คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย OS: PARIS IN THE RAIN ( youngmin x donghyun ) OS: PARIS IN THE RAIN ( youngmin x donghyun ) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...
b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 มิ.ย. 61 / 22:57


PARIS IN THE RAIN
PAIRING: LIMYOUNGMIN x KIMDONGHYUN
https://www.youtube.com/watch?v=JZELmUooBlY
(เปิดเพลงฟังจะได้อรรถรสมากขึ้นค่ะ)






พี่ยองมินน้ำเสียงที่อ่อนล้าพยายามแค่นชื่อบุคคลที่ตรงหน้า ดวงตาเฉี่ยวนั่นไม่ได้มองไปข้างหน้าเพียงแต่หลุบลงมองปลายรองเท้าสีดำขลับ กี่ครั้งแล้วที่ต้องเป็นแบบนี้ รู้เพียงแต่มันมาก มากเสียจนไม่อยากจะนับ


พี่ขอโทษคำขอโทษจากปากของคนที่ไม่เคยจำความเจ็บปวดและน้ำตาของเขา ทำให้เขาเหนื่อยจนอยากจะบอกให้คนข้างหน้าออกไปจากชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง


พี่ไม่ต้องขอโทษเราแล้วได้หรือเปล่าถ้าพี่ยังเป็นแบบนี้อยู่ทุกครั้งหลายครั้งมากเหลือเกินที่ความใจดีของคนตรงหน้าย้อนกลับมาทำร้ายเขา มิหนำซ้ำยังซ้ำเติมด้วยการที่อีกฝ่ายมักจะไม่เปิดเผยสถานะของเราให้ใครต่อใครรู้ มันมากเหลือเกินที่อิมยองมินเปิดโอกาสให้ใครต่อใครเข้ามายุ่มย่ามในชีวิต มันไม่เพียงแต่ชีวิตของอิมยองมินแต่มันก็กระทบต่อใจของคิมดงฮยอนด้วยเช่นเดียวกัน


พี่กลัวมากขนาดนั้นเลยเหรอ

ถ้าพี่กลัวใครรู้เรื่องของเรามากขนาดนั้น พี่ไม่ต้องมีเราก็ได้เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายที่ความสูงไม่ได้ห่างกันมากนัก เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอทำสีหน้ายังไงออกไปถึงทำให้คนตรงหน้าทำหน้ากังวลใจกว่าทุกครั้ง หรืออาจจะเป็นเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยที่จะมองหน้าอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมากันแน่นะ


ไม่ใช่แบบนั้นนะในทุกครั้งอิมยองมินไม่เคยที่จะพูดเหตุผลหรืออธิบายอะไรให้เขาฟัง ครั้งนี้คนเป็นพี่ก็ยังคงเลือกที่จะพูดประโยคเดิมๆด้วยคำว่าไม่ใช่แบบนั้น และเหมือนเดิมก็คือไม่เคยมีเหตุผลอะไรที่มากกว่านั้น ที่ผ่านมาเขาพยายามจะทำให้ตัวเองเข้าใจด้วยการสร้างเหตุผลยกขึ้นมามากมายเพื่อไม่ให้เสียคนตรงหน้าไป ในเมื่อไม่เคยอธิบายอะไรให้เขาเข้าใจเขาก็จะพยายามเข้าใจด้วยตัวเอง

พอได้แล้ว เราเหนื่อย

จะบอกเลิกพี่เหรอคิมดงฮยอนอ่า ยอมรับก็ได้ว่าเขาถึงกับไปไม่เป็นในเมื่อบุคคลที่เคยอ่อนโยนกับเขามาตลอดตอนนี้กำลังบีบข้อมือเขาแน่นจนเจ็บไปหมด ไหนจะน้ำเสียงแข็งกร้าวแบบนั้นอีก อยากจะหันไปขำใส่ให้รู้แล้วรู้รอด รู้สึกตลกกับสถานการณ์แบบนี้จริงๆ กับคนที่ไม่เคยทำอะไรให้ดีแต่ก็ยังรั้งเขาไว้แบบนี้ อิมยองมินโคตรเห็นแก่ตัวเลย


เปล่า แต่พรุ่งนี้เราจะบินไปต่างประเทศ โอ้ย!” ก่อนที่เขาจะได้เดินหันหลังกลับไป แรงบีบรัดจากข้อมือกลับกลายเป็นการกระชากที่รุนแรงจนเขาเซถลาเข้าชนกับอกอีกคนอย่างเต็มแรง

ไปไหน ไปทำไมสายตาของอิมยองมินตอนนี้แสดงออกว่ากำลังโกรธเขาอย่างปิดไม่มิด เขาพยายามแกะมือที่บีบรัดข้อมือเขาอย่างรุนแรงออกแต่ก็เหมือนไม่เป็นผล ตัวก็เท่ากันแต่ทำไมแรงต่างกันนักนะ

เราอยากห่างกับพี่

แต่พี่ไม่ได้อยากห่าง!”

