Bear boyfriend แกล้งรักขยับใจ

ตอนที่ 3 : Bear boyfriend EP02: หนี Loaling 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    16 พ.ค. 58

 
EP 02
หนี




"ไม่มีทางเลือกฉันก็จะเลือก!"

By Em.



 
รถแล่นเข้ามาในคฤหาสน์หลังโตบนพื้นที่สี่ไร่ใจกลางเมือง หรืออีกชื่อเรียกนึงก็คือบ้านที่ฉันอยู่มาตั้งแต่เกิด ฟังดูหรูหราราคาแพงใช่มั้ยล่ะ....แต่อย่าถามหาความอบอุ่นนะ หาแทบไม่เจอกันเชียว! ฉันเปิดประตูลงมายืนด้วยขาของตัวเองเมื่อลุงชมจอดที่ประตูหน้าบ้าน 
 
 
 
 
"เดี๋ยวแม่ไปเตรียมอาหารกลางวันก่อนแล้วกันนะวันนี้คุณพ่อจะกลับมาทานข้าวเที่ยงด้วย" แม่บอกก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ฉันเลยออกเดินสำรวจรอบๆบ้านด้วยขาตัวเอง บอกตรงๆว่าเห่อขามาก=_=
 
 
 
 
 
ฉันเดินมานั่งที่ริมสระว่ายน้ำก่อนจะค่อยๆเอาขาจุ่มลงไป ไม่รู้ว่าฉันจะสามารถอยู่สงบสุขแบบนี้ได้อีกนานไหมเมื่อวานนี้แม่บอกว่าคุณหญิงแม่ของไอคิวโทรมานัดบ้านฉันกินข้าวเพราะไอคิวจะกลับมาวันนี้ 
 
 
 
 
 
หวังว่าหมอนั่นจะไม่ตรงดิ่งมาที่บ้านฉันเลยหรอกนะ ยังไม่มีใครที่บ้านฉันรู้เลยว่าฉันบอกเลิกไอคิวยิกๆเนี่ย แล้วไอ้คำบอกเลิกของฉันมันก็ไม่เคยจะเข้าหูเขาเลย เวรจริงๆ
 
 
 
 
 
"ยอมโผล่หัวออกมาให้เจอสักทีนะ" เสียงแจ๋นๆดังขึ้นด้านหลังห่างออกไป ฉันถอนหายใจเซ็งๆเสียงแบบนี้มีคนเดียวสินะ
 
 
 
 
 
นังพี่อิงค์!
 
 
 
 
 
"ก็ไม่ได้อยากเจอสักเท่าไหร่" ฉันหันหน้าไปตอบด้วยคำตอบที่ตรงใจที่สุด เห็นหน้ายัยนี่แล้วรู้สึกเหมือนจะอ้วกยังไงไม่รู้
 
 
 
 
 
"ทำไม? ทำใจรับไม่ได้เหรอเวลาเห็นพ่อรักฉันมากกว่าเธอ...นังลูกนอกคอก!" แรงจริงเจ็บจริงเลยนะประโยคนี้แต่ฉันก็เชิดหน้าขึ้นแล้วแสยะยิ้ม
 
 
 
 
 
 
"ไม่ต้องรักฉันก็ยังได้ ฉันมีความรักจากแม่อยู่แล้ว แล้วก็ไม่ต้องมาปั่นประสาทฉันให้มันมากนักนะ คนอย่างเธอไม่มีค่าพอให้ฉันไปสนใจอีกแล้ว" ฉันลุกขึ้นจากขอบสระอย่างเซ็งในอารมณ์ที่สุด
 
 
 
 
 
 
จะอะไรกันนักกันหนานะ ฉันกำลังรู้สึกสบายๆอารมณ์อยู่แล้วเชียว
 
 
 
 
 
 
"ปากดีนักนะนังเอม!" พี่อิงค์กรีดเสียงร้อง รูปร่างสมส่วนในชุดนักศึกษาสั่นระริก
 
 
 
