Knock knock ส่งรักมาทักหัวใจ

ตอนที่ 11 : Knock knock EP10::บุพเพสันนิวาส[Loading100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23783
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    15 มี.ค. 59

EP10

บุพเพสันนิวาส

"อาจารย์มีอะไรกับหนูเหรอคะ"

By Picha.

 

Tar talks.

 

'เมื่อคิดให้ดีโลกนี้ประหลาด บุพเพสันนิวาสที่ประสาทความรักภิรมย์ คู่ใครคู่เขา รักยังคอยเฝ้าชม คอยภิรมย์เรื่อยไป ขอบน้ำขวางหน้าขอบฟ้าขวางกั้น บุพเพยังสรรค์ประสพให้ได้พบสบรักกันได้ ห่างกันแค่ไหนเขาสูงบังกั้นไว้รักยังได้บูชา...'

 

เพลงลูกกรุงจากแผ่นเสียงทำให้ผมเผลอขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ปกติเวลาสายขนาดนี้แม่ต้องออกไปบริษัทแล้ว แต่ทำไมถึงยังมีเสียงเพลงดังออกมาจากห้องรับแขกได้ล่ะ?

 

"ป้าครับ วันนี้แม่ไม่ไปทำงานเหรอ" ผมถามป้าติ๋มที่เพิ่งถือถาดใส่กาน้ำชาออกมาจากห้องรับแขก

 

"ยังค่ะ ท่านบอกว่าอยากอยู่รอคุยกับคุณต้าร์"

 

"อ๋อ...ครับ" ผมพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินเข้าไปหาแม่ ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้จะมีอะไรพิลึกๆ เกิดขึ้นกับผมอีกหรือเปล่าเพราะเมื่อวานกว่าผมจะกลับจากบ้านพิชามาถึงบ้านตัวเองแม่ก็หลับไปแล้วไม่มีโอกาสให้ท่านได้ซักถามเรื่องผู้หญิงที่ผมกำลังคุยด้วย

 

แต่...อย่าถามเลย! เพราะหากท่านถามมาผมก็คงต้องโกหกให้รอดตัวไป บาปแท้ๆ เลยไอ้ต้าร์!

 

"ต้าร์! จะไปมหาวิทยาลัยแล้วเหรอลูก" แม่เอื้อมมือดึงหัวเข็มออกจากแผ่นเสียงเพลงจึงเงียบไป

 

"ครับ" ผมเดินเข้าไปนั่งข้างแม่นิ่งๆ "เห็นป้าติ๋มบอกว่าแม่รอต้าร์อยู่...มีอะไรหรือเปล่าครับ"

 

"มีจ้า" แม่จ้องหน้าผมก่อนจะค่อยๆ เผยอรอยยิ้มแบบที่ผมไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ออกมา "แม่จะรอบอกต้าร์ว่า..."

 

"ว่าอะไรครับ" ผมถามอย่างระมัดระวังตัว จะไม่ยอมหลวมตัวหลงกลแม่อีกแล้ว ถ้าเกิดว่าท่านขอให้ไปที่บ้านน้านุชอีกผมก็คงต้องปฏิเสธ ผมดูออกว่าน้องไหมมีอะไรแปลกๆ สักอย่างซึ่งมันน่ากลัวมาก

 

"แม่อยากเจอเด็กคนนั้นอีกครั้ง" ได้ยินสิ่งที่แม่พูดผมก็สะอึกทันที เมื่อวานนี้ผมตอบไปเพื่อหวังจะให้แม่ยกเลิกเรื่องดูตัวหรือจับคู่บ้าบอนั่นสักทีจึงเอาพิชามาบังหน้า ไม่เคยนึกเลยว่าท่านจะถามหาเธอแบบนี้

 

"อ๋อ ไว้ว่างๆ ต้าร์จะพามา..."

 

"พรุ่งนี้!" แม่โพล่งขึ้นมาทั้งที่ผมยังพูดไม่จบ "พาน้องมาทานข้าวที่บ้านเราเย็นพรุ่งนี้"

 

"แม่..." ผมพยายามจะแทรกแต่ก็ไม่มีโอกาสสักนิดเพราะแม่พูดสวนขึ้นมาซะก่อน

 

"ถ้าไม่พาน้องมาแม่จะถือว่าต้าร์โกหก"

 

โธ่เว้ย! แค่เผลอโกหกไปไม่กี่คำทำไมมันถึงได้แย่เข้าขั้นวิกฤติแบบนี้ล่ะเนี่ย! ผมจะไปบอกเด็กนั่นยังไงว่าเอาชื่อเธอมาอ้างกับแม่

