Danganronpa OC::Bloody Spree

ตอนที่ 44 : Chapter 5 - Is Despair Means Surrender? #4 Deadly Life

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 ก.พ. 62

           
              งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นมาแบบค่อนข้างน่าเบื่อกว่าที่คิด คนเต้นก็เต้นกันเบาๆ (ก็รู้ว่าจะตายแล้วอะเนอะ) ปัญแจกจานให้ทุกคนคนละใบแล้วก็เดินออกไปข้างนอก บอกว่าจะไปเอาปืนมาจากห้องทำงานของโนลิชามาแจก เมื่อถึงเที่ยงคืนพวกเราก็จะได้ยิงตัวตายกันไปทั้งหมดเลย....นี่สินะความสิ้นหวัง ขอโทษนะครับพ่อ..แม่... ที่ไม่สามารถเอาชนะความสิ้นหวังได้เหมือนพวกคุณทั้งสอง....
              ไม่ค่อยมีใครพูดอะไรกับใครสักเท่าไหร่ หากจะพูดก็พูดกันแบบเศร้าๆ "อย่างน้อยพวกเราก็ได้มาเจอกันนะ" "อย่างน้อยก็ได้มาอยู่โรงเรียนอัลติเมทอย่างที่หวัง" "เป็นเกียรติที่ได้เล่นเกมฆาตกรรมเหมือนกับคนสำคัญทั้งหลายในประวัติศาสตร์".... ยิ่งฟังก็ยิ่งจิตตก เสียดายความสามารถของพวกเราทั้งสิบหกคนยิ่งนัก
              คนเหมือง นักแสดง นักภาษาศาสตร์ นักอนุกรมวิธาน ศัลยแพทย์ ฟรีแลนซ์ นักพยาธิวิทยา นักวิชาการวัฒนธรรม นักแบตมินตัน นักร้องประสานเสียง นักเรียน สายลับ มัณฑนากร ผู้เชี่ยวชาญด้านตำนาน ไหนจะคนโชคดี แล้วก็ตัวผมเองอีก ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแย่ ...ถึงความสิ้นหวัง
              อั๊ก!
              ผมกินไปสักพักก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาอย่างหนัก ...เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย? "ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ"ผมกล่าวลาทุกคนพลางเดินกุมท้องออกไป "อย่าชิงตายก่อนเพื่อนก็แล้วกัน"ฟุลมิเนบอกไล่หลัง ส่วนผมก็วิ่งไปที่ห้องน้ำชั้นสองที่อยู่ใกล้ที่สุด...
.
.
.
.
.
.
.
              ท้องเสีย... จนได้สิน่า! กะแล้วเชียวว่าอาหารนั่นมันอยู่มาตั้งแต่วันที่รมิตาตายแล้วนะ มันต้องมีบูดมีเสียบ้างแหละ เฮ้อ... แต่เอ๊ะ!? ทันใดที่ผมเงยหน้าขึ้นมามองที่ประตู ผมก็พบคราบเลือดอยู่.... มาจากไหนกันล่ะเนี่ย? ผมเริ่มมองไปรอบตัว เลือด... เลือด... เลือดเป็นรอยมือ ทันใดนั้นผมก็รีบมองไปที่ฝ่ามือของตัวเอง... เป็นแผล? เป็นแผลได้ไง? ตอนไหน? มาจากไหน?
              แต่ผมก็ออกไปไหนไม่ได้อยู่ดี...
.
.
.
.
              สิบนาทียี่สิบนาทีผ่านไปเห็นจะได้ สงสัยผมต้องขึ้นไปเอายาแก้ท้องเสียที่ชั้นสี่แล้วสินะ ชั้นสี่เลยเหรอ? เฮ้อ.... ช่างเถอะ เรายังพอมีแรงอยู่... ผมค่อยๆจัดการธุระ รวมถึงล้างแผลเบาๆ แล้วพยุงตัวเองขึ้นไปให้ถึงห้องพยาบาล แสงไฟสลัวๆให้บรรยากาศน่ากลัวชะมัด แถมยิ่งมึนๆหัวอยู่ด้วย แย่ที่สุดเลย จะมาตายสภาพนี้ไม่ได้นะ!
              ทันทีที่ผมถึงห้องพยาบาล ผมก็รีบกดเครื่องประหลาดๆหายาแก้ท้องเสียทันที...
              ตึก ตึก
              ครืด....
              ตึก ตึก
              ครืด...