 
 
 
"ทำไม หรือจะเถียงว่าตั้งแต่เล็กจนโตที่เธอมาหาเรื่องฉันไม่ใช่เพราะเธออิจฉาฉัน" ฉันถามกลับไป สิ่งที่เธอทำมันคือความอิจฉาจริงๆฉันรู้ แม้ว่าบางทีฉันจะไม่เข้าใจว่าพ่อรักเธอมากมายกว่าฉันขนาดนั้นเธอจะมาอิจฉาฉันทำไมกัน
 
 
 
 
 
 
"พ่อเกลียดแกถึงได้ส่งแกไปอยู่ไกลๆหูไกลๆตา คนอย่างแกมันเทียบฉันไม่ได้!"
 
 
 
 
 
 
"คิดแบบนั้นแล้วสบายใจก็เอาเลย" ฉันยักไหล่อย่างกวนอารมณ์แต่เจ็บจี๊ดๆในใจ ทำไมนะ...ทำไมแม่ไม่ไปเลือกคนที่เค้ารักแม่ คนที่เค้าเห็นค่าของแม่มากกว่าจะมาเลือกผู้ชายที่มอบใจทั้งใจไปให้ผู้หญิงคนอื่นหมดแล้ว
 
 
 
 
 
 
ฉันเดินเข้าไปใกล้พี่อิงค์ ในจังหวะที่กำลังจะเดินผ่านพี่อิงค์เธอก็ทำในสิ่งที่ฉันรู้ดีว่าจะเกิดเมื่อพี่อิงค์เอี้ยวตัวมาเพื่อจะผลักฉันแต่ฉันมือไวกว่าคว้าปกเสื้อนักศึกษาตัวจิ๋วนั่นได้ก่อนจะดึงมันอย่างแรง...
 
 
 
 
 
 
แคว่ก! เสื้อขาดออกจากกันเผยให้เห็นหน้าอกที่มีร่องรอยสีกุหลาบหลายรอยซ่อนอยู่ใต้บราเซียสีชมพู หึ...พ่อคงไม่รู้เรื่องนี้สินะ
 
 
 
 
 
 
"กรี๊ดดดดด!! นังเอม" พี่อิงค์รีบเอามือรวบชุดเข้าไว้ด้วยกันพลางหันไปมองซ้ายขวาเลิ่กลั่ก เหอะ...กลัวคนอื่นเห็นสินะ
 
 
 
 
 
 
"ทำไม? กลัวรึไง กล้าทำแล้วกลัวคนอื่นรู้เหรอเรื่องแบบนี้น่ะ" ฉันส่งยิ้มเย็นๆให้เธอไป บอกแล้วว่าหลังจากนี้ไปถ้าฉันมีแรงสู้ ฉันก็จะสู้! เมื่อพูดจบฉันก้เดินสวนมาทางประตูทางเข้าบ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บอกเลยอวัยวะครบแล้วฉันซ่าส์นะ ไอ้เจ็ดวันที่ผ่านมาที่ฉันอยู่แบบหลบๆซ่อนๆน่ะลืมซะเถอะ
 
 
 
 
 
 
 
"คุณเอมคะ โทรศัพท์ค่ะ" พี่แววหนึ่งในแม่บ้านที่อายุยังน้อยวิ่งถือโทรศัพท์บ้านแบบไร้สายมาหาฉัน แล้วใครจะโทรมาหาฉันได้ล่ะตอนนี้
 
 
 
 
 
 
 
"ขอบคุณค่ะ" ฉันยิ้มบางๆให้พี่แววก่อนจะรับโทรศัพท์มาแนบหู
 
 
 
 
 
 
 
"เอมพูดค่ะ"
 
 
 
 
 
 
 
