Bear boyfriend แกล้งรักขยับใจ

ตอนที่ 47 : Bear boyfriend SS2 EP14: แผนการร้าย[Loadingุ100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 174 ครั้ง
    21 ก.ย. 58

BBF SS2
EP14
แผนการร้าย


"เกลียดฉันเหรอ...แล้วเจอกัน!"
By Em.

 
 
 
ฉันนั่งพิมพ์รายงานเรื่องฉนวนกาซ่าด้วยความไวแสง ง่วงก็ง่วงแต่ยังต้องมานั่งถ่างตาพิมพ์รายงานส่งอีก วันนี้เป็นวันที่หกที่ฉันต้องทาสีกำแพง พรุ่งนี้ฉันก็แค่ไปเก็บงานเป็นวันสุดท้ายแล้วก็จะได้สอบ หลังจากที่ฉันโดนเขียนกำแพงแกล้งไปเมื่อคราวก่อนเหตุการณ์ก็ปกติมาจนถึงวันนี้นี่แหละ สงสัยไอ้คนแกล้งมันเห็นฉันไม่เดือดร้อนเท่าไหร่มันเลยเลิกแกล้งไปเองหรือเปล่า=_=
 
 
 
 
 
 
"ทำอะไรอยู่" บีน่าที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาในห้องถามฉันด้วยท่าทางอิดโรยนิดหน่อย ตั้งแต่มันต้องทำหน้าที่รองประธานนักเรียนนี่บอกเลยน้อยครั้งมากที่มันจะกลับห้องตั้งแต่หัววัน
 
 
 
 
 
 
"พิมพ์รายงานน่ะสิ=_=" ฉันกดเซฟงานแล้วหันไปคุยกับบีน่า ฉันควรจะต้องรีบทำรายงานและส่งมันในวันพรุ่งนี้แต่ฉันมีความรู้สึกอยากคุยกับบีน่ามากกว่า "ทำไมกลับมาเอาป่านนี้ล่ะ"
 
 
 
 
 
 
 
"ไปอยู่เป็นเพื่อนเจนน่าที่FULL MOONมา พอดีพี่บาธมีธุระออกไปทำตอนหัวค่ำ ตอนนี้พี่มาแล้วฉันเลยเพิ่งจะได้กลับมานี่แหละ เลสลีย์ขับเร็วจนฉันเกร็งไปหมดแล้ว" บีน่าบ่นพึมพำแล้วเดินมาล้มตัวนอนบนเตียงฉันอย่างหมดแรง
 
 
 
 
 
 
 
"ยังไม่ชินอีกเหรอ" ปกติเลสลีย์ก็เหยียบแบบไม่ยั้งอยู่แล้วนะเคยมีครั้งไหนที่เขาเคยจะขับช้ารึไง
 
 
 
 
 
 
 
"แกนั่งรถกับอชิแกชินสักทีไหมเล่า..." มันเงยหน้าขึ้นมาถามฉันด้วยใบหน้าที่รู้คำตอบของฉันอยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่ชิน=_= 
 
 
 
 
 
 
 
"แล้วที่ผับเป็นไงบ้างคนคึกคักดีไหม" แอบนึกถึงตอนที่พวกมันยังโสดแล้วเราออกไปเที่ยวกันตามประสาสามสาวขึ้นมาเลย ตอนนั้นก็มีความสุขดีนะ...แต่ตอนนี้ก็มีความสุขกกว่า
 
 
 
 
 
 
"เยอะอย่างกับมด!" 
 
 
 
 
 
 
 
"อยากไปเที่ยวจัง คิดถึงนังโมนิก้าด้วย" ฉันทำหน้าจ๋อยใส่บีน่า ช่วงนี้มันหลุมดำของชีวิตชัดๆเลย ตั้งแต่ที่ไปทะเลาะกับอชิที่FLY CLUBวันนั้นฉันก็ไม่ได้ไปเหยียบที่เที่ยวอีกเลย FULL MOON ก็แอบคิดถึงไม่ได้ไปนานแล้ว
 
 
 
 
 
 
ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังด้วยว่า FULL MOON ที่ฉันชอบไปนักหนาน่ะเป็นผับของเจนน่าพี่สาวราฟที่ตอนนี้พี่บาธเป็นคนเข้ามาดูแลแทนแล้วเพราะไปทำพี่สาวราฟท้อง!
 
 
 
 
 
 
 
ไปทำกันท้องตอนไหนเนี่ย! เชื่อไหมว่าพี่บาธเป็นผู้ชายอีกคนหนึ่งที่สามารถทำให้ฉันใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอกได้เลยนะ ผู้ชายอะไรหล่อได้น่าลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้นขนาดนั้น
 
 
 
 
 
 
 
"อย่าไปคิดถึงมันเลย เดี๋ยวนี้ใกล้มันยากเข้าไปทุกวันแล้ว แกอยากเจอมันที่เดียวที่ต้องไปคือFLY CLUB" บีน่าเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันหมั่นไส้ใครระหว่างราฟกับนังโมนิก้า
 
 
 
 
 
 
 
"งั้นพรุ่งนี้เราก็ไปหามันที่FLY CLUBสิ" พรุ่งนี้เป็นวันศุกร์เราอยากจะออกไปในเมืองดึกดื่นแค่ไหนก็ไม่มีใครว่าหรือจะไม่กลับเข้ามานอนในหอก็ยังได้
 
 
 
 
 
 
 
 
"ฉันน่ะไปได้แต่แกน่ะ..." บีน่าเด้งตัวขึ้นจากเตียงแล้วจ้องหน้าฉันอย่างล้อเลียน "ไปได้แน่เหรอ"
 
 
 
 
 
 
 
"ทำไมจะไปไม่ได้ล่ะ=_=" เอาเพื่อนฉันไปแล้วฉันจะตามไปกินฟรีที่FLY CLUBอ่ะพูดเลย!
 
