Only One Shot [Produce101]

ตอนที่ 34 : One Day [MinHwan]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    1 ต.ค. 60








          นุ่มนิ่มและน่ากิน มินฮยอนขอให้คำจำกัดความกับแจฮวานไว้เพียงเท่านี้ ไม่มีคำไหนจะอธิบายเจ้าของแก้มกลมๆ ตรงหน้าเขาได้ดีกว่านี้อีกแล้ว

          และตอนนี้เจ้าก้อนกลมก็กำลังสร้างความลำบากให้มินฮยอนด้วยการไม่ยอมละมือออกไปจากท้ายทอยเขาเสียที

          ฝ่ามืออุ่นที่ท้ายทอย ปลายนิ้วแข็งด้านจากการดีดกีตาร์เกลี่ยวนกับปลายผมบริเวณหลังใบหู มินฮยอนจับมือของอีกคนมาวางไว้ที่หน้าตักของเจ้าตัว แต่ไม่นาน สัมผัสที่ชวนให้รู้สึกแปลกๆ นั่นก็กลับมาที่ต้นคอเขาอีก

          “ทำไมถึงชอบเล่นผมพี่นัก” มินฮยอนถามออกมาในที่สุดหลังจากการพยายามดึงมือแจฮวานออกเป็นครั้งที่สาม และแจฮวานก็เอามือกลับมาวางไว้บนต้นคอของเขาเป็นครั้งที่สี่
          “ผมพี่ลื่นอ่า เพลินมือดี” แจฮวานพูดขณะที่มืออีกข้างล้วงเอาป๊อบคอร์นในโถแก้วใบใหญ่เข้าปาก 
          “งั้นเดี๋ยวพี่หาซื้อวิกผมดีๆ สักอันมาให้นายคงจะดี”
          “ผมจะใส่วิกไปทำไม”
          “เอาไว้ให้นายจับเล่นไง”
          “วิกอันไหนก็ไม่จับเพลินมือเท่าผมพี่หรอก ผิวก็ลื่น กลิ่นก็หอม” ไม่ว่าเปล่า แจฮวานยื่นหน้าเข้าไปทำจมูกฟุดฟิดที่ข้างศีรษะของคนเป็นพี่แล้วยิ้มออกมาจนตาปิด

          “ถอนหายใจทำไมล่ะครับ”
          “นายรู้ไหมว่าทำให้พี่ต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน”
          “เอ้า อดทนอะไร ไม่เห็นต้องอดทนเลย เดี๋ยวนี้ผมไม่ทำบ้านรก แถมอาบน้ำทุกวันเลยนะ ไม่เชื่อดม” แจฮวานว่าพลางยกแขนขึ้น ทำท่าจะเข้าไปให้มินฮยอนดมอย่างที่บอกจริงๆ
          “มันใช่เรื่องนั้นที่ไหน” มินฮยอนพูดพลางใช้ฝ่ามือดันศีรษะอีกคนไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้ ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ แต่ก็นั่นแหละ กันไว้ก่อน...
          “เรื่องไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ” แจฮวานว่าพลางผละตัวออกไปนั่งพิงพนักโซฟาอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ “กว่าทุกคนจะกลับมาคงเย็นเลยนะครับ” พูดจบแจฮวานก็หัวเราะออกมาอีกครั้งกับท่าทางของคนเป็นพี่ 
          นั่นแหละ เพราะหัวเราะเสียจนแทบหงายหลังลงไปแบบนั้น มินฮยอนจึงวาดแขนออกไป ล็อกคอของคนอ่อนวัยกว่าให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะฟัดแก้มนุ่มให้หายมันเขี้ยว 

          ป๊อบคอร์นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เหลืออยู่ในโถถูกเทเข้าปาก แจฮวานลุกขึ้น หมายว่าจะไปหยิบป๊อบคอร์นอีกห่อมาเวฟกิน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เดินเข้าครัวไปก็ถูกฉุดให้นั่งลงบนตักแข็งๆ ของคนเป็นพี่เสียก่อน 