 

"ต้าร์โตแล้วนะแม่ เชื่อใจกันหน่อยไม่ได้หรือไง" ผมพยายามบ่ายเบี่ยง

 

"อยากให้เชื่อก็พาน้องมาหาแม่พรุ่งนี้ตอนเย็น" แม่เชิดหน้า มือคว้ากระเป๋าด้านข้างตัวมาถือด้วยท่าทางไม่ยอมฟังอะไรอีก "ถ้าไม่พามาวันเสาร์หน้าเตรียมตัวไปบ้านน้านุชอีกรอบได้เลย"

 

สิ่งที่แม่ขู่ทำเอาผมขนลุกขึ้นมาอย่างฉุดไม่อยู่ ทำไมถึงรู้สึกว่าน้องไหมกุลสตรีไทยตามแบบฉบับสาวสมัยรัชกาลที่หนึ่งน่ากลัวกว่าเด็กโรคจิตคนนั้นก็ไม่รู้

 

"ต้าร์ขอถามน้องก่อนได้ไหม" ผมตัดสินใจต่อรอง "น้องยังเรียนอยู่คงไม่สะดวกสักเท่าไหร่"

 

"น้องเรียนตั้งแต่แปดโมงถึงเที่ยงคืนเลยเหรอลูกรัก" แม่ยกมือขึ้นกอดอกแถมยิ้มหวานหยดย้อย "ถ้าไม่ใช่...แม่ว่ายังไงลูกก็คงต้องพาน้องมาหาแม่ได้แน่นอน!"

 

"..."

 

"แม่จะรอนะลูกรัก พามาให้ได้ล่ะถ้าอยากให้แม่เชื่อว่าเรากำลังคุยกับเขาจริงๆ!" แม่เอื้อมมือมาจับแก้มผมเบาๆ เสร็จก็เดินออกจากห้องนั่งเล่นไป ผมรอจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์เคลื่อนที่ไปทางประตูรั้วจึงเดินออกมาขึ้นรถของตัวเองบ้าง คิดไม่ตกว่าควรจะเอายังไงกับเรื่องนี้ดี สังหรณ์ใจว่าถ้าผมพาพิชามาเจอท่านไม่ได้...น้องไหมโดนจับใส่พานมาประเคนถึงที่แน่ๆ!

 

ผมรู้สึกปวดหัวมาก คิดไม่ตกว่าควรจะทำยังไงดี ใบหน้าเด็กคนนั้นลอยเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว...เธอก็ดูเป็นเด็กดีอยู่หรอก ถ้าผมไปขอร้องเธอดีๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะยอมช่วยเหลือผมไหม...

 

หากเป็นเด็กคนนั้นผมคงสบายใจที่จะอยู่ด้วยมากกว่า...ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกถูกชะตาท่าทางซื่อๆ ของเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

End talks.

--------------------------------------------

 

ปึง!

 

ฉันสะดุ้งเพราะเสียงตบโต๊ะของเพื่อสนิท แอบรู้สึกเจ็บมือแทนมันเล็กน้อยแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะตกใจจนลืมเจ็บไปซะแล้ว

 

"ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม!" มันกรีดร้องออกมาอย่าอึดอัดใจ เมื่อได้ฟังเรื่องที่ฉันเกือบโดนพี่ต้าร์จับไปส่งรปภ. โชคดีที่เรานั่งอยู่ม้าหินหลังภาควิชาซึ่งคนไม่ค่อยพลุกพล่านมากนัก "โดนจับได้เกือบต้องไปนั่งยิ้มให้ร้อยเวรลงบันทึกประจำวันแล้วไง"

 

"เอาน่า...เรื่องมันผ่านไปแล้ว" ฉันพูดปัดๆ เพราะตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับพี่ต้าร์อีก ขอแค่แอบมองอยู่ห่างๆ ก็พอ

 

"แกมันแปลกรู้ตัวไหมพิชา" ไข่หวานชี้หน้าฉันพลางทำหน้าครุ่นคิด

 

"แปลกยังไง?" ฉันว่าตัวเองก็ดูปกติดีแต่อาจจะบ้าพี่ต้าร์ไปหน่อยก็เท่านั้นเอง

 

"แกจิ้นพี่ต้าร์พี่เคท..."