งั้นก็ทำเหมือนเรามีตัวตนในชีวิตพี่บ้าง! พี่กล้าบอกคนอื่นมั้ยว่าพี่เป็นแฟนเรา พี่กล้าบอกพวกผู้หญิงพวกนั้นมั้ย พี่กล้ามั้ยที่จะทำให้เราเป็นคนพิเศษของพี่จริงๆ พี่กล้าปฏิเสธผู้หญิงพวกนั้นที่เข้ามาวอแวชีวิตของเรามั้ย! ถ้าไม่ ก็ไม่ต้องมาเจอเราอีก

เราว่าเราไม่ได้ใจร้ายเลยนะ ถ้าเป็นคนอื่นคงบอกเลิกพี่ไปตั้งแต่พี่ทำมันครั้งแรกแล้ว

 

 

 

 


 คิมดงฮยอนโคตรโกหก เอาจริงๆนี่มันก็ผ่านมาเกือบหนึ่งปีได้แล้วที่ไม่ได้ติดต่อกัน หลังจากวันนั้นที่เขาทะเลาะกับอีกฝ่าย จริงๆมันก็เป็นการทะเลาะในเรื่องเดิมๆที่เขาไม่คิดว่าจนต้องถึงขั้นนี้ เย็นวันนั้นเขาจำได้ว่าคิมดงฮยอนไม่ได้ร้องไห้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มีแต่สายตาที่แสดงให้เขาเห็นว่าเจ้าตัวเข้มแข็งขนาดไหนที่กล้าจ้องหน้าเขาในเหตุการณ์ที่น่าอึดอัดเช่นนั้น แผ่นหลังบางนั่นก็เช่นกัน คนตัวเล็กกว่าเขาไม่กี่เซนเดินออกห่างเขาไปและไม่ได้เดินกลับมาอีก คิมดงฮยอนคนที่เคยให้อภัยเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้หายไปตลอดกาล

 


เขาจำได้ว่าหลังจากแยกย้ายกันกลับบ้านไป เป็นตัวเขาเองที่โทรหาดงฮยอนไม่รู้กี่ร้อยสายแต่เสียงผู้หญิงที่ตอบกลับมานั่นทำให้เขาหงุดหงิดจนแทบบ้า ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่ก็แค่ระบบอัตโนมัติที่ทำให้เขารู้ว่าเด็กคนนั้นบล็อกเบอร์เขาไปเป็นที่เรียบร้อย คิมดงฮยอนมักจะเป็นคนรอบคอบเสมอมาตั้งแต่คบกัน น้องเป็นเด็กฉลาดมีเหตุผลและใจเย็นที่สุด ไม่มีใครเหมือนและไม่เหมือนใคร และมันก็เป็นเหตุผลที่แฟนของเขาจัดการบล็อคเฟสบล็อคทวิตและทำทุกทางที่จะไม่ให้เขาได้ติดต่อหา แม้กระทั่งแม่และพ่อของเจ้าตัวด้วย

 


ยอมรับว่าช่วงแรกๆน่ะโคตรทรมาณเลย จู่ๆแฟนตัวเองก็หายไปติดต่อไม่ได้ แถมยังไม่รู้อีกว่าไปที่ไหนอะไรยังไง ครั้นเขาจะไปที่บ้านอีกฝ่ายก็รู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาทันทีที่ไม่เคยจำรายละเอียดของตัวน้องได้เลย โคตรแย่ เขาน่ะจำทางไปบ้านดงฮยอนไม่ได้ โซเชี่ยลเน็ตเวิร์คของผู้เป็นเพื่อนของคิมดงฮยอนก็ไร้ซึ่งการแอคทีฟ บ้างก็อ่านไม่ตอบเหมือนจะโดนคำสั่งห้ามจากอีกฝ่ายยังไงยังงั้น ตอนนั้นอิมยองมินโคตรโมโห เลยได้แต่รัวแชทไปหาเพื่อนของคนตัวบางนั่นอย่างบ้าคลั่ง

