สัญญารักฟาโรห์

ตอนที่ 2 : บทที่2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 ธ.ค. 54

                ร่างบางผิวขาวก้าวออกมาจากห้องนอนซึ่งพอดีกับที่ร่างสูงของไบรอันก็ก้าวออกมาเหมือนกันต่างคนต่างปิดประตูห้องนอนของตัวเองแต่ทิลด้าปิดประตูห้องเสร็จก่อน ร่างบางหมุนตัวหันไปยิ้มให้พี่ชายเหมือนเช่นทุกครั้งพร้อมทั้งเข้าไปเกาะเกี่ยวแขนแกร่งของพี่ชายมากอด

                ตื่นแต่เช้าเหมือนกันนะคะเสียงหวานทักทาย ใบหน้าคมคายจ้องมองใบหน้าหวานของคนเป็นน้องรู้สึกค้างคาใจกับสิ่งที่เขาเห็นในงานเลี้ยงเมื่อคืนแต่ไบรอันกลับไม่ถามหรือตอบอะไรเอาแต่เงียบเฉย ใบหน้านวลเอียงคอมองท่าทีของพี่ชายอย่างแปลกใจ เป็นอะไรไปคะ หรือว่าไม่สบาย

                พี่ไม่ได้เป็นอะไร แค่กำลังคิดว่าน้องสาวพี่จะทำอะไรต่อหลังจากที่เรียนจบแล้ว

                ชายหนุ่มเอ่ยเบี่ยงเบนประเด็น ทั้งๆที่สมองเขาไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย ทิลด้ายิ้ม...

                ก็คงจะต้องคิดดูก่อน แต่ว่าด้าอยากไปเที่ยวอียิปอีกจังเลยคะ พี่ไบรอันคะ พาด้าไปหน่อยนะคะ ไหนๆด้าก็เรียนจบแล้ว พาด้าไปหน่อยนะคะ

                ไม่ได้หรอกไบรอันแย้งทันที

                ทำไมล่ะคะ พี่ไบรอันก็ว่างอยู่นี่คะ นะคะ

                เอาไว้ให้เรามีเวลามากกว่านี้จะดีกว่านะ

                เสียงทุ้มปฏิเสธอีกรอบคราวนี้ทำให้ใบหน้าหวานของทิลด้าถึงกับหุบยิ้ม ปล่อยมือจากการกอดแขนแกร่งของชายหนุ่มลงทันที

                กลัวว่าคนรักจะโกรธเอาหรือไงคะ ถึงไม่พาน้องสาวไป

                ใบหน้าหวานหน้างอง้ำ ร่างสูงเหลือบมองท่าทางของคนกำลังงอนแล้วต้องถอนหายใจ ในขณะที่อีกคนก็กำลังเปิดประตูห้องก้าวออกมาเช่นกันแต่ต้องหยุดชะงักรอดูท่าทีของสองพี่น้องที่ทำท่าว่าจะทะเลาะกันอีก

                ไม่ใช่แบบนั้น

                ยิ่งพยายามจะอธิบายเหตุผลเท่าไหร่คนเป็นน้องก็กลับน้อยใจหนักเข้าไปอีกว่าพี่ชายไม่รัก

                ไม่เป็นไรคะ ด้าเองก็ลืมไปว่าพี่ไบรอันต้องเอาเวลาไปดูแลยายตาแฟนของพี่ไบรอัน พี่ไม่ว่างก็ไม่เป็นไรคะ ด้าไปคนเดียวก็ได้

                ประชดแล้วก็อดที่จะอิจฉาเพื่อนขึ้นมาไม่ได้ที่ได้ความรักความเอาใจใส่จากไบรอันมากกว่าเธอ ร่างสูงยืนมองใบหน้าหวานอย่างลำบากใจ

                ทิลด้า....

                ไบรอันเอื้อมมือจะแตะไหล่น้องสาว แต่ทิลด้าเบี่ยงตัวหนี

                ไม่ต้องมายุ่งเลย ด้าอยากอยู่คนเดียว

                ว่าจบทิลด้าก็กลับเข้าห้องไปใหม่อีกครั้ง

                ทิลด้า...พี่อธิบายได้นะ ทิลด้า...ไบรอันเคาะประตูเรียก แต่กลับได้ยินเสียงตะโกนออกมาจากข้างใน

                ไปให้พ้นเลยนะ ด้าเกลียดพี่ไบรอันที่สุดเลย เกลียดๆๆๆๆ ได้ยินไหม?