 
 
 
 
 
 
"แกไปขออชิรึยัง" เมื่อบีน่าพูดขึ้นมาฉันก็นึกได้ว่าอชิยังโดนกักบริเวณอีกหนึ่งวัน เพราะฉะนั้นเขาลงไปในเมืองไม่ได้แน่นอน
 
 
 
 
 
 
 
"ลืมไปเลย=_=" 
 
 
 
 
 
 
 
"แกนี่มีแฟนกับมีพ่อไม่ได้ต่างกันเลยจริงๆ" บีน่าพูดขึ้นมาขำๆ ฉันไม่อยากจะบอกมันหรอกว่าแฟนฉันน่ะ...ยังดูแลฉันดีกว่าพ่ออีก
 
 
 
 
 
 
 
 
คิดขึ้นมาแล้วฉันก็เป็นห่วงแม่ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ฉันกลับมาที่นี่ก่อนที่จะถึงวันนัดขึ้นศาล จริงๆ มันไม่น่ายุ่งยากเลยถ้าพ่อฉันยอมหย่าโดยดี แต่เกมส์มันพลิกน่ะสิ!
 
 
 
 
 
 
 
คนที่ไม่ยอมหย่าและยื้อไว้จนสุดฤทธิ์คือพ่อของฉันเอง...
 
 
 
 
 
 
 
เพราะพ่อไม่ยอมหย่ามันเลยถึงขั้นบานปลายจนต้องขึ้นศาลยังไงล่ะ
 
 
 
 
 
 
 
ตอนช่วงที่กลับไปที่ไทยฉันพยายามหลีกเลี่ยงการพบเจอพ่อตลอดโดยการไปอยู่บ้านยายบ้าง บ้านอากงบ้าง บ้านม๊าส้มบ้าง แต่ฉันไม่ยอมไปเหยียบบ้านพ่อเลยตั้งแต่หนีออกมาเจออชิ
 
 
 
 
 
 
 
สิ่งที่ฉันไม่เคยบอกใครคือฉันเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก ฉันคิดมาตลอดว่าพ่อไม่รักฉันแต่ว่าฉันไม่เคยเกลียดพ่อได้จริงๆ เลย 
 
 
 
 
 
 
 
ตอนเด็กฉันเคยแอบร้องไห้คนเดียวอยู่บ่อยครั้งจนถึงตอนนี้ฉันโตเกินกว่าจะร้องไห้กับเรื่องแบบนี้แล้ว แต่ฉันไม่รู้ว่าถ้าแม่ฟ้องหย่าสำเร็จจริงๆ ฉันจะดีใจมากหรืออาจจะเสียใจจนอยู่ไม่ได้กันแน่
 
 
 
 
 
 
 
"เหม่ออีกแล้ว" บีน่าลุกขึ้นมาลูบหัวฉันเมื่อเห็นว่าฉันเงียบนานไป "ทำงานเสร็จแล้วเหรอเนี่ย"
 
 
 
 
 
 
 
"ยังอ่ะ แต่กะว่าจะทำให้เสร็จแล้วเอาไปส่งพรุ่งนี้เลย" ฉันจะได้สอบซ่อมให้มันผ่านแล้วรีบมาตั้งใจเรียนเทอมที่เหลือให้จบอย่างสวยงามสักที ฉันคิดถึงประเทศไทยเต็มทนแล้วทั้งที่เพิ่งจะกลับมาที่นี่ไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำ
 
 
 
 
 
 
 
 
"แกขยันขึ้นมากเลยนะเนี่ย ถ้าสวยแล้วขยันแบบนี้ตั้งแต่แรกคงไม่ต้องมานั่งแก้แบบนี้หรอก" ฉันหันไปมองบีน่าแล้วก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าหลังจากนี้ถ้าต้องแยกย้ายกันไปจะเป็นยังไงบ้าง เราคงต่างคนต่างมีทางของตัวเองให้เดินต่อไป 
 
 
 
 
 
 
 
 
สองปีก่อนถ้าฉันไม่มีมันฉันอาจจะไม่ได้เป็นฉันอย่างทุกวันนี้ก็ได้
 
 
 
 
 
 
 
"บีน่า แกเคยคิดไหมว่าจบจากที่นี่ไปแล้วเราจะเป็นยังไงบ้าง" 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เรียนจบมหาวิทยาลัยฉันก็คงไปเป็นดีไซน์เนอร์หรือไม่ก็ไปรับช่วงกิจการต่อจากพ่อล่ะมั้ง" บีน่าตอบแล้วทำหน้าคิดหนัก แม่ของมันเป็นดีไซน์เนอร์เจ้าของแบรนด์ดังระดับโลกส่วนพ่อก็เป็นเจ้าของกิจการก่อสร้างรายใหญ่ในอังกฤษมันเองก็คงไม่มีปัญหาในการใช้ชีวิตหรอก 
 
 
 
 
 
 
 
"แกจะคิดถึงฉันไหม" ฉันหันไปอ้อนมันตาปริบๆ
 
 
 
 
 
 
 