(หนีกลับมาโดยไม่บอกเลยนะเอม..) เสียงทุ้มๆเครียดๆนี่ทำให้ฉันเกือบเผลอทำโทรศัพท์หลุดมือ
 
 
 
 
 
 
 
"ไอคิว...." หมอนั่นกลับมาถึงประเทศไทยแล้วเหรอ 
 
 
 
 
 
 
(ฉันอยู่สนามบินรอกระเป๋าอยู่ จะมารับฉันหน่อยมั้ย ได้ข่าวว่าวันนี้ถอดเฝือกออกแล้วนี่) เขาพูดเรื่อยๆแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลืมไปแล้วรึไงกันว่าฉันบอกเลิกเขาไปแล้วน่ะ แล้วก็ลืมไปแล้วรึไงว่าเขาเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ฉันขาหักน่ะ
 
 
 
 
 
 
 
"เอมเคยบอกคิวไปแล้วไม่ใช่รึไงว่า....." ฉันกำลังจะย้ำว่าเราเลิกกันแต่ไม่ทีนเพราะเขาสวนขึ้นมาก่อน
 
 
 
 
 
 
 
(คิวบอกไปแล้วเหมือนกันไงว่าคิวไม่รับรู้! ชีวิตนี้ถ้าเอมไม่มีคิวเอมจะอยู่ได้เหรอ) ฉันสะอึกกับคำพูดของเขาไปทันที ใช่สิ...ชีวิตฉันถูกคนอื่นๆผูกติดกับไอคิวมาตั้งแต่ต้นนี่นะ คุณปู่กับพ่ออยากได้อำนาจมาเสริมบารมี ลูกนักการเมืองระดับประเทศคนดังจึงเป็นทางเลือกที่สวยหรู
 
 
 
 
 
 
"ทำไมคิดว่าเอมจะอยู่ไม่ได้" 
 
 
 
 
 
 
(บ้านเอมจะยอมให้เลิกกับคิวเหรอ ถ้าคิวเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อเอมล่ะ?) เสียงถอนหายใจของไอคิวดังลอดเข้ามา เขาคิดจะขู่ฉันงั้นเหรอ(ถ้าไม่มีเงินโรงเรียนก็กลับไม่ได้ ใครจะจ่ายค่าเทอม ยอมรับเถอะเอมว่าชีวิตเอมไม่มีทางเลือกมานักหรอก)
 
 
 
 
 
 
ฉันฉุนกึกทันทีกับประโยคนั้น ใช่...ที่ไอคิวพูดมาทั้งหมดนั้นมันถูก แต่ก็ใช่ว่าฉันต้องยอมรับทางเลือกเวรๆนั่นซะที่ไหนกันล่ะ!
 
 
 
 
 
 
 
"ดูคิวมั่นใจมากเลยนะว่าเอมเป็นคนไม่มีทางไปขนาดนั้น..." เลือดเย็นกันทุกคนทั้งพ่อ ทั้งปู่ ทั้งไอคิว ฉันเหมือนไปหุ่นสักตัวที่พวกเขาอยากให้ไปทางไหนก็ไปได้สินะ
 
 
 
 
 
 
(คิวแค่บอกว่าไม่มีทางเลือก) ไอคิวเสียงอ่อนลงนิดหน่อยแต่ฉันไม่ใช่ ตอนนี้อารมณ์ฉันพุ่งขึ้นปรี๊ดเชียวล่ะ มันพร้อมจะปะทุเหมือนภูเขาไฟระเบิด
 
 
 
 
 
 
"งั้นคิวรู้ไว้ด้วยว่าถึงแม้จะไม่มีทางเลือก เอมก็จะเลือก!...เอมจะบอกอีกครั้งว่าเอมเลิกกับคิว เราเลิกกันแล้ว!" ฉันจัดเต็มใส่อารมณ์ไปไม่ยั้ง
 
 
 
 
 
