Ruin รูนกับการเริ่มต้นในโรงเรียนเทพปีศาจ

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 เข้ากรุงครั้งแรก? และปะป๋าสุดที่รัก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 พ.ค. 58

บทที่ 5 เข้ากรุงครั้งแรก? และปะป๋าสุดที่รัก 100%
 
 ระหว่างการเดินทาง
"นี่ริโกะ"
 
"ค่ะ?" เหมือนริโกะจะแปลกใจที่อยู่ๆผมก็ชวนคุย
 
"โรงเรียนของเรานี่ชื่อว่าอะไรหรอ"
 
ริโกะยิ้มออกมาแล้วตอบว่า
"โรงเรียนเทพปีศาจฟรีโดเมเซีย(Freedomacia)จ้า"
 
 'หะ.. โรงเรียนเทพปีศาจแล้วคนธรรมดาอะ จะเรียนได้ติ'
"อ้อ มันเป็นแค่ชื่อแต่ที่จริงโรงเรียนนี้เค้าสอนรวมมิตรนะคะ"
 
* - * WTF!! ได้ยินตรูพูดในใจเหมือนคนพ่อเดะ
พลังสูงส่งมากตระกูลนี้
 
 เอ่อ ผมอธิบายก่อนนะครับว่าแต่ก่อนมีการรบกันของทุกเผ่าพันธุ์จริง
พอสงครามเริ่มสงบ จึงมีบางเผ่าพันธุ์มารวมตัวกันเพื่อที่จะสร้างเมืองที่เป็นศูนย์กลาง
ของทุกเผ่าในโลก 
แต่ก็มีบางส่วนไม่เห็นด้วยกับการสร้างเมืองนี้
 
 แทบทุกเผ่าจะมีเวทมนต์เป็นของตัวเอง
ไม่เว้นแม้แต่เผ่ามนุษย์ที่มีเวทช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้
ทำให้เผ่าเราคิดค้นเทคโนโลยิและพัมนาตัวเองได้
 
 ระหว่างการเดินทาง
ตั่งแต่ออกจากหมู่บ้านจนเข้าถนนหลักเพื่อไปเมืองfreedom
ก็เห็นผู้คน?สัญจรกันกันพลุ่งพล่าน
เอ่อ ผู้คนผมหมายถึงก็หลายๆเผ่าพันธุ์นั่นแหละครับ

 บนถนนอย่าว่าแต่เกวียนเลยครับ
มีตั่งแต่ ไดโนเสาร์ เต่ายัก จนถึง มังกร
อัปคลาสมาหน่อยก็เป็น อีแต๋น สามล้อ แทกซี้ จนถึง รถสปอท

 
 ผ่านไป2-3ชั่วโมง
 
"เห้ยย เด็กๆถึงแล้วนะ"
ตอนนั้นผมกำลังอยู่ในสภาพนอนคอหักน้ำลายยืด
 
"คิกคิก รูนคะตื่นได้แล้วค่ะ ถึงแล้วนะ"
 
กระผมที่ตื่นได้ทันเวลารีบสูดน้ำลายกลับเข้าปากตัวเองทันที
เดี้ยว ภาพพจน์ที่ผมโชเทพช่วยหมู่บ้าน? จะเสียหมด
 
 ลุงทินที่เห็นภาพบาดใจที่ลูกสาวคุยกับคนอื่นจึงเกิดอาการน้อยใจ
"อะแห่ม!" 
 
'ทีพ่อตื่นสายนี่เอานาฬิกาฟาดหัวเลยนะลูก'
ลุกทินแกได้แต่คิดในใจ
 
 ผมหันมองไปรอบๆก็พบว่าเกวียนเราจอดอยุ่หน้าสนามบิน
ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปขนของช่วยริโกะลุงทินก็พูดขึ้นว่า
"เดี้ยวพวกเธอต้องนั่งเครื่องบินไปที่เมืองหลวงนะ"
 
"อ้าว ลุงไม่ไปด้วยหรอครับ"
 
"โอะไอ้นี่ ลุงจะไปทำไมลุงไม่ได้ไปเรียนกับพวกแกนิ"
เออ จริงของลุงแกวะ
 
 ใช้เวลาในการเดินทางโดยเครื่องบินจากเมืองหน้าด่านของFreedom
ไปเมืองหลวงประมาณ2ชั่วโมง ทำให้ผมรู้ว่า เมืองที่ผมอยู่มีอาเขตเมืองFreedom
กว้างใหญ่ขนาดไหน อีกทั้งยังมีความเจริญรุ่งเรื่องมาก
มีบ้านช่องและตึกมากมาย แถมยังบ้านเมืองพี่แกยังสะอาดอีกด้วย
 
