Ruin รูนกับการเริ่มต้นในโรงเรียนเทพปีศาจ

ตอนที่ 13 : บทที่ 11 เข้าหอพัก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 พ.ค. 58

//ขอขอบคุณแฟนๆบางคนที่ติดตามอยู่กับผมมานะครับ
  นี่เป็นเรื่องแรกครับบอกตรง ถ้ามีจุดไหนพลาดก็ขอให้บอก
  สนุกก็ขอให้บอกนะครับ อยากจะพัฒนาฝีมือให่มันน่าอ่านสนุกยิ่งขึ้น
  เพราะผมก็ทำเล่นๆแต่ก็เริ่มมีคนมาดูซะงั้นอยากจะตอบแทนครับ 555+
_____________________________________________________________________________________


บทที่ 11 เข้าหอพัก 100%
 
 ระหว่างทางกลับไปเพื่อเลือกห้องพวกเราได้พบกับสิ่งต่างที่ไม่เคยเห็น
ไม่ว่าจะเป็นเผ่ายักเผ่าเงือกและเผ่าพันธุ์ในตำนานต่างๆทั่วโลก
เหตุที่พวกเขาแสดงร่างจริงออกมาเดินเล่นเพราะว่ามีกฎบอกว่าสามารถ
กลับร่างจริงเพื่อเดินเล่นได้เฉพาะหอพักเท่านั้น

  เป็นโรงเรียนแฟนตาซีอย่างแท้จริง

เมื่อเดินมาจนถึงสถานที่จองห้องนอน ผมแยกออกจากกลุ่มไปถามพนักงาน
"พี่ครับพวกผมมารับหมายเลขห้องนอนครับ"

"ไม่ทราบว่าจะเอาห้องแบบไหนคะ มีหลายที่ให้เลือกนอกจากบนหอพักนะคะ"

 
 เมื่อผมเอาแผ่นใบเลือกห้องนอนมาก็พบว่าถ้าเอาแบบปกติจะได้อยู่ห้องเดี่ยว
บนหอพัก แต่ก็มีอีกหลายแบบให้เลือกสำหรับพวกที่มาเป็นคู่หรือกลุ่ม

"เออ พวกผมขอตัวไปเลือกดูกันก่อนนะครับ"

 แล้วผมก็เดินมาหาเพื่อนๆที่นั่งล้อมวงรอบๆโต๊ะม้าหินอ่อนอยู่แล้วส่งแผ่นพับในมือให้ทุกคนดู

"จะเอาแบบไหนกันดีละ ห้องแบบนอนเป็นคู่ไหม"
สิ่งที่ผมพูดทำให้ผมสัมผัสถึงออร่าแปลกๆจากใครบางคนในพวกพ้อง

'เอ่อ มันอาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีก็ได้นะเนี่ย ตอนแรกกะว่าจะให้ชายๆหญิงๆ'
ผมที่รู้สึกเสียวๆคิดในใจ

"ที่จริงก็อยากจะแนะนำให้อยู่บ้านพักรวมน้า เสียที่มันแพงมากไปหน่อย"
ไลท์ซึ่งกำลังเปิดดูแผ่นพับพลางบ่นไปด้วยพูดขึ้น

"เห้ไลท์ ขอดูหน่อยสิมันเป็นยังไงล่ะ บ้านพักรวมเนี่ย"

ไลท์ที่นั่งอยู่กลางกลุ่มเอาแผ่นพับมากางออก
สถานที่ที่เขาพูดถึงนั้นคล้ายๆหมู่บ้านจัดสรรสวยๆ ที่มีไฟและต้นไม้ประดับอยู่มากมาย
แถมยังมีแม่น้ำไหลผ่านและสะพานขามไปเป็นทางเข้า ซึ่งพอผมมองดีๆก็พบทางเข้า
มันอยู่ในเขตบ้านซีซัน

