Only One Shot [Produce101]

ตอนที่ 60 : Welcome back [DanSung] by โมคูลล์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    3 มิ.ย. 61


Title : Welcome back
Paring : Kang Daniel x Yoon Jisung
Rate : PG
Author : โมคูลล์
Hashtag : #osโมคูลล์

 

//////////

 

          กริ๊ก…
 

          เสียงปลดล็อคประตูดังขึ้นฝ่าความเงียบของห้วงอากาศภายในห้องกว้าง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาที่ทอดผ่านทางเดินจากแสงภายนอก



          เป็นยุนจีซองเองที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เพราะไม่อยากรบกวนใครอีกคนที่แชร์ห้องอยู่ด้วยกัน



          กลางห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟสลัว บนโซฟาตัวใหญ่มีร่างของคนๆ นั้นนอนขดตัวอยู่กับกองผ้าห่มผืนหนา อุณหภูมิในตอนนี้คงต่ำเกินไป

 
          ยุนจีซองเดินผ่านโซฟาตัวใหญ่ไปที่มุมห้อง ที่ซึ่งเป็นตำแหน่งของเครื่องทำความร้อนและจัดการเปิดมันเสร็จสรรพ

 
          “Welcome back” เสียงงัวเงียเอ่ยทักขึ้นเบาๆ พร้อมกับที่คังแดเนียลยันตัวเองขึ้นจากกองผ้าที่ทับถมกันอยู่บนตัว สองแขนอ้าออกกว้าง กระดิกนิ้วเรียกคนอายุมากกว่าที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

 
          ยุนจีซองยิ้มขำให้กับท่าทางที่เขารู้สึกว่ามันช่างน่าเอ็นดู ก่อนที่จะเดินเข้าหาอีกฝ่าย พร้อมโถมตัวใส่อ้อมกอดอุ่นๆ ที่รู้สึกคิดถึง

 

          คิดถึงอยู่ทุกวัน ทั้งๆ ที่ก็อยู่ด้วยกันทุกวัน



          “ทำไมมานอนตรงนี้อีกแล้ว บอกแล้วไงว่าจะกลับดึกน่ะหืม” ว่าพร้อมจัดการปัดปอยผมยุ่งเหยิงของคนเด็กกว่าให้เข้าที่ ก่อนที่จะขยับตัวนั่งซ้อนลงบนตักแกร่ง



          “Where’s my kiss?” ร่างหนาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับทวงถามถึงกิจวัตรของพวกเขาแทน

 
          “บอกให้ฝึกพูดภาษาเกาหลีไว้ไง ทำไมดื้อจัง” ว่าอีกครั้งอย่างไม่จริงจังนัก แต่ก็ยอมให้ในสิ่งที่อีกฝ่ายทวงขออยู่ดี

 
          ริมฝีปากอุ่นแตะกันแผ่วเบา ตั้งใจจะผละออกแต่กลับถูกคนอายุน้อยกว่าจับพลิกให้นอนอยู่ใต้ร่าง ก่อนที่กลุ่มผมนุ่มสีอ่อนจะฝังลงแถวๆซอกคอ

 
          “พี่ก็ฟังที่ผมพูดออกนี่ครับ ทำไมต้องบังคับให้พูดเกาหลีอีกล่ะ” บ่นเสียงงอแงแต่ก็ยอมทำตามที่คนอายุมากกว่าขอ 

          อันที่จริงคังแดเนียลไม่ได้มีปัญหาอะไร ก็พูดได้ทั้งสองภาษานั่นแหละ คนตัวเล็กน่ะคิดไปเองว่าเค้าพูดเกาหลีไม่คล่อง ตอนแรกก็อยากอธิบายให้เข้าใจ แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้เลยตามเลย

 

          ก็เวลาที่คังแดเนียลยอมพูดประโยคเกาหลียาวๆให้ฟังทีไร อีกฝ่ายก็จะดีใจ แล้วก็ให้รางวัลเค้าทุกทีนี่นะ



          “ก็อยากให้พูดเก่งๆ มาอยู่กับพี่ตั้งเป็นปีๆแล้วไม่เห็นเราจะคล่องขึ้นเท่าไหร่เลย แบบนี้กับเพื่อนที่มหาลัยไม่มีปัญหาเหรอ เอ้ะ… หรือว่าคุยภาษาอังกฤษกัน?”
 
          น่ารักเป็นบ้า… ยุนจีซองที่กำลังทำหน้าสงสัยพร้อมกับเอียงคอมองเค้าอยู่เนี่ย

          มันก็ดีกับใจอยู่หรอก แต่ไม่ดีกับอย่างอื่นเลยให้ตาย…

 

          “ก็ทั้งสองภาษานั่นแหละ ถ้านึกออกก็พยายามพูดเกาหลีตามที่พี่บอก”

          ซะที่ไหนล่ะ… นอกจากคาบเรียนภาษาอังกฤษแล้วคังแดเนียลก็พูดภาษาเกาหลีคล่องปร๋อ แถมยังด่าเก่งกว่าคนที่อยู่เกาหลีมาทั้งชีวิตซะอีก ดีที่พี่จีซองไม่ค่อยยุ่มย่ามกับเรื่องเรียนหรือเพื่อนๆที่มหาลัยของเขาสักเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นความได้แตกกันพอดี ถ้าเป็นแบบนั้น

          นอกจากจะอดรางวัลแล้ว ก็คงโดนงอนอีกเป็นอาทิตย์แน่ๆ



          ถึงจะมั่นใจว่ายังไงยุนจีซองก็ต้องยอมโอนอ่อนให้อย่างทุกที แต่แค่วินาทีเดียว คังแดเนียลก็ไม่อยากทะเลาะกันกับยุนจีซองหรอก เวลาเห็นอีกฝ่ายทำท่าว่าจะร้องไห้ซะให้ได้ทีไรแล้วเค้าใจแป้วทุกที