"ก็ต้องคิดถึงสิ แกเองก็หาเงินเยอะๆ แล้วบินมาหาฉันทุกเดือนเลยเป็นไง" บีน่าพูดจบก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินหนีเข้าห้องน้ำอย่างสบายใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
"ดูเหมือนแกจะคิดว่าฉันว่างมากสินะ=_=" ฉันตะโกนตามหลังมันไป มันไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันเองก็จะต้องเรียนหรือมีการมีงานทำบ้างน่ะ อนาคตถ้าฉันจะจับลูกหมีให้อยู่หมัดฉันคงจะต้องอัพสกิลตัวเองให้ดีกว่านี้อีกสักสามเท่า ทำยังไงได้ในเมื่อฉันมีแม่หมีเป็นไอดอลนี่นา
 
 
 
 
 
 
 
 
เอ่อ...ฉันแสดงเจตนารมณ์ชัดเจนไปไหม
 
 
 
 
 
 
 
เอาเป็นว่าฉันพอรู้อนาคตตัวเองบ้างแล้วล่ะว่าฉันจะเดินเส้นทางไหนต่อไป ถ้าเรียนจบจากที่นี่ฉันคงไปเข้าเรียนคณะเศรษฐศาสตร์หรือไม่ก็บริหารธุรกิจ เรียนจบฉันจะวางแผนฮุบธุรกิจของอากงอย่างแนบเนียน เขี่ยนังพี่สาวตัวร้ายออกจากกองมรดกโดยการทำให้อางกงรักฉันมากๆ แล้วฉันก็จะเป็นมหาเศรษฐีทันที...ถ้าฉันไม่ทำบริษัทอากงเจ๊งไปซะก่อนน่ะนะ=_=
 
 
 
 
 
 
 
หลังจากนั้นฉันจะหาทางให้พี่หมีมาขอฉันแต่งงานให้ได้~
 
 
 
 
 
 
 
เชื่อไหมว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันวางแผนอนาคตของตัวเองไว้ล่วงหน้า สาเหตุเพราะฉันเห็นชีวิตของอชิล้วนๆ เลย เขาทำอะไรไม่เคยพลาดเลยสักอย่างเนื่องจากแพลนชีวิตเขาเป๊ะเว่อร์จริงๆ เพราะฉะนั้นหลังจากนี้ฉันเองก็จะไม่พลาดเหมือนกัน
 
 
 
 
 
 
 
เอ่าล่ะ! ฉันจะมาทำตัวฟูฟ่องล่องลอยแบบนี้ไม่ได้แล้ว พิมพ์งานต่อเถอะ=_=
 
 
 
 
------------
 
 
7.00AM
 
 
 
 
 
 
ฉันเดินถือรายงานมาวางที่โต๊ะของมิสมาโครนี่อย่างตื่นเต้น เมื่อคืนกว่าฉันพิมพ์รายงานเสร็จก็ปาเข้าไปตีสองครึ่ง ไอ้รายงานเล่มนี้น่ะถ้าฉันไม่ลืมทำมันเมื่อเทอมก่อนชีวิตฉันคงไม่ต้องมาลำบากลำบนแบบนี้แน่ 
 
 
 
 
 
 
 
ฉันวางรายงานไว้บนโต๊ะของมิสมาโครนี่กำลังจะหันหลังเดินกลับออกมาแล้วถ้าไม่ติดว่าสายตาไปปะทะกับโน๊ตที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ นั่นซะก่อน
 
 
 
 
 
 
 
'มิสโภควรานนท์ ถ้าคุณส่งรายงานแล้วเย็นนี้เวลาห้าโมงเย็นมาสอบได้เลย ข้อสอบอยู่ในลิ้นชักหลังโต๊ะอาจารย์ วันนี้อาจารย์ไม่ว่างมาคุมสอบจะให้กรรมการนักเรียนคนอื่นมาคุมสอบแทน หยิบข้อสอบไปที่ห้อง A402ได้เลย'
 
 
 
 
 
 
 
หืม...สอบเลยงั้นเหรอ=_=
 
 
 
 
 
 
ถามฉันสักคำรึยังว่าฉันจะเอาความรู้ที่ไหนมาสอบ หวังว่าอาจารย์จะออกข้อสอบเรื่องฉนวนกาซ่าที่ฉันนั่งพิมพ์มาทั้งคืนนะ
 
 
 
 
 
 
Rrrr
 
 
 
 
 
 
ฉันหยิบโน๊ตแผ่นนั้นขึ้นก่อนจะควักโทรศัพท์มือถือออกมา เป็นอชินั่นเองที่โทรมา
 
 
 
 
 
 
 
"ว่าไงอชิ"
 
 
 
 
 
 
 
(...เอมอยู่ไหน) ฉันได้ยินเสียงเหมือนข่าวจากโทรทัศน์ลอดออกมาเบาๆ เดาเอาว่าเขาคงจะอยู่ห้องยังไม่ได้ออกมาแน่นอน 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เอางานมาส่งอ่ะ อชิล่ะ" ฉันเดินออกมาจากห้องพักอาจารย์พลางคุยกับอชิไปด้วย มันเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันที่เขาจะต้องโทรมาหาฉันก่อนออกมาเรียน
 
 
 
 
 
 
 
(กำลังจะออกจากห้อง แม่โทรมาหาบ้างรึเปล่า...) แม่ที่อชิพูดถึงคือแม่ฉัน เขาจะเรียกแทนม๊าส้มว่า'หม่าม๊า' และเรียกแม่ฉันว่า'แม่'
 
 
 
 
 
