Danganronpa OC::Bloody Spree

ตอนที่ 54 : Chapter 6 - Hope Conducts Despair Orchestra #4 Daily(?) Life

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 มิ.ย. 62

               "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ฉันวางสำลีเปื้อนเลือดลงบนถาดเหล็ก แล้วถอนหายใจ
               "เมื่อยกรามจังเลยครับ~" คิโตะบ่น
               "ก็เล่นไปกวนคุณโนลิชาเองนี่ครับ... ในชั่วโมงกดดันแบบนี้ ใครๆก็เครียดทั้งนั้นแหละครับ ยิ่งทำตัวแบบนั้น ตัวคุณโนลิชาเองคงหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ" ปัญพูดพลางเอาสำลีไปทิ้งแล้วเอาที่คีบไปล้าง
               "ว่าแต่...พวกเราทุกคนได้แรงจูงใจที่ต่างกันหมดเลยจริงๆเหรอ?" ฉันถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ "ทำไมคิโตะถึงได้เป็นเพียงคนเดียวที่ได้แรงจูงใจเป็นวิดีโอกันล่ะ?"
               "ไม่รู้สิครับ..."คิโตะบอก "แล้วทุกคนได้เป็นอะไรกันบ้างล่ะครับ?"
               "จะบอกมันก็กระไรอยู่ล่ะนะครับ"ปัญถอนหายใจ
               "พวกเรายังไม่สามารถบอกได้น่ะ นายก็รู้นี่ว่าหนึ่งในพวกเราเป็นผู้อยู่เบื้องหลังนะ ข้อมูลจริงเท็จอะไรเราก็ไม่รู้"
               "แสดงว่าทั้งสองคนไม่เชื่อใจผมเหรอครับ?"
               "..."
               ไม่มีใครตอบคำถามนี้ ก็แหงล่ะย่ะ! ไม่น่าถาม
               "แต่ฉันสามารถบอกได้นะว่าสิ่งที่โมโนคุมะให้ฉันมาเป็นแค่ข้อความที่ประกอบไปด้วยประโยคแค่ประโยคเดียวน่ะ"ฉันอธิบาย
               "ส่วนของผมมี ๕ บรรทัด มีวิดีโอประกอบด้วยครับ"ปัญกล่าวบ้าง
               "เห็นไหมล่ะ? พวกเราได้แรงจูงใจที่ต่างกันทั้งนั้น"ฉันอธิบายเพิ่ม
               แต่ฉันก็ไม่ไว้ใจพวกนายอยู่ดีล่ะนะ.. ทำไงได้ล่ะ?
ก่อนหน้านี้....
               "นายแยกพวกเราออกจากกัน นายคิดที่จะทำอะไรกันแน่น่ะ?"ฉันถาม
               "ก็ถ้าจะเริ่มบทใหม่ เราก็ต้องมีแรงจูงใจใช่ไหมล่ะ? อุปุปุปุปุ"โมโนคุมะหัวเราะ
               "บทอะไร? แล้วแรงจูงใจคืออะไรน่ะ? ถ้านายจะให้ฉันฆ่าคนล่ะก็ฉันไม่สนหรอกนะ"
               "ไม่ๆ แรงจูงใจรอบนี้คือทุกคนจะได้รับหลักฐานเพิ่มเติมไงล่ะ! อุปุปุปุปุ และฉันขอรับรองได้เลยว่านี่เป็นความจริง แรงจูงใจที่เธอได้รับก็คือ นอกจากผู้อยู่เบื้องหลังแล้ว หนึ่งในพวกเธอมีคนทรยศอยู่ไงล่ะ!"
               "หา!? หมายความว่ายังไงคนทรยศ? ถ้าคนทรยศกับผู้อยู่เบื้องหลังอยู่ฝั่งเดียวกัน ๒ คน มันไม่เป็นสองปะทะสามเหรอ? มันไม่สมดุลเห็นๆเลยนะ"
               "ไม่ต้องห่วง อุปุปุปุปุ ในศาลครั้งนี้น่ะ ผู้อยู่เบื้องหลังจะไม่สามารถโหวตได้จ้า~ ดังนั้นเรื่องผลโหวตคงไม่มีปัญหาเนาะ และวิธีการแพ้เกมนี้มีแค่วิธีเดียวสำหรับพวกที่ไม่ใช่ผู้อยู่เบื้องหลังก็คือ ผลโหวตสูงสุดจะต้องไม่มีผู้อยู่เบื้องหลังอยู่เลย นึกไปนึกมา มันก็แฟร์ใช่ไหมล่ะ?"
