คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Cage (ç) Cage (กรง) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นภาพี่ชายคนโต เมฆาน้องชายคนเล็ก
ในชีวิตวัยเรียนมัธยมปลายของเมฆาเกิดเหตุการณ์ที่หน้าเศร้าขึ้นนั้นคือพ่อแม่ของพวกเค้าตายในอุบัติเหตุทางรถยนต์
พวกเค้าจึงอยู่กันเองแค่สองคน เมื่อพ่อแลัแม่ตายพวกเค้าก็ไม่รู้จะหาเงินจากที่ไหนแต่นภาเป็นลูกคนโตจึงได้ขึ้นไปบริหาร
กิจการแทนพ่อที่เสียไปเค้าจึงมีรายได้จากบริษัท แต่เมฆาซึ่งยังเรียนอยู่และไม่ได้ทำงานจึงไม่มีราบได้ วันหนึ่งนภาได้มีขอเสนอ
ที่ทำให้เมฆามีรายๆด้ขึ้นมาแลัเมฆาจะเลือกเช่นไร???

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 เม.ย. 57 / 22:26


ในปีสุดท้ายของชีวิตเด็กม.ปลายของผมได้เกิดเหตุการณ์ที่หน้าสลดขึ้น นั่นคือเหตุการณ์ที่พ่อแม่ของผมตายไป
"ฮือ...ฮึก...ฮือ.."
"เมฆา...ไม่เป็นไรนะ เธอยังมีพี่อยู่ทั้งคน" พี่นภาเดินมาโอบไหล่ผมเพื่อปลอบใจ
"ฮึก..ฮือ..พี่ฮะ" ผมโผลเข้ากอดพี่ชายผม

เป็นเวลาสามปีแล้วสินะที่พี่นภารับเรามาอยู่ด้วย พี่ที่อายุห่างกันแปดปี

"ผมกลับมาแล้วฮะ" ผมเปิดประตูบ้านเข้าไปก็เจอกับรองเท้าของเค้า
"พี่นภากลับมาแล้วเหรอ"
"พี่นภา ?" ผมเปิดประตูห้องนั่งเล่นเข้าไปก็เห็นร่างของพี่ชายของผมนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่
"โอ้...ยินดีต้อนรับกลับบ้าน เมฆา" พี่นภาหันมายิ้มให้ผมก่อนจะกล่าวต้อนรับ
 ผมเดินเข้าไปหาพี่นภาก่อนจะถาม "พี่กลับมาเร็วนะฮะวันนี้ พี่ทานอะไรรึยัง?"
"ยัง" พี่ตอบผมสั้นๆ
"งั้นผมจะรีบไปทำอาหารเย็นเดี๋ยวนี้แหละ วันนี้มีสตูอาจจะใช้เวลาหน่อยนะฮะ แต่..." ผมยังพูดไม่ทันจบพี่นภาก็พูดแทรกขึ้นมา
"...ลืมมันเถอะ" พี่พูดก่อนจะจับมือผมแล้วดึงมือผมเอาไว้
พี่ดึงผมต่ำลงเพื่อกระซิบข้างหูผม "มื้อเย็นค่อยกินทีหลังก็ได้"
"ตรงนี้?"
"ไม่ได้เหรอ?"
"ผมไม่ถือหรอก แต่...ผมอยากถอดชุดผมออกก่อนผมไม่อยากให้ชุดผมเปื้อน"
"งั้น...ก็ถอดออกสิ"