                ร่างสูงเพรียวผงะเมื่อได้ยินเสียงตะโกนนั้น ครู่ต่อมาก็เดินวนเวียนหน้าห้องนอนของทิลด้าอยู่สองสามรอบ แก้วหูก็ยังได้ยินเสียงตะโกนเมื่อครู่ตอกย้ำให้ใบหน้าขรึมยิ่งขรึมลงไปอีก

                ไม่จริง! ทิลด้าต้องไม่เกลียดเราสิ ไม่หรอก ทิลด้าจะเกลียดเราจริงๆได้ยังไงกัน ?

                แม้จะปลอบใจตัวเองว่าคนที่เขารู้สึกดีด้วยไม่ได้รู้สึกอย่างที่ตะโกนออกมา แต่เสียงตะโกนเมื่อครู่ก็ยังตกย้ำเขาอยู่ตลอดเวลา ทิลด้าไม่มีทางคิดอะไรกับเขาแน่เขารู้ มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่คิดอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าเธอได้รู้ความจริงเกี่ยวกับเขาเธออาจจะเกลียดเขาขึ้นมาจริงๆก็ได้

                ทิลด้า....

                ร่างสูงเอ่ยเรียกน้องสาวอีกครั้งแต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเดินลงไปชั้นล่าง ท่าทีบึ้งตึงใส่กันของสองพี่น้องทำให้คนเป็นแม่ถึงกับเป็นกังวลมากขึ้น

                ท่าไม่ดีแล้วมั้ง

                นางเอ่ยพึมพำคนเดียวก่อนจะก้าวออกมาจากห้องเดินลงไปหาสามีที่อยู่ด้านล่าง ซึ่งพอดีกับที่เสียงสต๊าทรถของไบรดังขึ้นมา ร่างบางรีบเปิดประตูก้าวออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นก้าวตามลงไปอีกคน

 

                ปิยนุชเข้ามานั่งข้างๆสามีซบใบหน้ากับไหล่ของสามีใบหน้าดูหมกมุ่น ไรอันพับหนังสือพิมพ์ลงวางบนโต๊ะลำแขนแกร่งโอบไหล่ภรรยาเข้ามาแนบชิดอกอุ่น ก้มหน้าต่ำลงไปจุ๊บริมฝีปากภรรยาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของภรรยาไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

                มีอะไรหรือเปล่าคุณ ทำไมทำหน้าแบบนั้น

                ปิยนุชถอนหายใจแหงนหน้ามองสบตาสามีอย่างกังวล คุณคะ ....เราควรให้ไบรอันแยกจากทิลด้าสักระยะดีไหมคะ

                คำพูดของภรรยา ทำให้ไรอันต้องเลิกคิ้วถามทำไม?

                ฉันเป็นห่วงคะ ดูสองคนนี้แปลกๆ 

                แปลกยังไง ผมก็เห็นว่ารักกันดี

                คุณไม่เห็นเหมือนที่ฉันเห็นนี่คะ สองคนนี้โกรธกัน งอนกันเหมือนคนรักกันเลยนะคะ         

                สองคนนี้ก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่

                มันไม่เหมือนกันนี่คะ สำหรับทิลด้าฉันไม่ค่อยห่วงเพราะแกยังไมรู้อะไรเกี่ยวกับไบรอัน แต่ไบรอันรู้ดีทุกอย่างนะคะ

                ปิยนุชกังวล

                ทำไมหรือ?

                ฉันว่าไบรอันน่าจะ.....

                เสียงขาดหายไปเมื่อรู้สึกไม่มั่นใจในสิ่งที่สมองกำลังคิด

                อะไร

                ฉันคิดว่าไบรอันหลงรักทิลด้าเหมือนกับคนรัก ไม่ใช่รักเหมือนน้องสาว

                ปิยนุชเอ่ยออกมาทำเอาคนที่เพิ่งจะก้าวพ้นประตูห้องนั่งเล่นหยุดชะงัก ไรอันถึงกับนิ่งไปคิดทบทวนในสิ่งที่ภรรยาพูดมาอย่างละเอียด

                ไม่จริงหรอกคุณ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ไบรอันเห็นทิลด้ามาตั้งแต่เล็กนะ จะคิดแบบนั้นได้ยังไงกัน

