ผู้ช่วยนางร้ายคนนี้จะไม่ยอมตายง่ายๆหรอกนะคะ

ตอนที่ 6 : ทำตัวเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 491 ครั้ง
    30 ต.ค. 61

    ทำตัวเอง

     เมื่อฉัน เอ็ดมันและเบรฟมาถึงปราสาทก็มีคนกลุ่มนึงมาต้อนรับพวกเรา ฉันมองหาท่านพ่อท่านท่านแม่ของฉันในกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างมีความหวัง แต่ฉันกลับไม่เจอคนที่ฉันพอจะรู้จักบ้างเลย นี่คืนนี้ฉันต้องนอนที่นี่จริงๆสินะ หรือฉันจะขอกลับไปเลยดี

“ลูกรักของแม่ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่มั้ย แม่ขอโทษเจ้าด้วยนะที่ปล่อยให้เจ้าองค์รักษ์ทรยศนั่นลักพาตัวเจ้าไปได้”

“กระหม่อมไม่เป็นไรครับเสด็จแม่ เสด็จแม่ทรงไม่ต้องขอโทษหรอก ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดเลยคนที่ผิดคือเจ้าคนทรยศนั่นต่างหากพะยะค่ะ”

“ในวังวุ่นวายกันมากเลยตอนเจ้าหายไป พ่อดีจริงๆที่เจ้าไม่เป็นอะไรนะเอ็ดมัน”

บรรยากาศแบบนี้มันช่างซาบซึ้งจริงๆเลย พ่อ แม่ ลูกได้เจอกันหลังจากที่ผ่านเรื่องร้ายๆกันมา แต่จะดีกว่านี้ถ้าท่านพ่อท่านแม่ฉันอยู่ด้วย โฮ… ฉันได้แต่ยืนนิ่งๆดูพวกเขาแสดงความห่วงใยกันโดยมีเบรฟคู่หูของฉันยืนรอข้างๆเป็นเพื่อนฉันเงียบๆ ไม่นานหลังจากนั้นท่านราชา ท่านราชินีและเอ็ดมันก็เดินมาทำความรู้จักกับฉัน

“นี่คือคนที่กระหม่อมบอกเสด็จพ่อไง คนที่ช่วยกระหม่อมเอาไว้จากเจ้าคนทรยศนั่นไงพะยะค่ะ”

“ขอบคุณเจ้าจริงๆนะ ที่ช่วยโพระอรสของพวกข้าเอาไว้”

“หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่ช่วยองค์ชายเอ็ดมันนิดเดียวเท่านั้น แต่เป็นองค์ชายเอ็ดมันต่างหากที่ช่วยหม่อมฉันกับตัวองค์ชายเองเพคะ”

“เจ้าถ่อมตนเกินไปแล้วเท่าที่ข้าได้ฟังมาจากพระโอรสของข้าถ้าหากไม่มีเจ้า พระโอรสของพวกเราก็คงโดนจับไปเรียกค่าไถ่แล้ว”

“จะว่าไปแล้วเจ้าชื่ออะไรล่ะ แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้ไปช่วยพระโอรสข้าด้วยตัวคนเดียวแบบนี้บิดามารดาเจ้าล่ะจ๊ะ”

“หม่อมฉันชื่อลอเรน อีเมอร์ตันบุตรสาวของท่านเอิร์ลอาร์เทอร์ อีเมอร์ตัน และที่กระหม่อมไปช่วยองค์ชายเอ็ดมันเพียงคนเดียวเพราะว่าหม่อมฉันได้พลัดหลงกับมารดาของหม่อมฉัน ส่วนนี่คืออสูรเวทย์มนต์ที่มาช่วยให้พวกหม่อมฉันรอดพ้นภัยอันตรายมาได้เพคะ”

หลังจากที่ฉันแนะนำตัวเองกับเบรฟ ฉันกับท่านราชาคุยอะไรกันนิดหน่อยว่าจะให้ฉันกลับคฤหาสน์เพราะป่านนี้ท่านพ่อท่านแม่ฉันคงเป็นห่วงแย่แล้ว หรือจะให้ฉันนอนที่นี่ซักคืนก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับ กลับเลยสิคะท่านราชา!