 พอเครื่องบินเข้าเขตเมืองหลวง
ผมสามารถก็สังเกตุเห็นบางสิ่งได้ทันที
"โอ้ นั่นโรงเรียนเราหรอ อย่างกับโรงเรียนในหนังไอ้แฮรี่ บอดเด้อ อะไรซักอย่างนี่เลย"
 
 ผมถึงกับพูดออกมาเสียงดังผู้โดยสารซึ่งส่วนใหญ่เป็นว่าที่นักเรียน
ในนี้ต่างรีบพุ่งไปก็เกาะกระจอกเครื่องบินด้วยความตื่นเต้นไปตามๆกัน
 
 เครื่องบินจอดลงในอานาเขตโรงเรียน
ซึ่งโรงเรียนมีอานาเขตประมาณ1ใน4ของเมืองหลวง พอลงจากเครื่องแล้วผมกับริโกะก็เดินไปที่โรงเรียนเพื่อไปรายงานตัวและจองห้องพัก
 
 เมื่อมาถึงปากทางเข้าโรงเรียน
"โอ้โห้ สุดยอดด อย่างกลับปราสาทหรูๆในหนังเลย"
 
ผมซึ่งช่วยริโกะถือของอยู่ถึงกับแหกปากลั่นจนคนแถวนั้นเขาหันมามองไปตามๆกัน
'โอ่ ก็คิดดูดิเกิดมาพึ่งเคยเห็น'
 
 มีเพื่อนร่วมทางที่ลักษณะจะเป็นนักเรียนใหม่เหมือนพวกเราหลายคน
พวกสองเราเดินเข้าไปก็พบกับผู้ใหญ่ที่เหมือนจะเป็นครูกำลังบอกทางให้กับนักเรียนอยู่
 
 พอผมกับริโกะเดินตามฝูงชนมาซักพักก็เจอสถานที่รายงานตัว
ผมรีบวิ่งไปถามพนักงานที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นพี่
"เออ ผมชื่อ รูน สตีล ครับ"
 
"เอ่อ.. มีรายชื่อคะ แล้วอีกคนละค่ะ"
พอถามเสร็จเธอก็สกิดเรียกเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆให้หันมามองหน้าผม
 
"ริโกะ นาริกะค่ะ"
 
"โอเคครับ ทั้งสองคนมีรายชื่อ แต่ว่าคุณสตีลมีนัดต้องไปที่ห้องผอ.นะครับ
ส่วนคุณริโกะจะตามไปหรือไปต่อแถววัดคุณสมบัติก็ได้นะครับ"
รุ่นพี่ผู้ชายอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ ถูกเรียกมาเข้ามาทำหน้าที่แทน
 
 เอาอีกแล้ว นี่ใช่ไหมที่ลุงทินแกบอกตรูเรียนฟรีไม่ต้องจ่ายเอง
หมี่เหลืองแน่งานนี้ ผมคิดในใจ
 
 "นี่ริโกะไปกับผมได้ไหมอะ"
ผมซึ่งไม่ยอมไปโดนดวงซวยโดยไม่มีที่พึ่ง 
ได้แต่ต้องพึ่งริโกะไปแบ่งเบาภาระเท่านั้น
 
"ไปอยู่แล้วละค่ะ แต่คุณรูนน่าจะเส้นใหญ่หน้าดูเลยนะคะ
มีขอเรียกพบเป็นการส่วนตัวด้วย"
 
 เธอช่างไร้เดียงสายิ่งนัก ไม่รู้ซะแล้วว่าตัวกระผมไม่มีเงินติดมาซักบาทด้วยซ้ำ
แต่เพื่อความไม่เสียมาดผมจึงพูดไปว่า
"แหม่ ก็ไม่รู้สินะครับ อีกอย่างผมบอกว่าให้เรียกว่ารูนเฉยๆไงครับ"
 
'โอ้ว~ ตีบทแตกเลยตรูข้า เป็นไงหละ 555+'
เห้อ ผมว่าผมต้องไปโดบยาแก้โรคประสาทสะแล้ว
 
 สักพักรุ่นพี่คนนั้นก็เรียกผม
"ตามมาเลยครับ คุณสตีล"
 