     ตั้งแต่เราย้ายมาอยู่ด้วยกัน เราก็เลิกทำตัวเหมือนอย่างที่พี่น้องปกติเค้าทำกัน
"มันไม่มีสมบัติอะไรเหลืออยู่ที่นี้เลย เรามีเงินเดือนของพี่ก็พอที่จะอยู่ได้ ส่วนเรื่องค้าเทรมของเธอไม่เป็นปัญหาเหมือนกัน
เธอสามารถเรียนต่อไปเลื้อยๆจนถึงมหาลัย ส่วนเบี้ยเลี้ยงเธออยากได้เท่าไหร่ เมฆา"
"เอ๋...?"
"บอกพี่มาสิ" 
"ม..มันไม่เป็นไรฮะ เท่าไหร่ก็ได้ ยังไงก็ตามแต่ที่พี่จะให้ผ..."
"พี่ไม่คิดจะให้เงินเธอโดยที่ไม่มีอะไรตอบแทนเลยนะ...เมฆาเธอทำอะไรได้บ้าง" พี่นภาพูดก่อนจะเอามือมาจับที่ค้างของผมให้เงยขึ้นมองหน้าพี่
"อ่ะ...ทำอาหารมั่งนะ ผมยังไม่เคยทำมาก่อนแต่ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด เพราะงั้น..."
"แต่อาหารนั่นเธอก็ต้องกินเหมือนกันนะ อะไรที่เธอสามารถทำได้เพื่อแลกกับเบี้ยเลี้ยงน่ะ?"
   นั่นคือจุดเริ่มต้องที่ผมเริ่มคิดว่ามันมีบางอย่างที่ผิดปกติ
"ผ...ผมไม่ต้องการเบี้ยเลี้ยง!!!ผมจะทำงานพิเศษหรืออะไรซักอย่างด้วยตัวของผมเอ..." ผมพยายามลุกหนีแต่ก็โดนพี่จับข้อมือไว้
"เธอคิดได้เร็วดีนิ เธอไม่ใช่เด็กเหมือนที่พี่คิดไว้แล้ว เมฆา...พี่จะถามเธออีกครั้งนะ ถ้าเธอต้องการเบี้ยเลี้ยงอะไรที่เธอทำได้"

"อ่ะ...ฮึก..."
"ดีเมฆา เธอดีขึ้นมากเลยนะ ก็มันผ่านมาตั้งสามปีแล้วนิ"
"อื้อ...."
   พี่ชายที่อ่อนโยนของผมได้แตกสลายไปแล้ว
   หน้าต่างนี้เหมือนกับตอนนั้นครั้งแรกของผมที่พี่ทำแบบนี้กับผม มันช่างเหมือนกับกรงที่ขังผมไว้
   ในการทำแบบนี้ผมจะได้ครั้งละ 20000 และผมจะได้ค้าเลี้ยงดูเดือนละ 30000 จึงพอตอการใช่ชีวิตอย่างไม่มีปัญหาอะไร
  
  เมื่อผมเรียนจบเมื่อไหร่ ผมจะออกไปอยู่คนเดียว
  อีกแค่สามเดือนก่อนจะเรียนจบ ผมต้องเริ่มหาอพาร์ทเมนท์ที่ไหนซักแห่ง โดยที่ไม่ให้ใครรู้
  อีกสามเดือน จากนั้นลาก่อน