'เรื่องราคาไม่มีปัญหาเพราะแม้จะแพงแค่ไหนแต่เราก็มีพ่อเป็นเจ้าของที่นี่
แต่ปัญหามันจะอยู่ที่เป็นเขตของบ้านซีซัน ไลท์ที่เป็นคนของบ้านไชน์นิ่งคงจะเข้าไม่ได้แน่เลย'
ไม่ต้องถามว่าทำไมผมมามีสาระได้มันเป็นเพราะยาที่ผมได้โดบไว้ล่วงหน้าได้ออกฤทธิ์แล้ว

 ขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั่นเอง ไอกะก็เอามือมาแตะหน้าผากผมอีกครั้ง

"นี่ๆไลท์นายอยู่ที่นี่ได้ไหม ไอ้ที่บ้านพักเนี่ยเห็นว่ามันอยู่ในบ้านซีซันไม่ใช่หรอ"

"อ้อ ได้ครับ ถึงแม้จะอยู่ในเขตบ้านซีซันก็ตามที่นี่ถือเป็นจุดที่เขาอนุญาติให้อยู่ร่วมกันได้
อีกอย่างเขาก็สร้างไว้ในเขตบ้านซีซันเพราะมันมีพื้นที่มากเท่านั้นเองครับ"
ไลท์ซึ่งเอาหนังสือแนะนำสถานที่ในโรงเรียนจากกระเป้ของเขาออกมาประกอบกับแผ่นพับ
เพื่ออธิบายพูดขึ้น

 ไอกะหันมาขยิบตาให้ผม
'เมื่อกี้นี่เธอใช้ความสามารถเผ่าจิ้งจอกอ่านใจเราหรอ เธอคงไม่รู้ว่ามันลอกเลียนเองอัตโนมัติ
ส่งสัยต้องไปขอโทดเธอซะแล้ว'

แล้วไลท์ที่เหมือนจะพึ่งนึกออกก็พูดขึ้นอย่างตกใจว่า
"คุณไอกะครับ! ผมอยู่ที่นั่นไม่ได้นะครับผมไม่มีเงินเยอะนะ"

"ไม่ต้องตกใจไปหรอกน่า เธอจะได้อยู่ฟรีนะฉันคิดว่า ใช่ไหมรูน"
ไอกะหันมายิ้มให้ผม ผมก็ยิ้มรับแล้วก็พูดขึ้นว่า

"ถูกต้องแล้วละ พวกเราจะอยู่ที่นั่นด้วยกัน"
ผมยิ้มออกมาออกมาให้ทุกคน ด้วยคำพูดและกริยาที่สุดขุมของผมในตอนนนี้มีแต่ผมเท่านั้น
ที่
เหมาะสมจะเป็นหัวหน้ากลุ่มที่สุดทุกคนต่างมองผมด้วยสายตาเลื่อมใสยกเว้นริโกะเพียงคนเดียว

'ทำไมรูนเค้าดูแปลกๆไปนะ แต่แบบนี้ดูเท่มากเงียบขรึมสุดๆแต่เหมือนว่ามันไม่ใช่เขาเลย'
ริโกะหันมามองผมซึ่งตอนนี้ผมกำลังหันหน้าไปทางที่ไลท์กับโคลวนั่งอยู่

'ไม่นะ! หรือว่ารูนเค้าเปลี่ยนไปเพราะแบบนั้นกัน เอะแต่ก็ไม่น่าจะใช่นะเห็นพ่อเราบอกเค้าออกแนวหื่นอยู่นี่นา น่าจะไม่ใช่มั้ง'
เธอได้แต่ต้องคิดว่ามันเป็นการคิดไปเองเพราะหาหลักฐานมาอ้างอิงสิ่งที่ตนเองคิดขึ้นไม่ได้

 ตัวผมซึ่งในตอนนี้อยู่ในโหมดผู้นำก็ไม่ลืมที่จะเช็คจำนวนห้องนอน ห้องน้ำและของใช้ภายใน
จากหนังสือแนะนำสถานที่ของเจ้าไลท์

