Danganronpa OC::Bloody Spree

ตอนที่ 6 : Chapter 1 - Despair Works Leisurely #2 Daily Life

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    25 ก.ค. 61

     
Z y c l o n
               "เอาล่ะ ขณะนี้เป็นเวลากลางวันแล้ว ดังนั้นตื่นได้แล้วเจ้าพวกโง่"เสียงประกาศนั่นปลุกผมให้ตื่น ผมตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เอ....ผมก็นอนไปตั้ง 10 ชั่วโมงแล้วนี่นา ทำไมผมถึงต้องนอนนานอย่างนี้นะ เกี่ยวข้องอะไรกับความสามารถของผมหรือเปล่า....อย่างเช่นสุดยอดนักเรียนม.ปลายนักทดสอบเตียง? รู้สึกเหมือนเคยได้ยินอาชีพนี้อยู่นะ
               ผมนอนโดยไม่ใส่เสื้อ เพราะที่นี่ไม่มีชุดนอน จะนอนทั้งเสื้อเชิ้ตและแจกเกตก็ลำบาก ดังนั้นผมจึงลุกออกจากเตียงแล้วไปอาบน้ำ หลังจากนั้นก็แต่งตัวให้เรียบร้อย ติดเข็มกลัด แล้วก็...สมบูรณ์แบบ วันนี้ก็วันที่สองแล้ว หวังว่าวันนี้จะยังไม่เจออะไรแปลกๆนะ
               ผมมุ่งหน้าไปที่ห้องอาหารเพื่อกินมื้อเช้า อาหารก็วางเรียงรายอยู่ก่อนแล้วโดยแพทริเซียและรมิตา อาหารที่จัดเตรียมมาดูจะอยู่ใต้คอนเซปต์นานาชาติ ทั้งแกงกะหรี่ แฮมเบอร์เกอร์ สปาเกตตี สุกียากี้ บะหมี่ ทองหยิบ สตูและก็อีกหลายอย่างที่ผมไม่รู้จักชื่อ ส่วนที่เหลือก็นั่งกินอาหารกันอยู่ก่อนแล้ว
               "15....16! ครบแล้ว โล่งใจจังเลยนะครับเนี่ย"อิซาห์นับเลข
               "ยัง....ยังไม่ถึงเวลาหรอก"โนลิชาย้ำ
               "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณทาฮามี?"เอลล่าถาม
               "ตามประวัติเกมฆาตกรรม การฆาตกรรมไม่เกิดเอาวันแรกหรอกนะครับ"ปัญเอ่ย
               "อย่าไปอิงประวัติศาสตร์มากน่า นี่ปัจจุบันนะครับ ไม่ใช่อดีต"เนเมซิโอพูด
               "เคอร์ฟิวแค่ทำให้ปลอดภัยตอนกลางคืนเท่านั้นนะครับ ตอนกลางวันก็ขอให้ทุกคนระวังตัวด้วยนะครับ"ออกัสกล่าว
               "ฆ่าคนตอนเช้างั้นเหรอ? เหอะ! พวกนายเสียเปรียบทั้งกำลัง ทั้งสติปัญญา ตอนกลางวันไม่เห็นมีอะไรต้องกังวลเลย"แอลหยิบแฮมเบอร์เกอร์เข้าปากอย่างไม่ใส่ใจ
               "อย่าประมาทสิครับ...."ฟลินน์เตือน
               "โดยเฉพาะสถานการณ์แบบนี้.... ไม่มีอะไรสามารถคาดเดาได้เลย...."ฟุลมิเนเสริม
               "อันนี้ไส้อะไรอะ"ปีเรตต้านอกเรื่องพลางหยิบขนมปังชิ้นหนึ่งขึ้นมา
               "ไส้เห็ดน่ะ นี่! อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ~ ไส้ไก่ก็มีนะ~"แพทริเซียตอบ แต่เสียงของเธอก็สูงขึ้นเมื่อเห็นเด็กสาวทำหน้าบึ้ง
               "ก็ไม่กินผักแบบนี้ไงถึงไม่โต"มินจุนแซะ
               "โห....กล้าพูดนะนายน่ะ"ซาเรียมองมินจุนด้วยสีหน้าประหลาดใจ
               "เอาน่าๆ กินๆไปเถอะ เราไม่รู้นี่นาว่าเราจะอยู่ได้นานแค่ไหนนะคะ"รมิตาห้ามทัพ
               "เธอไม่ได้เอาไก่มาจากห้องเลี้ยงสัตว์ใช่ไหม"เรเน่มองขนมปังไส้ไก่อย่างสงสัย
               "จะบ้าหรือไง ฉันไม่ได้เหี้ยมโหดขนาดเชือดไก่เป็นว่าเล่นนะ! ในครัวก็มีย่ะ"แพทริเซียตวาด
               "แหมๆ กำลังสนุกกันใหญ่เลยนะ"เสียงแหลมเล็กดังขึ้น "ทุกคนมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ ได้เวลาสำหรับ...แรงจูงใจแรก! สำหรับทุกคนเพื่อให้มีกำลังใจที่จะเล่นเกมกับฉัน!!! อุปุปุ"
               หมีประหลาดปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พวกเรามองมันอย่างรังเกียจปนความสงสัย มันต้องการอะไรจากเรากันแน่นะ หลังจากนั้นโทรศัพท์ทั้ง 16 เครื่องก็สั่นพร้อมกันอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นข้อมูลของแรงจูงใจ.... 15 องศา งั้นเหรอ? มันแปลว่าอะไรกันนะ? โมโนคุมะต้องการอะไรกันแน่?
