Fic Onepiece : All Luffy [NL,Yaoi]

ตอนที่ 27 : Three Months with Donquixote Family [XIV] ( Doflamingo x Luffy)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    20 ก.พ. 57





Three Months with Donquixote Family

 

[XIV]

 

PairingDonquixote Doflamingo Monkey D Luffy

 

Warning : มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย

เนื้อเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง

ตัวละครบางตัวอาจมีนิสัยไม่เหมือนต้นฉบับ

และฟิคนี้เน้นความสัมพันธ์ของตัวละครจนอาจดำเนินเรื่องช้าไปหน่อย

 เพราะฉะนั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

วันที่ 58…

 

                เจ้าของปราสาทมองดูร่างเล็กของเด็กหนุ่มหมวกฟางที่กำลังพูดคุยกับปู่ของตัวเองอยู่ไม่ไกลมากนัก หลังจากเหตุการณ์ต่อสู้วันนั้น แน่นอนว่าไม่รู้ผลอะไร เจ้าแก่นี่ก็จงใจมาอยู่ที่นี่ชั่วครู่เพื่อขัดขวางไม่ให้เขาเข้าใกล้หลานมันและยังพยายามสุดฤทธิ์ที่จะเอาหลานชายกลับไป

                แต่อย่าหวังว่าเขาจะยอม

                น่าตลกที่คนอย่างเขาต้องลงทุนสั่งการพวกระดับสูงในกองทัพเรือให้มันหาภารกิจหรืองานอะไรก็ได้ให้การ์ป จะได้ส่งมันออกจากที่นี่

ซึ่งก็คือวันนี้


“ โก้ มิงโก้!” เขาหลุดจากความคิดเมื่อเจ้าหนูนั่นตะโกนเรียกชื่อและจับแขนเขาเอาไว้

“ มีอะไร”

“ ฉันบอกว่าฉันจะไปส่งปู่ที่เรือ” ลูฟี่ตอบพร้อมฉีกยิ้ม ฟังจากรูปประโยคก็รู้ได้ว่ามันเป็นประโยคบอกเล่าไม่ใช่ประโยคขอร้องหรือคำถาม

ถึงอย่างไรมันก็ไม่เคยสนอยู่แล้วว่าเขาต้องอนุญาตหรือไม่

“ พาเบบี้ กับเดลลิงเกอร์” หยุดคิดไปชั่ววินาทีก่อนจะพูดต่อว่า “แล้วก็ไดอาแมนเต้ไปด้วย”

ประโยคหลังสร้างความประหลาดใจให้คนของดองกี้โฮเต้ แฟมิลี่ทุกคน แค่การติดตามเด็กคนหนึ่งจำเป็นต้องให้หนึ่งในสามระดับผู้บริหารไปด้วยตัวเองเลยเหรอ อย่างนี้เด็กหนุ่มหมวกฟางก็มีค่าไม่ต่างจากชูการ์เลยน่ะสิ (เพราะเธอมีเทรโบล หนึ่งในสามผู้บริหารคอยคุ้มกัน)

“ จะให้ฉันตามไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กหรือดอฟฟี่” ไดอาแมนเต้ซึ่งนั่งชันเข่าบนเก้าอี้ใกล้เอ่ยเหมือนไม่อยากทำ

“  อัจฉริยะอย่างนายแค่งานง่ายๆแค่นี้ทำได้อยู่แล้วนี่” โดฟลามิงโกเริ่มใช้คำพูดหลอกล่อและมันก็ได้ผล

“ อัจฉริยะอะไรกัน นายก็พูดเกินไป” ไดอาแมนเต้ปฏิเสธ

“ ไม่หรอก นายเป็นอัจฉริยะ เป็นวีรบุรุษแห่งโคลอสเซียมเพราะงั้นงานง่ายๆเช่นนี้ก็เป็นเรื่องสบายสำหรับนาย”

“ อย่าพูดเหมือนฉันเป็นคนยิ่งใหญ่ขนาดนั้นสิ”

“ ก็มันจริงนี่”

“ ไม่หรอก

“ ก็ได้นายไม่ใช่

“ถ้าพูดกันถึงขนาดนี้ฉันก็ยอมรับก็ได้ งานง่ายๆอย่างดูแลเด็กคนเดียวฉันทำได้สบาย” ติดกับเรียบร้อย

“ แกนี่พิลึกจังแฮะ” ลูฟี่ชม(?)

“ ลูฟี่ไปกันเถอะ” การ์ปเรียกหลานชาย  เจ้าของชื่อพยักหน้า หันตัวกลับแล้ววิ่งตามปู่ออกไปโดยมีคนรับใช้ทั้งสามตามไปด้วย

เมื่อลับร่างของพวกเด็กหนุ่ม เลา จีกับโจร่าที่มองตากันตั้งแต่ตอนที่โดฟลามิงโกบอกให้ไดอาแมนเต้ไปด้วยทำท่าลังเลเหมือนอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าพอ

“ อยากพูดอะไรก็พูดมา” ผู้เป็นนายบอกโดยไม่หันกลับมามอง

“ เรื่องที่นายน้อยใช้ไดอาแมนเต้ไปเป็นคนดูแลเด็กหนุ่มหมวกฟาง” เลา จีเริ่มเกริ่นก่อน “ มันเอ่อ….” จะพูดว่าไม่เกินไปหน่อยเหรอแต่ไม่กล้าบอกออกไปจริงๆ