 
 
 
ฉันค่อนข้างแปลกใจนิดหน่อยว่าทำไมวันนี้อชิถามถึงแม่ฉันขึ้นมาได้ คิดถึงแม่ฉันขึ้นมาหรือไงกัน=_=
 
 
 
 
 
 
 
"ก็ไม่ได้โทรมานะ ทำไมเหรอ"
 
 
 
 
 
 
 
(เปล่าหรอก แค่ถามดูเฉยๆน่ะ แล้วมิสมาโครนี่ให้สอบวันไหน)
 
 
 
 
 
 
"วันนี้ตอนเย็นเลย=_=" 
 
 
 
 
 
 
(หืม?...) อชิทำเสียงแปลกใจขึ้นมาทันที (เร็วแบบนั้นเลยเหรอ แล้วเอมอ่านหนังสือมาพร้อมรึยัง)
 
 
 
 
 
 
 
 
"ยังเลยอ่ะ แต่คงจะไม่ยากมากหรอกใช่ไหม=_=" ฉันไม่ได้ตั้งใจจะบอกอชิแบบนั้นหรอกเพียงแต่ฉันพูดเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีแค่นั้นเอง จะว่าหลอกตัวเองก็ได้
 
 
 
 
 
 
 
(หึ...ยากแน่) อชิหัวเราะออกเบาๆ 
 
 
 
 
 
 
 
"อย่าพูดแบบนั้นสิ ปลอบใจกันบ้างไม่ไม่รึยังไง=_="
 
 
 
 
 
 
 
(อ้าว...แล้วชอบให้อชิโกหกหรือพูดจริงล่ะ) 
 
 
 
 
 
 
 
"ก็ชอบให้พูดจริงนั่นแหละ..." ฉันที่กำลังจะเดินผ่านหัวมุมตึกเพื่อลงบันไดเกือบหยุดเท้าไว้ไม่ทันเมื่อมีร่างของใครคนหนึ่งเดินสวนขึ้นมาพอดี
 
 
 
 
 
 
 
"อ๊ะ!..." ฉันร้องออกมาเบาๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองดูคนที่ฉันเกือบจะชนเขาตกบันไดก็ต้องประหลาดใจกับใบหน้าที่แสดงออกว่าเกลียดชังฉันอย่างชัดเจน ฉันเคยรู้จักเขามาก่อนงั้นเหรอ?
 
 
 
 
 
 
 
 
(มีอะไรงั้นเหรอเอม?...) อชิถามกลับมาเพราะเสียงร้องของฉัน ผู้ชายคนนั้นจ้องหน้าฉันต่ออีกสักครู่แล้วจึงหันหลังเดินกลับลงบันไดไป เดี๋ยวนะ...เขาจะเดินขึ้นมาไม่ใช่เหรอแล้วทำไมอยู่ดีๆ ถึงกลับลงบันไดไปล่ะ
 
 
 
 
 
 
 
"เกือบเดินชนคนตกบันไดน่ะ" ว่าแต่ว่าเขาจะมาทำหน้าตาโมโหฉันมากขนาดนั้นเพื่ออะไรในเมื่อเราก็ผิดที่ไม่ระวังกันทั้งคู่=_=
 
 
 
 
 
 
 
คนสมัยนี้เข้าใจยากจริง...
 
 
 
 
 
 
 
(ซุ่มซ่ามจัง งั้นวันนี้สอบเสร็จแล้วโทรมาหาอชินะจะไปรับ) 
 
 
 
 
 
 
 
"โอเค"
 
 
 
------------------------------
 
 
 
 
 
พอออดเลิกเรียนดังขึ้นก็รีบเก็บกระเป๋าเพื่อมาทาสีกำแพงให้เสร็จ ใช้เวลาแค่ไม่ถึงสามสิบนาทีฉันก็จัดการเก็บรายละเอียดกำแพงสีดำทึบเรียบร้อย ลากันทีกำแพงจ๋า...อย่าให้ฉันต้องมาทาสีมันอีกเลยนะ=_=
 
 
 
 
 
 
 
"เสร็จสักทีนะ" มิสเตอร์โจนเดินมายืนยิ้มข้างฉัน ทำอย่างกับว่าไอ้กำแพงที่ฉันเพิ่งทาเสร็จน่ะมันคือประติมากรรมชิ้นเอกของโลกยังไงอย่างนั้นแหละ "คราวนี้ฉันก็ไม่ต้องมานั่งเฝ้าเธอทาสีกำแพงทุกวันแล้วสิ"
 
 
 
 
 
 
คำพูดที่แสนจะทำร้ายจิตใจขัดกับหน้าตาที่เอ็นดูนั่นทำให้ฉันอดที่จะยิ้มไม่ได้ เป็นคนแก่ที่ปากร้ายใจดีจริงๆ นะมิสเตอร์โจนเนี่ย
 
 
 
 
 
 
 
"ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเลยลุง เดี๋ยวไม่เจอหนูลุงต้องคิดถึงหนูแน่นอนเลย" ฉันยักคิ้วให้เขาอย่างกวนๆ "เป็นคนน่ารักใครๆ ก็รัก ลำบากใจจัง"
 
 
 
 
 
 
 
"เป็นคนน่ารักใครๆ ก็รักแล้วใครมันมาเขียนกำแพงแกล้งกัน?" มิสเตอร์โจนทำหน้าหมั่นไส้ฉันแบบสุดพลัง
 
 
 
 
 
 
 