 
"แกว่าอะไรนะเอม!!...." เสียงตะคอกที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้ฉันชาวาบ แต่มันก็เป็นแบบนั้นอยู่ได้ไม่นานเพราะฉันรู้อยู่แล้วว่าสักวันมันต้องเป็นแบบนี้ฉันค่อยๆหันไปเผชิญหน้ากับพ่อแท้ๆของตัวเองที่กำลังหน้าแดงก่ำ
 
 
 
 
 
 
"มีอะไรกันคะคุณ" แม่รีบวิ่งออกมาจากทางห้องครัว คงเพราะได้ยินเสียงตะคอกดังลั่นของพ่อนั่นแหละ
 
 
 
 
 
 
"ลูกรักคุณไง มันบอกเลิกกับไอคิว!" แม่เอามือทาบหน้าอกอย่างตกใจก่อนจะมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่แสดงถึงความไม่เข้าใจ
 
 
 
 
 
 
ใช่...ใครๆก็ไม่เข้าใจจิตใจของฉันหรอกว่ามันโดนพวกเขาทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าขนาดไหน
 
 
 
 
 
 
 
"รักมากอยากได้มากก็ไปหมั้นหมอนั่นเองสิ รึไม่ก็ให้พี่อิงค์ไปหมั้นแทนไง" ฉันชี้ไปที่พี่อิงค์ที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดแล้วกำลังเดินลงบันไดมาจากชั้นบน
 
 
 
 
 
 
 
"อย่าไปลามปามพี่!"
 
 
 
 
 
 
"เอมพูดความจริง รับให้ได้สิ!" ฉันสะบัดหน้าจะเดินหนีแต่ประโยคถัดมาของพ่อทำให้ความอดทนฉันขาดสะบั้น
 
 
 
 
 
 
 
"ถ้าแกเลิกกับไอคิวก็ไปซะ คุณปู่อยากให้แกหมั้นกับลูกหลานตระกูลนั้นถ้าแกทำให้คุณปู่ไม่ได้ก็ไปซะ!"
 
 
 
 
 
 
"คุณ!" แม่ตะโกนอย่างตกใจ 
 
 
 
 
 
 
"ได้ค่ะ!...เอมไปนะแม่" ฉันสวนกลับแทบจะในทันทีแล้วหันไปลาแม่เบาๆ เอาสิ...เขาไล่แล้วฉันจะอยู่ไปทำไมล่ะ ฉันสะบัดตัวเดินออกมาจนถึงหน้าบ้านแต่แม่รีบตามมาห้าม
 
 
 
 
 
 
"อย่าไปนะเอม" แม่จับแขนฉันน้ำตาคลอ มันเป็นอะไรที่ทำให้ฉันชาหนึบในหัวใจไปหมด พ่อกับพี่อิงค์เองก็ตามออกมาเหมือนกันแต่คงไม่ได้มาห้ามฉันหรอก...คงมาซ้ำเติม
 
 
 
 
 
 
"ปล่อยมันไป น้ำหน้าอย่างงี้จะไปไหนรอด!" พ่อตราหน้าฉันแล้วพยายามจะดึงแม่ออกไป แต่แม่ไม่ยอมปล่อยมือออกจากตัวฉัน
 
 
 
 
 
 
"แม่ ไม่ร้องนะ ไม่ต้องห่วงเอมด้วยนะนะเอมดูแลตัวเองได้ เอมไปเรียนที่อื่นตั้งหลายปีทำไมเอมจะดูแลตัวเองไม่ได้ ในเมื่อเขาไล่แล้วเอมจะอยู่ทำไม" ฉันบอกแม่เบาๆพยายามจะไม่มองเข้าไปในดวงตาที่รื้นน้ำตานั้น
 
 
 
 
 
 
"เออดี! ไปก็ไปแต่ตัวนะ แล้วฉันจะรอดูว่าคนหัวแข็งอย่างแกจะซมซานกลับมาวันไหน!" พ่อสำทับอีกรอบทำให้แม่เหมือนหมดความอดทนหันไปมองหน้าพ่ออย่างเจ็บปวด ไม่มีคำพูดออกมาจากปากแม่สักคำมีเพียงแววตาผิดหวังและนิ่งเฉย
 
 
 
 
 
 
 
"....เอารถแม่ไป" แม่ล้วงเอากุญแจรถออกมาใส่มือฉัน "ไปสงบสติอารมณ์นะลูก..."
 