ถึงอย่างนั้นโดฟลามิงโกก็ยังเดาได้ว่าลูกน้องอยากพูดอะไร

“ เป็นเรื่องธรรมดานี่ ถ้าเป็นคนสำคัญก็ต้องคอยระวังไม่ให้เกิดอะไรกับมัน ให้ไดอาแมนเต้ไปก็ถูกแล้ว” ถ้าอย่างนั้นก็จะเกิดคำถามตามมาว่าคนสำคัญที่ว่าน่ะสำคัญในแง่ไหน

แง่ของสมาชิกของแฟมิลี่

หรือในแง่อื่น

“ นายน้อยคิดยังไงกับเด็กหนุ่มนั่นกันแน่”  เลา จีหลุดถามออกไปจนได้ แต่ชายแก่ไม่ได้รับคำตอบ


โดฟลามิงโกผ่านชีวิตมามากพอจะรู้ว่าที่ตนรู้สึกต่อเด็กหนุ่มคืออะไร

 

แต่เขาไม่คิดจะยอมรับ

 

เพราะอย่างนั้นจึงไม่ตอบ

 

“นายน้อยๆ” สมาชิกระดับล่างคนหนึ่งวิ่งเข้ามาตรงที่พวกเขาอยู่  “ มีคนอยากพบนายน้อยครับ ตอนนี้อยู่ในห้องห้องโถงของปราสาท”

ใครอีกล่ะโดฟลามิงโกทำสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยเพราะวันนี้เขาไม่ได้นัดใครเอาไว้ แต่ก็เป็นข้อดีที่เขาจะได้หลุดพ้นจากคำถามของคนรับใช้คนสนิท

ร่างสูงเดินกลับจากลานกว้างของปราสาทไปยังห้องโถง ที่นั่นมีใครบางคนยืนอยู่ก่อนแล้วหนึ่งคน

เขาฉีกยิ้มเมื่อเห็นว่าเป็นใคร  เริ่มเอ่ยทักทายก่อน “ ไม่ได้เจอกันนานนะได้ยินว่าตอนนี้ค่าหัวเพิ่มขึ้นแล้วนี่ ฉายาก็ไม่เลว อะไรนะ ศัลยแพทย์แห่งความตาย ใช่ไหม”

เจ้าของฉายาศัลยแพทย์แห่งความตาย หรือ ทราฟาลกา  ลอว์ไม่ตอบแต่เลี่ยงเป็นการบอกถึงจุดประสงค์เกี่ยวกับงานจึงได้มาที่เดรสโรซ่าแห่งนี้

“ ตามมาสิ” เจ้าของปราสาทเรียกให้อีกฝ่ายย้ายที่คุยเป็นห้องทำงานของเขาดีกว่า

ลอว์เดินตามเงียบๆโดยไม่แย้งใดๆทั้งสิ้น

 

 

 

………………………………….

 

 

“ หนอยยยยย ไอ้นกเจ้าเล่ห์นั่น” การ์ปบ่นไม่หยุดตั้งแต่เดินออกจากปราสาทจนถึงท่าเรือ มีเหรอที่เขาจะเดาไม่ออกว่าไอ้ภารกิจสำคัญที่จู่ๆก็โยนมาใส่ตัวนั้นเป็นฝีมือของใคร  มันคิดจะกำจัดเขาให้ห่างจากลูฟี่ถึงกับลงทุนทำอย่างนี้เลยเหรอ เห็นแบบนี้แสดงว่าเจ้าลูฟี่ต้องมีความสำคัญมากต่อมัน

คิดแล้วก็พาลนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นที่เขาเดินตามหลานชายอยู่แต่ไม่นึกว่าจะแจ็คพ็อตเจอเข้ากับภาพที่เจ้านกชั่วนั่นกำลังจะลวนลาม(?)หลานชายของเขา

ลูฟี่ยังเป็นผู้เยาว์อยู่เลยนะไอ้นกแก่!

“ปู่ๆ เป็นอะไรหรือเปล่า ทำหน้าเครียดเชียว” หลานชายทักเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของปู่ตัวเอง

“ ฉันไม่เอาเจ้านั่นเป็นหลานเขย(?)เด็ดขาด” หันมาตะโกนใส่หน้า ลูฟี่งุนงงไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร “ จำให้ดีนะลูฟี่ อย่าเอามันมานับญาติเด็ดขาด เจ้านกชั่วนั่นไม่ใช่คนดีแน่นอน ที่มันทำให้แกน่ะเป็นการแสดงล้วนๆ อย่างมันไม่เคยดีต่อใครหรอก”

“ มิงโก้เป็นคนดีนะ” ลูฟี่เถียงกลับ น้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

การ์ปพ่นลมหายใจแรงๆ “เดี๋ยวแกจะได้รู้”

ลูฟี่ไม่ตอบอะไร

“ ปู่จะไปแล้ว อยู่นี่ก็ดูแลตัวเองดีๆแล้วก็ห่างๆเจ้านกชั่วนั้นไว้ด้วยล่ะ” ไม่วายเตือนอีกครั้ง

“ เข้าใจล่ะ บาย

 

โป๊ก!