"อืม อาหารที่เธอทำมันอร่อยจริงๆ" พี่พูดก่อนจะตักอาหารเข้าปาก
"มันเป็นสิ่งที่แม่มักจะทำให้เรากินน่ะ"
"จริงเหรอ?"
"พี่จำไม่ได้เลยเหรอ?" ผมถามอย่างสงสัยเพราะพี่ก็กินอาหารฝีมือแม่ออกจะบ่อย
"ไม่ใช่ว่าพี่จำไม่ได้หรอกแต่พี่ไม่รู้ต่างหากล่ะ แม่มักจะนั่งดูละครตอนที่พี่กลับมาบ้านแล้วน่ะ"
"พูดถึงเรื่องนี้ พี่อยู่คนเดียวหลังจากที่พี่เข้ามหาลัยใช่ไหม ดังนั้นพี่ก็สามารถทำอาหารและอื่นๆ?"
"ก็เป็นเรื่องธรรมดา ใช่" พี่ตอบอย่างไม่คิดอะไรมาก
"ถ้าเป็นอย่างนั้นแทนที่พี่จะต้องทนกินอาหารฝีมือแย่ๆของผม พี่ก็หน้าจะลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง..." ผมพูดยังไม่ทันจบพี่ก็
พูดแทรกขึ้นมาก่อน
"ไม่ พี่อยากกินสิ่งที่เธอเป็นคนทำ พี่ออกจากบ้านตอนอายุสิบแปดก็หมายความว่าเราอยู่ด้วยกันมาสิบปี เรามีความทรงจำ
ที่อยู่ด้วยกันน้อยเหลือเกินนะ"
"ด้วยความต่างระหว่างอายุถึงแปดปีทำให้มีความต่างในการใช้ชีวิตเหมือนกันสินะ ผมว่า"
"ก็คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะมั้ง" พี่พูดอย่างง่ายๆพร้อมจิบชาไปด้วย
"นั้นคือเหตุผลว่าทำไมพี่ถึงสร้างความทรงจำให้มากๆตลอดสามปีที่ผ่านมาไง" เมื่อนภาพูดเช่นนั้นจึงทำให้เมฆาเขินและหน้าแดง
"พี่สนุกมากที่ได้เล่นกับเธอนะ เมฆา ขอบคุณสำหรับอาหารนะ" พี่พูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องของพี่ไป
"สำหรับพี่มันอาจจะเป็นแค่เกม แต่มันไม่เห็นจำเป็นจะต้องเป็นผมนิ พี่บ้า...สามเดือน...อีกเแค่สามเดือนเท่านั้น"
   ผมอยากรู้ว่าพี่จะมีปฏิกิริยายังไงถ้าผมย้ายออกไปกระทันหัน 
"บ้าเอ้ย..."
 
ในขณะที่เมฆากำลังนึกอยู่นั้นนภาที่อยู่ในห้องของตัวเองก็กำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เมฆา..เมฆา?" นภาเคาะประตูก่อนที่จะเดินเข้ามาในห้องของเมฆาและพยายามปลุกเมฆาที่กำลังจะหลับอยู่บนเตียง
"...มีอะไรฮะ...ผมพยายามจะหลับอยู่แล้วนะ"
"มีบางอย่างที่พี่ลืมบอกเธอไป พี่ต้องเดินทางไปทำธุรกิจพรุ่งนี้และจะไม่กลับมาซักระยะนะ"
"อืมมมม..."
"เธอจะไม่เป็นไรถ้าอยู่คนเดียวใช่ไหม เมฆา?"
"แน่นอนอยู่แล้ว" ผมพูดก่อนที่พี่จะก้มลงมาจูบที่หน้าผากของผม
"ราตรีสวัสดิ์นะ เมฆา" แล้วผมก็หลับไปพร้อมกับสัมผัสสุดท้ายของพี่..
  พี่แตกต่างไปจากทุกที ผมว่าพี่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย แต่ผมรู้สึกโล่งใจที่ได้ยินว่าพี่จะไม่กลับบ้านซักระยะและผมก็ไม่ได้เห็นพี่ออกจากบ้านในตอนเช้า
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
"ผมกลับมาแล้วฮะ" แต่ผมก็ไม่เจอใครในบ้านเลย
"...อะไร พี่ยังไม่กลับมาอีกเหรอ? นี้มันก็ผ่านไปตั้งอาทิตย์นึงแล้วนะ แต่พี่ก็พูดนี่ว่าจะไม่อยู่ซักระยะ"
เมื่อสองอาทิตย์ผ่านไป
 ผมควรจะทำยังไงดี ทำไมพี่ไม่กลับบ้านซักทีล่ะ? หรืออันที่จริงทำไมพี่ไม่โทรมาหาบ้าง? หรือผมควรจะลองโทรไปที่บริษัทของพี่ดี?
อ่ะ...ผมไม่รู้ชื่อบริษัทพี่ซักหน่อย โทรศัพท์ของพี่...