                ไม่รู้สิคะ แต่ฉันสังเกตเห็นแววตาที่ไบรอันมองทิลด้าแล้ว...มันเหมือนจริงๆนะคะ

                อย่าเพิ่งตัดสินเลยที่รัก เราควรจะดูไปก่อนนะ

                คงจะรอดูต่อไปไม่ไหวหรอกคะ ทิลด้าไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าไบรอันไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของตัวเอง ทุกวันนี้ลูกก็คงคิดว่าไบรอันเป็นพี่ชายแท้ๆ ถึงได้ทำสนิทกันแบบนี้ ฉันไม่อยากให้สองคนนี้ใกล้ชิดกันบ่อยเกินไปฉันกลัวกลัวว่าสิ่งที่ฉันกำลังคิดจะเกิดขึ้นกับลูก

                ว่าพลางยกมือขึ้นมากุมขมับอย่างวิตกกังวล ไรอันโอบกอดภรรยาแน่นขึ้นกว่าเดิม

                เราก็ไม่ต้องบอกลูกสิ ถ้าเราไม่บอก ห้ามไม่ให้ไบรอันบอก แค่นี้ลูกก็ไม่รู้แล้วอย่าคิดมากเลยนะที่รัก  ไรอันปลอบภรรยา ร่างบางยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูห้องนั่งเล่น ดวงตากลมโตสีฟ้ากระพริบตาถี่ ความมึนงงถาโถมเข้ามาก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องนั้นเพื่อจะสอบถามหาความกระจ่างใจให้กับตัวเอง

                ร่างบางเดินมาหยุดตรงหน้าสองสามีภรรยา ร่างสองร่างรีบแยกออกจากันทันทีพร้อมทั้งลุกจากโซฟาเดินเข้ามาหาลูกสาว

                ไม่จริง ไม่จริงใช่ไหมคะแม่ที่แม่พูดออกมามันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมคะ

                ทิลด้าถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาๆจนแทบไม่ได้ยิน ที่ผ่านมาเธอคิดมาตลอดว่าไบรอันคือพี่ชายแท้ๆ แต่ไม่มีใครเคยบอกเธอเลยสักคนเดียว ว่าไบรอันไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ

                ทิลด้า

                ทำไมไม่มีใครบอกด้าสักคำว่าพี่ไบรอันไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของด้าทิลด้าถามเสียงแผ่วเบา

                แม่...

                ด้าไม่แอบมาได้ยินด้าก็คงจะไม่มีวันได้รู้ใช่ไหมคะ

                ทิลด้าเอ่ยอย่างน้อยอกน้อยใจที่ใครๆก็ปิดบังเรื่องของไบรอัน แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่เคยคิดจะเอ่ยบอกเธอเลยสักครั้ง             

                แม่ไม่ได้ตั้งใจแม่ขอโทษ ไม่โกรธแม่ใช่ไหมลูก

                “ไม่ค่ะ ด้าไม่โกรธแม่หรอกคะ

                ใบหน้าหวานที่เคยยิ้มเก่งร่าเริงสดใสกลับดูเงียบขรึมเสียน่าตกใจ ไม่มีใครเดาใจได้เลยว่าในใจของลูกสาวนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ปิยนุชขยับเข้ามาใกล้ลูกสาวหวังจะกอดแต่ร่างบางกลับก้าวถอยพลางเอ่ยตัดรอนอย่างน้อยใจ

                แม่ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ ด้าเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ ด้าจะออกไปข้างนอกสักครู่ ถ้าด้ารู้สึกดีขึ้นแล้วด้าจะรีบกลับมาค่ะ

                กล่าวจบร่างบางก็หมุนตัวเดินกลับออกไปไม่เปิดโอกาสให้ปิยนุชกับไรอันได้เยอะไรอีก สองสามาภรรยาหันมามองสบตากับก่อนจะถอนหายใจออกมาคนละเฮือกใหญ่

                                                                 

                ไบรอันรีบออกตามหาทิลด้า หลังจากได้รับข่าวทางโทรศัพท์ว่าทิลด้าออกไปจากบ้านตั้งแต่ตอนกลางวัน จนค่ำแล้วก็ยังไม่กลับเข้ามา ร่างสูงยืนอิงรถเก๋งคันหรูริมฟุตบาทภายในตัวเมืองนิวยอร์ก เมืองแห่งแสงสียามค่ำคืน สายตาคมทอประกายเจิดจ้ามองไปรอบๆตัวอย่างครุ่นคิด

                ยายต๊อง....ไปอยู่ไหนนะทำไมต้องทำให้คนอื่นเป็นห่วงกันอยู่เรื่อยเลยนะ

                ริมปากหนาบ่นออกมาเบาๆ

 