               "แต่ว่า ถ้าอย่างนั้น พวกสามสี่คนที่เหลือก็แค่โหวตคนละคนกันก็พอนี่ ฉันโหวตเนเมซิโอ เนเมซิโอโหวตโนลิชา โนลิชาโหวตปัญ ปัญโหวตคิโตะ คิโตะโหวตฉัน? ต่อให้สองในพวกเราไม่มีเสียงโหวต พวกเราก็มีสามคนที่ถูกโหวตเสมอกันอยู่นี่นา?"
               "ไม่ต้องห่วงหรอก อุปุปุปุปุ"
ปัจจุบัน....
               ตราบใดที่พวกนายสองคนอาจจะร่วมมือทรยศพวกเราอยู่ ฉันก็เชื่อใจพวกนายไม่ได้จริงๆล่ะนะ... ผู้ต้องสงสัยมีสองคน ทั้งผู้อยู่เบื้องหลัง ทั้งคนทรยศ จะเป็นคนเดียวกันหรือคนละคนโมโนคุมะก็ไม่ได้บอก แล้วแรงจูงใจของแต่ละคนน่าเชื่อถือจริงๆเหรอ? หรือใครสักคนอาจจะได้แรงจูงใจที่ว่า ‘มีคนได้แรงจูงใจปลอม’ ก็เป็นไปได้นะ...
               "แต่ผมบอกแรงจูงใจของผมไปแล้วนี่ครับ แบบนี้มันไม่ยุติธรรมนี่นา~" คิโตะบ่น
               "ก็ถูกนะครับ แต่พวกเราก็ไม่ได้บังคับให้คุณพูดออกมานี่นา... ถ้าคุณทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็จบแล้วครับ" ปัญถอนหายใจ
               "ตอบได้ใจร้ายจังนะ แต่นั่นล่ะนะ ขอโทษจริงๆแหละ" ปีเรตต้าบอก
               "ถ้าพวกเราทั้งสามคนบริสุทธิ์กันหมด เราจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบนะครับ"คิโตะบอก
               "แต่ถ้าไม่ล่ะ?"ปัญบอก "ทุกเกมฆาตกรรม ก็ล้วนมีคนที่อยู่คนละฝั่งกับสุดยอดนักเรียนม.ปลายทั้งหมดอยู่มากกว่าหนึ่งคนทั้งนั้น ผู้อยู่เบื้องหลังอาจจะไม่ได้มีแค่ ๑ คน หรือคนที่ตายไปแล้วอาจจะไม่ได้ตายจริงๆก็ได้ ในเกมฆาตกรรมของพ่อนาย ก็มีตั้ง ๓ คนที่อยู่คนละฝั่งกับนักเรียนที่เหลือทั้งหมด จุนโกะเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง มุคุโร่สวมรอยเป็นคนอื่น ซากุระทำงานให้กับโมโนคุมะ เกมฆาตกรรมของคุณฮาจิเมะ ก็มีตัวคุณฮินาตะเองที่เป็นคนใส่ไวรัส และชิอากิกับโมโนมิที่ทำงานให้องค์กรแห่งอนาคต ในเกมฆาตกรรมครั้งก่อนหน้าเราก็มีสึมุกิผู้อยู่เบื้องหลัง และรันทาโร่ที่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่นักเรียนสุดยอดนักเรียนม.ปลายที่ตื่นขึ้นมาเล่นเกมฆาตกรรมแบบคนอื่นๆ อะไรอย่างนั้นน่ะครับ"
               แม่นจริงเหมือนอ่านใจฉันออกเลยแฮะ!
