเงิน

ตอนที่ 32 : ข้าชินชา ขอหลงเพียงมายา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 พ.ค. 59

 
 
ข้าชินชา ขอหลงเพียงมายา
นามปากกา กุหลาบน้ำเงิน
ขออุทิศแด่ข้า ผู้เสียน้ำตานับไม่ถ้วน




๐ กุหลาบลืม รสรัก เคยเร่าร้อน
ใครเว้าวอน มิหวั่นใหว ไร้ปรารถนา
เคยเจ็บนัก จึงชักเห็น เป็นชินชา
ใจของข้า ขึงกำแพง ขึ้นกีดกัน
 
๐ ครั้นหมดเเรง ไร้หวัง รักพังสิ้น
จึงถวิล วาดภาพ อย่างพาฝัน
เป็นมายา ข้ากอดไว้ ใต้เงาจันทร์
สุริยัน เหยียบฟ้า จึงลืมตา
 
๐ มีเพียงเขา ห่มข้าไว้ ในภาพฝัน
ดวงตะวัน สิพรากไป ใจผวา
ไร้ตัวตน ตรมใจเพ้อ เพียงมายา
โอ้อกข้า ขมขื่น เเต่ชื่นใจ


 
 


 

  http://image.dek-d.com/23/927491/105053070
 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #33 ความเชื่อใจในสิ่งที่หลอกลวง (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 21:26
    หากความรักคือขนมหวาน ยิ่งหอมหวานและสร้างความสุขให้เรามากเพียงใด หากความเป็นจริงแล้วความหอมหวานนั้น กลับสามารถทำลายเราได้จวนเจียนแทบขาดใจ
    #33
    0
  2. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:49
    ใช่ค่ะ บางทีเราก็มีความสุข เเค่อยู่ในความฝันพวกนั้น
    #27
    0
  3. #26 Nyx (@nonpatch) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 09:03
    เคยถามตัวเองเหมือนกันครับ  ว่าทำไมจึงเหนี่ยวรั้งกระทั่งฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงไว้

    แต่กลับได้คำตอบในใจว่า

    "เพราะความรัก  ความฝัน  และความหวังของฉัน  มันหลงเหลืออยู่เท่านั้นจริง ๆ"
    #26
    0