คำสุดท้ายที่ได้จากเพื่อนของคิมดงฮยอนคือ ไอ้เวร เลิกยุ่งกับดงฮยอนซะ




ช่วงแรกๆน่ะเหรอ พูดได้เลยว่าเมาเป็นหมาทุกวัน เหล่าผู้หญิงที่เคยเข้ามาพัวพันก็ยังคงเหมือนเดิม ความใจดีของเขาน่ะทำให้ปฏิเสธเด็กสาวเหล่านั้นไม่ลงจริงๆ เขายอมรับว่ากลัว เพราะสังคมที่เขาอยู่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะยินดีหรือยินร้ายใส่เขาถ้ารู้ว่าเขามีแฟนเป็นผู้ชาย สารภาพเลยว่ากลัวจะเสียภาพลักษณ์ กลัวไปหมดทุกอย่าง ผิดกับอีกฝ่ายที่ไม่เคยกลัวอะไรเลย ก็เคยถามอีกฝ่ายอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงกล้าเปิดเผยว่าคบกับเขา ริมฝีปากอิ่มที่เขาชอบยกยิ้มแบบที่เจ้าตัวทำอยู่บ่อยๆ ดงฮยอนตอบแค่ว่า ก็ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัว ในตอนนั้นเขาไม่เข้าใจมากนัก อาจจะเป็นเพราะสังคมของมหาลัยที่คิมดงฮยอนอยู่ เพื่อนๆอาจจะไม่ได้ซีเรียสเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่สังคมของเขาน่ะมันไม่ใช่เลย ถามว่ารู้ได้ยังไง เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

 

วันนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่จริงๆถึงไม่ใช่เสาร์อาทิตย์เขาก็หยุดอยู่ดี หลังจากเรียนจบมาเขาก็ไม่ได้เข้าทำงานบริษัทอย่างที่ตั้งใจไว้เพียงแต่กลับมาสานต่อธุรกิจกับทางบ้าน ปลายนิ้วถูกสไลด์เลื่อนไปมาบนโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมแต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบหัวใจวายคือจู่ๆภาพไฮไลท์ตรงอินสตราแกรมกลับฉายภาพใครคนนึงขึ้นมา ถึงแม้เขาจะไม่ได้เจออีกฝ่ายมาหนึ่งปีเต็มแต่ให้ตายยังไงเขาก็จำได้ว่านั่นน่ะเป็นภาพของดงฮยอน


ปารีส ?” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็แหงล่ะไม่คิดว่าเด็กตัวแสบนี่จะบินหนีเขาไปถึงปารีส ในตอนแรกเขาก็สับสนนิดหน่อย ก็ไม่คิดหรอกว่าเจ้าตัวจะไปเรียนต่อปารีส ต้องขอบคุณพระเจ้าที่ดลใจไม่ให้ดงฮยอนล็อคไอจีเลยทำให้เขาส่องอะไรต่ออะไรได้ง่ายมากขึ้น

คิดว่าพี่จะหาไม่เจออย่างนั้นสินะ หึไวกว่าความคิดก็คือร่างกายของเขา เสียงตึงตังจากการลากกระเป๋าเดินทางมาวางไว้กลางห้องอย่างลวกๆทำให้บุคคลซึ่งเป็นแม่ต้องตะโกนไล่ขึ้นมาเอ่ยถามว่าเขากำลังทำอะไร

แม่ครับ เดี๋ยวไปฝรั่งเศสสักอาทิตย์แต่ร่างกายที่ไวกว่าความคิดก็ทำให้เขาหยุดชะงัก มันต้องขอวีซ่าก่อน 15 วันเดินทางนี่หว่า  เขาได้แต่ทึ้งหัวอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะคว้ากุญแจรถออกไปจัดการอะไรให้เสร็จสรรพ นอกจากโง่แล้วยังโง่อีกอิมยองมิน

 

 