 

“ นี่ปู่แท้ๆกำลังจะไปนะ ทำไมไม่เสียใจหรือรั้งไว้หน่อยล่ะ” การ์ปเริ่มหาเรื่องหลานแท้ๆ

“ โอ๊ยเจ็บๆ เดี๋ยวก็เจอกันอีกแล้วนี่ ” หลานชายเถียงกลับ

“แต่นี่ปู่เจ้ากำลังจะไปนะ ช่วยร้องห่มร้องไห้ ไม่อยากให้ไปหน่อยไม่ได้เหรอไง ห๊ะ!

สองปู่หลานเริ่มทะเลาะกันไปมา ในสายตาของผู้ติดตามสามคนเริ่มสงสัยว่าสองคนนี้เขาเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆใช่ไหม

“ ยังไงก็ตามครบสามเดือนเมื่อไรปู่ว่ารับทันทีเลยเข้าใจไหม” ขนาดตอนที่เรือออกก็ยังกำชับ “ อย่าไปเข้าใกล้เจ้านกนั่นมากล่ะ”

ลูฟี่โบกมือพร้อมขานรับว่าเข้าใจละ (แต่การ์ปเชื่อว่าหลานตัวดีไม่เข้าใจ)

พอเรือเคลื่อนออกไปได้ระยะหนึ่ง ลูฟี่ก็พึ่งจะสังเกตเห็นว่าข้างๆเรือรบของปู่นั้นมีเรือลำหนึ่งอยู่ด้วย มันลำเล็กกว่ามากเมื่อเทียบกับลำอื่น แถมรูปร่างก็ดูแปลกประหลาดแต่จากธงสัญลักษณ์ที่ประดับก็ทำให้เดาได้ไม่ยากว่าเป็นเรือโจรสลัด

“ มันคือเรือดำน้ำน่ะ” เบบี้ บอกเพราะคิดว่าเด็กหนุ่มกำลังสงสัย

“ เรือดำน้ำ?” ลูฟี่ทวนคำ

“ ใช่ๆ เป็นเรือชนิดหนึ่งแต่จะเคลื่อนที่ใต้น้ำ” อธิบายเพิ่มเติมให้ละเอียดกว่าเก่า

“ เจ๋งไปเลย” เด็กหนุ่มหมวกฟางร้อง  เดินเข้าไปใกล้เรือลำนั้นพร้อมสำรวจทั้งแตะต้องตามเรือตามใจชอบ

“ หยุดนะ!” เสียงหนึ่งตะโกนบอก มือของลูฟี่ชะงักทันที ดวงตาสีดำมองหาเจ้าของเสียงแล้วเขาก็ได้เจอเจ้าของเสียงที่ว่าเป็นหมีสีขาวตัวใหญ่ ทั้งที่ควรจะน่ากลัวแต่เพราะดวงตาที่เล็กเกินไปจึงทำให้ออกมาดูน่ารักเสียมากกว่า

“ ห้ามแตะต้องเรือของหวา!” เบโปะร้องตกใจพร้อมผงะถอยหลังเมื่อคนที่บังอาจแตะต้องเรือกระโจนมาจับตัวมันไว้แทน จับตามตัวโดยไม่ขออนุญาตอีกด้วย

“ หมีพูดได้ล่ะ เฮ้แกน่ะมาเป็นพวกฉันไหม” เอ่ยชวนด้วยดวงตาเป็นประกายมุ่งมั่นจนหมีขาวนึกกลัว

“ ทำไมหมีขาวถึงพูดได้ล่ะ” ไดอาแมนเต้ทักทำเอาเบโปะซึมเอ่ยขออภัยที่พูดได้

“ นี่ๆมาเป็นพวกฉันไหม” ลูฟี่ยังย้ำคำเดิม

“ นี่ก็ชวนไม่เลิก” เดลลิงเกอร์หรี่ตามอง

แต่เบโปะปฏิเสธลูฟี่ชัดจนเพราะว่ามีกัปตันอยู่แล้ว

“ ว่าแต่ทำไมแกพูดได้ล่ะ เป็นหมีไม่ใช่เหรอ” ลูฟี่เท้าเอวมองหมีขาวตรงหน้าที่ซึมลงอย่างชัดเจน

“ รู้สึกตัวช้าไปแล้วมั้ง!” อีกสามคนตบมุก

“ นี่เรือแกเหรอ” ลูฟี่ไม่สนใจสามคนเบื้องหลัง “ ประหลาดดีจังแฮะ ขอดูข้างในหน่อยสิ” ไม่แค่พูดแต่ยังตั้งท่าก้าวขึ้นบนเรือคนอื่นจนเบโปะมาขวางแทบไม่ทัน

“ ไม่ได้นะ” หมีขาวร้อง กางแขนขัดขวางผู้บุกรุก ทำตามคำสั่งที่ได้รับอย่างตั้งใจ “ กัปตันไม่อนุญาตให้คนนอกขึ้นเรือเด็ดขาด”

ลูฟี่ยังยิ้มเช่นเดิม “ แปลว่าถ้ากัปตันแกอนุญาตก็ขึ้นได้ใช่ไหม”

เบโปะทำหน้างง กระพริบตาถี่ก่อนจะคิดว่าคงใช่จึงพยักหน้าส่งๆ

“ ดีล่ะงั้นฉันจะรอกัปตันแกอยู่ที่นี่!” เขาประกาศโดยไม่ถามความเห็นอีกสามคนที่อยู่ด้วยสักนิดและเชื่อว่าถึงจะห้ามก็คงไม่ได้ผลเช่นกัน

 

…………………………….

