Knock knock ส่งรักมาทักหัวใจ

ตอนที่ 2 : Knock knock EP01::จิ้นใครไม่ได้อีก...[Loading100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    20 ก.พ. 59

EP01

จิ้นใครไม่ได้อีก...

"จิ้นไม่ออกว่ะ..."

By Picha.

 

ปัจจุบัน

ฉันยืนเกาหัวอย่างแสนเซ็งอยู่หน้าร้านกระเป๋าแบรนด์เนมราคามหาโหดเนื่องจากยัยเพื่อนสนิทตัวดีอย่างไข่หวาน มันนัดเจอฉันตั้งแต่ก่อนห้างเปิดเพียงเพื่อจะมาตามล่ากระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอะไรสักอย่างที่นำเข้ามายังประเทศไทยแค่ห้าใบ ฉันมาก่อนเวลานัดประมาณสิบห้านาทีแต่ยัยเพื่อนบ้าดันมาสายตั้งครึ่งชั่วโมง!

 

"พิชาาา!" ร่างบางสมส่วนวิ่งเข้ามาใกล้ฉันด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ "รอนานไหมเพื่อนรัก รถติดมากเลยอ่ะแก!"

 

"ไม่..." ฉันส่ายหน้าแรงๆ จนแว่นตาที่สวมอยู่เกือบหลุด

 

"ไม่นานเหรอ?"

 

"ไม่น่าเสียเวลาอันมีค่าออกมาเป็นเพื่อนแกเลย!" ฉันด่ามันอย่างสุดเซ็ง แทนที่จะได้ใช้เวลาก่อนเปิดเทอมที่เหลืออยู่แค่สามวันให้มีประโยชน์โดยการนั่งอ่านนิยายวายของเมะเหม๋นักเขียนดังแห่งเว็บไซต์เด็กดอยอย่างสบายอารมณ์ กลายเป็นว่าฉันต้องแหกตาตื่นแต่เช้าเพื่อมายืนรอมัน "ถ้าแกจะมาสายไม่เกรงใจชาวบ้านแบบนี้ วันหลังก็มาคนเดียว!"

 

"โอ๋ๆ อย่าโกรธเลยเพื่อนรัก หน้าปกติก็ไม่สวยพออยู่แล้ว ยิ่งทำหน้าโกรธแกยิ่งดูเหมือนเดอะฮัลค์เลยนะ ฮ่าๆ!" มันอ้าปากหัวเราะจนคนที่เดินผ่านไปมาหันมองด้วยความสะพรึง เมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มทำตัวปัญญาอ่อนหนักเกินไปฉันจึงใช้มือตีหัวมันเพื่อเรียกสติ "โอ๊ย! ตีคนสวยทำไมวะ"

 

"อย่าลีลาให้มากยัยไข่เน่า จะซื้ออะไรก็รีบไปซื้อ ฉันหิวจนจะกินหัวแกได้อยู่แล้ว" ฉันชี้มือเข้าไปในร้านกระเป๋าอย่างเอือมระอา "หาเงินเองยังไม่ได้ดันใช้อะไรเกินตัว"

 

"เลิกกัดฉันสักที นี่คุณพ่อฝากมาซื้อเป็นของขวัญให้แม่ย่ะ" มันผลักหัวฉันคืนแล้วลากแขนเข้าไปในร้าน พนักงานมองเราสองคนอย่างไม่แน่ใจอยู่สักครู่จึงตัดสินใจเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้านิ่งๆ อาจเป็นเพราะการแต่งกายที่บอกชัดว่าไม่น่าจะมีเงินซื้อของราคาแพงในร้านนี้ก็เป็นได้ ไข่หวานน่ะแต่งตัวดูดีอยู่หรอกแต่ฉันนี่สิสวมเสื้อยืดลายหมี กางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าคีบ ที่ไหล่สะพายกระเป๋าผ้ารักโลกลายช้างไทยใจกล้าหาญ!