"ขอโทษค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้เนื่องจากอยู่นอกพื้นที่บริการค่ะ..."
"...บ้าเอ้ย..."
"หรือพี่จะได้รับอุบัติเหตุ ไม่สิถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องมีคนโทรมาหาผมสิ บ้าเอ้ยผมควรจะเป็นฝ่ายไปสิ..."
ไปเหรอ? 
"พี่คงไม่...ผมหมายถึงพี่ไม่จำเป็นต้อง..."
คืนนั้น...พี่ทำตัวแปลกๆหรือพี่ยังเห็นเราเป็นน้องชายอยู่
แกร๊ก

ผมเดินเข้ามาในห้องของพี่นภานี้เป็นครั้งแรกที่ผมเข้ามาในห้องของพี่ถุงแม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันมาสามปีแล้วก็เถอะเดินสำรวจไปเรื่อยจนเจอจดหมายวางอยู่บนโต๊ะ
  'ถึง เมฆา'
 ถึงผมเหรอ ผมหยิ่บจดหมายที่มีชื่อผมขึ้นมาและเปิดอ่าน เมื่อเปิดออกผมก็พบกับ
จดหมายและสมุดบัญชี
"อะไร...น...นี้มันอะไร"

'เมฆา...เมื่อนายได้อ่านจดหมายนี้พี่คงไม่ได้อยู่ในประเทศนี้อีกแล้ว พี่รู้ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา
พี่รู้ว่าเธอคงเกลียดพี่จนไม่รู้จะอธิบายยังไง พี่ยังรู้ว่าเธอตั้งใจจะย้ายออกไปเมื่อเรียนจบ
อีกแค่สามเดือนเท่านั้น พี่คงไม่สามารถทนได้ที่จะต้องเห็นเธอจากไป พี่เลยขอหายไปจากชีวิตเธออย่างนี้
และสมุดบัญชีที่อยู่ในนี้เป็นชื่อของเธอ เป็นเงินที่เธอขายตัวเองให้พี่และมรดกของพ่อ
เมฆา เธอเป็นน้องพี่ ตอนเธอยังเด็กพี่รู้สึกอย่างนั้น แต่ในวันที่พ่อแม่เสียและพี่ได้เจอเธอหลังจากที่ไม่ได้เจอมานาน
พี่ไม่รู้ว่าเธอเชื่อพี่หรือเปล่านะ
พี่ตกหลุดรักเธอ
ในแปดปีที่พี่ไม่ได้เจอเธอ เธอโตขึ้นมาก แต่สิ่งที่พี่ทำกลับทำให้เธอเกลียดพี่ พี่มันเป็นปีศาจ ตลอดสามปีมานี้มันคือความสุขสำหรับพี่
เธอไม่จำเป็นต้องยกโทษให้พี่หรอกนะ เธอจะลืมว่าเธอเคยมีพี่ชายเลยก็ได้ และพี่หวังว่าสักวันเธอจะเจอคนที่เธอจะรักเค้าจริง
เมฆาความสุขของเธอคือสั่งที่พี่หวังนะ '
'นภา'


"ฮึก...บอกผมสิ เรื่องพวกนี้น่ะ...ฮือ...ถ้าพี่ไม่บอกผม ผมจะรู้ได้ังไงล่ะ ตาพี่โง่"
"มันไม่มีทางที่...ฮึก...พี่จะบอกผมเลยใช่ไหม? พี่นภา"