          เอ้อ… แต่ก็มีบางตอนที่น้ำตาของยุนจีซองเป็นข้อยกเว้นให้รู้สึกดีอยู่เหมือนกัน


          ก็นะ…


          “อย่างนั้นหรอกเหรอ” พยักหน้าว่าเข้าใจพร้อมกับยิ้มหวานให้คนเด็กกว่า ยุนจีซองหอมแรงๆ ที่กลุ่มผมนุ่มนิ่มคล้ายว่าจะหมั่นเขี้ยว



          “อาบน้ำเรียบร้อยแล้วนี่เรา มานอนคลุกตัวกับพี่แบบนี้ไม่เหม็นเหงื่อหรอ” ว่าพร้อมทำท่าจะดันอีกคนให้ลุกออกจากตัวเอง แต่เด็กดื้อก็ขืนตัวเอาไว้พร้อมรวบเอวบางมากอดไว้แน่น




          “It's fine , you smell so good anyway” ไม่ว่าเปล่า แต่คังแดเนียลพิสูจน์ด้วยการสูดกลิ่นจากตัวของอีกฝ่ายแรงๆ พร้อมกับยิ้มจนตาหยี

 
          “หอมมากๆทั้งตัวเลย แล้วก็หวานด้วย… Ouch that hurt!” ร้องเสียงหลงเพราะถูกคนอายุมากกว่าหยิกแรงๆ ที่แก้มโดยไม่ทันตั้งตัว พอตั้งสติได้ก็จัดการรวบเอาข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ในมือเดียว แล้วแก้แค้นด้วยการหอมแก้มนิ่มแรงๆ

 
          “หยุดเลยนะคังแดเนียล พี่แกล้งนายแค่นิดเดียวเอง… ฮื่อ อย่าเอาไรหนวดมาถู มันเจ็บนะ อ้ะ… เนียล อย่าแกล้ง ไอ้หมาบ้านี่!!!” น้ำเสียงงอแงถูกดึงมาใช้อย่างทุกทีเวลาที่เจ้าตัวเผลอ คนอายุมากกว่าที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ก็กลายร่างเป็นเด็กเล็กๆในสายตาของคังแดเนียลทุกครั้งไป

 

          “Damn, Why are you so cute huh?” เผลอสบถออกมาอย่างอารมณ์ดี ยิ้มกริ่มมองคนที่เป็นผู้ใหญ่เบะปากใส่ตัวเองแรงๆ ขอบตาเรียวมีน้ำตารื้น ดูแวววาวเมื่อสะท้อนกับแสงไฟ



          อะไรที่ประกอบเป็นยุนจีซองมันต้องดูดีไปหมดขนาดนี้เลยหรือยังไงกัน?



          “เนียล… ถ้าไม่ปล่อยจะโกรธจริงๆแล้วนะ” ท่าทางเอาจริงที่ดูโคตรไม่จริงจังนี่ก็ด้วย ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้กันนะ

 

          “ถ้าวันนี้ยอมอาบน้ำด้วยกันแล้วจะปล่อย”

 

          “…”

 

          “Please”



          “ถ้าแค่อาบน้ำนะ…”



          “Sure แค่อาบน้ำครับ ผมรู้ว่าพี่เหนื่อยแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้เช้าเราค่อย… Ouch! Don’t bite me” โดนกัดอย่างแรงที่ต้นแขนแต่ไม่ยักกะรู้สึกโมโห

          ก็พอเห็นว่าใบหูเล็กของอีกคนมันเปลี่ยนเป็นสีแดงแจ๋แล้วก็คิดว่าคุ้มกันดี

 

//////////

 

          บนเตียงกว้างขนาดคิงไซซ์ให้ความรู้สึกกว้างไปทุกครั้งที่ต้องนอนคนเดียว

          อันที่จริงมันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร คังแดเนียลไม่ใช่เด็กเล็กๆซะเมื่อไหร่

 
          แต่ถ้าเป็นไปได้เขาก็ชอบรอให้ใครอีกคนที่แชร์ห้องอยู่ด้วยกันกลับมานอนพร้อมกันมากกว่า เหมือนว่ายุนจีซองจะรู้ถึงความจริงข้อนี้ดีทีเดียวจึงพยายามที่จะกลับมานอนที่บ้านทุกคืน ไม่ว่าจะเลิกงานดึกหรือติดธุระที่ไหน ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็รู้สึกว่า ไม่ว่ายังไงก็ต้องกลับมานอนที่ห้องให้ได้

 

          แรกๆ ก็แค่เป็นห่วงว่าอีกคนจะนอนไม่หลับถ้าไม่มีตัวเองอยู่ข้างๆ แต่เอาเข้าจริงอาจเป็นยุนจีซองเอง ที่ติดอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว

 
          หรือก็เป็นมันด้วยกันทั้งคู่นั่นล่ะ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

408 ความคิดเห็น

  1. #407 Nielsungz (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 23:19

    ฮรอลลลลลลล คิดถึงคู่นี้จัง

    #407
    0
  2. #364 ploy@tatchi (@ploytatchi) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 21:25

    คาแรคเตอร์เด็กเจ้าเล่ห์นี่เหมาะกับเจ้าแดนจริงๆน้าา 55555555

    แต่ก็เข้าใจ พี่เขาน่าแกล้งนี่เนอะ คิๆๆๆ

    #364
    0