          “ไปไหนครับเจ้าก้อน”
          “ป๊อบคอร์นหมดแล้ว จะไปเอาเพิ่ม” 
          “พอแล้วครับ ใครไม่รู้บ่นว่าช่วงนี้ออกกล้องแล้วแก้มเยอะเกินไปน่ะ”
          “ไม่กินแล้วก็ได้ แต่พี่ปล่อยผมก่อน แบบนี้นั่งไม่ถนัด”
          หลังจากมินฮยอนคลายอ้อมแขนที่โอบเอวของเขาลง แจฮวานวางโถเปล่าลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้น แล้วนั่งลงบนตักของมินฮยอนอีกครั้ง
          “ไหนว่านั่งไม่ถนัด”
          “ก็มุมเมื่อกี้มันนั่งไม่ถนัด”
          มินฮยอนหัวเราะร่า ก่อนขโมยหอมแก้มนิ่มๆ ของแจฮวานเสียฟอดใหญ่
          “พี่มินฮยอน พี่หอมจนแก้มผมจะยุบแล้วเนี่ย”
          “งั้นพี่ไม่หอมแล้วก็ได้ครับ”
          ชั่วเสี้ยววินาที แจฮวานเผลอคิดไปว่าคนตัวโตจะใจน้อย น้อยใจเขาขึ้นมา แต่ทันทีที่หันไปสบสายตาวิบวับนั้นแจฮวานก็คิดว่าเขาคงต้องประเมินคนรักใหม่อีกครั้ง...เดี๋ยวนะ นี่แจฮวานบอกใครไปหรือยังว่าเขากับพี่มินฮยอนตกลงคบกันแล้วน่ะ ตั้งแต่วันที่ลงไปซื้อของกันนั่นแหละ…
          ความคิดของแจฮวานถูกขัดจังหวะด้วยสัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปาก ย้ำๆ ซ้ำๆ ริมฝีปากนุ่มของมินฮยอนสร้างระลอกคลื่นหมุนวนอยู่ในท้องของเขา

          มือของแจฮวานกลับไปอยู่ที่ท้ายทอยของมินฮยอนอีกครั้ง สะโพกกลมบดเบียดเข้าหาหน้าตักของคนเป็นพี่ เว้าวอน... ร้องขอโดยไม่ได้เอ่ยปาก
          พวกเขาจูบกันนานจนแจฮวานเริ่มหายใจไม่ทัน มินฮยอนจึงยอมละริมฝีปากออกมา แต่นั่นดูเหมือนจะยิ่งทำให้แจฮวานแย่เข้าไปใหญ่เมื่ออีกคนกลับพรมจูบไปตามพวงแก้ม สันกราม ลำคอ และลาดไหล่ของเขา ก่อนจะหยุดแล้วซบหน้าลงบนบ่าของแจฮวานอยู่อย่างนั้น

          “คิดถึงจัง”
          “อะไรครับ ก็เจอกันทุกวัน” 
          “แต่ไม่ได้กอดเลย”
          “อ่า นี่ก็กอดอยู่ไงครับ โอ๋นะ โอ๋ๆ” แจฮวานว่าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พลางใช้มือของเขาลูบเบาๆ ที่ศรีษะของคนเป็นพี่ราวกับกำลังกอดปลอบเด็กน้อยขี้แยอยู่อย่างนั้น
และการกระทำนั่นก็ทำให้มินฮยอนรู้สึกมันเขี้ยวอยู่มาก ร่างสูงจึงงับเบาๆ ที่บ่าเล็ก เรียกเสียงโวยวายจากแจฮวานได้ไม่น้อย

          คนตัวเล็กกว่าทำท่าน้อยใจ พูดด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยว่าคนรักกันเขาไม่ทำร้ายร่างกายกันหรอก ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมามองเขาแล้วบอกว่าถึงเวลาที่เขาต้องง้อแล้ว 
          มินฮยอนกลั้นขำไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมาจึงโดนฟาดแขนไปเสียทีจากคนที่เพิ่งบอกว่าคนรักกันต้องไม่ทำร้ายร่างกายกันนั่นแหละ

          ว่าแต่ เพราะมัวแต่คิดว่าจะง้อยังไงดี ก้อนนุ่มๆ ที่เคยอยู่บนตักเขาก็เลยวิ่งหนีเข้าห้องไปแล้ว อ่า...ขอตัวไปง้อแฟนก่อนนะครับ (;





Talk:  หวานไม่หวานพูด!
          ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน หวังว่าจะชอบกันนะคะ อย่าเพิ่งกลัวเราแล้วหนีไปก่อน คนอ่านลดลงเรื่อยๆ เลยเด้อ *ปาดน้ำตา*



#OneShotPD






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

408 ความคิดเห็น

  1. #209 baimaibm (@baimaibm) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 08:50
    ฮือออ เขินนนน
    #209
    0
  2. #198 SueYoung (@prangthipk) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 19:45
    เขินอ่ะค่ะ ปาดน้ำตา !!!! ฮื่ออออออ ดีต่อใจมากเลยค๊าาาา
    #198
    0
  3. #196 smile515903 (@smile515903) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 18:04
    นิ้วที่สากๆ ด้านๆ นั่น มันจั๊กจี้ดีนะคะ
    #196
    0
  4. #195 bongtaiii (@heep) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 16:38
    อยากตะบ้าแร้ว ทำไมดีจนาดนี้ ดีจ๊นนน
    #195
    0