 

"อือ" ฉันพยักหน้า "แล้วมันแปลกตรงไหนในเมื่อคนอื่นๆ ก็เห็นว่าพวกเขาตัวติดกันตลอดเวลาตั้งแต่สมัยเรียน"

 

"ตอนนั้นมันไม่แปลก แต่ตอนนี้..." มันชะงักคำพูดไปนิดก่อนจะทำตาโตเหมือนนึกอะไรออก "แกดิ้นใส่แค่พี่ต้าร์นะพิชา!"

 

"หืม?" ฉันขมวดคิ้วแต่ดันโดนเพื่อนเอื้อมมือทั้งสองข้างมาจับไหล่และเขย่าอย่างบ้าคลั่งจนแว่นตาแทบจะหลุด "เดี๋ยวๆ พอก่อน! เลิกเขย่าสักที"

 

"ฉันว่าแกคงไม่ได้จิ้นเขาแล้วล่ะ! ฉันว่าแกชอบเขาซะมากกว่า" ไข่หวานยอมหยุดตามที่ฉันขอร้อง

 

"ไม่มั้ง..." ฉันขมวดคิ้วอย่างไม่แน่ใจเพราะยังไม่เคยรู้ว่าความรู้สึก 'ชอบ' น่ะเป็นยังไง แต่ยอมรับเลยว่าใจเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้พี่ต้าร์...

 

“หยุดๆ ไม่ต้องขมวดคิ้วแล้ว ฉันแค่ล้อเล่นเฉยๆ เรื่องอาจารย์ธาวิชญ์น่ะ” มันเอื้อมมือมาแตะตรงหว่างคิ้วของฉันและออกแรงกด “ปกติก็ไม่สวยอยู่แล้วเดี๋ยวไม่สวยไปกันใหญ่”

 

“...”

 

"เฮ้อ..." อยู่ๆ ไข่หวานถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ยัยสาววายซื่อบื้ออย่างแกอีกนานล่ะนะกว่าจะเข้าใจเรื่องแบบนี้น่ะ สาววายคนอื่นเขาก็ดูปกติดีออก มีแต่แกเนี่ยแหละ...ยัยสาววายผ่าเหล่า"

 

"ยังไง?" เป็นสาววายก็ต้องจิ้นและอ่านนิยายวาย ฉันไม่เห็นว่าตัวเองจะแปลกกว่าคนอื่นๆ เหมือนที่เพื่อนพูดยังไงเลย

 

"นอกจากนั่งอ่านนิยายวายและจิ้นคู่พี่ต้าร์พี่เคทไปวันๆ เนี่ย แกเคยคิดจะมีแฟนจริงๆ จังๆ บ้างไหม”

 

"มะ...ไม่เคย" แต่ฉันก็ไม่เห็นว่าการที่ฉันไม่เคยคิดมีแฟนจะแปลกตรงไหนเลยนะ ฉันอายุแค่ยี่สิบสองจะรีบมีไปไหน "ไม่มีแฟนมันเป็นปัญหามากเลยเหรอ"

 

"ไม่เป็นหรอก" ไข่หวานส่ายหน้า "...จะไม่เป็นอะไรเลยถ้าไม่ใช่ว่าแกมองผู้ชายแล้วใจเต้นบ้างน่ะ"

 

"ขอเถียง! ถ้าแกพูดถึงเรื่องนี้บอกเลยว่าฉันไม่ประหลาดแน่นอน" ฉ้นยิ้มกริ่มก่อนจะสาธยายอาการที่ฉันมีตอนที่เจอเขา "ฉันใจเต้นกับพี่ต้าร์นะ แบบนี้ก็ถือว่าฉันปกติดีไม่ใช่หรือไง"

 

"แกใจเต้นกับอาจารย์ธาวิชญ์?" ไข่หวานทำตาโตขึ้นมา "ไม่ได้แค่จิ้นเขาหรอกเหรอ"

 

"จิ้นไง" ฉันย้ำอุดมการณ์ของตัวเองอีกที "แล้วก็ใจเต้นเวลาเจอด้วย"

 

ถึงรู้ว่าเขาน่าจะเป็นเกย์แต่ก็ยังใจเต้นอยู่ดีนั่นแหละ...