 
"เรื่องมันเก่าแล้วน่าลุง=_=" ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก็พบว่ามันเป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้วเลยรีบลามิสเตอร์โจน "หนูไปสอบก่อนนะ ไม่ต้องกลัวจะเหงาเพราะเดี๋ยวหนูจะมาเล่นด้วยบ่อยๆ"
 
 
 
 
 
 
 
"รีบไปเถอะ" เขาโบกมือไล่ฉันยิ้มๆ "วันนี้ฉันใจดีจะยอมเก็บถังสีให้แล้วกัน"
 
 
 
 
 
 
 
"อชิ! ไปแล้วน้าาา!" ฉันเงยหน้าขึ้นตะโกนบอกอชิที่โดนทำโทษวันสุดท้ายแล้วเหมือนกัน
 
 
 
 
 
 
 
"สอบเสร็จโทรมานะ!" อชิเดินมาตะโกนตอบฉันตรงลูกกรง "ตั้งใจสอบด้วย"
 
 
 
 
 
 
ฉันโบกมือลาเขาก่อนจะออกวิ่งมาทางตึกที่เป็นห้องพักของมิสมาโครนี่ อาคารเรียนตอนนี้ค่อนข้างเงียบเพราะวันนี้มันเป็นวันศุกร์ เลิกเรียนปุ๊บทุกคนก็รีบหนีลงไปในเมืองกันหมดแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
ฉันบิดลูกบิดประตูดูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อคเลยผลักเข้าไป มิสมาโครนี่ไม่ได้อยู่ที่ห้องตามที่บอกไว้ในกระดาษโน๊ตฉันเลยเดินอ้อมโต๊ะอาจารย์ไปหาลิ้นชักเอกสารทางด้านหลัง แต่เปิดดูลิ้นชักแรกก็ไม่พบข้อสอบ...หรือว่ามิสมาโครนี่จะบอกผิดชั้นนะ
 
 
 
 
 
 
 
เมื่อคิดได้แบบนั้นฉันเลยเปิดดูลิ้นชักชั้นอื่นๆ จนในที่สุดฉันก็เจอซองสีน้ำตาลที่เขียนด้านหน้าว่าข้อสอบซ่อมวิชาประวัติศาสตร์ 
 
 
 
 
 
 
 
ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองนาฬิกาแขวนผนังก็พบว่าตอนนี้ฉันสายแล้วต้องรีบไปที่ห้องA402โดยด่วยเลย ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมอาจารย์ให้ฉันเป็นคนมาเอาข้อสอบแทนคนคุมสอบก็เถอะ
 
 
 
 
 
 
 
ฉันรีบหยิบซองข้อสอบวิ่งออกมาจากห้องพักของมิสมาโครนี่แต่ยังวิ่งมาได้ไม่ไกลก็เจอเข้ากับบีน่าซะก่อน
 
 
 
 
 
 
 
 
"เอม แกจะไปไหน" บีน่าดึงแขนฉันที่กำลังจะวิ่งผ่านมันไว้แล้วถามขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของฉัน
 
 
 
 
 
 
 
 
"ปล่อยก่อน! ฉันจะรีบไปสอบวิชาประวัติศาสตร์=_=" ฉันบอกมันแล้วจะแกะมือที่เกาะแขนฉันอยู่ออกแต่บีน่าขมวดคิ้วทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
"จะไปสอบได้ยังไงในเมื่อมิสมาโครนี่ไม่อยู่"
 
 
 
 
 
 
 
"มิสมาโครนี่ให้คนอื่นมาคุมสอบแทนน่ะสิ ฉันต้องรีบไปที่ห้องสอบแล้วไว้เดี๋ยวตอนเย็นค่อยคุยกันได้ไหม” 
 
 
 
 
 
 
 
"ไม่น่าใช่นะ ถ้ามิสมาโครนี่ไม่อยู่..." บีน่าพึมพำก่อนจะก้มหน้าลงมามองสิ่งที่อยู่ในมือฉัน อยู่ๆ ตาของมันก็โตขึ้นมาทันที "เอม! แกไปเอามันมาได้ยังไง?!"
 
 
 
 
 
 
"อะ...อะไร=_="
 
 
 
 
 
 
 
"ข้อสอบซ่อม! แกไปหยิบมันมาได้ยังไง?!"




"ทำไมจะเอามาไม่ได้ล่ะ ในเมื่อมิสมาโครนี่เขียนโน๊ตบอกไว้ที่โต๊ะว่าห้าโมงเย็นให้มาเอาข้อสอบไปทำได้น่ะ" ฉันทำผิดตรงไหนกัน ไอ้โน้ตนั้นก็เป็นโน้ตที่เอามาจากปึกกระดาษโน้ตที่วางอยู่บนโต๊ะของมิสมาโครนี่ชัดๆ เลยด้วย
 
 
 
 
 
"โน๊ตที่ว่านั่นอยู่ไหนเอามาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้!" บีน่าแบมือตรงหน้าฉันแล้วถามอย่างร้อนรน นั่นสิ! โน๊ตเมื่อเช้าฉันเอามันไปไว้ไหนกันนะ?!
 
 
 
 
 
 
"ไม่รู้ไปอยู่ไหนแล้วน่ะ มีอะไรรึเปล่า"
 
 
 
 
 
 
"แกกล้าไปหยิบมันมาได้ยังไง ถ้าโน๊ตนั่นไม่ใช่โน๊ตที่มิสมาโครนี่เขียนบอกแกล่ะ?!" บีน่าเอามือตบหน้าผากตัวเองอย่างหงุดหงิด "...ถ้ามันเป็นโน๊ตที่คนอื่นเขียนทิ้งไว้แกล้งแกมันจะกลายเป็นว่าตอนนี้แกขโมยข้อสอบอาจารย์ออกมานะ!"
 