 ในขณะที่เดินกลับไปบอกพนักงาน
รู้สึกว่าพักนี้นี้ไอกะเค้าจะติดผมเป็นพิเศษอยู่ดีๆก็มาเกาะแขนผมเฉยเลย
ผมไม่อยากจะอ่านใจเธอเพราะมันจะเสียมารยาทอีกอย่างเธอก็ให้ความสามารถนี้กับผมมา
ผมสาบานว่าจะไม่ใช้กับเธอเด็ดขาด

แล้วเธอก็มากระซิบข้างหูผมว่า

'ลองใช่ดูสิจะไม่พูดด้วยเลยละ'

'อ้าว นี่แอบอ่านใจผมอีกแล้วหรอครับผม'

'ฮิฮิ เป็นแบบนี้ตลอดไปเลยก็ดีนะ ถือว่าเห็นแก่ความตั่งใจของนายชั้นจะไม่เอาเรื่องในตอนนั้นละกันนะ'
 พอเธอพูดจบผมก็เผลอนึกภาพผมนอนคร่อมเธออยู่กลางถนน
แล้วไอกะก็เคาะมะเงกผมที่นึง

'โอ้ย! ผมขอโทด'

'ไปตายซะ ไอ้เจ้าคนทะลึ่ง'
เธอพูดยิ้มๆแล้วก็ปล่อยแขนผมให้เดินนำหน้าไป
 
ริโกะซึ่งเห็นผมกับไอกะเล่นกันอย่างสนิดสนมขึ้นทันตาก็ถอยหลังไปหาโคลวที่ท้ายแถว
แล้วถามโคลวว่า
"นี่โคลวสองคนนั้นเค้าไปสนิดกันตอนไหน"

"ไม่ไม่รู้สินะ ก็เราเห็นพวกเขาพึ่งเจอกันไม่ใช่หรอ"

"ถามจริงๆเถอะโคลวนี่เป็นผู้หญิงใช่ไหม"

"ใช่แล้วละ เมื่อกี้ไลท์ก็พึ่งถามแต่อย่าบอกลูกพี่นะ"

"ลูกพี่? ใครหรอ"

"ก็ลูกพี่รูนไงคนๆนั้นเค้ายังไม่รู้เลยว่าเราเป็นผู้หญิง"

...
'รูนเค้าทำไมถึงไม่รู้นะ มันออกจะชัดขนาดนี้'


"นี่โคลว ถ้าจะปลอมเป็นชายก็หาอะไรรัดหน้าอกไว้ด้วยสิ ใส่ชุดหนาๆบางทีมันก็เอาไม่อยู่นะ"

"ขอบคุณนะอีกอย่างชื่อจริงเราชื่อโคลวี่เรียกเราอย่างนั้นได้นะ ถ้าคุณรูนไม่อยู่"
ริโกะพยักหน้าแล้วก็คุยเรื่องทั่วไปกับโคลวี่ต่อ


_____________________________________________________________________
 
 เมื่อถึงที่หมายรูนก็รีบเข้าไปดำเนินการ
พอถามถึงสิทธิพิเศษของตนที่เป็นลูกผอ.ของโรงเรียนพร้อมกับบอกชื่อของตน
พนักงานก็ให้บ้านพักV.I.P. พร้อมแผนที่ในเขตบ้านพักพิเศษทันที
 
 รูนเดินออกมาหาเพื่อนๆที่ยืนรอกันอยู่
พร้อมบอกข่าวดีให้เพื่อนไปเอาข้าวของที่วางไว้ไปเก็บที่บ้านพักทุกคนต่างดีใจมาก 
เจ้าไลท์ที่เหมือนจะซึ้งในน้ำใจเวอร์เกินไปมองมาทางรูนด้วยอาการน้ำตาคาเป้า
รูนซึ่งอยากจะถามเรื่องทางบ้านของไลท์ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องรอให้สนิดกันมากกว่านี้ก่อน
เพราะถ้าถามไปตอนนี้ก็เกรงว่ามันจะเป็นการเสียมารยาท
 