“งั้นเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะหนูลอเรน”

“งั้นหม่อมฉันว่-”

“กระหม่อมว่าเสด็จพ่อให้นางพักที่นี่ก่อนดีมั้ยพะยะค่ะ นางน่าจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางและการต่อสู้ที่ผ่านมา อีกอย่างนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย จะให้นางกลับไปโดยไม่ตอบแทนอะไรก็คงจะแล้งน้ำใจกับคนที่เพิ่งช่วยกระหม่อมมากเกินไป”

“นั่นสินะ ยังไงหนูลอเรนก็ยังเด็กอยู่แถมยังมีพระคุณกับพระโอรสข้าด้วย งั้นคืนนี้เจ้านอนที่ปราสาทนี้ก่อนล่ะกัน เดี๋ยวข้าให้คนเตรียมห้องไว้ให้”

“หม่อมฉันมิกล้ารบกวนพระองค์หรอกเพคะ หม่อมฉันมีสัตว์เลี้ยงมาด้วยคงจะให้ทิ้งไว้ตรงนี้คงจะไม่ได้ อีกอย่างหม่อมฉันไม่อยากทำให้ท่านพ่อท่านแม่ของหม่อมฉันเป็นห่วงด้วยเพคะ”

ฉันที่กำลังรวบรวมเหตุผลร้อยพันแปดมาอ้างเพื่อที่จะได้กลับบ้านเลย จากตอนแรกที่ฉันเกือบจะได้กลับบ้านแล้วแต่เอ็ดมันดันพูดขัดฉันขึ้นมาซะก่อน นี่จะให้นอนที่นี่ให้ได้ใช่มั้ยห๊ะเอ็ดมัน!

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าเอาสัตว์เลี้ยงของเจ้าเข้าไปนอนด้วยกันได้ เพราะมันก็มีพระคุณเหมือนกัน ส่วนเรื่องบิดามารดาเจ้าเดี๋ยวข้าส่งคนไปบอกให้บิดามารดาเจ้าเองว่าเจ้าปลอดภัยแล้ว ที่สำคัญอย่างน้อยให้พวกข้าตอบแทนที่เจ้าช่วยพระโอรสข้าไว้ด้วยเถอะนะหนูลอเรน”

“...ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันก็ขอรบกวนท่านด้วยนะเพคะ”

และนั่นก็คือคำตอบของฉัน หลังจากถูกพูดแบบนั้นจากท่านราชา ใครมันจะไปปฏิเสธกันได้ล่ะคำขอพระราชาเลยนะ


เมื่อฉันตกลงที่จะพักที่นี่คืนนี้ฉันก็ถูกพาตัวไปอาบน้ำแต่งตัวให้สะอาดสะอ้านและไปทานข้าวพร้อมกับท่านราชา ท่านราชินีและเอ็ดมัน แล้วถูกพามาที่ห้องนอนเพื่อเตรียมเข้านอน ช่างเป็นวันที่ยาวนานจริงๆเลยนะวันนี้

“นี่คุณลอเรน วันนี้ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยผมเอาไว้”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดิฉันเต็มใจช่วยท่านด้วย”

“อืม...งั้นราตรีสวัสดิ์นะลอเรน พรุ่งนี้เจอกัน”

หลังจากที่ฉันกำลังจะเข้าห้องนอนเอ็ดมันก็มาขอบคุณฉันอีกรอบฉัน จึงรับคำขอบคุณเขาเอาไว้ก่อนยิ้มให้อย่างจริงใจ แต่เอ็ดมันกลับหน้าแดงและหลบตาฉันก่อนจะบอกลาฉัน ก่อนรีบเดินไปโดยไม่ทันให้ฉันบอกลากลับ…….ชัดเลย! ฉันปักธงเอ็ดมันไปแล้ว นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!! พังหมดแล้วแผนของฉัน


     หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดในวันนี้ไม่ว่าจะเรื่องลักพาตัว เรื่องที่อสูรมายามาช่วยฉันหรือเรื่องที่ฉันเผลอไปปักธงเอ็ดมัน ฉันก็ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือที่จะคิดอะไรอีกแล้ว ค่อยคิดล่ะกันว่าพรุ่งนี้จะเอายังไงดี วันนี้ฉันไม่ไหวแล้ว

“ฝันดีนะเบรฟ”

ฉันเดินไปลูบหัวเบรฟพร้อมบอกลากับมันก่อนที่ฉันจะนอน มันหลับตาก่อนจะล่มตัวลงนอนที่พรมในห้อง ฉันจึงเดินไปที่เตียงเพื่อเตรียมจะเข้านอนเช่นกัน ไม่นานเมื่อฉันลงนอนสติของฉันก็ค่อยๆหายไปก่อนที่ฉันจะเข้าสู่ห้วงนิทรา


ฟืด!!