 
 
 
 
 
 
"ใครจะทำแบบนั้น แบบนั้นมันเกินการกลั่นแกล้งปกติแล้วนะ=_=" มันคงไม่มีใครใจร้ายมาแกล้งกันรุนแรงถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง
 
 
 
 
 
 
 
"ก็ใช่น่ะสิ! ขโมยข้อสอบน่ะโทษตั้งแต่พักการเรียนถึงโดนไล่ออกเลยนะ!" บีน่าตะโกนใส่ฉันเสียงดัง มันคงโมโหมากที่ฉันทำอะไรโดยที่ไม่ได้คิดอีกแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
"ใช่แล้วล่ะ!" เสียงสะใจของใครสักคนดังขึ้นมาก่อนที่เขาจะเปิดประตูออกมาจากห้องเรียนใกล้ๆ เป็นผู้ชายคนนั้น ผู้ชายตาสีฟ้าตัวสูงโปร่ง...คนที่ฉันเจอเมื่อเช้านั่นเอง! 
 
 
 
 
 
 
 
"เรเวน เมย์สัน" บีน่าเรียกชื่อเขาขึ้นมาอย่างไม่ไว้ใจ "ที่พูดน่ะนายหมายความว่ายังไง?!"
 
 
 
 
 
 
 
 
"หมายความว่าที่เธอเข้าใจน่ะถูกต้องแล้วไงรองประธานนักเรียน...โน๊ตนั่นน่ะมันไม่ได้เป็นของมิสมาโครนี่!" พูดจบเขาก็แสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ "แย่หน่อยนะที่ตอนนี้เพื่อนเธอกลายเป็นโจรขโมยข้อสอบไปซะแล้ว!"
 
 
 
 
 
 
 
"นายทำแบบนี้ทำไม ฉันไปทำอะไรให้นายไม่พอใจงั้นเหรอ" หน้าเขาฉันเองก็เพิ่งจะเคยเห็นเมื่อเช้านี้เอง เป็นใครฉันยังไม่รู้จักเลยแล้วจะมาจงเกลียดจงชังจนต้องมากลั่นแกล้งฉันแบบนี้ทำไม
 
 
 
 
 
 
 
 
"เธอน่ะไม่ได้ทำแต่ไอ้เวรนั่นมันทำ!" เขาพูดออกมาอย่างโมโหโดยไม่สนใจจะอธิบายให้ฉันฟังว่า ‘ไอ้เวรนั่น’ น่ะหมายถึงใคร
 
 
 
 
 
 
 
"แล้วฉันจะรู้ไหมว่าใคร?!" ฉันถามขึ้นมาอย่างฉุนจัดเหมือนกัน "อย่าบอกนะว่าการสาดน้ำลงจากอาคารรวมถึงการมาเขียนกำแพงแกล้งฉันก็เป็นฝีมือนายน่ะ!"
 
 
 
 
 
 
 
 
"ถ้าใช่แล้วยังไง" มันยักไหล่แล้วมองฉันอย่างเยาะเย้ย "ใครใช้ให้แฟนเธอมาหาเรื่องฉันก่อนเอง"
 
 
 
 
 
 
 
"ไอ้ผู้ชายโสโครก!" ฉันจะกระโจนเข้าไปถีบมันแต่บีน่ารีบล็อคตัวฉันไว้ทันที "ปล่อยนะบีน่าแกก็ได้ยินที่มันพูดแล้วนี่ ชาติชั่วที่สุด!"
 
 
 
 
 
 
 
ถึงฉันจะไม่รู้ว่าอชิไปทำอะไรมันก็เถอะ แต่การแกล้งครั้งหลังสุดของมันน่ะชั่วเกินบรรยายจริงๆ!
 
 
 
 
 
 
 
"อย่าปากดีให้มันมากนัก!" มันชี้หน้าฉัน เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอผู้ชายที่ไหนหน้าตัวเมียขนาดนี้เลยให้ตายเถอะ! "จะโดนไล่ออกอยู่แล้วยังไม่รู้ตัว!"
 
 
 
 
 
 
 
"สารเลว!" ฉันจะพุ่งตัวเข้าไปเอาเรื่องมันอีกครั้งแต่สู้แรงดึงของบีน่าไม่ได้ ปกติฉันแรงเยอะกว่าบีน่ามากแต่ไม่รู้ว่าวันนี้บีน่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเหมือนกัน
 
 
 
 
 
 
 
"เรเวน เมย์สัน! การที่นายเป็นหลานผู้อำนวยการไม่ใช่ว่านายจะทำอะไรใครก็ได้นะ!" บีน่าตวาดเสียงดังลั่นแต่มือก็พยายามดึงฉันไม่ให้เข้าไปทำร้ายมันด้วย
 
 
 
 
 
 
 
 
พอได้ยินคำว่าหลานผู้อำนวยการฉันก็คิดได้ทันทีว่า 'แฟนเธอมาหาเรื่องฉันก่อนเอง' น่ะหมายถึงเหตุการณ์ที่ทำให้อชิต้องโดนลงโทษอยู่ตอนนี้แน่นอน...เหตุการณ์ที่อชิต่อยพอล หวัง กับหลานผู้อำนวยการ
 
 
 
 
 
 
 
อชิเคยต่อยไอ้ฝรั่งนักลอบกัดคนนี้นี่เอง!
 
