.

วังเอ๋ยวังเวง หง่างเหง่ง!ย่ำค่ำ ระฆังขาน
ฝูงวัวควายผ้ายลาทิวากาล ค่อยค่อยผ่านท้องทุ่งมุ่งถิ่นตน
ชาวนาเหนื่อยอ่อนต่างจรกลับ ตะวันลับอับแสงทุกแห่งหน
ทิ้งทุ่งให้มืดมัวทั่วมณฑล และทิ้งตนตูเปลี่ยวอยู่เดียวเอย
(รำพึงในป่าช้า)
จะสอบอยู่แล้ว...
แปะไว้เผื่อท่อง...
ข้างล่างไม่รู้ว่ามันเรียกว่ากลอนปากเปล่าได้รึเปล่า แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ๆมันก็ผลุดมาเอง...

ทั้งงาน ทั้งการบ้าน ทั้งสอบ ทั้งความกดดัน
ต่างรุมเร้า กระเซ้า...เข้ามา
ทั้งเสียงด่า เสียงว่า แลเสียงติ
ทั้งความคิด ความหวัง ท่านฝากไว้
ทั้งการงานเล่าเรียนต่างเพียรไป
ไม่รู้ว่าวันไหน เล่าหนอ...จะจบลง...
เหงา
เศร้า
หงอย
ตอนนี้ครบเลย...
ทั้งเพื่อนในห้องแบ่งหมู่
ทั้งครูแอนตี้หนู
ทั้งครูนั้นฝากความหวัง
ทั้งกดดันที่ประดังกันเข้ามา
แต่รู้ไหมว่า ยิ่งกดดัน นั้นยิ่งแย่...
อยากจะออกไปในที่ไกลๆดูสักพัก
อยากเป็นอิสระดูสักหน
อยากเป็นตนของตนดูสักคน
อยากจะดลใจตนได้สักครา...

นานๆข้าน้อย แต่งรูปที(BG+เฮด) ขออภัย ถ้าหากมันไม่สวยเท่าไหร่...เนอะ
ปล.แค่แต่งไว้บิวอารมณ์ เขียนเรียงความส่งครูเฉยๆ 55
ปลล.ตอนนี้ข้าน้อยโดนการบ้านทับอยู่ จะรีบเคลียร์
แล้วข้าน้อยจะได้กลับมาเล่นเหมือนเดิม..555
_แมวจอมซน _ okiya
...
scoll bar m.tokiya
ความคิดเห็น