-นภา TALK-
ใช่ มันไม่มีทางที่พี่จะบอกเธอ เมฆา ถึงเธอจะรู้เธอก็คงเกลียดพี่อยู่ดี พี่อยากทำให้เธอเป็นของพี่
"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"
"เมฆา!?"
"ครึ่งปีเป็นการทำธุรกิจที่ยาวนานมากเลยนะ"
"ธ...เธอยังไม่ย้ายออกไป...?"
"ผมเคยคิดที่จะย้ายออกไป ผมทนอยู่กับมันมาตลอดสามปี เก็บออมเงินไว้และกำลังมองหาอพาร์ทเม้นท์ คิดว่าจะไม่มาเจอหน้าพี่อีก
ผมคิดว่า ผมคงสามารถหลุดพ้นไปจากกรงขังนี้แล้วซะอีก" เมฆาพูดพลางเดินมาทางผม
"แล้วทำไม..."
"แต่..." เมฆาหยุดพูดก่อนจะโผเจ้ากอดผมอย่างโหยหา
"มันเป็นคนละเรื่องกัน ถ้าพี่รักผม!!"
"เมฆา!?"
"แขนนี้มันจะเป็นกรงที่ขังผมไว้ภายใน แต่ถ้าพี่บอกผมว่าพี่รักผมอ้อมกอดนี้ก็จะกลายเป็นเหมือนรังที่ทำให้ผมสามารถพักผ่อนได้ไม่ใช่รึไง" เมฆากอดผมแน่นชึ้นและแน่นขึ้นพร้อมทั้งน้ำตาลที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย
"ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้รับการอนุญาตอย่างงั้นเหรอ?"
"ใช่..."
"ถึงแม้ว่าพี่จะเป็นปีศาจงั้นเหรอ?"
"ใช่!"
"ถึงแม้ว่าความรักนี้มันจะผิดงั้นเหรอ"
"ฮึก...พูดมาสิฮะ"
"พี่รักเธอ...เมฆา" หลังจากนั้นพวกเค้าทั้งสองก็จูบกันเนิ่นนาน ถึงแม้จะไม่ใช่จูบแรกที่เมฆาเคยได้รับแต่มันเป็นจูบแรกที่อ่อนโยนขนาดนี้
"เมฆาก็รักพี่นภาฮะ"



                                            -END-


ตอนพิเศษ~
"อืม...อ้า...ตรงนั้นแหละพี่"
"หือ..ตรงนี้เหรอ?"
"ใช่..อืม..อ้า...ตรงนั้นอย่าสิ"
"ทำไมล่ะเมฆาก็รู้สึกดีไม่ใช่เหรอ"
"ก็จริงอยู่หรอกที่มัน..รู้สึกดีแต่..."
"ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวทำไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็ชินเองแหละ"
"ก็จริง...ฮึก... แต่นั้มันห้าชั่วโมงแล้วนะอ้า...หน้าจะสลับกันบ้าง?!"
"งั้นเหรอ เมฆาอยากทำให้พี่บ้างเหรอ?"
"ก...ก็ใช่น่ะสิ"
"แค่นวดตัวให้เองนะไม่เห็นต้องร้องซะเซ็กซี่ขนาดนั้นเลยนิ?"
"ก็มันรู้สึกดีนี้นาพี่นภาอ่ะชอบแกล้งเมฆาอยู่เรื่อยเลย >///<"
"พี่ไม่ได้แกล้งนะก็แค่เห็นเมฆาเมื่อยหลังจากที่ทำเรื่องอย่างว่าก็เลยช่วยให้ผ่อนคลายบ้างเท่านั้นเอง ^^"
"ตาพี่บ้าาาาา >///<"
"บ้าแล้วรักไหมล่ะ?"
"ถามได้ก็ต้องรักอยู่แล้ว จุ๊บ >3<"
"เมฆา เธอได้เลือกทางที่ทำให้ตัวเองจะตัวเหนื่อยอีกรอบแล้วนะ มานี้เลย"
"ด...เดี๋ยวพี่นภาจะทำอะไรผม ปล่อยเลยนะ ตาบ้า ตาลามก ตา...อื้ม...."
"ไปกัน"
"ม้ายยยย"
               
                                  -END ตอนพิเศษ-
       

ผลงานทั้งหมด ของ JJ Zero

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น