              ใครสักคนกำลังวิ่งขึ้นมา? มันไม่น่าใช่เสียงเครื่องกดอัตโนมัติอย่างเดียวแน่ๆ วิ่งขึ้นมาทำไมล่ะเนี่ย? ตึกจะถล่มแล้วเหรอ? อะไรยังไงเนี่ย? รู้สึกไม่ดีเลย หลบดีกว่าแฮะ.... ชั้นล่างเริ่มทำลายตัวเองแล้วเหรอ? 
              ผมได้แต่ตื่นตระหนก เลยรีบดื่มยาธาตุทันทีที่มันออกมาจากตู้กด กะให้ไม่ดื่มเยอะเกินไป แล้ววิ่งไปหลบอยู่ใต้เตียงทันที... ผมพยายามมองพื้นอยู่ จะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่วิ่งขึ้นมา รองเท้าผ้าใบสีดำงั้นเหรอ? ใครใส่รองเท้าผ้าใบสีดำดันบ้างล่ะเนี่ย? ฟุลมิเนใส่บู๊ทสีดำ เนเมซิโอใส่ผ้าใบสีน้ำตาล ปีเรตต้าใส่สีส้ม โนลิชาผ้าใบน้ำเงินเข้ม เอลล่าแตะสีชมพู ...ปัญเหรอ?
              เจ้าของรองเท้าที่น่าจะเป็นของปัญยืนนิ่งอยู่น่าประตูเล็กน้อย หลังจากนั้นเขาก็เดินมาทางผม แย่ละ! ลืมไปว่ามือมีเลือดออก! ถ้าลงน้ำหนักไปที่มือเพื่อไถตัวเองลอดไปใต้เตียงล่ะก็... มันต้องมีคราบเลือดออกมาแน่เลย!
              ตู้ม! พรึ่บ!
              "อ๊ะ!" เสียงผู้หญิงนี่นา?
              ไฟดับ... ผมหลับตาปี๋ ตอนนี้ผมรู้สึกกลัว....มาก ที่นี่กำลังจะระเบิด พวกเราทุกคนกำลังจะตาย ผมปวดท้องรุนแรง แถมมีเลือดไหลด้วย ผมถูกตามตัว มีเสียงระเบิดดังขึ้น ไหนจะไฟดับอีก แถมเสียงผู้หญิงปริศนากับเจ้าของรองเท้าของปัญด้วย ความกังวลสารพัดเริ่มเข้ามาในหัวผม อะไรเนี่ย? อะไรเนี่ย?
              ตึก ตึก ตึก
              เขาน่าจะไปแล้วล่ะมั้ง? 
              "ปัง!"
              เสียงปืน? อะไรเนี่ย อะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ยอะไรเนี่ย
              เอาล่ะ! ตั้งสติก่อน ก่อนอื่นเราคงจะต้อง...ออกไปจากที่นี่? ใช่ไหม? แต่มันมีระเบิดอยู่สักแห่งที่ไหนสักที่... หรือจะขึ้นข้างบน? แต่นี่ก็ชั้นสี่แล้วนะ? เสียงตึกตึกนั่นวิ่งไปไหน? อะไรเนี่ย? อ๊ากกกกกกกกกกกกก!
              "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" เสียงผู้ชายคนไหนก็ไม่รู้ดังขึ้น
              ผมหายใจเข้าลึกๆ เอาล่ะ! เจ้าของเสียงต้องเป็นหนึ่งในพวกเราที่กำลังเดือดร้อน เราต้องไปช่วย! "ชั้นห้า! ไฟไหม้!"เสียงนั่นดังขึ้นมาอีก เอาวะ! ตายเป็นตาย! ยังไงซะก็จะตายอยู่แล้วนี่นา ผมคิดได้ดังนั้นก็รีบใช้เท้าถีบผนัง ยันตัวเองออกมาจากใต้เตียงคนไข้ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมา พยายามเดินเท่าที่แรงมีขึ้นไปชั้นห้าให้ได้เร็วที่สุด
              ใครสักคนวิ่งสวนผมไป เมื่อผมหันหลังไป เจ้าของร่างก็หายไปแล้ว... ใครกันนะ? เกี่ยวอะไรกับเสียงเรียกไฟไหม้ๆหรือเปล่า? ช่างมันเถอะ ตอนนี้ต้องไปดูชั้นห้าให้ได้ก่อน...
              เมื่อมาถึงชั้นห้า ผมก็เห็นเนเมซิโอที่ยืนลุกลี้ลุกลนอยู่ก่อนแล้ว... ตรงหน้าของผมคือสวนดอกไม้ที่มีไฟโหมสูงมาก ควันพวบพุ่งสู่ฟ้าจนดูไม่ออกเลยว่าเป็นกลางคืน "เอาไงดีล่ะคะ?"เอลล่ากล่าวจากอีกฝั่งหนึ่ง "ฉันพยายามจะเข้าไปหยิบสายยางในห้องเก็บของมาดับไฟน่ะค่ะ แต่ว่าไฟมันร้อนมาก คุณนาเอกิคิดว่าเราควรทำไงดีคะ?"