               "แรงจูงใจอย่างแรก ก็คือความร้อนไงล่ะ! หลังจากนี้อุณหภูมิจะเพิ่มสูงขึ้นวันละ 5 องศาเซลเซียส และจะไม่กลับมาอุณหภูมิเท่าเดิมจนกว่าจะมีคนตาย ตอนนี้ฉันกำลังเพิ่มอุณหูมิให้เป็น 20 องศาเซลเซียส ขอให้โชคดีน้า~~~ อุปุปุปุ"มันหัวเราะลั่นแล้วจากไป
               "เอ๊ะ!? อย่างนี้มันไม่ยุติธรรมนี่นา"ปีเรตต้าร้อง
               "ผมน่าจะอยู่ได้อีกสักสัปดาห์หนึ่ง ถ้ามีใครเป็นฮีทสโตรกให้รีบหาคนมาบอกผมนะครับ ผมน่าจะเป็นคนที่สามารถช่วยเหลือใครได้มากที่สุดในสภาพแวดล้อมที่ร้อน"ปัญคำนวณ
               "ของฉันก็สัปดาห์กว่านะคะ ถ้าหาปัญญาพัฒน์ไม่เจอ มาหาฉันก็ได้ค่ะ"รมิตารีบบอก
               "ดูเหมือนมีหลายคนจะอยู่ได้นานนะเนี่ย ฉันก็เหมือนกัน"เรเน่บอก "อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องทนหนาวแล้ว"
               "แย่หน่อยนะครับ ผมไม่น่าจะอยู่ได้เกินครึ่งสัปดาห์"ออกัสกล่าว
               "อุณหภูมิ 30 องศาพวกฉันก็แทบตายแล้วล่ะค่ะ"แพทริเซียเริ่มถอดผ้าพันคออก
               "วันสองวันไม่เกินนี้ก็น่าจะมีคนสิ้นแล้วล่ะครับ"ฟุลมิเนสันนิษฐาน
               "อยู่ได้นานไม่นานไม่รู้ล่ะ แต่ฉันต้องรอด!"ลูซิก้าตะโกนลั่น
               "เราต้องรอดไปด้วยกันสิครับ"ฟลินน์ยิ้ม
               "โลกสวยจังแฮะ ฉันว่ายังไงก็ต้องตายกันไปข้างล่ะนะ"ซาเรียเอ่ย
               "หลังจากนี้แนะนำว่าอย่าทำอาหารที่ต้องกินตอนร้อนๆ รวมทั้งใส่เสื้อผ้าที่ปกปิดร่างกายมิดชิดเพื่อไม่ให้สูญเสียเหงื่อแล..."มินจุนบอก
               "ที่สำคัญที่สุดคือสตินะครับ อย่าเสียสติเป็นอันขาด"อิซาห์ขัด
               "อย่าขัดกันสิคะคุณซาโก้ ที่สำคัญ ฉันว่าเราควรกินมื้อเช้าแล้วไปพักผ่อนดีกว่าค่ะ ตอนนี้คิดไปก็มีแต่เครียดกับเครียด"เอลล่าตัดน้ำซุปเข้าปาก
               "เห็นด้วย รีบกินรีบไป"โนลิชากล่าวบ้าง
               "มีใครจะเอาอะไรเพิ่มไหมครับ?"เนเมซิโอกล่าวพลางเดินเข้าไปในครัว
               หลังจากนั้นเนเมซิโอก็เดินหายไปในห้องครัวโดยไม่ฟังคำตอบใดใด ส่วนผมก็กินอาหารแล้วนำจานเข้าเครื่องล้างจาน แล้วเดินกลับไปที่ห้อง อุณหภูมิวันนี้ก็ 20 องศาเซลเซียส ดูเหมือนน่าจะอยู่ได้เกือบสัปดาห์ล่ะมั้ง.... ว่าแต่ตอนนี้ก็ว่างอีกทั้งวัน ผมควรไปหาใครหรือทำอะไรดีล่ะเนี่ย....