 

"ทำไมฟังดูอาการของแกมันดูซับซ้อนอย่างนี้นะยัยพิ!" ไข่หวานยกมือขึ้นเกาหัวด้วยท่าทางงุนงง “ทั้งจิ้นทั้งใจเต้น...ฉันควรเชื่อความรู้สึกแบบไหนของแกดีเนี่ย”

 

"ไม่เห็นมีอะไรซับซ้อนเลย" ฉันพึมพำก่อนจะเหลือบสายตามองนาฬิกาข้อมือที่สวมอยู่ "ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว คาบพี่ต้าร์สอนด้วย รีบลุกให้ไวเลย"

 

"ไหนบอกไปสัญญาว่าจะเลิกทำตัวโรคจิตใส่เขาแล้วไง"

 

"ก็เลิกทำตัวโรคจิตนั่นแหละ" ฉันตอบอย่างจริงจัง "แต่ก็ยังมีสิทธิ์แอบมองเขาอยู่ไกลๆ ไม่ใช่หรือไง?"

 

ฉันจะไม่คว้ากล้องไปตามถ่ายรูปเขาอย่างบ้าคลั่งอีก แต่จะแอบมองเขาเงียบๆ อยู่ในคลาสเรียนก็พอ

 

เมื่อได้ฟังที่ฉันพูดยัยไข่หวานจึงค่อยๆ ดันเท้าเข้าไปในรองเท้าส้นสูงก่อนจะเป็นฝ่ายลุกขี้นเดินนำฉันมาตามทางเดินหลังคณะซึ่งพื้นถูกปูด้วยอิฐบล็อกตัวหนอน

 

กึก!

 

ส้นรองเท้าส้นสูงของยัยไข่หวานเข้าไปติดในซอกจนเจ้าตัวเกือบล้มหน้าทิ่ม ดีที่มันยั้งตัวเองไว้ได้ทัน

 

"รองเท้าคู่นี้มันจะจองเวรอะไรฉันหนักหนาวะ!" มันสบถออกมาอย่างเหลืออด

 

"แล้วจะใส่มาทำไมไอ้รองเท้าส้นสูงเจ้าปัญหาเนี่ย" ฉันเดินเข้าไปช่วยพยุงเพื่อนที่พยายามจะดึงส้นรองเท้าออกมาจากซอกแต่ดูเหมือนจะค่อนข้างลำบากเพราะส้นรองเท้าเข้าไปติดลึกมาก

 

"ไอ้รองเท้า...อุ๊ย!" ไข่หวานผงะตอนเงยหน้าขี้น พอเห็นปฏิกริยาของเพื่อนฉันจึงค่อยๆ หันหน้าไปตามทางที่มันกำลังจ้องก่อนจะชะงัก รู้สึกเหมือนโลกหมุนช้าลงดื้อๆ

 

ผู้ชายตัวสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงสแล็คสีเดียวกันยืนอยู่ตรงหน้าเราทั้งคู่ ดวงตาสีดำสนิทบวกกับใบหน้าอึดอัดใจเหมือนเมื่อวานนี้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขาคือพี่ต้าร์นั่นเอง!


 

"อะ...อาจารย์" เสียงของไข่หวานซึ่งเรียกพี่ต้าร์ทำให้ฉันหลุดออกมาจากภวังค์ "เป็นอะไรหรือเปล่าคะทำไมยืนนิ่ง?"

 

"เปล่าครับ" พี่ต้าร์ส่ายหัวอยู่ครู่เดียวใบหน้าคมก็หันมามองฉัน "เหลือเวลาก่อนเข้าเรียนนิดหน่อยอาจารย์ขอคุยด้วยหน่อยสิพิชา"

 

"กะ...กับหนูเหรอคะ" ฉันชี้มือมาที่ตัวเองอย่างไม่แน่ใจ

 

"อือ ปล่อยเพื่อนดึงรองเท้าไปก่อนแล้วกัน ส่วนเราช่วยตามอาจารย์มาด้วย" พูดจบพี่ต้าร์ก็เดินนำฉันไปอีกทางหนึ่ง

 

"เดี๋ยวฉันมานะแก" ฉันบอกไข่หวานเบาๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขามีเรื่องอะไรกับฉัน

 

"เออๆ เจอกันในห้องเลยก็ได้" มันโบกมือไล่ฉันอย่างรู้งาน ลองเพื่อนทำแบบนี้แสดงว่าหลังคุยกับพี่ต้าร์จบมันต้องมากระชากคอเค้นถามแน่ๆ ว่าเขาเรียกฉันไปคุยเรื่องอะไร

 

เมื่อฉันเดินพ้นมุมตึกมาก็พบว่าเขายืนกอดอกพิงผนังรออยู่ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอะไรทำให้เขามีท่าทีอึดอัดได้ขนาดนี้

 

"อาจารย์มีอะไรกับหนูเหรอคะ" ฉันเอ่ยปากถามเมื่อมายืนใกล้พี่ต้าร์โดยที่ไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ เพราะรู้สึกประหม่า

 

"คือ..." เขาอึกอักขึ้นมาก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ "อาจารย์ไม่รู้จะพูดยังไง"

 

"..."