              "อ่า...."
              "ปีเรตต้าลงไปเอาผ้าปูเตียงคนไข้ไปชุบน้ำเพื่อจะได้ลุยเข้าไปเปิดน้ำแล้วไง! ใจเย็นๆก่อนสิ"เนเมซิโอตะโกน
              "ใครกันที่อยู่ในนั้นครับ?"ผมถาม
              "คนที่ร้องเป็นคุณเทมเปสต้าค่ะ! คุณเทมเปสต้าน่าจะอยู่ในกองไฟค่ะ!"เอลล่าตะโกน
              "นายยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?"เนเมซิโอตะโกนถามเข้าไป
              "ยัง....ค่อก! ไม่..."เสียงนั่นตะโกนกลับมา
              "ไม่ทันแล้ว!"เนเมซิโอกล่าวพลางวิ่งฝ่าเข้าไปในกองเพลิง
              "คุณเนเมซิโอ!/คุณทีเซย์รา!"ผมกับเอลล่าตะโกนพร้อมกัน
              "มาแล้วๆ!"ปัญกับปีเรตต้าตะโกนขึ้นมาพร้อมกับผ้าผืนใหญ่เปียกๆ 
              "ฉันเข้าไปเองค่ะ!"เอลล่าไม่รอช้ารีบกระชากผ้าไปจากทั้งสองคน วิ่งคุมโปงเข้าไปในห้องเก็บของ
              "แย่ละครับ! พวกเราอุตส่าห์เตรียมผ้ามาตั้งหลายผืน คุณเอลล่าดันหยิบไปหมดเลย"ปัญตะโกน หลังจากนั้นพวกเราก็ลุกลี้ลุกลนตื่นตระหนกกันไปหมด ทำไงดีล่ะเนี่ย? ทั้งสามคนนั้นเข้าไปอยู่ในกองไฟนานละนะ... 
              "บ้าจริง! ไฟลามเข้าไปถึงห้องเก็บของแล้วอะ! มองไม่เห็นเอลล่าเลย!"ปีเรตต้าบอก
              "น้ำไม่ไหลเหรอครับ? หรือสายฉีดน้ำพันกัน? คุณเอลล่าครับ!"ปัญตะโกนเข้าไป
              "..."ไม่มีใครตอบ
              "ปัง!!!"ทันใดนั้นเสียปืนก็ดังขึ้นอีกครั้งเป็นครั้งที่สอง "อ๊ากกกกกกกกกกกกก"เสียงกรีดร้องของผู้ชายดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากนั้นเสียงน้ำก็ดังขึ้นตามมา "ซ่า!!!!" สายฉีดน้ำของเอลล่าทำงานพอดี สวนดอกไม้ที่เคยมีสีสันสวนงามก็ไหม้ บางส่วนก็ราบเป็นหน้ากลอง เหลือแต่ศพของใครสักคนที่ผิวหนังไหม้ผุพอง ไม่มีเส้นผม เส้นขน หรือเสื้อผ้าให้เห็นเลย จะเห็นก็แค่ผิวหนังไหม้ๆบางส่วน แล้วก็กระดูกกับเครื่องใน แค่นั้นแหละ...