บอกได้เลยว่าเขาไม่เคยคิดว่าเวลาสองอาทิตย์กว่าจะเป็นอะไรที่นานขนาดนี้กว่าจะถึงวันที่ต้องบินไปฝรั่งเศส ชีวิตการทำงานในแต่ละวันถึงแม้จะเป็นธุรกิจทางบ้านแต่ก็ผ่านไปด้วยความเชื่องช้า สารภาพเลยว่าตั้งแต่รู้ไอจีใหม่ของคิมดงฮยอนเขาก็ได้แต่เข้าไอจีไปส่องน้องทุกวัน ดงฮยอนน่ะโตขึ้นมาก แค่เวลาผ่านไปปีเดียว รูปหน้าหรืออะไรทั้งหลายดูเข้ารูปมากขึ้น ไหนจะผมสีดำนั่นอีกยิ่งขับหน้าให้อีกฝ่ายออกมาน่ารัก น่ารักมากจริงๆ เอาเข้าจริงความหุนหันพลันแล่นของเขาในตอนนี้ก็แอบทำให้เขากังวลใจ กังวลว่าถ้าถึงที่นั่นแล้วน้องจะยอมออกมาเจอเขาหรือไม่ ตั้งแต่วันนั้นน้องไม่ได้บอกเลิกแต่น้องก็หายไปจากชีวิต จนเขาก็ไม่รู้ว่าสถานะตอนนี้ของเขากับน้องมันคืออะไร เรียกว่าแฟนก็ไม่เต็มปาก คนรู้จักมันก็ .. ห่างเหินเกินไปหรือเปล่านะ

 

I look at you now and I want this forever
I might not deserve it but there’s nothing better

 

เสียงเพลงเพลงเดิมยังคงถูกเปิดฟังทั้งหมด 10 กว่าชั่วโมงบนเครื่องและยังไม่นับรวมชั่วโมงนับตั้งแต่ลงมาจากสนามบิน ที่พักของเขาอยู่ไม่ไกลไปจากหอไอเฟลมากนัก ถามว่าทำไมถึงเลือกที่นี่น่ะเหรอ อาจจะเป็นเพราะคิมดงฮยอนน่ะก็พักแถวสถานี La Motte-Picquet – Grenelle ด้วยล่ะมั้ง สาบานได้เลยว่าเขาน่ะไม่ใช่สตอล์คเกอร์จริงๆ

ฟู่วเขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า อาการเจ็ทแลคนี่ทำเขาไม่อยากจะลุกไปไหนแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทำให้เขารู้สึกดีมากเช่นกัน มือคว้าโทรศัพท์เครื่องโปรดขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะเข้าแอพลิเคชั่นคุ้นตา จริงๆที่ส่องก็ไม่ได้หวังว่าจะเห็นน้องอัพรูปทุกวันหรอก แต่ก็เหมือนโชคชะตาเข้าข้างเขาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไอจีของคนเด็กกว่าถูกอัพเมื่อสิบสามนาทีที่แล้วที่สวนลักเซมเบิร์ก รอยยิ้มนั่นยังสวยอยู่เหมือนเดิม แต่ที่น่าแปลกคือหัวใจของเขากำลังเต้นรัวจนห้ามไม่อยู่ อาการแบบนี้นี่มัน .. อันตรายชัดๆ

 


รูปภาพที่ถูกถ่ายออกไปจากหน้าต่างชั้น 7 ถูกส่งไปหาอีกคนในไดเรกเมสเสจ จริงๆก็ไม่ได้แอบหวังให้อีกฝ่ายจะตอบกลับมาแต่สัญลักษณ์ที่แสดงว่าเจ้าตัวได้อ่านแล้วโชว์หราก็ทำให้เขาหน้าร้อนวูบวาบทั้งที่ตอนนี้อุณหภูมิในห้องก็ไม่ได้มีความร้อนจากฮีตเตอร์เลยสักนิด

พี่ยองมิน ?’

มาได้ยังไงเนี่ย!’

บ้าไปแล้วๆๆๆๆๆ!’

