Only One Shot [Produce101]

ตอนที่ 47 : Blindness [SamHwi] - 2 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ม.ค. 61







          ควานลินเป็นคนแนะนำให้แดฮวีรู้จักกับจีฮุนและฮังนยอน ส่วนซอนโฮและซามูเอลนั้นดูเหมือนจะรู้จักกันอยู่ก่อนแล้ว

          จีฮุน ฮังนยอนและควานลินเป็นเด็กที่อาศัยอยู่ในระแวกนี้ 

          แดฮวีคิดว่าจีฮุนนั้นหน้าตาช่างไม่ตรงกับนิสัยของเจ้าตัว หน้าตาที่ออกไปทางสวยมากกว่าหล่อ ดางตากลมโต จมูกโด่ง และริมฝีปากอิ่มนั่นมองยังไงแดฮวีก็รู้สึกว่ามันน่ารัก แต่อย่าให้คนน่ารักคนนี้พูดเชียวนะ

          อากาศร้อน จีฮุนที่ปกติก็หน้าแดงคอแดงง่ายกว่าคนอื่นเขาอยู่แล้วยิ่งดูแดงอย่างน่ากลัวหลังจากวิ่งไล่ซามูเอลไปจนทั่ว

          ฮังนยอนมองคนอื่นยิ้มๆ รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอยู่บนใบหน้าของอีกคนตลอดเวลานั่น…

          พวกเขาเข้ากันได้ดี แม้จะทะเลาะกันอยู่บ้าง แต่แดฮวีพบว่าความสุขที่เคยเล็กจ้อยร่อยของเขาค่อยๆ ขยายตัวใหญ่ขี้นเมื่อได้อยู่ในที่ของเขา ที่ของเขา...ท่ามเสียงวุ่นวายของการแย่งขนมกันระหว่างซามูเองกับซอนโฮ หรือการถกเถียงกันระหว่างจีฮุนกับฮังนยอน อา รวมทั้งเสียงหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังของควานลินนั่นก็ด้วย

 
          หลังจากที่แดฮวีเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นได้ราวๆ สี่ปี
          วันหนึ่งหลังจากที่พวกเขาทั้งสามคนแอบหนีออกไปข้างนอก ครูแดนนั่งรอพวกเขาอยู่ในลานกิจกรรม พวกเขาได้รับข่าวดีเมื่อกลับไปถึงที่นั่น ซอนโฮได้รับอุปการะ 
ไม่ใช่จากใครที่ไหน แต่เป็นที่บ้านของควานลิน และข่าวร้ายก็คือควานลินจะต้องไปเรียนต่อที่เมืองอื่น แน่นอนว่าซอนโฮต้องไปด้วย

          พวกเขาจัดงานเลี้ยงอำลาเล็กๆ ซอนโฮร้องไห้แล้วกอดพี่แดฮวีของเขาแน่น พี่จีฮุนกับพี่ฮังนยอนนั่งเงียบๆ มองซอนโฮที่กำลังร้องไห้

          อาการร้องไห้อย่างหนักหน่วงของซอนโฮยังถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงกันบ่อยในภายหลัง เพราะเด็กน้อยนั้นร้องไห้ไปแล้วก็เคี้ยวพิซซ่าไปด้วย

          พวกเขาไม่ได้จากกันนานนัก ควานลินยังหมั่นส่งจดหมายมาให้จีฮุนอย่างสม่ำเสมอ แน่นอนว่าภายในซองจดหมายหนาๆ นั่นมีกระดาษที่เป็นส่วนของเขาและซามูเอลรวมอยู่ด้วย

          แดฮวีเป็นคนห้ามไม่ให้ควานลินและซอนโฮส่งจดหมายมาที่บ้าน เพราะจดหมายของพวกเขาจะต้องถูกตรวจสอบ และความลับหลายๆ เรื่องของพวกเขาก็จะไม่ปลอดภัย

          แดฮวีรู้สึกว่าเวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานพวกเขาก็โตพอที่จะตัดสินใจเรื่องอนาคตของตนเองได้ 
          แดฮวีออกจากบ้านมา เข้าเรียนมหาวิทยาลัย ซามูเอลมองเขาด้วยสายตาเดียวกับที่เขามองแม่ในวันแรกที่รู้ตัวว่าจะต้องไปอยู่ที่สถานรับเลี้ยง แต่ไม่หรอก แดฮวีเป็นคนรักษาสัญญามากพอ เขาจะไม่ทิ้งน้อง แดฮวีสัญญากับทั้งซอนโฮและซามูเอลเอาไว้แล้ว

          หลังจากซามูเอลเรียนจบม.ปลาย แดฮวีก็ไปรับน้องมาจากที่นั่น
          ที่บ้านไม่ได้บังคับให้ใครอยู่หรือไป ถ้าจะอยู่ต่อทำงานที่นั่นแบบพี่แดเนียลก็ย่อมได้ หรือจะออกมาใช้ชีวิตของตัวเองก็ได้เช่นกัน
          แค่ปีเดียวเท่านั้น แค่ปีเดียว แดฮวีบอกกับซามูเอลก่อนจะออกจากบ้านไป

          พูดถึงเรื่องการเรียน ไม่นาน หลังซอนโฮถูกอุปการะไปก็มีเงินทุนก้อนใหญ่ถูกบริจากมาให้กับที่บ้าน ระบุว่าเป็นทุนการศึกษา
          แดฮวีเป็นคนแรกที่สอบผ่านการวัดระดับและเข้าเรียนในชั้นมัถยมต้น ส่วนซามูเอลและเด็กคนอื่นๆ ต้องเริ่มเรียนจากชั้นประถม

          โรงเรียนประถมและมัธยมนั้นไม่ได้อยู่ที่เดียวกัน เด็กบางคนก็สอบพาสชั้นได้หลังผ่านไประยะหนึ่ง แดฮวีจึงได้พบกับคนคุ้นหน้าในโรงเรียนบ้าง แต่ซามูเอลนั้นอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ พวกเขาต้องเรียนอยู่คนละที่เกือบหนึ่งปีเต็ม
          ทุกเย็นซามูเอลจะวิ่งเข้ามาหาเขา และกลับกลายเป็นว่าการเรียนคนละที่ทำให้ซามูเอลยิ่งตามติดเขามากขึ้น
          ครูองเคยยืนมองพวกเขานานจนแดฮวีต้องหันไปถามด้วยความสงสัย และได้รับคำตอบมาว่าพวกเขาเหมือนแม่ลิงกับลูกลิง
          อันที่จริงแดฮวีก็คล้อยตามครูองนะ เรื่องที่ซามูเอลหน้าเหมือนลิงน่ะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

408 ความคิดเห็น

  1. #390 OTTERHWI (@WINNIEPRANGG) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:01
    ชอบมาก อ่านแล้วคิดถึงทั้งคู่มากจริงๆ ค่ะ พล็อตดีมากด้วย มาต่อเรื่อยๆ นะคะ ;______;
    #390
    0