 

“ ก็ดีแล้วนี่” โดฟลามิงโกเอ่ยชมร่างที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเมื่อได้คุยเรื่องงานเสร็จเรียบร้อย “ ถ้าแกทำได้ดีอีกหน่อยฉันอาจจะให้แกได้เป็นหนึ่งในผู้บริหารก็ได้”

เขาหมายถึงเก้าอี้ตำแหน่งโพธิ์แดงที่ยังว่างอยู่

ลอว์ฉีกยิ้ม

“ หวังว่าจะเป็นความจริงนะ” เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนประเภทรักษาสัญญาอยู่แล้ว ก็แค่เอาตำแหน่งมาหลอกล่อเพื่อใช้งาน หากเป็นคนทั่วไปคงหลงติดกับแต่ไม่ใช่เขา

“ ฟุฟุฟุ พูดเหมือนฉันเป็นคนไม่รักษาสัญญาอย่างนั้นแหละ ฉันเห็นแกเป็นเหมือนน้องชายเลยนะลอว์” ร่างสูงกว่าหัวเราะ ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือเท็จ

“ จะเชื่อได้ยังไงล่ะ ก็วิธีใช้ตำแหน่ง  เงิน ความสบายหรือแม้แต่การได้เป็นสมาชิกของดองกี้โฮเต้ แฟมิลี่มาล่อคนได้เยอะเลยไม่ใช่เหรอ” ลอว์แกล้งพูดเสียดสี

“ แต่ไม่ใช่ทุกคน” โดฟลามิงโกแย้ง ใบหน้าตลกๆของเจ้าหนูคนนั้นลอยเข้าในความคิด นอกจากจะใช้พวกนั้นล่อให้เข้าแฟมิลี่ไม่ได้แล้วยังบ้าถึงขั้นชวนเขาไปเป็นลูกน้องอีกด้วย

ลอว์สังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป ทั้งยังทำสีหน้าเหมือนกำลังคิดถึงอะไรหรือใครจึงนึกเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อเร็วๆนี้ขึ้นได้

“ จะว่าไป” การเกริ่นนำเรียกสติของราชาแห่งเดรสโรช่าให้กลับมา

ลอว์พูดต่อ “ จะได้ยินข่าวลือเรื่องเด็กหมวกฟางมา” ตลอดเวลาเขาประเมินสีหน้าท่าทางของคนตรงหน้าไปด้วยและสังเกตว่าตอนที่พูดเรื่องนี้โดฟลามิงโกมีกระตุกเล็กน้อย เล็กน้อยจริงๆแต่ก็ไม่อาจรอดสายตาไปได้

“ ข่าวลืออะไร” กลับมาถามด้วยน้ำเสียงปกติทั้งเผยรอยยิ้มเป็นเอกลักษณ์

“ เรื่องที่ว่าราชาแห่งเดรสโรซ่าลักพาตัวเด็กหนุ่มหมวกฟางคนหนึ่ง  เรื่องที่ชวนเข้าแฟมิลี่  เรื่องที่ถูกอีกฝ่ายชวนออกทะเล เรื่องที่ต่อสู้กับการ์ปเพื่อเอาเด็กคนนั้นคืน” ไม่บ่อยนักที่คุณหมอคนนี้จะพูดมาก

“ ฟุฟุฟุ ก็เป็นเครื่องมือที่หาได้ยากนี่นะ ถ้าเอามาใช้งานได้ก็คงจะทำให้อะไรหลายอย่างง่ายดายขึ้น ” โดฟลามิงโกหัวเราะเช่นเคย “ แต่ข่าวลือมันก็ไปไวซะเหลือเกินนะ อยากจะรู้แล้วสิว่าทำไมแกถึงสนใจข่าวนี้นัก”

“ เปล่านี่” ตอบเลี่ยงๆ

 ลอว์ยอมรับในใจว่าแอบผิดหวังนิดหน่อยที่เห็นโดฟลามิงโกยังหัวเราะได้เป็นปกติและพูดราวกับว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญ ทั้งที่จากข่าวลือต่างๆก็พอจะทำให้มองออกว่าเด็กหนุ่มคนนั้นสำคัญเช่นไรต่อคนคนนี้

 

ถ้าได้รู้จักก็อาจจะเป็นประโยชน์ต่อแผนการบางอย่างที่สำคัญในอนาคตของเขา

 

“ หืมมมมม แต่ฉันชักอยากจะรู้แล้วสิว่าทำไมแกถึงสนใจข่าวลือพวกนี้” คนเจ้าเล่ห์ก็ยังเป็นคนเจ้าเล่ห์  เริ่มสงสัยในตัวเขาจึงได้จี้ถาม หากไม่ตอบคำถามดีๆอาจจะทำให้ถูกไม่ไว้ใจเอาได้

“ เห็นว่าทำให้คนอย่างโจ๊กเกอร์เป็นได้ถึงขนาดนี้ เลยอยากจะเห็นหน้าสักครั้ง ” เด็กคนที่มีความสำคัญมากขนาดนั้น

                        “เขาเป็นของฉัน”

                “ !?