 

พอถึงตอนที่ยัยไข่หวานควักบัตรเครดิตสีดำสนิทวงเงินไม่จำกัดออกมาจ่ายค่ากระเป๋าเท่านั้นแหละ...สายตาซึ่งมองเราทั้งคู่อย่างหยามเหยียดก็เปลี่ยนไปทันที

 

เมื่อเสร็จภารกิจเราก็ตรงมายังร้านเค้กแบบไม่คิดชีวิต เค้กเป็นหนึ่งในของกินที่ฉันกับไข่หวานชอบเหมือนกัน แม้ว่าลักษณะภายนอกของเราดูต่างกันสุดขั้น เลยทำให้เวลาเดินด้วยกันแล้วดูประหลาด แต่อันที่จริง...ไข่หวานเป็นพวกเดียวกันกับฉัน! มันเป็นสาววาย!

 

ฉันรู้จักมันมาจากเพจสาววายในอินเตอร์เน็ตตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มัธยมปลาย ด้วยความที่คะแนนสอบของเราสูงทั้งคู่เลยชักชวนกันยื่นคะแนนเข้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาปิโตรเคมี ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังระดับประเทศ

 

"ดูผู้ชายคู่นั้นสิ! หล่อ ล่ำ...โอ๊ยยย แกว่าใครเป็นรุกใครเป็นรับวะ" ไข่หวานหันมากระซิบฉันอย่างตื่นเต้น มือถือส้อมจิ้มเค้กค้างอยู่กลางอากาศ เมื่อหันไปมองตามที่มันพยักเพยิดก็พบกับผู้ชายสองคนเดินเคียงคู่กันซึ่งลักษณะตรงตามที่มันบรรยายทุกอย่าง

 

ผู้ชายคู่นั้นดูดีมาก ฉันพยายามจิ้นแต่...จิ้นยังไงก็จิ้นไม่ออก!

 

สามปีที่แล้วหลังจากที่พี่ต้าร์รู้ตัวว่าโดนฉันแอบถ่าย เขาก็ระวังตัวแจ เจอกันที่ไหนเป็นต้องหลบราวกับว่าฉันเป็นตัวเชื้อโรค ซึ่ง...ฉันก็อายนะที่พี่ต้าร์รู้ความลับจึงได้แต่แอบมองพวกเขาและมีความสุขอยู่ไกลๆ

 

อนิจจา...เมื่อพี่ต้าร์กับพี่เคทเรียนจบไปฉันก็ไม่สามารถจิ้นใครได้อีกเลย! มันเป็นความทรมานใจของสาววายช่างฝันอย่างสุดซึ้ง ฉันเคยพยายามจะลองจิ้นผู้ชายคนอื่นที่มีลักษณะใกล้เคียงพวกเขาแต่ทำยังไงก็ทำไม่ได้...มันไม่อิน!

 

ช่วงแรกๆ ที่ไม่ได้เจอพวกเขา ฉันมีอาการเครียด กินไม่ได้ นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย ถ่ายไม่คล่องจนน้ำหนักลดฮวบมาตั้งห้ากิโลกรัม ตอนนี้เลยผอมเพรียวอย่างไม่ตั้งใจไงล่ะ

 

"จิ้นไม่ออกว่ะ..." ฉันตอบเสียงอ่อยก่อนจะหันกลับมาตักเค้กช็อกโกแล็ตเข้าปากอย่างกล้ำกลืน

 

"โรคพี่ต้าร์พี่เคทลิซึ่มแกยังไม่หายอีกเหรอเพื่อน"

 

"อือ" ฉันพยักหน้า ขนาดตอนอ่านนิยายวายฉันยังต้องจิ้นว่าพระเอกคือพี่ต้าร์ส่วนนายเอกคือพี่เคทเลย!

 

"โอ๋ๆ เลิกเศร้านะแก เดี๋ยวฟ้าก็ต้องส่งคู่จิ้นคู่ใหม่มาให้แกเองแหละ" ยัยไข่หวานทำท่าเห็นอกเห็นใจแต่ไม่กี่วินาทีต่อมามันก็ทำตาโตขึ้นราวกับนึกอะไรออก "เกือบลืมไปเลยว่ามีข่าวดีจะบอก"

 

"ว่า?"