               "ท...เท่ากับว่า สองคนในนี้อาจจะอยู่คนละฝั่งกับพวกเราก็ได้น่ะเหรอ!?"ฉันพูดพลางแสร้งทำเป็นตกใจ
               "ก็ต้องหวังว่าจะเป็นเหมือนเกมฆาตกรรมของฮินาตะซังที่คนทรยศเป็นฝั่งดีสินะครับ"คิโตะถอนหายใจ
               "ก็ทำได้แค่หวังล่ะนะครับ แต่อย่าหวังสูงไปก็แล้วกัน ความหวังก็เหมือนหนังสติ๊ก ยิ่งยืดมาก ก็ดีดแรง แล้วมันจะยิ่งเจ็บนะครับ"
               "เอาล่ะๆ ฉันว่าเราแยกย้ายกันไปหาข้อมูลเพิ่มเติมก่อนดีกว่านะ ป่านนี้โนลิชากับเนเมซิโอคงจะเริ่มหาข้อมูลได้ระดับนึงแล้วล่ะ นั่งคุยอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรขึ้นมาหรอก"ฉันแนะนำ
               "นั่นสินะครับ"ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน แล้วพวกเราก็ทยอยเดินออกจากห้องพยาบาลไป
               ฉันเลือกที่จะไปสำรวจที่ห้องพักของนักเรียนทุกคน รู้สึกเหมือนว่าโมโนคุมะจะปลดล็อกห้องพักทุกห้องไว้ให้ด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่ใครสนกันล่ะ? ฉันทยอยสำรวจห้องต่างๆทีละห้อง เริ่มจากห้องของเนเมซิโอก่อนเลยก็แล้วกัน!
.
.
.
.
.
.
.
.
               ห้องของนักเรียนทั้ง ๑๖ คนก็เหมือนๆกันหมดเลยแฮะ... ต่างกันก็แค่วอลเปเปอร์กับของบางอย่าง พวกเสื้อผ้าก็เรียบร้อยเหมือนๆกันหมด เสียเวลาเช็คกระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกงของแต่ละคนก็แล้ว ก็ไม่เจออะไรผิดปกติเลย โต๊ะตู้เตียงลิ้นชักก็รื้ออกมาดูทั้งหมด ก็ไม่ได้เจออะไรเลยที่น่าสงสัย
               ฉันเดินออกจากห้องสุดท้ายมาพลางถอนหายใจ หลังจากนั้นฉันก็เห็นคิโตะเดินอยู่ใกล้ๆ หันหน้าไปทางประตูหลักของอาคาร "คิโตะ! นายกลับมาทำอะไรที่นี่ล่ะเนี่ย?"ฉันตะโกนถามจนเจ้าตัวสะดุ้ง "นี่เหม่อลอยอะไรอยู่เนี่ย? เวลาเราเหลือไม่เยอะแล้วนะ"
               "อ๋อ~ ผมมาสำรวจเพิ่มเติมแถวนี้น่ะครับ ทางโน้นมีคนเยอะแล้ว"เขาตอบ
               "สำรวจเพิ่มเติม? มีอะไรให้สำรวจด้วยเหรอ?"
               "ก็... เมื่อกี้ผมก็เจอห้องอยู่ห้องนึงน่ะครับ ตอนแรกก็กะจะไปบอกทุกคนเหมือนกัน แต่ดันเจอคุณปีเรตต้าซะก่อน"
               "ห้องไหน?"