                “ จำไว้ล่ะ” โดฟลามิงโกย้ำ ราวกับรู้ทันแผนการของลอว์

ส่วนคนถามนั้นชะงักค้างเมื่อถูกตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังแฝงกดดัน( แม้จะยังยิ้มอยู่ก็ตาม )แต่ที่ไม่คาดคิดที่สุดก็คงเป็นความหมายของประโยคนั้นนั่นแหละ มันผิดวิสัยไม่ใช่เหรอ ชายคนที่คิดว่าตัวเองอยู่ในระดับที่สูงกว่าคนอื่นและเป็นเจ้าของทุกสิ่งอยู่แล้วจำเป็นต้องมาประกาศแสดงความเป็นเจ้าของคนที่คิดจะหลอกใช้งานทำไม

 

                นอกจากคนที่ว่าจะมีค่ายิ่งกว่าที่เป็นแค่เครื่องมือไว้ใช้งาน…         

 

                ไม่ว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร ลอว์ก็ไม่คิดจะถามหรือเถียงต่อ เขานิ่งเงียบแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดว่าอยากจะเจอเด็กหนุ่มหมวกฟางคนนั้นจริงๆ

 

……………………………

 

 

                “ ทำไมกัปตันแกช้าจริง” ลูฟี่เริ่มบ่น เขารอมานานมากแล้วแต่กัปตันเจ้าหมีนี่ก็ยังไม่มาสักที

                “ กัปตันบอกว่ามีธุระ ไปนานก็ไม่เห็นแปลก” เบโปะแย้ง

                “ โอ๊ยยยยยย เบื่อออออออออ” ร้องแล้วทิ้งตัวลงนอนบนตัวหมีขาวที่นั่งอยู่

                “ เบื่อก็กลับไปสิ” หมีขาวโวยวาย “ แล้วก็อย่ามานอนบนตัวคนอื่นตามใจชอบสิ”

                คนที่เบื่อที่สุดงานนี้คงไม่พ้นวีรบุรุษแห่งโคลอสเซียมที่ต้องมารับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็น ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นเดินตรงมายังลูฟี่ที่นอนทับเบโปะไม่ปล่อย

                “ เจ้าหนูหมวกฟาง เราไปที่โคลอสเซียมกันไหม” เมื่อดอฟฟี่อุตส่าห์ไว้ใจให้เขาดูแลเด็กนี่ เขาก็ต้องปฏิบัติตามหน้าที่อย่างเคร่งครัด  ต้องอยู่ดูแลมันทุกฝีก้าวแต่ถ้าเขาเป็นฝ่ายพาเจ้าหนูนี่ไปที่อื่นก็คงไม่เป็นไรสินะ แบบนั้นก็ยังอยู่ด้วยกันอยู่ดี

                “ โคลอสเซียมคืออะไร”

                “ เป็นสถานที่ที่ไว้ให้คนต่อสู้กันไงล่ะ”

                พอได้ยินว่า ต่อสู้ ลูฟี่ก็หูผึ่ง พยักหน้ารัวๆ ยอมปล่อยเจ้าหมีขาวและเดินมาหาไดอาแมนเต้

                “ ถ้ากัปตันแกมาแล้วไปเรียกฉันด้วยล่ะ” ตะโกนบอกก่อนจะแยกจากกัน

                “ ได้เดี๋ยวสิ! จะไปรู้ได้ว่าแกจะอยู่ที่ไหนน่ะ” นึกขึ้นได้ก็ไม่ทันแล้วเมื่อร่างเล็กกับคนติดตามทั้งสามหายตัวไปจากบริเวณนั้นเสียแล้ว

                ทางฝั่งลูฟี่ที่เดินห่างจากเรือดำน้ำมาเรื่อยๆก็เริ่มคุยกับพวกเบบี้ เกี่ยวกับโคลอสเซียมว่าเป็นสถานที่แบบไหน จะต่อสู้อย่างไร เข้าร่วมด้วยได้หรือเปล่าจึงไม่ได้ยินเสียงตะโกนถามของเบโปะไล่หลัง รวมถึงไม่รู้สึกตัวด้วยว่า

                ลูฟี่ยกมือสองข้างขึ้นไว้หลังศีรษะ พูดกับเบบี้ เพลินๆจนเดินห่างจากไดอาแมนเต้และเดลลิงเกอร์พอสมควร

ทั้งคู่เดินมาเรื่อยๆสวนทางกับร่างสูงสวมหมวกสีขาวขนปุย ถือดาบยาว ก่อนจะเลยผ่านไป

 

 

 

ทราฟาลกา  ลอว์ชะงักเท้ากะทันหัน

เขาหมุนตัวกลับไปมองด้านหลัง เมื่อครู่เขาสังเกตเห็นไดอาแมนเต้หนึ่งในผู้บริหารของดองกี้โฮเต้ แฟมิลี่แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สังเกตเห็นเขา และถ้าเขาไม่รู้สึกผิดไปล่ะก็

 

เมื่อครู่เขาคิดว่าเห็นเด็กหนุ่มสวมหมวกฟางเดินสวนไป

 

แต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้ว

 

ลอว์มองอีกครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเดินต่อ ไม่ไกลก็ถึงเรือดำน้ำของตน ที่ซึ่งหมีขาวตัวใหญ่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้า

 

…………………………

 

หักมุม ลอว์ออกนิดเดียว

 

(อ่านจบอย่าพึ่งสาปแช่งคนเขียนนะ TT ^ TT)

 