 
 
 
 
 
ฉันพยักหน้าให้แม่ก่อนจะเดินออกมาเมื่อแม่ยอมปล่อยมือจากแขนของฉัน ฉันไม่ได้ตาฝาดไปหรอกเมื่อสักครู่ ความรักที่แม่เคยมีให้พ่อมันเหมือนมีรอยร้าวเกิดขึ้นแล้ว ฉันเคยสงสัยว่าแม่ทนอยู่แบบนี้ได้ยังไง...ความรักถ้ามันเกิดผิดที่ผิดเวลามันช่างร้ายกาจจริงๆ
 
 
 
 
 
ฉันก้าวฉับๆมาที่ลานจอดรถ รถคันนี้แม่ใช้เงินของตัวเองซื้อมาสมัยยังไม่แต่งงานกับพ่อแล้วคิดดูสภาพสิว่ามันจะเป็นยังไง....โบราณมั้ยให้ทาย!
 
 
 
 
 
 
เบนซ์แทบจะคลาสสิคเลยนะบอกตรงๆ! รุ่นเกียร์กระปุกด้วย ขับก็ไม่ถนัดเท่าไหร่แต่ตอนนี้ฉันไม่สนอะไรแล้ว ฉันปลดลอคเข้ามาสตาร์ทรถขับออกมาจากคฤหาสน์เฮงซวยนี่ทันที ถึงแม้ว่ารถมันจะกระตุกหน่อยๆตอนฉันเปลี่ยนเกียร์ก็เถอะ
 
 
 
 
 
 
ตอนนี้เป้าหมายเดียวของฉันคือชลบุรี!
 
 
 
 
 
 
 
ฉันจะไปหายัยน้อยหน่า ไม่ใช่จะไปเพราะคำชวนของมันหรอกแต่ฉันไม่มีที่ไปแล้วต่างหาก บางทีก็อนาถไปนะ ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อขับรถออกมาถึงทางขึ้นมอเตอร์เวย์ รู้สึกสงสารตัวเองน้อยๆเมื่อพบว่าโทรศัพท์แบตหมดไปแล้ว แล้วนี่ฉันจะส่งเมสเซนเจอร์หายัยน้อยหน่ายังไง
 
 
 
 
 
 
ฉันขับรถมาจนถึงด่านรับบัตรผ่านทาง แอบกลืนน้ำลายเบาๆเมื่อนึกได้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวมีเงินสดติดตัวอยู่สองร้ายบาทไทยพร้อมกับบัตรเครดิตที่มีค่าพอๆกับกระดาษทิชชู่ที่ใช้แล้ว ใครมันจะให้ฉันรูดบัตรค่าทางด่วนกันล่ะ!
 
 
 
 
 
 
แล้วปัญหาต่อมาเหนือจากคำว่าไม่มีเงินของฉันคือรถแม่ฉันมันจะสามารถวิ่งได้ไกลถึงที่นั่นไหมคำถาม=_=
 
 
 
 
 
ฉันขับมาด้วยความเร็วที่ค่อนข้างสูงเนื่องจากทางด่วนหมายเลข7ตอนนี้โล่งมากมายก่ายกอง แล้วรถแต่ละคันก็ขับกันร้อยอัพทั้งนั้น แล้วฉันก็ใจหายแว้บเมื่ออยู่ๆรถก็เกิดอาการกระตุกๆ
 
 
 
 
 
 
มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!
 