 ผมได้แต่จำใจเดินตามไปด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีด
ส่วนริโกะก็เอามือจับเสื้อผมตามมา อย่างกับมีน้องสาวแนะ
แต่คงเป็นเป็นไปไม่ได้เพราะหน้าอกเธอมันขนาดใหญ่เกินกว่าจะเป็นเด็ก
ฟินครับผม บ่องตง
 
สักพักรุ่นพี่ผู้นำทางมาก็พูดขึ้นว่า
 
"ถึงแล้วครับ"
โอ้ววพี่แกจะสุภาพไปไหนมีโค้งคำนับด้วย อย่างกับคนใช้เเนะ
 
 ผมเดินเข้าไปข้างใน เป็นห้องที่หรูหรามาก 
ชนิดที่ว่าเฟอร์นิเจอแต่ละชิ้นตั่งแต่โซฟายันบานประตูนั้นดูเหมือนจะมีมูลค่ามากมาย
ชนิดที่ว่าไม่รวยจริงหาซื้อไม่ได้ กลิ่นอายผู้บริหารโผล่ออกมาจากทั่วห้อง
และมีชายคนหนึ่งอายุน่าจะประมาณ 40 ต้นๆ 
ผมดำยืนหันหลังอยู่ที่โต๊ะทำงานกลางห้อง
 
 เขาหัมหน้ามาแล้วพูดกับริโกะว่า
"อ้าวริโกะนี่ โตมาแล้วสวยมากเลยนะ เหมือนแม่ของหนูเลย"
 
"ขอบคุนค่ะ คุณอา"
หะ.. นี่เป็นญาติกันหรอ แล้วเรียกกระผมมาทำไมละครับ
 
"แล้วก็สวัสดี ไอ้ลูกป๋า!!"
บุคคลต้องส่งใสที่อ้างตัวว่าเป็นพ่อผมพูดขึ้น แล้วรีบวิ่ง
มากอดคอตีหลังผมดัง ป๊าบๆ 
 
 เดี้ยวนะใครเป็นลูกเอ็ง 
จะว่าไปลุงแกก็หน้าเหมือนคนในกระจกที่เราส่องอยู่นะ
 
ผู้ที่อ้างตัวมาเป็นพ่อผม มองหน้าผมแล้วกระซิบว่า
"เงะ ทำหน้าอย่างงี้แสดงว่าเอ็งยังไม่เชื่อ"
 
เขาดึงบัตรเครดิตใบหนึ่งยัดมือผม
"ในนี้มีเงินอยู่เยอะมาก เอาไปทำอะไรก็ได้ แต่จะใช้ซื้ออะไรคิดถึงหน้าพ่อหน่อยนะไอ้ตูด
เดวแม่เอ็งจะประหารพ่อก่อน แล้วก็ทำตัวเนียนๆด้วยละเดี้ยวคนอื่นเค้าจะรู้ว่าเราพึ่งเจอกัน" 
 
 ผมซึ่งดวงตาท่อประกายเจิดจ้ารีบยัดบัตรเครดิตลงกระเป๋ษกางเกงอย่างรวดเร็ว
บัดนี้การยืนยันพ่อลูกได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว  -   -"
 
"โอ้ วัดดีป๋าไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ว่าแต่แม่อยู่ไหนอะป๋า"
 
พ่อผมซึ่งพึ่งได้รับการยืนยันตัวตนก็ต่อทันทีว่า
"แม่เขาอยู่บ้านเก่าเมืองมนุษย์อะนะไอ้คุณลูก ไว้เดี้ยวว่างๆเราไปหาด้วยกันนะไอ้ตูด"
 
ว่าเสร็จแล้วป๋าของผมก็เดินไปกลางห้อง ผมกับริโกะก็เดินไปนั่งโซฟารับแขก
        "อะแฮ่ม ต่อจากนี้พ่อจะพูดถึงความเป็นมาของที่นี่นะ"
 
 
//ขอบคุนที่ชมนะครับ ถ้ามีส่วนไหนผิดพลาดฝากคอมเม้นให้ด้วยนะครับ
ปล1.  : ผมกลับไปแก้พวกคำผิดและประโยคที่ขขักข้องตั่งแต่ตอนแรก 
ปล2.  : ผมได้เพิ่มความยาวของประโยคกับความสมจริงของการบรรยายมากขึ้นนะครับ
ถ้าหากการบรรยายยังมีปัญหาอยู่ให้คอมเม้นมาได้เลยนะครับ
  ขอบคุนที่อ่านครับผม

//แก้ครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #15 Eiko_ (@taechaam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 04:06
    เป็นการยืนยันการเป็นพ่อไปสุดติงมาก
    #15
    0