 

"มันดูงี่เง่าเกินไป" ยิ่งพี่ต้าร์พูดฉันก็ยิ่งไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ

 

"อาจารย์มีอะไรให้หนูช่วยหรือเปล่าคะ คือ...หนูตีความที่อาจารย์พูดไม่ออกน่ะค่ะ" ฉันเงยหน้ามามองเขาอย่างจริงจัง

 

"มี" เขาจ้องกลับมานิ่งๆ จนฉันเริ่มอึดอัดก็ยังไม่ยอมพูดสักทีว่า 'มี' น่ะ มีอะไรกันแน่ สุดท้ายฉันจึงต้องถามออกมาเอง

 

"ว่ามาสิคะ ถ้าช่วยได้หนูจะช่วยแน่นอน"

 

"เย็นวันพรุ่งนี้ว่างไหม" เขาไม่ตอบคำถามของฉันแต่เป็นฝ่ายถามขึ้นมาแทน

 

"ว่างค่ะ"

 

"ถ้าว่าง งั้น...ช่วยอะไรอาจารย์อย่างหนึ่งได้ไหม"

 

"ช่วยอะไรคะ"

 

"ช่วยไปกินข้าวกับแม่อาจารย์หน่อย"

 

ตุ๊บ!

 

สิ่งที่เขาพูดออกมาทำเอาฉันตกใจจนเผลอปล่อยกระเป๋าผ้าที่ถืออยู่ในมือร่วงลงบนพื้น รู้สึกหูอื้อตาลายไปหมด ไม่เข้าใจเลยว่าเขามาขอร้องฉันเรื่องนี้ทำไมกัน

 

พี่ต้าร์ค่อยๆ ก้มตัวลงไปหยิบกระเป๋าผ้าของฉันมาถือไว้ในมือเมื่อเห็นว่าฉันตัวแข็งทื่อไม่ยอมขยับ

 

"ที่มาขอร้องพิชาเรื่องนี้อาจารย์มีเหตุผล" เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันมากยิ่งขึ้น "แม่อาจารย์พยายามจะพาไปดูตัวไม่ยอมเลิก...อาจารย์อึดอัด"

 

"ดูตัว?" ฉันทวนคำพูดของเขาเสียงแผ่ว นึกรู้ได้โดยที่เขาไม่ต้องขยายความว่าที่ท่านทำแบบนี้เพราะเป็นห่วงเรื่องที่พี่ต้าร์เป็นเกย์แน่นอน

 

"อืม เมื่อวานนี้อาจารย์ดันโกหกแม่ไปว่ากำลังคุยกับพิชาอยู่" เขาสารภาพออกมาทื่อๆ

 

"กะ...กำลังคุยกับหนู" ฉันใจเต้นรัวหนักกว่าเดิม ทั้งที่มันก็แค่เรื่องโกหกและรู้ว่าเขาต้องการใช้ฉันเป็นแค่เครื่องมือปิดบังรสนิยมทางเพศแต่ทำไมกันนะ... ทำไมฉันถึงได้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นลมยังไงก็ไม่รู้

 

"ถ้าไม่ช่วยอาจารย์ก็เข้าใจนะ" เขาบอกฉันด้วยใบหน้าที่จริงจังไม่ได้แสดงออกว่ากดดันแต่อย่างใด "อาจารย์แค่ลองถามดู เพราะระหว่างพิชากับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่แม่หาให้...อาจารย์ว่าอยู่กับพิชาน่าจะสบายใจกว่า"

 

"..."

 

"ตกลงว่าจะ..."

 

"หนูจะช่วยอาจารย์ค่ะ!"

-----------------------

Loading100%

เฮ้! วันนี้ยังไม่หลับบบ อัพได้555

พิชา! คิดก่อนมั้ยลูกไม่ต้องรีบตอบก็ได้=..=

อาจารย์ก็อ่อยเอาๆ ไม่รู้อะไรเล้ย ฮือออ

สถานการณ์จะลุ่มๆ ดอนๆ ขนาดไหน

ติดตามได้ในตอนถัดไป โก!