              "ศพถูกพบแล้ว ขอให้ทุกคนมารวมตัวที่สวนดอกไม้บนดาดฟ้าชั้นห้า!"เสียงประกาศดังขึ้น ทันใดนั้นไฟก็กลับขึ้นมาอีกครั้ง
              "เฮ้อ~ วันสุดท้ายแล้วก็ยังไม่วายจะฆ่าจะแกงกันอีกน้า~"โมโนคุมะปรากฏตัวขึ้นข้างหลังพวกเรา "แถมมีแหล่งจ่ายไฟฟ้ายังระเบิดด้วย! ทำให้ฉันไม่รู้เลยว่าใครเป็นใคร! โมโนคุมะไฟล์รอบนี้จะมาช้าแปปหนึ่งนะ! แต่ไม่ต้องห่วง ศาลครั้งนี้ยุติธรรมแน่นอน! ...แค่จะช้าหน่อยก็เถอะ"
              "เอาล่ะครับ โมโนคุมะ เชิญเอาศพไปชันสู---- เฮ้ย!!!"ปัญร้อง พวกเราทุกคนจึงรีบหันหน้าไปทางเดียวกันกับปัญ สิ่งที่พวกเราเห็นคือแคปซูลจากนิทรรศการมาเคลื่อนที่ออกมาเอง มาเดินออกมาด้วยเสียงคล้ายเครื่องดูดฝุ่น มันเดินผ่านศพนั่น แล้วศพนั่นก็ถูกย่อยสลายไปกับตา
              "หวาๆ~ แล้วทีนี้ฉันจะพิสูจน์ศพยังไงล่ะเนี่ย!?"โมโนคุมะตะโกน 
              "ไม่เห็นยากเลย เอางี้ดีกว่าโมโนคุมะ!"เสียงหุ่นยนต์ดังขึ้น "แกก็ต้องมาเล่นเกมกับฉัน! หากศาลชั้นเรียนครั้งนี้แกตัดสินผิดล่ะก็....แกจะต้องปล่อยพวกเราไปทุกคนก่อนที่โรงเรียนจะระเบิด! เพราะไม่มีใครอยากดูเกมฆาตกรรมที่มันไม่ยุติธรรมใช่ไหมล่ะ?"
              "ก็จริงอะน้า~ เหตุการณ์มันดูคุ้นๆ แต่ช่างมันเถอะ"โมโนคุมะหัวเราะ "ถ้าฉันตัดสินผิด แน่นอนเลยว่าพวกแกจะรอดไปจากที่นี่ แต่ถ้าฉัน*ดัน*ตัดสินถูก กฏจะเหมือนเดิมนะจ๊ะ ดังนั้นก็ขอให้โชคดีละกัน อุปุปุปุปุปุ"
              "เราก็ได้แต่หวังว่าโมโนคุมะจะตัดสินผิดสินะ..."โนลิชาสรุป "ถ้างั้นฉันต้องขอถามทุกคนก่อนเลยว่า....มันเกิดอะไรขึ้นกันยะ! อยู่กันตั้งหกคนที่ชั้นสอง ทำไมถึงมีคนตายที่ชั้นห้ากันล่ะเนี่ย?"
              "ผมแจกอาหารแล้วก็ไปหยิบปืน พอกลับมาที่ห้องจัดแสดงคุณคิริคิโตะก็ไม่อยู่แล้วครับ"ปัญให้การ
              "ผมท้องเสียน่ะครับ...."ผมกล่าว
              "หลังจากนั้นเนเมซิโอก็ออกไปเข้าห้องน้ำด้วย ฟุลมิเนก็บอกว่าง่วงแล้วจะไปเดินเล่น ปัญบอกว่าง่วงแล้วทนไม่ไหวจริงๆ ฉันกับเอลล่าก็เลยปาร์ตี้อย่างเบื่อๆ จนกระทั่งไฟดับเนี่ยแหละถึงได้ออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น"ปีเรตต้าบอก
              "ถึงอย่างนั้นก็เถอะนะ ถ้าปัญกลับไปนอน ทำไมถึงมีแผลที่ขาล่ะ?"โนลิชาถาม
              "ผมถูกยิงน่ะครับ... ดีนะโดนเข้าที่ขา ผมโดนตอนไฟดับน่ะครับเลยไม่เห็นคนร้าย"ปัญให้การอีก
              นั่นสินะ... ที่ขาของปัญถูกพันแผลด้วยเศษผ้าเก่าๆ มีคราบเลือดไหลออกมาเป็นทางไปจนถึงถุงเท้า ว่าแต่ว่า....ห้องพยาบาลก็มีนี่นา ทำไมเลือกจะใช้เศษผ้าเก่าๆที่ดูเหมือนไปฉีกมาจากที่ไหนสักที่ล่ะเนี่ย? หรือนั่นเป็นที่มาของรองเท้าที่ผมเห็นที่ห้องพยาบาลกันนะ?