ระหว่างที่ฉันนอนอยู่ฉันก็รู้สึกมีอะไรบางอย่างมาถูที่หน้าฉันจนฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็นเบรฟนั้นเองที่มาปลุกฉัน อา...เช้าแล้วสินะเมื่อคืนหลับสบายชะมัดเลย

“ฮ้าว….อรุณสวัสดิ์นะเบรฟ กี่โมงแล้วเนี่ย”

ฉันทักท้ายเบรฟที่มาปลุกฉันแต่เช้า ก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วมาจัดห้องเก็บกวาดอะไรให้เหมือนเดิม จากนั้นฉันกับเบรฟถึงค่อยออกมาจากห้องและเดินไปที่ห้องทานอาหารที่เมื่อวานฉันมาทานมื้อเย็นที่นี่ วันนี้ฉันจะได้กลับคฤหาสน์แล้วสินะ คิดถึงบ้านจังเลยแหะ ตอนนี้ท่านพ่อท่านแม่จะเป็นยังบ้างนะ คงทำให้เป็นห่วงแน่ๆเลย

แอ๊ด….

เมื่อฉันเปิดประตูห้องทานอาหารออก ก็พบว่าเหล่าเมดกำลังวุ่นกับการจัดโต๊ะอาหาร นี่ฉันตื่นเร็วไปรึเปล่านะ

“อ้าว! อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านลอเรน ตื่นเช้าจังเลยนะคะ ต้องขออภัยด้วยนะคะ ตอนนี้พวกดิฉันยังไม่ได้เตรียมมื้อเช้าให้ท่านเลย”

“ไม่เป็นไรคะ หนูแค่ไม่รู้จะทำะไรเลยมาที่ห้องนี้เฉยๆ คุณสาวใช้ไม่ต้องรีบก็ได้นะคะ หนูยังไม่หิวเลย”

หนึ่งในเมดเหล่านั้นเมื่อเห็นฉันก็มาทักทายฉันแล้วกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ฉันกับเบรฟจึงไปนั่งรอแถวๆที่เหล่าเมดจัดเสร็จแล้วจะได้ไม่เกะกะการทำงานของเหล่าเมด ตอนนี้ฉันว่างมากจนได้เวลามาทบทวนตัวเองอีกรอบจากเหตุการณ์เมื่อวานว่าฉันทำอะไรลงไปบ้าง อย่างแรกฉันช่วยเอ็ดมันได้สำเร็จตอนนี้ทั้งเอ็ดมันและท่านราชินีปลอดภัยหายห่วง ส่วนเจ้าองค์รักษ์นั่นคงทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว อย่างต่อมาคือเรื่องของเบรฟ มันมาช่วยฉันแต่ฉันยังสงสัยว่ามันจะมาช่วยฉันทำไม จะบอกว่าพลังเวทย์ฉันจะตื่นแล้วก็ไม่น่าใช่เพราะถ้าฉันใช้พลังเวทย์จริง เบรฟก็น่าจะกลับไปในที่ของมันตามหลักของการอัญเชิญอสูรตั้งแต่แรกแล้ว หรือว่าเบรฟมันแค่ถูกชะตากับฉันเฉยๆกันนะ ฉันหันไปมองเบรฟรอบนึง มันก็มองฉันกลับ อา..จริงๆแล้วฉันก็ถูกใจมันเหมือนกันนะแม้มันจะไม่ได้ดูเก่งกาจหรืออาจจะเป็นแค่อสูรระดับต่ำ แต่มันก็ดูฉลาดเรียบร้อย ไม่ร้องโวยวาย เชื่อฟังคำสั่ง ไม่เหมือนอสูรทั่วไปที่ค่อนข้างควบคุมยาก ฉะนั้นฉันค่อนข้างโอเคกับเบรฟมากเลยทีเดียว เหลืออย่างสุดท้ายคือการที่ฉันเผลอไปปักธงเอ็ดมันนี่แหละ แค่คิดก็เห็นหายนะในอนาคตอันใกล้นี้ซะแล้ว เฮ้อ...ทำไมนะเหรอก็เพราะว่าฉันที่เคยเล่นทุกรูทในเกมนี้มาหมดแล้ว ฉันเลยรู้ว่าในเกมมีเนื้อหายังไงถ้าฉันจีบพวกพระเอกแต่ละคนสำเร็จ ฉันถึงเลือกที่จะสร้างความสัมพันธ์แบบเพื่อนแทน ก็เพราะถ้าฉันเลือกที่จะจีบพวกพระเอกมันจะทำให้ฉันต้องเจอกับหายนะจากแต่ละคน ใช่ ถ้าฉันเลือกจีบจริงๆ มันก็จะเป็นต้นเหตุของเรื่องมากมายไม่ว่าจะสงครามระหว่างอาณาจักร การแย่งชิงบัลลังก์ หรืออะไรที่แย่พอๆกัน ที่ล่วนแล้วแต่เกิดขึ้นมาจากที่นางเอกของเกมไปจีบตัวละครต่างๆแล้วเกิดเลือกคำตอบผิดทั้งนั้น ดังนั้นฉังจึงพยายามไม่จีบพวกพระเอกแบบในเกมเพราะฉันเองก็ไม่ใช่นางเอก ฉันจึงไม่แน่ใจว่าผลทที่ตามมามันจะแย่กว่าเดิมรึเปล่า และฉันก็จำบางคำตอบที่มีผลต่อเหตุการณ์เหล่านี้ไม่ได้แล้วด้วย แต่ก็นะในเมื่อตอนนี้ฉันปักธงเอ็ดมันไปแล้ว ฉังคงต้องยอมรับชะตากรรมที่จะตามมานั่นแหละ หรือไม่ฉันก็ทำตัวเฉยๆต่อไปจนธงที่ฉันปักไว้อาจจะหายไป จนเขาอาจจะไปชอบคนอื่นก็ได้ เฮ้อ..ไม่น่าพลาดเลยฉันกลายเป็นเรื่องใหญ่เลยนะเนี่ย....เอาน่า อย่างน้อยถือว่าเป็นประสบการณ์ ครั้งหน้าถ้าฉันเจอพวกพระเอกคนอื่นฉันคงต้องระวังการแสดงออกของฉันมากกว่าเดิมซะหน่อยแล้ว ไม่งั้นมีหวังได้ไปปักธงคนอื่นเพิ่มแหงเลย