เชื่อว่าหลังจากรอมานาน หลายคน(หรือเกือบทุกคน)คงหวังว่าจะเห็นศึกชิงนาย(?)แต่ดันโผล่มาเล็กน้อยแถมไม่ได้เจอลูฟี่อีก (รู้นะคิดอย่างงี้ 555/// โดนถีบกระเด็น)

 

ใจเย็นๆ

 

อย่างที่บอกว่าเสี่ยเป็นพระเอกนะ แต่อย่าห่วงค่ะ ตามที่เคยบอกว่าเรามีบทบาทสำคัญของคุณหมอไว้แล้ว (ตอนนี้เป็นแค่สารเร่งอ่อนๆ แต่อีกไม่นานจะมีกลายเป็นสารเร่งขนาดแรงแน่ = v = ยิ้มแบบมีเลศนัย )

 

คุณหมอนิสัยออกมาไม่ค่อยเงียบขรึมเพราะคิดว่าช่วงนี้น่าจะกวนๆมากกว่า เพราะเห็นที่ซาบอนดี้

 

ตอนหน้าก็จะมีสารเร่งชนิดแรงมอบให้ลูฟี่ หึๆๆๆ

 

ไม่กล้าพูดมากแล้วเดี๋ยวจะรู้พล็อตเขาหมด

 

เอาเป็นว่าโปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

 

มุมตอบคำถาม

 

@Nali คุณหมอออกเรียบร้อยแล้วนะคะ แต่จะถูกใจหรือเปล่านี่?

 

@Ray พยายามจะเร็วและเยอะเต็มที่ค่ะแต่สังขารกับเวลาไม่อำนวยจริงๆ กว่าจะจบแต่ละตอนกินเวลาเป็นคืน(ไม่ใช่วันนะ) TT ^ TT ตอนนี้ก็รีบมาลงให้แล้วนะคะ

 

@Fairy ขอบคุณมากค่ะ –v- คุณหมอออกจริงแต่ถูกใจไหมนี่ขึ้นกับคนอ่านนะ

 

@ Zoa Sanka เจอเด็กอย่างลูฟี่มาอยู่ใกล้ๆแบบนี้เป็นใครก็หลงค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะเสี่ยไม่ยอมให้คุณปู่แตะง่ายๆแน่นอน อย่างที่บอกค่ะว่าลอว์ออกแล้วตามสัญญา แต่จะถูกใจไหมขึ้นกับคนอ่านแล้วล่ะค่ะ สู้ๆเต็มที่ค่ะขอบคุณมาก^^

 

@ ` (sawada.tsunayoshi) -? โซโลกับลูฟี่เราเคยจิ้นเป็นคู่ที่สองเลยค่ะรองจากคุณพี่เอส แต่ตอนนี้เปลี่ยนสถานะมาเป็นเพื่อน(สำหรับเรา)เพราะค่อนข้างชอบโซโลซันจิมากกว่า 555 คิดลูลอว์นี่ยังไม่ได้คิดแต่ถ้ามีโอกาสก็เขียนแน่ค่ะ ส่วนมัลโก้เอสนี่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วนะคะ จะมาลงให้วันอาทิตย์นี้  ฝากวิจารณ์ติชมด้วย^^ พี่น้อง ASL พอจะคิดไว้แบบเป็นความสัมพันธ์พี่น้องจริงๆ ถ้าเขียนจะมาลงให้นะคะ

 

@  MaStEr_YaOi ไล่เสี่ยระวังโดนด้ายพันคอนะคะ 555 ตอนนี้เสี่ยหลงเด็กซะแล้ว ส่วนหมอก็ไม่ได้โผล่มาเป็นมือที่สาม แต่โผล่แวบเดียว ทว่าอนาคตไม่แน่ =w=

โซลูกับซันลูนี่ไม่แน่ใจว่าจะเขียนนะคะเพราะว่าเราจิ้นเป็นเพื่อนไปหมดแล้วด้วยสิ เรื่องลูฟี่ของคุณ MaStEr_YaOi เองก็สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ^__^

คู่มัลโกเอสกับดับเบิ้ลแดงกำลังตามเขียนนะคะ สำหรับฉากจูบนี่อีกไม่นานค่ะ กำลังดำเนินการหึหึหึ คู่ซันจินี่เราจิ้นกับโซโลนะคะ แต่ปกติก็จะคิดเป็นเพื่อนสนิทของลูฟี่มากกว่า

คงอยู่สองคู่อ่ะค่ะโมเลียกับเบโปะนี่คือรักต่างพันธุ์? ไปเจอกันตั้งแต่เมื่อไรเนี่ยยยยยยยยยยย

ส่วนเจ็ดเทพสองคนนั้นขอโทษนะ เราคิดไม่ออกจริงๆค่ะ ส่งลูฟี่ให้เสี่ยกอดแทนละกัน

 

@ Smile...^^ ทำไมรู้สึกว่ามีแต่คนอยากปลดเสี่ยจากตำแหน่งพระเอกนะ เสี่ยควรพิจารณาตัวใช่ไหม(โดนด้ายฟาด) สงสัยต้องเพิ่มบทรุกให้เสี่ยหนักๆใช่ไหม

 

@  sec_chan ขอสารภาพค่ะว่าตอนที่เขียนตอนนี้นั้นรีบมากเลย ไม่ได้อ่านซ้ำด้วย พอกลับมาอ่านเราก็รู้สึกเหมือนกันค่ะว่ามันดูบิวท์อารมณ์ไม่ขึ้น ขอบคุณมากค่ะ จะน้อมรับคำวิจารณ์ไปปรับปรุงในตอนถัดๆไปและถ้ามีเวลาจะมาเพิ่มเติมตอนนี้ใหม่นะคะ ^^