[FREE TIME EVENTS START]
               ผมเดินไปที่ห้องสัตว์เลี้ยง และอย่างที่ผมคาดคิด เรเน่อยู่ที่นั่น.... แต่ครั้งนี้อิซาห์ไม่อยู่ด้วย "อิซาห์อยู่อีกโซนหนึ่งนะ โซนสัตว์เลี้ยงที่เป็น'สัตว์เลี้ยงทั่วไป'น่ะ นายมาหาฉันมีอะไรหรือเปล่า?"เธอกล่าว ผมจึงขออยู่ดูเธอทำงานของเธอสักพัก "ฉันแค่มาจัดระเบียบและเตรียมการสำหรับอุณหภูมิที่สูงขึ้นน่ะ 5 เซลเซียสต่อวัน พวกนี้คงปรับตัวไม่ได้ แล้วตายกันไปข้างแน่ๆ"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
               ผมใช้เวลาดูเรเน่จัดระเบียบห้องใหม่ในแบบที่เธอคิดว่าจะทำให้สัตว์ในนี้ปลอดภัย
               ผมกับเรเน่สนิทกันมากขึ้น
               ผมให้ [แหวนรูปผีเสื้อ] กับเรเน่ เอลีซ่า
               "เห? ให้ฉันเหรอ?"เธออุทาน
               "ครับ ให้คุณเรเน่แหละครับ"
               "ขอบคุณนะ"ดวงตาของเธอขยับเล็กน้อย บอกว่าเจ้าของกำลังยิ้มอยู่
               "ว่าแต่....เด็กที่เพิ่งขึ้นม.ปลายไม่น่าจะรู้จักอนุกรมวิธานไม่ใช่เหรอครับ แล้วทำไมคุณเรเน่ถึงได้สนใจอนุกรมวิธานนักล่ะครับ"
               "พ่อแม่ฉันพาฉันเข้าป่าบ่อยน่ะ"
               "ไปเที่ยวกันเป็นครอบครัวสินะครับ...."
               "เปล่าๆ พวกเขาทำงาน ส่วนฉันก็ต้องตามไปด้วยเฉยๆ ตั้งแต่เล็กแล้ว"
               "อาชีพที่เกี่ยวกับธรรมชาติสินะครับ"
               "พ่อของฉันเป็นนักวิทยาศาสตร์น่ะ ส่วนแม่ของฉันเป็นนักออกแบบที่ชอบออกแบบงานภายใต้หัวข้อธรรมชาติน่ะ"
               "งั้นสินะครับ ก็เลยได้ใกล้ชิดกับสัตว์และพืชสินะครับ"
               "อนุกรมวิธานไม่ได้มีแค่สัตว์กับพืชนะ"
               "เห?"
               "มีทั้งเห็ด ไวรัส เชื้อรา แบคทีเรีย ปรสิต พยาธิ สารพัด เอาจริงๆก็คือสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกนั่นแหละ"
               "โห...แล้วคุณเรเน่จำรายละเอียดได้หมดหรอครับ?"
               "ไม่ขนาดนั้นหรอก ฉันเน้นไปที่สัตว์ที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก หรือสัตว์ที่เป็นอันตรายน่ะ"
               "สัตว์ที่อยู่ในอันตรายน่ะเหรอครับ?"
               ถึงว่าล่ะจับงูได้หน้าตายมากเลย
               "แต่ก็ไม่รู้สินะ พวกมันไม่ค่อยทำร้ายฉันเลย"
               "เหรอครับ? อาจจะเป็นเพราะว่าคุณมีอะไรที่ไม่เหมือนใครก็ได้มั้งครับ"
               เธอมองผมด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เอ๋? ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า อันนี้ผมพยายามจะชมเธอนะเนี่ย? เฮ้อ.... ผมไม่ค่อยเก่งด้านการพูดจริงๆนะเนี่ย...