 
 
 
 
 
ฉันรีบตีไฟกระพริบแล้วเอารถเข้าจอดข้างทางทันที และเมื่อเข้ามาจอดข้างทางได้ไม่นานรถก็ดับลงเอาดื้อๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
โอ๊ยยยยย! นี่มันวันนรกสำหรับฉันหรือไงวะ ว่าจะไม่ร้องแล้วนะแต่น้ำตาก็ดันคลอขึ้นมาซะอย่างงั้น ฉันฟุบหัวลงกับพวงมาลัยอย่างอ่อนล้า ไม่อยากแม้แต่จะขยับตัว เปิดประตูแล้วเดินออกไปให้รถชนสักทีจะง่ายดีกว่าไหมเนี่ย จะได้จบชีวิตบัดซบๆลงสักที
 
 
 
 
 
 
 
แต่...ไม่หรอก ฉันยังไม่ขี้ขลาดขนาดนั้น...
 
 
 
 
 
 
ก๊อกๆ
 
 
 
 
 
 
เสียงเคาะกระจกรถทำให้ฉันจำใจต้องเงยหน้ายึ้นไปดู คุณตำรวจทางหลวงสองคนทำมือให้ฉันลดกระจกรถลง ฉันรีบเอามือจับหน้าสำรวจดูว่าไม่มีน้ำตาจึงกดกระจกลง
 
 
 
 
 
 
"เกิดอะไรขึ้นครับ" คุณตำรวจที่ดูมีอายุมากถามขึ้นมา
 
 
 
 
 
 
"รถเสียค่ะ อยู่ๆก็ดับไป"
 
 
 
 
 
 
"เดี๋ยวผมขอลองเชคหน่อยนะครับ" คุณตำรวจถามขึ้นมาอย่างใจดีฉันเลยรีบปลดลอคแล้วลงไปยืนด้านข้างเพื่อเปิดทางให้คุณตำรวจเข้าไปดูในรถ แดดร้อนๆของประเทศไทยทำเอาฉันตาพร่าไปหมดฉันมองออกไปที่บนถนนไกลออกไปมีรถคันหนึ่งขับมาด้วยความเร็วสูงมากจนน่าหวาดเสียวว่ามันเกินความเร็วที่กำหนดไว้แน่ๆ รถคันนั้นปาดซ้ายขวามาด้วยความเร็วสูงมาก
 
 
 
 
 
 
ขับแบบนี้เดี๋ยวมีโดนใบสั่งส่งถึงบ้านชัวร์ เสี้ยวนาทีรถคันนั้นก็ขับผ่านฉันซึ่งยืนอยู่ข้างถนนไปไกลโขก่อนจะตีไฟกระพริบเข้าข้างทาง ฉันยังไม่ทันได้รู้สึกสงสัยอะไรประตูรถนิสสันGTR คันนั้นก็เปิดออก
 
 
 
 
 
 
 
ผู้ชายตัวสูงร่างหนาวิ่งเร็วๆมาทางที่ฉันยืนอยู่ ส่วนฉันน่ะเหรอก็อ้าปากค้างไปเรียบร้อยแล้วน่ะสิ! เขาวิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน
 
 
 
 
 
 
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย!!
 
 
 
 
 
 
นี่ฉันฝันอยู่ใช่ไหม...
 
 
 
 
 
 
 
"มายืนนิ่งอะไรตรงนี้!" เสียงถามงงๆของเขาทำเอาฉันใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ แล้วเขาล่ะมาทำอะไรที่นี่เนี่ย...