              [แผลถูกยิงของปัญ] ได้ถูกเพิ่มเข้าไปใน [หลักฐาน]
              "สรุปก็คือทุกคนออกจากห้องจัดแสดงหมดก่อนเกิดเหตุหมดสินะ โดยลำดับก็คือปัญ คิโตะ หลังจากนั้นปัญก็กลับเข้ามาอีกครั้ง เนเมซิโอ ฟุลมิเน ปัญ และก็ปีเรตต้ากับเอลล่าสินะ..."โนลิชาสรุป "รู้สึกมีอะไรหลายๆอย่างที่จะต้องสำรวจเลยนะ... ชั้นห้ามีไฟไหม้ ชั้นสามและชั้นสี่มีรอยเลือดเป็นทาง ห้องเครื่องชั้นสองมีไฟฟ้าลัดวงจรด้วย"
              "รอยเลือดเป็นทางเหรอ?"ปีเรตต้าทวน
              "ช่างเถอะค่ะ ฉันว่าปฐมพยาบาลคุณมันตาเลิศดีๆเถอะนะคะ"เอลล่าบอก
              หลังจากนั้นพวกเราก็ไปกระจุกอยู่ที่ชั้นสี่ โนลิชาก็ทำแผลให้ปัญแบบลวกๆ "ยิงขาเหรอเนี่ย? ยิงตอนไฟดับก็ไม่น่าจะคลาดจุดตายไปได้ไกลขนาดนี้นะเนี่ย นอกจากยิงจากระยะไกล หรือคนยิงตกใจน่ะ"
              "อ้าว เสร็จแล้ว"โนลิชาบอก หลังจากนั้นก็เพ่งไปที่กระสุนปืนที่เธอเพิ่งจะหยิบออกมาจากขาของปัญ "กระสุนขนาดนี้มันคุ้นๆนะ...เหมือนกับปืนหกกระบอกที่หายไปจากห้องทำงานของฉันเลย...."
              พวกเราได้แต่มองหน้ากันแหะๆ "เอาเถอะ อีกชั่วโมงสองชั่วโมงก็เที่ยงคืนแล้ว จะฆ่าคนเพิ่มนี่ระวังโดนโมโนคุมะสังหารเอาก็แล้วกันนะ"โนลิชาแนะนำ “ไหนๆก็จะตายกันอยู่แล้ว ช่วยเล่นเกมให้กับความหวังอันน้อยนิดของฉันหน่อยนะ”
              "แล้วเราจะเอาไงต่อล่ะ? ศพก็เหลือแต่กระดูกแล้วตอนที่เราเจอ เวลาแค่นั้นไม่น่าเผาผิวหนังและเสื้อผ้าหมดเลยนี่นา"ปีเรตต้าบอก
              "นั่นสิคะ คุณทีเซย์ราหรือเทมเปสต้ากันแน่ที่ตาย? ใครกันที่ขังตัวเองไว้ในแคปซูล?"เอลล่าถามขึ้น
              "ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องสืบต่อสิครับ"ปัญกล่าว "ว่าแต่รอยมือสีเลือดตรงนี้มันของใครกันน่ะครับ?"
              "ของผมเองครับ"ผมตอบ "มือของผมมีแผลน่ะ... ไปโดนอะไรบาดก็ไม่รู้"
              "ถ้าอย่างนั้นก็มาทำแผลต่อเลยมา"โนลิชาถอนหายใจ แล้วก็คว้ามือผมไปทำแผล
              "ว่าแต่ปัญไปโดนยิงที่ไหนน่ะ?"ปีเรตต้าถาม
              "ที่ขาไงครับ"
              "...หมายถึงสถานที่น่ะ"
              "อ๋อ... เผอิญผมรู้สึกนอนไม่หลับน่ะครับก็เลยกะจะมาดูนิทรรศการ แต่ว่าโดนยิงซะก่อนที่หน้าบันไดน่ะครับ ผมตกใจ แต่ก็ไม่ได้มาทำแผลที่ห้องพยาบาล เพราะตอนนั้นตกใจมากๆ เลยหนีมาทำแผลที่ห้องรีไซเคิลแทน"
              "ว่าแต่ว่านะคะ คุณฆาตกรจะยิงคุณปัญทำไม?"เอลล่าถามขึ้น
              “นั่นสินะครับ ฮะๆ”
              “ช่างเถอะ มีอีกหลายที่ที่เราต้องไปสำรวจ เวลาเรามีไม่เยอะมาก ไปกันเถอะ”โนลิชาแนะนำ แล้วเธอก็เดินออกจากห้องพยาบาลไป เฮ้อ...ต้องสืบสวนอีกแล้วสินะ ศพที่สิบแล้วนะเนี่ย...
              

โปรดติดตามตอนต่อไป.....
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
เริ่มต้องการเวลาจัดการชีวิตละ งึมๆ ไปแลกเปลี่ยนทำให้เป็นบ้าจริงๆด้วย ภาษาไทยอาจจะดูอ่อนลงนะครับ แต่ภาษาอังกฤษก็ไม่ได้ดีเหมือนกัน 555555555555555 แถมอัพเลทอีกต่างหาก ไรต์ขอโทษครับ =,.=
ปล.การมีแป้นพิมพ์สามภาษาในคอมฯนี่มันน่าหัวร้อนจริงๆเลยน้า~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

139 ความคิดเห็น