 

"พ่อฉันไปติดต่อวิศวกรที่ทำงานบนแท่นขุดเจาะน้ำมันมาเป็นอาจารย์พิเศษในรายวิชาเซฟตี้ได้ เราไปลงเรียนกันไหม" ฉันหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น ความใฝ่ฝันของฉันกับไข่หวานคือการได้ไปทำงานบนแท่นขุดเจาะน้ำมันถึงโอกาสจะริบหรี่มากก็ตามที

 

"ลง!" ฉันรีบบอกเพื่อนด้วยความตื่นเต้น พ่อของไข่หวานเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาปิโตรเคมี เวลามีข่าวอะไรดีๆ มันก็รีบมาบอกฉันด้วยเสมอ "เปิดเทอมค่อยไปขอแอดหน้าห้องได้ไหม มันหมดเขตลงทะเบียนเรียนผ่านอินเตอร์เน็ตไปแล้วนี่"

 

"สบายมาก! ข่าวล่ามาเร็วแบบนี้มีแต่ไข่หวานผู้น่ารักคนเดียวที่รู้" มันยักคิ้วอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะตักเค้กชาเขียวของตัวเองเข้าปากแล้วหลับตาทำหน้าพริ้มอย่างมีความสุข "ฉันขอ..."

 

"ขออะไร?"

 

"ขอให้อาจารย์พิเศษคนใหม่เป็นหนุ่มหล่อ ล่ำ กล้ามโต ตัวสูงใหญ่และ..." มันหยุดคำพูดไปดื้อๆ แล้วหันไปทำหน้าฟินเมื่อเห็นคู่รักชาย-ชายอีกคู่เดินผ่านไป

 

“และอะไร” ฉันใช้ศอกสะกิดเพื่อนเพื่อเรียกสติ

 

“ขอให้เป็นเมะ!*” มันหันมาทำตาเป็นประกาย

 

"จิตพอๆ กับฉันเลยนะแก! ถ้าหนุ่มๆ ในคณะรู้ว่าแท้จริงแล้วไข่หวานแสนสวยเป็นสาววายยังจะจีบลงอีกไหมเนี่ย" ฉันเบ้หน้าอย่างหมั่นไส้แต่โดนยัยไข่หวานยกมือขึ้นผลักหัวจนแว่นตาหลุดลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง

 

"แกอย่ามามีปัญหากับสาววายช่างฝันอย่างฉันนะนังพิชามืดมน" มันยกฉายาที่เพื่อนๆ ในคณะตั้งมาเรียกฉัน

 

"ใครจะเหมือนแกล่ะ" ฉันคว้าแว่นจากพื้นขึ้นมาเช็ดจนเลนส์ใสแจ๋วจึงสวมเข้าไปเหมือนเดิม ไม่ได้โกรธเพื่อนแต่อย่างใดเพราะปกติเราเล่นกันแรงๆ แบบนี้อยู่แล้ว "ฉันมืดมนเพราะแอ๊บใสอย่างแกไม่เป็นต่างหาก"

 

"คนเราก็ต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวย่ะ! เกิดเป็นสาววายมันต้องวายในสายเลือดไม่ให้ใครสงสัย จะมาวายให้คนอื่นจับได้เหมือนแกฉันไม่เอาหรอกยัยโรคจิต"

 

ปวดร้าวที่สุด! ฟังที่ยัยไข่หวานพูดฉันก็ได้แต่สะท้อนใจ คิดถึงพี่ต้าร์กับพี่เคทจัง...ฉันจะมีโอกาสได้เจอพวกเขาอีกไหมนะ


 

"เฮ้ย...นิ่งทำไมเนี่ยพิชา เพื่อนพูดจี้ใจดำแค่นี้รับไม่ได้เหรอ" ไข่หวานใช้เท้าเตะขาฉันเบาๆ "เพื่อนพูดเรื่องจริงอย่าโกรธเลยนะจ๊ะ เพื่อนแค่อยากให้พิชาปรับตัว"

 