 

#คอมเม้นเป็นกำลังให้เค้าด้วยน้า

จะเอาบึ้มๆ แบบไฟลุกพรึ่บอ่ะ กิกิ

รักนะชุ้บๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

19,252 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 18:18
    ไม่เล่นตัวเลยยยยย
    #19166
    0
  2. #18379 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 14:19
    โอ้โหหห ดีใจที่เรื่องนี่มีไข่หวาน นางดูเป็นมนุษย์ธรรมดาที่สุดแล้ว 5555555555
    ขนาดไข่หวานยังรู้สึกเลยว่ามันไม่ปกติ ไม่ปกติที่อ้างตัวว่าเป็นสาววาย แต่ดันตามสโต๊กเกอร์แค่คนเดียว ใจเต้นกับเขาอีก แบบนี้มันแอบชอบชัดๆ!
    #18379
    0
  3. #14177 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 20:35
    เป็นเราเราก็ช่วยยยย -..-
    #14177
    0
  4. #13227 Kr.Bamboo (@pai4226) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 23:03
    ไม่ค่อยเลยพิชาา 555
    #13227
    0
  5. #12403 Pimroes122 (@Pimroes122) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 20:24
    พิชาพี่ต้าาาา><''
    #12403
    0
  6. #11060 Cupcakesx (@imoommy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 16:39
    เพื่อสนิท -เพื่อนสนิท
    ร้องออกมาอย่าอึดอัดใจ -ร้องออกมาอย่างอึดอัดใจ
    ตุ๊บ -ตุ้บ
    #11060
    0
  7. #10150 jum2530 (@jum2530) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 16:31
    สนุกคร้า ชอบๆ
    #10150
    0
  8. #9593 ☆tbyyshipper☆ (@ttaebbaek) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 18:26
    พี่ต้าร์ ทำงี้พิชาใจสั่นนะคะะะ
    #9593
    0
  9. #9387 oChAyAo (@oChAyAo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 22:46
    จิตใต้สำนึกสินะ อยากช่วยล่ะสิ นางเอกรีบๆรู้ตัวสิคะ
    #9387
    0
  10. #9081 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 11:42
    สนุกกกกก
    #9081
    0
  11. #6712 sss.doofa (@tonkao00) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 13:04
    พี่ต้าอ่อยมากกก 555555
    #6712
    0
  12. #6664 lightcalmdown (@benzz_natnichaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 11:43
    อ่อยจริงๆ อ่อยลูกเดียว
    #6664
    0
  13. #5765 Num-khaw (@Num-khaw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 20:09
    น่ารักจัง
    #5765
    0
  14. #5298 yellow doll (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 03:04
    ใจดีจริงๆค่า นางเอกจิตๆของเรา 55 น่ารักดีค่ะ
    #5298
    0
  15. #3157 kuborii (@kuborii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 22:35
    พี่ต้าาาาาาาาาา><
    #3157
    0
  16. #2943 mizuki_ka (@mizuki_ka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 10:18
    น่ารักกกกก ทำไมอ่านเรื่องพี่ต้าแล้วรู้สึกหื่น กว่าเรื่องอื่น 55555 แบบว่าพี่ต้าน่ากินมากๆ=////=
    #2943
    0
  17. #2580 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 07:50
    เอาใจช่วย
    #2580
    0
  18. #2566 Cupcakesx (@imoommy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 04:56
    พิชาหนูคิดก่อนตอบแล้วใช่มั้ยคะลูก 5555
    #2566
    0
  19. #2557 Naskloud (@yoonb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 00:13
    รุกแรงค่ะ
    #2557
    0
  20. #2423 Oz_za (@Oz_za) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 19:40
    อู่กะเค้าก้อสบายใจได้นะ
    #2423
    0
  21. #2410 My_babyboy (@baby_boo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 19:24
    พิชชาไม่คิดหน่อยเหรอ 55555
    #2410
    0
  22. #2392 Gifspy007mtr-0 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 19:07
    อือหือ ไม่คิดเลยนะพิชา แบบนี้คืออิหยังเกาะ
    #2392
    0
  23. #2369 Mouy... (@bbb0611251527) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 18:50
    โอ้ย ยอมใจนางจริงๆเลยจ้า 5555
    #2369
    0
  24. #2363 noonmali (@noonmali) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 18:47
    รอค่าๆๆๆ
    #2363
    0
  25. #2358 BAM_KJI (@20756) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 18:44
    พิชาบอกหนูไม่ลังเลเลยที่จะตอบรับ เพราะกลัวหญิงอื่นคาบพี่ตาร์ไป 55555 รีบมาต่อนะคะ
    #2358
    0