ตอนเสี่ยบินเราไม่แน่ใจว่าน่ารักหรือฮาดีกว่าอ่ะค่ะ

ดอฟฟี่กับจระเข้ยังนึกไม่ออก แต่ถ้าเรย์ลี่น่าจะมีโอกาสกว่า นึกออกเมื่อไรจะลงให้ค่า

 

@  HalloWeD ลูฟี่เป็นคนน่ารักแบบนี้ล่ะค่ะ เหตุนี้เสี่ยถึงได้หลง คุณปู่เองก็ใจอ่อนใจดีจริงๆนะคะ ไม่งั้นตอนที่รู้เรื่องหลานสองคนไปเป็นโจรสลัดก็คงไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่ ^^ เสี่ยอย่าหวังจะได้กำไรมากตราบใดที่คนเขียนคนนี้ยังอยู่ (เลยโดนด้ายรัดคอ) รอให้ยอมรับใจตัวเองก่อนนะเสี่ยแล้วจัดให้คุณหมอมีบทนิดหน่อย ต้องรอดูอนาคตค่ะ 555

 

@  inlove_inlove ตอนใหม่มาลงให้แล้วนะคะ เป็นอย่างไรขอคำวิจารณ์ด้วย 555

 

@ dark_violeta เสี่ยตายยากค่ะ อย่าห่วงเลย ลูฟี่ก็ยังบื้อต่อไปแต่อีกไม่นานก็น่าจะรู้(มั้ง?) ลอว์มีบทบาทแค่นี้ล่ะค่ะค่าตัวแพงต้องถนอมไว้ใช้งานอีก  คิดเห็นอย่างไรต้องแล้วแต่คนอ่านแล้วล่ะ T - T

สงสัยจะเป็นเดสทินี่จริงๆค่ะท่านยูน เรียกเจนเฉยๆก็ได้ค่ะ ไม่ว่ากัน ^^ เดาถูกด้วยคือเราจิ้นพวกลูกเรือแบบมิตรภาพค่ะ ส่วนโซโลนี่หลังๆชอบให้คู่กับซันจิมากกว่า ส่วนลูฟี่เขามีตัวเลือกเยอะมากจนเลือกไม่ไหวอยู่แล้วค่ะ( มีตรงกับท่านยูนตั้งหลายคู่) สองคู่ที่ว่าไม่เคยจิ้นเลยล่ะค่ะแต่ถ้าจิ้นได้น่าจะเป็นคู่โคซาวีวี่ ส่วนสโมคเกอร์นี่แอบเก็บให้คู่กับผู้ชายดีกว่า(?) 555 ขอบคุณมากนะคะ เป็นกำลังใจให้ท่านยูนเช่นกัน สู้ๆนะคะ

 

@SweetJeep , @เทพทีดา ค่าตัวคุณหมอเกินงบค่ะ มาเล่นได้แค่นี้จริงๆ สำหรับตอนนี้นะ(หัวเราะแบบเจ้าเล่ห์) รอดูต่อไปหึหึหึ

 

นางิฟุมิ มาต่อแล้วค่า^^

 

@ love doujin yaoi ขอบคุณที่ส่งรูปประกอบการจิ้นมานะคะ ^^ สัญญาว่าถ้านึกออกแล้วจะรีบเขียนทันทีเลย (ตอนเปิดมาตอนแรกแอบตกใจเหมือนกัน ดีนะเพื่อนที่นั่งข้างๆไม่เห็น 555)

 

@ guinw55 คุณปู่ต้องขัดขวางหลานเขยแบบนี้เป็นธรรมดาค่ะ 555 ลอว์ออกมาแล้วอย่างน้อยนิด จิ้นเป็นเพื่อนนายเอกก็ได้ค่ะ

 

@ mipp ขอบคุณมากค่ะ^^

 

 

ขอบคุณค่ะ

 

-Jane SC-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

1,299 ความคิดเห็น

  1. #1254 MatchaLatteCream (@tarkra) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 05:31
    นี่อาจจะเป็นคนเดียวที่ไม่ได้เมนคุณหมอ 55555555 หล่อนะแต่ไม่เมน..รู้สึกผิด ฟฟฟฟ
    ดอฟฟี่ขาาาา หวงขนาดนี้ปักธงปักป้ายไปเลยยยยยยยย
    #1254
    0
  2. #445 Nalana (@crazyo3o5) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 18:59
    อั๊ยยย หมอมาแล้วๆๆๆ แต่ก็ได้ยินที่ดอฟฟี่บอกแล้วใช่มั้ยย ลูจังเป็นของดอฟฟี่นะ !! ตัวเองเป็นพระรองไปเลยยย XP
    #445
    0
  3. #405 snowdrom (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 23:29
    ประโยค'เขาเปนของฉัน'คงไม่มีใครพูดแร้วรุสึกว่าฟินเท่าเสี่ยแร้วจิงๆ *_* ฟินรองลงมาคงเฮียเข้~