ฉันเหล่หางตามองมันอย่างเบื่อหน่าย ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพื่อนตัวเองคือคนหรือสัตว์เลื้อยคลาน ทำไมมันช่างเปลี่ยนอารมณ์ได้ง่ายดายราวกับกิ้งก่าเปลี่ยนสีนัก

 

"แกจะให้ฉันแอ๊บสวย แกล้งว่าไม่ใช่สาววายแบบแกเนี่ยนะ...ไม่อ่ะ! มันไม่ใช่ธรรมชาติของฉัน" ฉันตักเค้กชิ้นสุดท้ายเข้าปากก่อนจะลากแก้วนมปั่นมาดูด

 

"ไม่ต้องแอ๊บสวยหรอก อย่างแกแอ๊บยังไงก็ไม่สวย" ยัยไข่หวานปิดปากหัวเราะคิกคักอยู่สักครู่จึงพูดต่อ "แค่แกไม่หัวเราะ 'หึหึ' เวลาอ่านนิยายวายก็พอแล้ว"

 

"..." ฉันจิกตาใส่เพื่อนอย่างแค้นเคืองแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะสิ่งที่มันพูดเป็นเรื่องจริง

 

"แล้วนี่แกจะกลับยังไงเนี่ย อากงอาม่ามารับหรือกลับเอง"

 

"กลับพร้อมบอนด์ วันนี้มันเข้ามาช่วยรุ่นพี่ตัดอะคริลิคทำโปรเจ็กต์จบ" บอนด์ที่พูดถึงคือน้องชายของฉันซึ่งเรียนอยู่ปีสองคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ เราเป็นพี่น้องที่สนิทกันมากแต่ดูต่างกันสุดขั้ว ในขณะที่ฉันเป็นยัยแว่นโรคจิตแต่บอนด์คืออาตี๋แว่นสุดฮอต สาวๆ รุมจีบไม่เว้นแต่ละวัน

 

"อ้าว งั้นก็ต้องเข้าไปหามันในมหาวิทยาลัยน่ะสิ"

 

"อือ" เมื่อเช้านี้บอนด์ออกมาจากบ้านตั้งแต่แปดโมง แอบมีน้ำใจถามฉันด้วยว่าวันนี้จะไปไหนหรือเปล่า ซึ่งพอฉันบอกว่านัดกับไข่หวานที่ห้างข้างมหาวิทยาลัย มันเลยบอกว่าถ้าฉันเสร็จธุระเมื่อไหร่ให้เดินเข้าไปหามันที่ตึกคณะสถาปัตย์

 

"งั้นจ่ายเงินแล้วไปกันเลย เดี๋ยววันนี้คุณไข่แสนสวยเลี้ยงเอง" ยัยไข่หวานคว้าบิลเดินไปจ่ายเงิน ซึ่งฉันก็ไม่ขัดศรัทธาเพราะวันนี้มันเป็นคนเรียกฉันออกมาโดนทรมานเอง มันจึงต้องเป็นคนรับผิดชอบความสุขอันน้อยนิดอย่างเช่นการกินของฉันด้วย!

 

เราเดินออกมาจากห้าง ลัดเลาะมาตามริมฟุตบาท วันนี้เป็นวันเสาร์แถบนี้ผู้คนจึงพลุกพล่านเพราะมีห้างเปิดติดกันหลายห้างและมักจะเป็นแหล่งนัดพบของวัยรุ่น

 

ไม่นานเราก็มาถึงรั้วมหาวิทยาลัย ความร้อนจากแสงแดดเบาบางลงเมื่อตามทางเท้ามีร่มเงาของต้นไม้คอยบดบังแสงแดดเอาไว้ เราเดินผ่านอาคารต่างๆ อย่างไม่รีบร้อน มีคนอยู่ตามตึกบ้างประปราย ส่วนมากจะเป็นเจ้าหน้าที่ซึ่งต้องมาปฏิบัติงานก่อนเปิดเทอม

 