 
 
 
 
 
"โชคดีกับการย้ายโรงเรียนนะ ยัยเอเชียน่ารังเกียจ!" พูดจบมันก็หัวเราะแล้วเดินจากไป แรงจิกที่แขนของฉันบ่งบอกได้ดีว่าไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่กำลังโกรธจนถึงขีดสุด...บีน่ามันก็โกรธเหมือนกัน
 
 
 
 
 
 
 
"..." ฉันเงียบไม่รู้จะพูดอะไรกับบีน่าดี เรานิ่งอยู่สักพักก่อนที่บีน่าจะคลายแรงออกจากแขนฉันแล้วดึงให้ฉันเดินตามมันมาทางเดิมเงียบๆ
 
 
 
 
 
 
ฉันไม่น่าโง่เลย...แต่ระยะเวลามันก็ประจวบเหมาะตามที่มิสมาโครนี่บอกเกินไปแถมไอ้กระดาษโน๊ตแผนนั้นน่ะก็เป็นกระดาษโน๊ตที่เขียนจากปึกกระดาษโน๊ตที่วางอยู่บนโต๊ะมิสมาโครนี่อีกด้วย ฉันมัวแต่ดีใจว่าการทำโทษมันกำลังจะจบลงแต่ที่ไหนได้...นรกกำลังมาเยือนฉันแล้วต่างหาก
 
 
 
 
 
 
 
"เราจะทำอะไรกันบีน่า..." ฉันถามมันออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่ามันตั้งหน้าตั้งตาลากแขนฉันโดยไม่พูดไม่จา
 
 
 
 
 
 
 
"เอาข้อสอบมาคืน!" บีน่าตอบเมื่อเราเดินมาจนถึงหน้าห้องพักอาจารย์ มันเอื้อมมือไปจับลูกบิดก่อนจะบิดอย่างแรง
 
 
 
 
 
 
กึก! 
 
 
 
 
 
 
ลูกบิดประตูที่เคยบิดได้ตอนนี้ถูกล็อคไปเรียบร้อยแล้วนั่นหมายถึงว่าเราไม่สามรถเอาข้อสอบกลับไปเก็บไว้ที่เดิมได้ยังไงล่ะ เป็นฝีมือไอ้หลานผู้อำนวยการคนนั้นอีกชัวร์!
 
 
 
 
 
 
 
นี่ฉันต้องกลายเป็นโจรขโมยข้อสอบไปจริงๆ เหรอเนี่ย?!
 
 
 
 
 
 
"ไอ้สารเลวนั่น! เดี๋ยวได้เห็นดีกันแน่" บีน่ากัดฟันกรอดอย่างโมโห มันดึงข้อสอบจากมือฉันก่อนจะก้มตัวลงแล้วสอดซองข้อสอบผ่านเข้าไปทางช่องว่างใต้ประตูอย่างแรง
 
 
 
 
 
 
"เราจะทำแบบนั้นทำไม" ฉันไม่เข้าใจว่าบีน่ามันจะคืนข้อสอบเข้าไปทำไมในเมื่อถ้าอาจารย์เห็นข้อสอบตกอยู่บนพื้นก็ต้องรู้อยู่แล้วว่ามีคนมารื้อเอาข้อสอบจากลิ้นชักน่ะ
 
 
 
 
 
 
"เพื่ออะไรยังคิดไม่ออก! อย่างน้อยตอนนี้มันก็ไม่ได้อยู่ในมือแกแล้วล่ะ" บีน่ายังคงมีน้ำเสียงโมโหอยู่ "แกลืมไปได้้ลยนะว่าฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับอชิ...ฉันจะรีบไปบอกเขาเดี๋ยวนี้เลย มันมีอีกเรื่องที่ฉันยังข้องใจแล้วหาคำตอบไม่ได้อยู่!"
 
 
 
 
 
 
 
 
---------------------
Loading100%

บีน่าสงสัยอะไร?!
ใครจะช่วยน้องเอมของเค้าได้กัน
พี่หมีไหวไหมเนี่ย ฮืออออออ

เหลือลงอีก3ตอนแล้วฮ้าบบบบ
อะไรจะเขียนได้สนองนี้ดขนาดนั้นก็ไม่รู้
ที่เหลือเป็นตอนพิเศษในเล่มแล้วนะฮ้าบ
จะฟินไม่ฟินจะอินไม่อินเดี๋ยวได้รับเล่มแล้วค่อยว่ากันแล้วกันโน๊ะ=..=

อยู่ในโหมดเขียนไปแดดิ้นไป

#คอมเม้นเป็นกำลังใจเค้าด้วยนะฮ้าบบบบบบ
กำลังใจล้นเก๊าสัญญาว่าจะรีบมาเบยยยยย.