                บรรยากาศบนโต๊ะอาหารภายในภัตตาคารหรูระดับห้าดาวดูอึมครึม จอห์นวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะพลางมองใบหน้านวลแล้วต้องถอนหายใจออกมาเมื่อร่างบางยังคงนั่งนิ่งไม่หยิบจับอะไรเลย อาหารที่สั่งมาก็คงจะจืดชืดไปหมดแล้วเพราะเธอเอาแต่มองแต่ไม่คิดจะกินอะไรบ้างเลยนอกจากจิบไวน์เท่านั้น

                ตอนที่เขาได้รับโทรศัพท์จากทิลด้าเขาดีมาก เมื่อทิลด้าโทรมานัดเขาดินเนอร์มื้อนี้ เขาคิดจะใช้โอกาสนี้เป็นการเริ่มต้นความสมพันธ์อันดีระหว่างเขาและเธอจริงๆจังๆเสียที แต่พอได้เห็นใบหน้าราบเรียบไร้ชีวิตชีวาของคนคนที่โทรมานัดแล้ว ทำให้เขาไม่แน่ใจแล้วว่าเธอเต็มใจที่จะนัดเขาออกมาจริงหรือเปล่า

                ใบหน้าหวานก้มต่ำคิดทบทวนในสิ่งที่เธอกำลังจะตัดสินใจอยู่หลายพันรอบ แล้วในที่สุดใบหน้าหวานก็เงยขึ้นมามองสบดวงตาคมเปล่งประก่ายของจอห์นอย่างเต็มตา

                จอห์นคะ

                เสียงเรียกนั้นดึงสติของเขาให้กลับมาตั้งใจฟังร่างบางตรงหน้า

                ครับ   

                ฉัน...เอ่อ....

                ทั้งๆที่ตั้งใจและตัดสินใจดีแล้วแต่กลับพูดไม่ออกจนได้

                ว่ามาสิครับ ผมกำลังรอฟัง

                จอห์นเอื้อมมือมากุมมือนุ่มที่วางอยู่ข้างแก้วไวน์เอาไว้ หญิงสาวดึงมือกลับมาวางไว้บนตักทันที

                คือว่าฉัน...จะมาพูดเรื่องของเรา จอห์นยิ้มกว้าง

                อย่าบอกนะว่าคุณต้องการแต่งงานกับผมให้เร็วขึ้น

                ทิลด้าส่ายหน้า อยากจะตบหน้าตัวเองสักทีที่พูดอะไรออกไปไม่พูดให้มันจบในประโยคเดียวปล่อยให้จอห์นเข้าใจผิดมากขึ้น

                ได้เลยที่รัก แค่คุณบอกผมมาเท่านั้น ผมจะทำให้คุณได้ทุกอย่าง

                หัวใจของชายหนุ่มแล่นโลดอย่างสุดแสนดีใจ

                ฉันยังพูดไม่จบ

                ทิลด้าเอ่ยแทรกขึ้นมา

                อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยทิลด้า ผมจะต้องโทรไปบอกคนที่บ้านก่อน

                ว่าพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาหมายเลขของคนที่บ้านเขา แต่มีสายเรียกเข้ามาเสียก่อน ใบหน้าคมคายเจื่อนลงเมื่อเห็นเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอ กดรับสายพลางลุกจากเก้าอี้เดินเลี่ยงออกไปสักพักจอห์นกลับมาที่โต๊ะ แต่การกลับมาคราวนี้สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่

                จอห์นคะ

                ผมรู้ว่าคุณจะพูดอะไรเขาบอกเสียงเศร้า

                คุณรู้ก็ดีแล้วคะ ฉันจะได้ไม่ต้องพูดมากไปกว่านี้ ฉันขอถอนหมั้นกับคุณคะ

                ทิลด้าโพล่งออกมา จอห์นใจหายมองสบตาทิลด้าเป็นเชิงเว้าวอน

                บอกผมหน่อยเถอะ ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือเปล่า?

                ไม่...

                หญิงสาวรู้สึกละอายแก่ใจไม่น้อย ไม่มีหรอก

                ถ้าอย่างนั้น คุณช่วยบอกเหตุผลที่ฟังดูดีที่สุดให้ผมสักข้อได้ไหม?

                ไม่มีเหมือนกัน

                ได้โปรดทิลด้า...อย่าทำอย่างนี้เลย ผมรักคุณ ทั้งหมดที่ผมทำเพื่อคุณทั้งนั้น ผมวางแผนงานแต่งงานของเราเอาไว้แล้ว คุณอยากรู้ไหม?