พักอยู่ไอบิสเหรอครับ

นี่มันเกินความคาดหมายของเขาไปมากด้วยซ้ำกับการที่ดงฮยอนรัวข้อความใส่เขามาขนาดนี้ อยู่ดีๆก็ยิ้มไม่หุบ ความรู้สึกเหมือนดอกไม้ดอกหนึ่งในซอกหลืบของหัวใจที่เคยตายได้ฟื้นคืนชีวิตกลับมาอีกครั้ง

ครับ พี่มาเที่ยว

ในตอนแรกที่เคยพูดว่าคิมดงฮยอนเป็นคนโกหก ก็เหมือนย้อนกลับเข้ามาหาตัวเองในเมื่อตอนนี้เขากำลังโกหกอยู่เช่นกัน

มาเที่ยวบ้าอะไร ก็แค่มาตามเด็กแถวนี้ตั้งหาก

งั้นออกมาเจอกันที่หอไอเฟลหน่อยมั้ยครับ

จริงๆเขาก็โคตรอยากออกไปสวนนั่นตั้งแต่คนเป็นน้องอัพไอจีแล้วแต่ร่างกายมันแทบจะไม่ไหว เลยได้แต่บอกปัดไปว่าพึ่งจะแลนดิ้งถึงที่หมายไม่กี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ อีกฝ่ายก็ไม่ได้ขัดใจอะไรเพียงแต่บอกให้เขาพักผ่อนให้เพียงพอแล้วเจอกันพรุ่งนี้

บอกได้เลยว่าตอนนี้เขารู้สึกดีมาก เหมือนความสุขมันจะทะลักอกออกมายังไงยังงั้น เรื่องราวที่ผ่านมาเมื่อหนึ่งปีก่อนก็เหมือนอีกฝ่ายจะแทบลืมไปหมดแล้ว ไม่มีการพูดถึงหรืออะไรทั้งนั้นและเขาก็จะไม่พูดถึงมันเหมือนกัน

 


 

พี่ยองมินครับ เราออกมารอแล้วนะ อย่าลืมพกร่มมาด้วยล่ะการแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นโชว์หราบนหน้าจอทำเอาเขากลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้น ดวงตาเป็นประกายใสจดจ้องหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะหันกลับไปมองกระจกเพื่อเช็คความเรียบร้อยของเสื้อผ้าตนและไม่ลืมที่จะพกร่มตามที่อีกฝ่ายบอก


Don’t know how I ever did it all without you
My heart is about to, about to jump out of my chest
Feelings they come and they go that they do
Feelings they come and they go not with you

 


ที่พักของเขาไม่ไกลจากหอไอเฟลมากนักเขาเลยเลือกที่จะเดินออกมาตามทางที่ไม่ได้ยุ่งยากอะไร เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงละอองน้ำที่ตกลงมากระทบศีรษะเบาๆ ดงฮยอนนี่เดาแม่นจริงๆเลยว่าฝนจะตก มือหนาหยิบร่มขึ้นมาก่อนจะกางเพื่อปกป้องตัวเองจากสายฝนที่ตกลงมาปรอยๆ ในตอนนี้คนไม่ได้พลุ้งพล่านเท่าไหร่อาจจะเป็นเพราะยังเช้าอยู่ แต่ใจของเขาไม่ได้เงียบตามความพลุ้งพล่านของผู้คนเลยสักนิด ยิ่งก้าวเข้าใกล้ใต้หอไอเฟลมากเท่าไหร่ใจเขาก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้นเท่านั้น จนสายตาของเขาไปสะดุดที่ใครคนหนึ่ง เสื้อโค้ทสีน้ำตาลอ่อนกับร่มสีดำและรองเท้าคู่เดิมที่เหมือนจะเป็นคู่ใหม่ที่เขาเคยซื้อให้เป็นของขวัญในวันครบรอบที่อีกคนบอกว่าชอบนักหนาทำให้เขาอยากจะวิ่งหนีไปจากตรงนั้นซะเดี๋ยวนี้ แต่ก็ .. นั่นแหละ ขาของเขาไม่ได้ขยับไปตามใจคิด ไม่รู้ว่ายืนอยู่ ณ ที่ตรงนี้นานขนาดไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อีกฝ่ายหันหลังกลับมาสบตากับเขา เหมือนหัวใจจะหลุดออกมานอกอกจริงๆ

 


รอยยิ้มนั่นทำให้เขาแทบไปไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ น้องยังมีรอยยิ้มที่ยังสดใสเหมือนเดิม เอาเข้าจริงตอนนี้เขาแทบจะต้านทานคนตรงหน้าไม่ไหว คิมดงฮยอนในรูปล่าสุดเป็นยังไงตัวจริงตรงหน้าเขาตอนนี้คูณความน่ารักเข้าไปเต็มล้าน