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณลอเรน ตื่นเช้าจังเลยนะครับ”

“อรุณสวัสดิ์เช่นกันค่ะองค์ชายเอ็ดมัน”

“วันนี้เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ติดธุระนะครับ คงมาทานมื้อเช้าพร้อมกับพวกเราไม่ได้ เราทานกันก่อนเลยเถอะครับ”

หลังจากที่ฉันนั่งคิดอะไรคนเดียวจนไม่ได้สังเกตว่าโต๊ะอาหารได้จัดเสร็จแล้ว จนกระทั่งเอ็ดมันมาทักฉัน พวกเราก็ทานมื้อเช้ากันแค่สองคน ตอนที่พวกเราทานมื้อเช้ากันฉันกับเอ็ดมันก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก พวกเรากลับมาคุยกันแบบปกติ เขาไม่ได้มีท่าทางแตกต่างจากเดิมบางทีฉันอาจจะคิดมากไปเองเรื่องที่ฉันปักธงก็ได้มั้ง เมื่อพวกเราทานจนอิ่มแล้วเอ็ดมันก็มาส่งฉันที่หน้าปราสาทก่อนที่ฉันจะกลับคฤหาสน์

“ไว้ว่างๆผมจะส่งจดหมายไปคุยกับคุณนะครับ ลาก่อนขอให้โชคดีนะครับคุณลอเรน

“ค่ะ แล้วดิฉันจะตอบจดหมายคุณกลับไปนะคะ ลาก่อนค่ะ”

ปึง! ฮี้!!

เมื่อฉันกับเอ็ดมันบอกลากันเสร็จ เอ็ดมันก็บอกกับฉันว่าจะเขียนจดหมายมาหาฉัน มันทำให้ฉันได้แค่ตอบตกลงว่าจะตอบจดหมายเขากลับไปเท่านั้น พลางคิดว่าที่ฉันปักธงเขาไปมันคือเรื่องจริงใช่เรื่องจริง โฮ่...ให้ตายเถอะ!! ฉันว่าฉันคงจะเอาธงของฉันออกจากเอ็ดมันไม่ได้ง่ายๆแล้วล่ะ ฮือ…..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 491 ครั้ง

219 ความคิดเห็น

  1. #183 piace_dumped (@piace_dumped) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 16:37

    ชอบที่นางเอกรู้ตัวว่าปักธงไปแล้วอ่ะ
    #183
    1
    • #183-1 zanon (@sinr) (จากตอนที่ 6)
      29 ตุลาคม 2561 / 22:07
      คนที่เล่นเกมมาแล้วก็ต้องรู้สิ555
      #183-1
  2. #81 กว่าจะเช้า (@my-chummy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 21:55
    ติดตามมม สนุกมากค่ะ
    #81
    1
    • #81-1 zanon (@sinr) (จากตอนที่ 6)
      25 มีนาคม 2561 / 22:49
      ขอบคุณมากนะคะที่ติดตามนิยายเรื่องนี้
      #81-1
  3. #3 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 00:23
    เหรอ พิมพ์อย่างนี้นะคะ มักจะอยู่ท้ายประโยคคำถาม ส่วนคำว่าหรอเป็นภาษาปากที่นิยมใช้กันค่ะ แต่ถ้าตามความหมายจริงๆแล้ว หรอ คือการกร่อนค่ะ
    #3
    1
    • #3-1 zanon (@sinr) (จากตอนที่ 6)
      3 มีนาคม 2561 / 08:13
      ขอบคุณ.มากนะไว้จะแก้ไขให้นะคะ
      #3-1