               "ห้องนี้น่ะครับ"คิโตะกลับหลังหันแล้วเดินตรงไปที่สุดโถงทางเดินที่เป็นกำแพงว่าง เขาดันอิฐเข้าไปนิดหนึ่ง  กำแพงทำแถบถอยตัวกลับเข้าไป แล้วเปิดออกเป็นทางเดินไปสู่ห้องพิเศษห้องหนึ่ง ดูเหมือนห้องทำงานอีกห้องหนึ่ง แสงสว่างมัวๆ ข้างในเป็นเก้าอี้อยู่ตรงโต๊ะทำงานกับหน้าจอมอนิเตอร์ตั้งหลายเครื่องที่แสดงภาพบันทึกจากกล้องวงจรปิดอยู่ อีกฝั่งก็มีโซฟากับผ้าห่มว่างทิ้งไว้ โต๊ะญึ่ปุ่นอีกตัวหนึ่งใกล้ๆมีโน้ตบุ๊คเครื่องหนึ่ง มีปากกา ดินสอและสมุดจดวางอยู่ มองไกลๆเห็นป้ายห้องน้ำอยู่ด้วย
               [ห้องทำงานของผู้อยู่เบื้องหลัง] ได้ถูกเพิ่มเข้าไปใน [หลักฐาน]
               "โห~"ฉันอ้าปากค้าง
               "ในโทรศัพท์ของพวกเราบอกว่าที่นี่เป็น'ห้องทำงานของผู้อยู่เบื้องหลัง'น่ะครับ แต่หมวดหมู่กลับกลายเป็น'ห้องทำงานของสุดยอดนักเรียนม.ปลาย'เสียอย่างนั้น แปลกจริงๆเลย..."
               "แสดงว่าผู้อยู่เบื้องหลังเป็นสุดยอดนักเรียนม.ปลายงั้นสินะ"
               "คุณปีเรตต้าลองสำรวจดูได้เลยนะครับ ผมจะลองไปหาอะไรดูเพิ่มเติมสักหน่อย..."คิโตะบอกลาแล้วเดินขึ้นไปชั้น ๒
               "เดี๋ยวสิ! แล้วนายรู้ได้ยังไงกันว่ามีห้องนี้อยู่น่ะ?"
               "เพราะผมเป็นสุดยอดนักเรียนม.ปลายนักวิเคราะห์ไงล่ะครับ!"เขาตะโกนกลับมาโดยไม่หันหลังมามองฉัน
               ฉันถูกทิ้งในห้องทำงานของผู้อยู่เบื้องหลังซะงั้น? หวังว่าคิโตะคงไม่พยายามใส่ร้ายฉันว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังหรอกนะ น่าสงสัยจริงๆ รู้งี้แอบอัดเสียงไว้ดีกว่า แล้วการที่บอกความสามารถของตัวเองแทนที่จะบอกวิธีเจอห้องนี้นี่คือยังไงเนี่ย? แต่ตอนนี้ช่างเถอะ ลองสำรวจอะไรดูสักหน่อยดีกว่า...
               ในนี้ก็เป็นห้องที่ถูกทาด้วยสีขาวนวลไข่มุกไม่มีลาย แต่เพราะแสงมัวๆเลยทำให้ผนังดูสีเข้มขึ้นเป็นสีเทาทะมึน ไม่มีรอยอะไรที่น่าจะเป็นกลไกเพิ่มเติมได้อีก ในห้องน้ำก็มีกระเบื้องตกแต่งสีขาวเหมือนกัน ในถังขยะก็มีแต่ถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับจานอาหารแช่แข็งที่กินหมดแล้ว กับกระดาษทิชชู่ ฉันเททุกอย่างออกมาบนพื้นแล้วใช้เท้าเขี่ยหาอะไรเพิ่มเติม แต่ก็ไม่พบอะไรพิเศษ
               [ห้องน้ำในห้องของผู้อยู่เบื้องหลัง] ได้ถูกเพิ่มเข้าไปใน [หลักฐาน]
               สมุดจดก็จดเนื้อหาตั้งแต่วันแรก รวมทั้งบันทึกการกระทำของพวกเราทั้ง ๑๖ คนไว้ด้วยในแต่ละวัน รายละเอียดของแต่ละคดี แต่ถูกเขียนในแบบเชิงวิชาการและข้อเท็จจริง ไม่มีข้อคิดเห็นใดๆ ทำให้ฉันไม่สามารถทายเอาได้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนเขียน และทั้งหมดถูกเขียนในมุมมองบุคคลที่ ๓ ทำให้ฉันยิ่งเดาไม่ออกเข้าไปอีก
               [สมุดจด] ได้ถูกเพิ่มเข้าไปใน [หลักฐาน]