    แอบเซ็งกะลอว์เล้กน้อย ทำมร๊ายยยไม่เจอก๊านนนนนนนนน = =''
    #405
    0
  4. #325 Harm (@tanzanaza) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 20:10
    เขาเป็นของฉัน -....- ไม่ค่อยจะหวงอ่ะ
    #325
    0
  5. #237 love doujin yaoi (@afflicted) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:07
    ความรู้สึกที่ นายน้อย ของพวกเราคิดปฏิเสธ คืออะไร
     รีบอัพ ไวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลย
     เดี่ยวหารูปมาให้กำลังใจไรต์
                                       ป.ล. ครบสามเดือนแล้ว ทั้งคู่จะ ต้องแยกกัน หรือ อะ
    รูป  โดฟลาลูฟี่
    #237
    0
  6. #236 นางิฟุมิ (@2772) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:02
    มาต่ออีกนะ แล้วจะรอ จะมีฉากลอร์สู้กะลูจังป่ะ หรือว่าลูจังจะใช่ฮาคิต่อหน้าลอร์ฟไม 

    #236
    0
  7. #235 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:48
    คิดจะงาบเด็กก็เหนื่อยหน่อยนะ...ผู้ปกครองเขาหวงน่ะ (แอบหยิบเครื่องคิดเลขมากด สามสิบหกลบสิบสี่คือเท่าไหร่นะ?? เอ๊ะ! 555) รออีกสักสามปีไหวป่ะเสี่ย (เอ๊ะ! สามสิบหกบวกสามเท่ากับเท่าไหร่ล่ะ...ถถถถถว์)
    เสี่ยรู้ตัวแล้วสินะ แต่ยังไม่ยอมรับว่าอยากงาบเด็กผู้ชาย...แต่ประกาศความเป็นเจ้าของเรียบร้อยแล้ว อย่างนี้ต้องเพิ่มสารเร่งปฏิกิริยา (แอบคิดล่ะว่าเอาเบโปะมาเร่งท่าจะเวิร์คกว่าคุณหมอแฮะ) แหม่...เสี่ยซึนแบบนี้ต่อไปก็อย่าหึงเด็กละกันนะเสี่ยนะ
    ลอว์โผล่มาแล้ววว...เดินสวนกันแวบๆเหมือนกับละครเกาหลีหลายๆเรื่อง โถๆๆพลาดซะได้ ครั้งหน้าเอาใหม่นะหมอ

    ปล. ขอถามคำถามสุดท้าย...สามสิบหกลบสิบสี่ เท่ากับ ?
    (รู้สึกเหมือนชะตาจะขาดล่ะ...นกฟลามิงโก้บนดาดฟ้าที่บ้านเหมือนตั้งท่าจะเข้ามาทำร้าย ชั้นไม่ได้รังแกหัวหน้าพวกนายนะ)
    #235
    0
  8. #233 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:27
    ลงทุนถึงขนาดหางานให้การ์ปเลยนะป๋านก 555+ การ์ป...ไม่ว่ายังไงป๋านกก็ต้องเป็นหลานเขย(?)นายนะ ลอว์ออกมาน้อยอ่ะ แต่ออกมาเหมือนพระเอกเดินสวนทางกับนางเอกเลยนะ 555+ ป๋านกหึงลูฟี่ด้วยอ่ะ อิอิ อยากให้เอสมาด้วยอ่ะ พี่ชายต้องมาดูหน้าตาน้องเขย(?)ไว้นะ 555+
    #233
    0
  9. #232 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:21
    มิงโก้เหมือนพวกซึนเดเระแหะ -__-;
    ต้องให้ลอว์มาเป็นสารเร่ง(กระตุ้นให้หึง) 555.
    #232
    0
  10. #231 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:13
    ป๋าโดถึงกับประกาศความเป็นเจ้าของ คุณพระ!!!! //กลั้นยิ้มไม่อยู่
    ป๋าลอว์อ่า เดินคลาดกันซะงั้น ฮือออออออออออ เกือบจะได้เห็นแล้วเชียว คุคุ
    คุณปู่ยังไม่ยอมรับหลายเขยตอนนี้ แต่วันหน้าก็คงต้องจำยอมแหละค่ะ ฮ่าๆ
    อดเปรี้ยวไว้กินหวานสินะคะป๋าโด =,.=V
    #231
    0
  11. #230 inlove_inlove (@inlove_poo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 06:46
    สนุกมากเลยจ้า ไรท์เตอร์  ลุ้นตอนต่อไปจะแย่
    ลอว์บทน้อยไปหน่อยไม๊นี่ โดฟลาแอบหวงฟี่น้อยด้วย อิอิ
    ไม่ไม่ๆ  คู่พี่น้อยคือ โดฟลา ท่องไว้ๆ โดฟลาลูพี่  โดฟลาลูฟี่
    โดฟลาลูฟี่  ลอว์ลู ลอว์ลู  เอ้ย..ไม่ใช่ โดฟลาลูฟี่ โดฟลาลูฟี่
    #230
    0
  12. #229 Zoa Sanka (@11zoa00) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:40
    โฮ่...แกนี่ลงทุนและก้อหวังดีหางานมาให้ว่าที่คุนปู่เลยนะมิงโก้
    เห....ลอว์คิดจะแย้งลูฟี่มาจากมิงโก้หรอจ้าาาาา
    ระวังนะมิงโก้ยิ่งหวงลูฟี่อยู่
    มิงโก้แกก้อยอมรับเถอะว่าแกนะเริ่มจะชอบลูฟี่ขึ้นมาแล้ว
    สู้ๆค่ะ
    #229
    0