 
---------------------
Loading 100%

เฮ้ยยยย  หมีมาเท่ห์ตลอดเลยอ่ะ
อยู่ถูกที่ถูกเวลาซะเหลือเกิน

อชิยังคงคอนเซ็ปขับรถเทพเหมือนเดิมนะ555
เดี๋ยวรู้จักหมีดีขึ้นแล้วคุณจะหลงรักหมี

ปล.ไรต์แต่งไปแอบนั่งดิ้นไปเบาๆกับความน่ารักและปากมอมเลย55
คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยนะ  ไม่มีกำลังใจเค้าจะดองนานๆเบยยย
จุ๊บๆ
 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

31,180 ความคิดเห็น

  1. #31176 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 01:54

    มาช่วยได้ทันเวลาจริงๆ

    #31176
    0
  2. #31030 mexo9031 (@mexo9031) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 17:22
    พี่หมีมาแว้วววว >.<
    #31030
    0
  3. #30817 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 23:47
    พี่หมีมาแล้วววว
    #30817
    0
  4. #30785 sunmann1 (@sunmann1) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 19:19
    สู้ๆ เป็นกำลังใจให้จร้าาาา 
    #30785
    0
  5. วันที่ 26 กันยายน 2558 / 13:17
    สู้ๆ จะรออ่านนะคะ
    #29259
    0
  6. #25595 Nattanida Wanarom (@mai9) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 01:47
    ขำเอมอ่ะ 555
    #25595
    0
  7. #22623 Little (@peypey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 18:54
    ยังดีที่มีแม่ที่เข้าใจ
    #22623
    0
  8. #18954 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 18:26
    อชิมาพอดีเลย~_~
    #18954
    0
  9. #18890 mookmik1234 (@mookmik1234) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 12:11
    Narukkk
    #18890
    0
  10. #17501 LunarLN (@nutyawee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 12:10
    อชิแน่เลย
    #17501
    0
  11. #12577 Smile triplFiv'e (@namtanstarline) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 21:17
    รถเสียสตาทไม่ติดเลยอะ อย่างนี้ต้องไดเกียว4t เพราะใช้แล้วเครื่องฟิตสตาทติดง่าย //เดี๋ยวๆมันใช่ไหม พี่อชิสุดหล่อ
    #12577
    0
  12. #10995 นุ่ม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 23:40
    พระเอกมาแว๊วววว
    #10995
    0
  13. #5941 parestory (@duckugly) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 06:33
    ถูกที่ถูกเวลาจริงๆ
    #5941
    0
  14. #5270 เมโม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 22:37
    เอาแล้วเว้ยยย นิสสันกับเบนซ์เว้ยยยย
    #5270
    0
  15. #1191 sandonthebeach (@sandonthebeach) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 11:53
    แอร๊ยยยยย หมีมาแล้นนนนนนน >_<
    #1191
    0
  16. #626 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 23:50
    เราว่าพระเอกเรื่องนี้ซึนตัวพ่อแหง น่าร้ากกกกก
    #626
    0
  17. #619 Sulli Yoonny SM (@namsomphonsiri) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 22:42
    รอนะคะ
    #619
    0
  18. #276 Pim Unchisa (@pimunchisa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 17:13
    กรี๊ดด หมีมาแล้ว ><
    #276
    0
  19. #275 loveonlyone (@loveonly1) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 16:58
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด ค้างมากค่ะ รีบๆมาต่อน้าาาา
    #275
    0
  20. #270 oliveoillllllll (@oliveoillllllll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 15:24
    งื้ออย่าดองน้าา
    #270
    0
  21. #269 ChiJun_pmds (@dcdirec) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 14:07
    งืดดดหมีมาแล้ววววววว /-
    #269
    0
  22. #265 omega_2 (@mintomega) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 07:08
    เขินนนนนนนน
    #265
    0
  23. #261 L.jong (@bflvmj133) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 23:04
    อชิมาแล้ววววว มาต่อเร็วๆนะค้าาา สนุกมากกกก><
    #261
    0
  24. #259 Nana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 21:03
    เอมพระเอกมาแล้ว ไม่ต้องร้องแล้วน่ะสู้ๆ
    #259
    0
  25. #258 dmysin (@duarn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 21:02
    เจิมมมม
    #258
    0