เปลี่ยนไปเยอะเลยนะเราเขากระแอมไอนิดหน่อยเมื่อรู้สึกว่าการที่จะเอ่ยคำพูดขึ้นมาเป็นเรื่องที่แสนยาก ดงฮยอนได้แต่ยิ้มแล้วหลบตาเขาเหมือนในวันแรกที่เราเจอกัน วันแรกที่เขาเดินเข้าไปขอเบอร์น้องที่ป้ายรถเมล์หน้าห้าง

พี่ยองมินก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเหมือนกันครับอาจจะฟังแล้วดูเป็นความคิดที่ประหลาดนิดหน่อยแต่ตอนนี้เขากลับคิดว่าเขาอยากจะกลืนดงฮยอนเข้าไปทั้งตัว ในเมื่อคนตรงหน้าตั้งแต่เจอเขาก็เอาแต่ยิ้มตลอด ส่วนเขาน่ะก็หัวใจจะวายตายไปไม่รู้แล้วกี่รอบเพราะรอยยิ้มนั่น ประหม่ายิ่งกว่าเสนอโปรเจคใหญ่ให้กับทางพ่อแม่ตัวเองอีก


พี่ขอโทษเขาสบายใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนเด็กกว่าอีกครั้ง พอนึกย้อนกลับไปในเวลาช่วงที่เขากับน้องยังทะเลาะกันก็นึกเกลียดตัวเองอย่างให้อภัยไม่ได้ ภาพของน้องที่ร้องไห้ให้เขานับครั้งไม่ถ้วนกำลังตีรวนและผุดขึ้นมาทีละนิด

เรา ลืมไปหมดแล้วครับเขาไม่อาจรู้ได้ว่าคำว่าลืมของคนตรงหน้าหมายถึงแบบไหน แต่บางทีตอนนี้ดงฮยอนอาจจะกำลังคิดกับเขาแค่พี่ชายคนนึง ในเมื่อเวลามันก็ผ่านมานานแล้ว เขาน่ะไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองหรอก


อ่าพอเจอคำพูดแบบนั้นเขาก็ไม่รู้จะทำตัวยังไงเหมือนกัน จริงๆก็คือทำตัวไม่ถูกมาตั้งแต่แรกแล้ว ไม่รู้จะวางมือหรือวางตัวอย่างไรด้วยซ้ำ เลยได้แต่เกาท้ายทอยตัวเองกลบเกลื่อนแต่ก็ต้องชะงักเมื่อจู่ๆคนตรงหน้าก็ดันปล่อยร่มของตัวเองตกลงพื้นก่อนจะกอดเขาเสียเต็มอก ใบหน้าของอีกคนกำลังเกยไหล่เขาและแนบแก้มของตัวเองกับเขาจนเหมือนเด็กน้อย

ดงฮยอนเขาเรียกอีกฝ่ายโดยไม่ได้หวังให้คนเป็นน้องที่ตอบกลับมา แรงสั่นสะเทือนทำให้เขาไม่ได้พูดอะไรออกไปมากนักรวมถึงสัมผัสที่เปียกชื้นก็พอทำให้เขาเดาได้ว่าคนเด็กกว่ากำลังร้องไห้ นั่นมันก็ทำให้เขากลั้นน้ำตาของตัวเองไม่อยู่เช่นเดียวกัน

เรา .. คิดถึงพี่เสียงของดงฮยอนเริ่มอู้อี้มากขึ้นทุกที เขากระชับอ้อมกอดนั่นให้แน่นขึ้นแต่ก็ไม่ทำให้อีกฝ่ายนั้นอึดอัด ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปยังแผ่นหลังบางเพื่อปลอบประโลมพร้อมโยกไปมาช้าๆ เขาก็คิดถึงดงฮยอนมากไม่แพ้กัน

 