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 174 ครั้ง

31,180 ความคิดเห็น

  1. #30991 0944214283 (@0944214283) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 22:42
    ทำไมต้องลบตอนจบ มันค้างคามากรู้ม้ะ????????????
    #30991
    0
  2. #30805 146sst (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 13:35
    เอมเธอโลกสวยมากกกกกกขนาดโดนแกล้งนางยังไม่คิดระวังตัวเองเลยเฮ้อขัดใจตอนนี้ละนางโครตบรม....เลยอะต้องค่อยมีคนอื่นที่ยื่นมือมาช่วยตลอดเฮ้ยเพลียกะนาง
    #30805
    0
  3. #30524 piszxa (@pimchanok2604) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 17:22
    เอมแบบโคตรโง่อ่ะโง่แบบฉิบหายวายวอดอ่ะโลกสวยเกิน ตอนนี้อ่านแล้วโคตรขัดใจอ่ะ555555555เรื่องโง่ๆฉลาดนักจ้าาาา
    #30524
    0
  4. #30508 IIaom (@iiaomjompoan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 06:00
    เอมเลิกกินไก่ละไปกินปลานะคะ เผื่อหายโง่ #โมโหแทนพี่หมี ;(
    #30508
    1
    • #30508-1 piszxa (@pimchanok2604) (จากตอนที่ 47)
      19 ตุลาคม 2558 / 17:21
      โดนนนนนน
      #30508-1
  5. #28400 janjaokha Mmong (@jan15) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 21:00
    ไม่ชอบตอนนี้เลย เอมดูโง่เหี้ยๆ ตอนอื่นๆ โอเคนะน่ารัก
    #28400
    0
  6. #28358 SmidnightH (@pamphlet100) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 19:08
    เอมโลกสวยไปมั้ย
    #28358
    0
  7. #28326 EnfaN+ (@pupupaeng137) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 17:28
    ยัยเอเชียน่ารังเกียจ เอ้อไอฝรั่งเดรัจฉาน=___=
    #28326
    0
  8. #28324 oliveoillllllll (@oliveoillllllll) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 15:42
    โอ๊ยไอ่ฝรั่งเลววว
    #28324
    0
  9. #28323 sukanya (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 14:27
    น่าจะกลับไปจบที่ พัทยานะคะ จบที่ๆเริ่มต้น บรรยากาศได้มากเลย

    นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ประทับใจมาก จะจบแล้ว แอบเศร้า
    #28323
    0
  10. #28322 nariza (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 13:48
    ไอเวร..เฮ้ย!! เรเว่น ต้องชอบ พอล หวัง แน่เลยอ่ะ แอบชอบเพื่อนตัวเอง ไม่พอใจที่เห็นคนที่ตัวเองชอบ มาชอบเอม แถมยังมาโดน อชิ ต่อยอีก..ผู้ชายแท้เขาไม่แกล้งเอม แบบนี้นะ..แบบนี้มันใช่เลยอ่ะ...เป็นชัวร์..5555555 เดาสุ่มๆไปค่ะ ตามปะสาคนกำลังอิน
    #28322
    0
  11. #28321 ป๊อปปี้ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 13:33
    มาช่วยพี่หมีเร้ว
    #28321
    0
  12. #28320 Little (@peypey) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 11:47
    พี่หมีมาช่วยเอมเร็ว
    #28320
    0
  13. #28319 Nongjoy W. Mungprachachon (@jaijai-504504) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 11:44
    โอนเงินแล้วววว รอหนังสือค่าาา
    #28319
    0
  14. #28317 ดาวๆๆ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 08:37
    เอมมีแฟนที่โคตรฉลาดและมีเพื่อนที่ฉลาดอีกด้วยจึงไม่น่าห่วง แต่ว่าอีก3ตอนจะจบแล้วเหรอไรต์ไม่อยากให้จบเลยมีต่อภาค3มัํยหมีเอมจะจบแล้วใจหายเลยเศร้าๆๆใจ
    #28317
    0
  15. #28316 ซูซิมิกิ^^ (@nestybu) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 08:34
    อชิม่ช่วยเอมเร็ว
    #28316
    0
  16. #28315 lai_lailai (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 07:57
    อชิช่วยเอมด้วยยยยยย
    #28315
    0
  17. #28314 Tar (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 05:55
    ไรท์คะ มีอีบุ๊คมั้ยยยยยย ใจจะขาดอยากอ่านตอนพิเศษ
    #28314
    0
  18. #28313 aplcherry (@aplcherry) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 01:44
    3ตอนจบอะไร!!!! ไหนnc18+ เค้าอ่าาาาาาาา ใช่ตอนอชิมองเอมตอนเปียกน้ำหรือเปล่า nc มากกกกก เด็กห้ามอ่านเลยทีเดียว....
    #28313
    0
  19. วันที่ 22 กันยายน 2558 / 01:15
    เจิมมมมรออออออ
    #28312
    0
  20. #28311 Kan mamamai (@kan-mamamai) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 01:01
    รอๆๆๆๆๆ
    #28311
    0
  21. #28310 PamPP :D (@best-poppy) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 00:24
    พี่หมีมาเคลียเร็วว เรื่องเยอะจริงเชียวช่วงนี้
    #28310
    0
  22. #28309 เเมวน้ำสวย (@eve--sakunrat) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 00:21
    อีฝรั่งนิสัยไม่ดี อชิคะเอมไม่ไหวแบ้วววววว แง๊~~~ นี้เป็นเพราะชิคนเดียวเลยนะคะชิ
    #28309
    0
  23. #28308 nongpimke (@nongpimke) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 23:55
    อชิจัดการด่วน แกล้งเอมแบบนี้ได้ไง
    #28308
    0
  24. #28306 Jammy Pan (@jammy123456789) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 23:45
    จะจบแล้วเหรอใจหายเลยอะไรต์ไม่อยากให้จบเลยคิดถึงหมีเอมแน่ๆๆเลยทุกวันนี้ก็ตั้งตารอแต่หมีเอม
    #28306
    0
  25. #28304 นุ่ม (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 23:31
    นิสัยไม่ดีเลย ขี้แพ้ชวนิหว่าาาาา
    #28304
    0