               ในโน้ตบุ๊คก็มีไฟล์แค่สิบกว่าไฟล์เท่านั้น ทั้งหมดเป็นไฟล์ข้อมูลประวัติของพวกเรา ไม่ก็โรงเรียนคิโบกามิเนะสาขาญี่ปุ่นและนานาชาติ ไม่มีอะไรเพิ่มเติมสักเท่าไหร่
               [โน้ตบุ๊ค] ได้ถูกเพิ่มเข้าไปใน [หลักฐาน]
               ส่วนโซฟานี่ก็ดูจากตำแหน่งแล้วก็ไม่น่าจะเป็นโซฟาสำหรับกินอาหารหรือดูโทรทัศน์ เพราะมันไม่ได้หันหน้าให้โต๊ะทำงานหรือวัตถุอื่นๆ แต่กลับวางไว้ข้างโต๊ะทำงานหลักที่มีจอมอนิเตอร์ น่าจะเป็นแค่ที่นอนอย่างเดียว เพราะนอกจากผ้าห่มแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นอีก รวมทั้งใต้เบาะยังมีแต่ฝุ่นอีกต่างหาก คงไม่ได้ใช้ทำอะไรหรอกนะ
               [โซฟา] ได้ถูกเพิ่มเข้าไปใน [หลักฐาน]
               ส่วนจอมอนิเตอร์... อ๊ะ! หน้าจอตรงหน้าของฉันเปลี่ยนเป็นภาพโมโนคุมะอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงประกาศที่ดังอยู่ทุกวันทั้งตอนกลางวันและกลางคืน รวมทั้งยามพบศพ...
               "ประกาศๆ เหลือเวลาอีกแค่สามชั่วโมงเท่านั้นนะจ๊ะ! รู้สึกว่าพวกเธอเริ่มจะได้หลักฐานกันมาพอสมควรแล้ว ฉันจะเริ่มทยอยปิดกั้นการเข้าถึงข้อมูลแล้วนะ! ไม่งั้นฉันจะมองว่ามันไม่ยุติธรรมกับผู้อยู่เบื้องหลังน่ะ!"โมโนคุมะกล่าว
               "นี่ยังจะเอาความยุติธรรมอยู่อีกเหรอยะ! แล้วที่จับพวกฉันมาฆ่ากันเองเนี่ย! ยุติธรรมมากมั้ง!!!!!!!!!!!!!!!!"

๓ ชั่วโมงสุดท้าย...
โปรดติดตามตอนต่อไป...
-------------------------------------------------------------------------------------------------
ดันกันรอนปะ ตอน~ ผู้อยู่เบื้องหลังปริศนากับปีเรตต้าหัวร้อน~

อ่อย~ เกลียดเน็ตบ้านที่นี่จัง~
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

137 ความคิดเห็น

  1. #132 noonoiiq (@noonoiiq) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 17:27
    วันนี้ โม(โน)เรม่อนจะมาเสนอ ตอน~ คิโตะ สุดยอดนักวิเคราะห์และปีเรตต้านักหัวร้อน~ ว่าแต่..ใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังอ่า มันไม่มีอะไรชี้ให้เห็นเลยยย
    #132
    1
    • #132-1 (@smart2545) (จากตอนที่ 54)
      6 มิถุนายน 2562 / 10:21
      รอครบห้าคนก่อนครับ อุฮิ
      #132-1
  2. #131 NICE_MIKI (@NICE_MIKI) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 07:01
    อ่านบทของปีเรตต้าดูเหมือนนางหัวร้อนมาจากไหนกัน555
    อ่านบทนี้นึกถึงภาคแรกว่าจะมีอะไรมาโผล่ข้างหลัง
    #131
    1
    • #131-1 (@smart2545) (จากตอนที่ 54)
      4 มิถุนายน 2562 / 08:15
      นางหงุดหงิดมาจากความไม่ค่อยฉลาดของตัวเองครับ เนื่องจากน้องถูกวางไว้ให้เป็นคนที่มีความรู้น้อยที่สุดในกลุ่ม ท่ามกลางคนโชคดี สายลับ นักวิเคราะห์และนักเรียน น้องเลยหงุดหงิดเป็นพิเศษ ทำไมตูไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียวเลยฟะะ!!!! แล้วนี่มันอะไรกันเนี่ย!!!
      #131-1