จริงๆแล้วพี่ไม่ได้มาเที่ยวหรอก

แต่พี่ตั้งใจมาหาเรา

เขาผละตัวออกจากอีกฝ่ายช้าๆ พลางไล้นิ้วเพื่อเช็ดน้ำตาบนหน้าอีกคน ดวงตาคู่สวยนั่นกำลังแดงก่ำจากการร้องไห้แต่เขาก็รู้สึกเอ็นดูเหลือเกิน ริมฝีปากอิ่มที่เขาเคยจูบมันบ่อยๆเมื่อครั้งเราสองคนยังเต็มไปด้วยความเป็นเด็ก กำลังเรียกร้องให้เขามอบสัมผัสให้อีกครั้ง เขาเพียงแต่แตะริมฝีปากลงบนริมฝีปากอีกคนอย่างอ้อยอิ่ง ไม่ได้มีการรุกล้ำหรืออะไรให้อีกฝ่ายต้องตกใจ มีเพียงแต่การจูบที่อ่อนโยน เป็นการจูบที่ทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาคิดถึงคนตรงหน้ามากขนาดไหนและเป็นการจูบเพื่อแสดงให้เห็นว่าอิมยองมินคนนี้ คนที่เติบโตขึ้นมาหนึ่งปีกำลังเปลี่ยนเป็นคนใหม่คนที่ไม่เกรงกลัวต่ออะไรและพร้อมที่จะเปิดเผยความรู้สึกทุกอย่างให้อีกฝ่ายได้รับรู้และให้เกียรติความรู้สึกของอีกฝ่ายด้วยการกระทำ :-)

 


ถ้าเป็นไปได้ขอโอกาสให้พี่ได้เป็นคนใหม่เพื่อเรานะครับ

 


Paris in the rain
We don’t need a fancy town
Or bottles that we can’t pronounce
‘Cause anywhere babe









END




บอกเลยว่าเป็นความชั่ววูบของชั่ววูบที่วันนี้ฝนตกแล้วเราก็ดันฟังเพลง paris in the rain แล้วก็ได้เรื่องนี้มาอย่างงงๆ ฮื่อ y _ y
ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยในความชั่ววูบด้วยนะคะ 55555555555555555

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ochqx จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 นัมเบ้อทู
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:23

    ดีอีกแล้ว ดีทุกเรื่องเลยค่ะ แงงงงงงงงงง คุณภาพมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    #5
    0
  2. วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 22:22

    ชอบที่ดงฮยอนพูดมากเลย ถ้าพี่กลัวมากขนาดนั้น พี่ไม่ต้องมีเราก็ได้

    เป็นเราคงทำแบบดงฮยอนเหมือนกันน ห่างกันหน่อยเถอะจะได้รู้ว่าอยากมีกันจริงรึเปล่า

    ทำแบบพี่ยองมิน ไม่บอกใครว่าเป็นอะไรกันนี่ทำให้เชื่อยากมากเลย ;___; ใครจะไปทนไหว แงง อึดอัดตาย

    แต่ดีต่อใจที่รักกันมากนะ สุดท้ายก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกรอบ เป็นคนใหม่ให้ได้จริงๆนะพี่ยองมินน :D


    #4
    0
  3. #3 pmdZ
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 21:27

    ชอบมากเลยค่ะ;-; สงสารดงฮยอน แต่ว่าน้องก็ทนมาได้ตั้งนาน จนถึงเวลานึงที่ต้องแยกกันนี่หน่วงมากๆ ต้องขอบคุณที่ดงฮยอนอัพไอจีจนได้ไปเจอกันที่ปารีส ดีใจที่ทั้งสองคนยังรู้สึกดีต่อกันอยู่ บรรยากาศตอนที่ไปพบกันถึงฝนจะตกแต่ก็อบอุ่นมากเลย ขอให้พี่ยองมินเป็นคนใหม่เพื่อน้องดงฮยอนให้ได้นะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ:)

    #3
    0
  4. วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 01:41

    เป็นฟีลลิ่งที่ดีจังเลยค่ะ ชอบตรงที่หลังจากหนึ่งปีให้หลังแล้วต่างคนต่างโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่กันมากขึ้น ชอบตัวน้องดงฮยอนตอนที่พี่ยองมินทักไดเร็กไปด้วยค่ะ รู้สึกว่านี่แหละน้อง นิสัยน่ารักๆของน้องทำให้ไม่ได้มึนตึงแต่กลับตื่นเต้นใส่พี่ยองมินแถมชวนออกมาเจอกันอีก ฟ้าหลังฝนดีเสมอ อบอุ่นหัวใจมากๆเลยค่ะ

    #2
    0
  5. #1 Jinny_Sweettt (@looknut_krtk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 00:31
    ชอบมากเลยค่ะ ตอนอ่านไปนึกว่าดงฮยอนจะเลิกรักพี่ยองมินแล้ว แต่ดีใจที่เขาทั้งสองคนยังรู้สึกรักกันอยู่ อยากให้มีต่อจังเลยค่ะ เสียดาย ชอบมากๆเลยค่ะ
    #1
    0