                จอห์นเอ่ยอ้างขึ้นมาเผื่อว่าจะทำให้คู่หมั้นสาวเปลี่ยนใจได้ แต่ทิลด้าส่ายหน้าเร็วๆ

                ไม่หรอกฉันไม่อยากรู้

                หญิงสาวปฏิเสธ ชายหนุ่มเอ่ยแทรกขึ้นมาอีก

                “งานแต่งงานของเรา จะจัดขึ้นในโบสถ์ หรือคุณต้องการแต่งแบบไทยๆก็ได้ ผมจะจัดการให้คุณ แหวนแต่งงานผมเลือกมาแล้ว มันสวยมาก ชุดแต่งงานของคุณกับผมก็เหมือนกัน เราจะเป็นคู่แต่งงานที่เหมาะสมที่สุดในวันนั้น ทิลด้าบอกผมสิว่าคุณแค่ล้อผมเล่นที่คุณนัดผมออกมาคุณไม่ได้ต้องการจะพูดเรื่องนี้ใช่ไหม?

                จอห์นยังไม่สามารถยอมรับในสิ่งที่ทิลด้าพูดมาได้ มันรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน

                ฉันไม่ได้พูดล้อเล่นกับคุณนะ ฉันจะถอนหมั้นกับคุณจะไม่มีงานแต่งงานเกิดขึ้นอีกแล้ว

                ทิลด้าบอกชายหนุ่มอีกครั้ง ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องมองนิ้วเรียวที่ไร้แหวนหมั้นของเขา นักธุรกิจหนุ่มเสียใจจนไม่อาจจะควบคุมอารมณ์ไว้ได้ ขยับลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ถามทิลด้าเสียงเข้ม

                ทิลด้า...ได้โปรดบอกผมอีกครั้ง เถอะว่าคุณแค่ล้อแล่น คุณไม่ได้พูดความจริง คุณแค่ต้องการทำให้ผมตกใจเท่านั้น ทิลด้า ให้ตายเถอะ! คุณบอกผมมาสิ

                ทิลด้าสะดุ้งจอห์นฉันโกหกคุณไม่ได้แล้ว ฉันอยากมีอิสระในการใช้ชีวิตของฉัน

                ผมให้คุณได้หลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว

                ฉันไม่ต้องการแบบนั้นจอห์น ฟังฉันนะ สิ่งที่ฉันต้องการคือถอนหมั้นกับคุณฉันต้องการใช้ชีวิตในรูปแบบของฉัน ฉันยังไม่อยากมีใครไม่อยากแต่งงานกับใคร คุณเข้าใจฉันไหม?

                ไม่...ผมไม่เข้าใจ คุณจะมาล้อเล่นกับผมอย่างนี้ไม่ได้นะทิลด้า ทุกอย่างถูกเตรียมการไว้หมดแล้ว

                มันเรื่องของคุณสิ ฉันไม่เคยบอกว่าจะแต่งงานกับคุณ

                ทิลด้าเอ่ยไปจากความรู้สึกจริงๆของเธอเพื่อตอกย้ำให้จอห์นได้ยอมรับในความเป็นจริงให้ได้ แต่มันช่างเป็นความจริงที่น่าโหดร้ายที่สุดที่เท่าจอห์นเคยเจอมา!!!!

                ที่คุณไม่ต้องการแต่งงานกับผมเพราะพี่ไบรอันใช่ไหม?

                จอห์นถามออกมา พอดีกับที่ร่างสูงของไบรอันเดินเข้ามา

                จะบ้าหรือไง พี่ไบรอันมาเกี่ยวอะไรด้วย มันเป็นความต้องการของฉันคนเดียว

                ผมไม่เชื่อคุณหรอก

                ก็แล้วแต่คุณสิ ถ้าฉันรู้ว่าคุณพูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้ ฉันไม่นัดให้เสียเวลาแน่ ฉันจะกลับแล้ว

                ร่างบางหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วเดินออกไปทันที โดยมีไบรอันวิ่งตามออกไปติดๆ

                จอห์นนั่งลงอย่างอ่อนแรง ดวงตาสีน้ำทะเลเศร้าหมองจ้องมองแหวนหมั้นบนนิ้วของตัวเอง ก่อนจะถอดมันออกมาโยนทิ้งด้วยความเจ็บปวดใจก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์เอาเงินออกมาวางไว้บนโต๊ะแล้วรีบ

ลุกออกไปอีกคน

                                ..............................................................................................................

1 ความคิดเห็น