 เมื่อทุกคนไปรับของที่จุดตรวจแรกสุดครบแล้ว รูนก็บอกให้ทุกคนออกเดินทางไปยังที่พักทันที
 
 เมื่อทุกคนเดินผ่านเข้ามาข้างในพื้นที่บ้านพักพิเศษ 
ก็พบกับฝูงชนมากมายที่อยู่กับเป็นกลุ่มๆรูนรู้ได้อย่างไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกนี้
ส่วนใหญ่ก็เป็นคนรวยหรือไม่ก็พวกมีพรสวรรค์ที่ถูกส่งมาเรียนเป็นกลุ่มอย่างแน่นอน
ที่นี้เปรียบเสมือนหมู่บ้านที่เพียบพร้อมมีสระว่ายน้ำสนามกีฬาและเส้นทางให้วิ่งออกกำลังกาย
แต่ก็ยังคงความสวยงามของธรรมชาติไว้ได้ 
 
 สมเป็นสถานที่ที่ถูกสร้างมาโดยการร่วมมือกันของเผ่าพันธุ์ชั้นสูงจริงๆ
ชนิดที่ว่าตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มนิดๆปกติต้องมืดแล้วแต่ก็ยังมีแสงสว่างสีอ่อนๆส่องไปทั่วทุกที่
 
 ระหว่างที่พวกเรากำลังเดินผ่านน้ำพุวงกลมขนาดใหญ่หลังทางเข้าเขาเหลือบไปเห็น
เด็กผู้หญิงผมขาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ในหัวของผมคุ้นๆเธอคนนั้นเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก

ผมรีบบอกกับคนในกลุ่มว่า
"ทุกคนครับ นั่งพักรอบน้ำพุก่อนก็ได้นะเดี้ยวผมไปหาบ้านพัก"
 
"แหะๆ ดีเหมือนกันชั้นก็เริ่มเมื่อยแล้วสิ"
ไอกะพูดจบก็วางของที่ตนเอามาพิงกับที่นั่งข้างตนไว้
 
 สัมภาระของทุกคนมีดังนี้ คนอื่นๆจะมีกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบและเป้รวมสองใบ
แต่ของผมกับไอกะนี่หนักกว่าเพื่อน ของผมก็อย่างที่รู้กันก็ไม่มีอะไรเลยนอกจะถุงผ้า
ขนาดเล็กกว่ากระเป๋าเป้เล็กน้อยแล้วมีด้ามจับดาบโผล่ออกมาให้เห็นเท่านั้น
แต่ของไอกะคุณเธอเล่นหอบมาหมดบ้านกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ใบหนึงและ
ขนาดกลางอีกใบหนึงรวมเป้ด้วยก็กลายเป็นสามใบพอดี
 
 ที่ผมบ่นในใจไม่ใช่เพราะเธอเอามาเยอะ แต่เป็นเพราะว่าที่เธอถือมาแต่แรกมีแค่กระเป๋าเดินทาง
ขนาดกลางใบเดียวเท่านั้นแถมยังลากมาอีก ที่เหลือไม่ต้องคิดมากครับก็ผมนี่แหละโดนไอกะเค้าใช้ให้มาถือช่วยอีกที
 
 หลังจากวางของๆไอกะผมก็รีบเดินตามเด็กผู้หญิงผมขาวคนนั้นมาทันที ชนิดที่ว่าถ้าคนอื่นรู้เข้าคงหาว่าผมเป็นพวกโรคจิตแหงแซะ
 
 
//  ยังไม่ได้แก้คำผิดส่วนหลังนะครับ
ปล.   ตอนนี้ผมเปลี่ยนวิธีการเขียนนิดหน่อยนะครับ ถ้าอ่านลื่นมากขึ้นก็บอกด้วยนะครับ
ปล.2 ขอบคุณครับ
_____________________________________________________________________
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #28 Eiko_ (@taechaam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 06:41
    ขอบคุณมากจ้า
    #28
    0