               แต่เสร็จจากการคุยกับเรเน่แล้ว ผมควรไปคุยกับใครต่อดี อิซาห์ก็อยู่ใกล้ๆ ผมว่าผมไปคุยกับอิซาห์บ้างดีกว่า ผมเดินเข้าไปในห้องสัตว์เลี้ยง....ที่เป็นสัตว์เลี้ยงจริงๆอะนะ ห้องนั้นตกแต่งด้วยสีชมพูหวานแหวว มีทั้งสุนัข แมว นก กระต่าย แฮมสเตอร์ กระรอก ให้ตายสิ ให้คนละอารมณ์กับห้องที่แล้วเลยแฮะ
               อิซาห์นั่งอาบน้ำให้สุนัขขนสีน้ำตาลทองอยู่มุมห้อง เขาหัวเราะและใช้มือข้างหนึ่งบังน้ำที่เจ้าหมานั่นสะบัดออก "อ๊ะ! คุณคิริคิโตะ! มาช่วยกันทำความสะอาดและให้อาหารพวกมันกันหน่อยไหมครับ?"เขาชักชวน ผมก็พยักหน้าครั้งหนึ่ง "เยี่ยมเลยครับ! เหลืออีกตั้งหลายตัว ผมว่าผมคงต้องใช้เวลาทั้งวัน...."
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
              ผมใช้เวลาไปกับการอาบน้ำสุนัขและให้อาหารสัตว์ต่างๆ
               ผมกับอิซาห์สนิทกันมากขึ้น
              ผมให้ [หมอนสีเขียว] กับอิซาห์ ซาโก้
              "สุดยอดเลยครับ! คุณหามาได้ยังไงเนี่ย!"
              "ดีใจที่ชอบครับ"
              "ตอนผมอยู่กับทางบ้าน ผมไม่ค่อยได้นอนสบายๆสักเท่าไหร่เลยนะครับ"
              "เห? ทำไมเหรอครับ"
              "เอาเป็นว่าผมไม่สามารถนอนสบายๆได้หรอกครับ"
              "เป็นเพราะงานพยาธิวิทยาของคุณหรือเปล่าครับ"
              "ก็ส่วนหนึ่งครับ"
              "ว่าแต่ พยาธิวิทยาเป็นศาสตร์ที่ซับซ้อน คุณเอาเวลาจากไหนไปศึกษาเยอะแยะเหรอครับ"
              "หลังเลิกเรียนผมชอบไปที่โต๊ะทำงานของแม่น่ะครับ แล้วก็อ่านหนังสือของแม่"
              "แม่ของคุณเป็นนักพยาธิวิทยาเหรอครับ"
              "แม่ผมก็เป็นแค่หมอธรรมดาๆแหละครับ แต่บางครั้งผมก็เอาหนังสือของเพื่อนร่วมงานของแม่ในสาขาอื่นๆมาอ่านบ้าง"
              "อ๋อ~ ครับ"
              "จริงๆผมก็สามารถวินิจฉัยโรคได้หลายโรคแหละครับ แต่ผมก็ไม่ใช่หมอ ผมก็รักษาไม่ได้หรอกครับ แค่ทำได้สักครึ่งหนึ่งของหมอได้ล่ะมั้งครับ"
              เขาดูถ่อมตัวน่าดูเลยนะเนี่ย หรือเขาเคยถูกบังคับให้รักษาคนกันนะถึงได้พูดแบบนี้? แต่ก็ช่างเถอะ....
              "สี่ทุ่มแล้วล่ะ ได้เวลากลางคืนแล้วจ้า"เสียงประกาศดังขึ้น ผมจึงบอกลาคู่สนทนาแล้วมุ่งหน้ากลับเข้าสู่ห้องพัก แล้วก็อาบน้ำ นอน พรุ่งนี้อุณหภูมิ 25 องศาเซลเซียส พวกที่อยู่ทางเหนือใกล้ขั้วโลกคงกำลังจะตายแน่เลย 20 องศาคงจะร้อนสำหรับพวกเขาแล้วล่ะมั้ง....
โปรดติดตามตอนต่อไป.....

----------------------------------------------------------------------------------------
ช่วงนี้ติดเกม อาจจะมาช้าหน่อยนะครับ ขอโทษครับ~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

139 ความคิดเห็น

  1. #14 Zukamo chiba (@chibanyan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 17:53
    เนเมซิโอ...ชื่อคุ้นๆหูแฮะ..(แต่นึกไม่ออก) ว่าแต่...นักทดสอบเตียง??...
    #14
    1
    • #14-1 นักเขียนเด็ก (@smart2545) (จากตอนที่ 6)
      27 กรกฎาคม 2561 / 18:54
      ไรต์แค่หาชื่อต่างชาติที่คล้ายๆเพื่อนไรต์เองนะฮะ ;w; ส่วนนักทดสอบเตียง ไรต์แค่รู้สึกเหมือนจำได้ว่ามีอยู่จริงน่ะครับ อารมณ์ประมาณว่าต้องคอยทดสอบการนอนบนเตียงแต่ละเตียงว่าอันไหนนอนสบาย ถ้านอนไม่สบาย ต้องปรับที่ไหน การออกแบบ ขนาด ผ้า หรือนุ่น อะไรทำนองนี้น่ะครับ ;-;
      #14-1