"ลานเกียร์ตอนไม่มีคนนี่ดูโรแมนติคเนอะแก" ไข่หวานชี้มือไปยังลานเกียร์ซึ่งอยู่ไกลๆ พอฉันหันไปมองตามที่มันชี้ก็ต้องถอนหายใจ ภาพที่เห็นใกล้เคียงกับคำว่า 'สะพรึง' มากกว่า โรแมนติค ปกติตรงนั้นจะมีนิสิตคณะวิศวะจับกลุ่มกันแซวสาวเลยดูไม่เปลี่ยวแต่ตอนนี้มันกลับโล่งและดูทึมๆ เพราะร่มไม้ขึ้นบดบังแสงแดด

ขณะที่ฉันกำลังจะหันกลับมาก็เห็นว่าร่างสูงอันแสนคุ้นตาของใครคนหนึ่งเดินผ่านลานเกียร์เพื่อเข้าไปยังตึก หัวใจของฉันเต้นถี่ขึ้นมาอย่างหยุดไม่อยู่...ทั้งที่ฉันเห็นแค่ด้านหลังของเขาแต่ทำไมมันช่างดูคุ้นตาอย่างประหลาดนักนะ!

 

"เฮ้ย! นั่นแกจะไปไหนน่ะพิชา?!" ไข่หวานตะโกนไล่หลังฉันซึ่งออกวิ่งจากทางเดินตึกคณะอักษรศาสตร์มุ่งหน้าไปยังลานเกียร์ฝั่งตรงข้าม ผู้ชายคนนั้นเดินหายเข้าตึกไป ฉันไม่รอช้ารีบเร่งความเร็วขึ้นจนเมื่อเข้ามาถึงด้านในตึกจึงเห็นว่าเขาเดินลัดไปทางลานจอดรถด้านหลังอาคาร ฉันกำลังจะอ้าปากเรียกแล้วแต่เขากดปลดล็อกและเข้าเปิดเข้าไปนั่งด้านในซะก่อน

 

"ยัยพิชามืดมน! นี่แกวิ่งตามอะไรของแกเนี่ย เจอจัสติน บีเบอร์เหรอ?!" ไข่หวานซึ่งวิ่งตามมาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบกระชากตัวฉันให้หันกลับไปหา "ตอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าแกวิ่งตามอะไร คำตอบไม่โดนใจฉันจะบีบก้นแก!"

 

"ฉัน...ฉันเห็นผู้ชาย" ฉันพูดขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย ไม่รู้ทำไมถึงวิ่งตามผู้ชายคนนั้นมาเหมือนกัน

 

"นังเพื่อนบ้า!" ไข่หวานนวาดแว๊ดขึ้นมาทันที "นี่แกวิ่งอย่างกับนักกีฬาทีมชาติเพื่อมาตามผู้ชายเนี่ยนะ ไหน...หน้าตามันเป็นแบบไหน"

 

ยัยไข่หวานหันซ้ายหันหาเพื่อหาผู้ชายที่ฉันพูดถึง แต่ฉันรีบส่ายหน้า

 

"เขาขึ้นรถขับออกไปแล้ว" ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ไม่เห็นหน้าว่ะ"

 

"..." ไข่หวานอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงเมื่อได้ฟังคำตอบของฉัน

 

"แต่มันคุ้นตามากจริงๆ" ฉันพยายามนึกแต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าทำไมวินาทีที่เห็นเขาแว่บแรกฉันดันไปนึกถึงคนๆ หนึ่งซึ่งไม่สมควรมาอยู่ตรงนี้ซะได้

 

"แกมันเป็นผู้หญิงเสียสติรู้ไหมยัยพิชา!" ไข่หวานใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากฉันจนหน้าหงาย "ฉันล่ะดีใจแทนไอ้ผู้ชายคนเมื่อกี้จริงๆ ที่มันยังหนีรอดเงื้อมมือผู้หญิงบ้าอย่างแกไปได้"

 

"..."

 

"รู้ไหมว่าตอนแกวิ่งมาน่ะ น่ากลัวมากเหมือนหมูป่ากำลังโมโหหิวยังไงอย่าง...โอ๊ย!" ฉันไม่รอให้เพื่อนพูดจบรีบเขกมะเหงกใส่หัวทันทีเมื่อเห็นว่ามันเริ่มเพ้อเจ้อมากไป

 

"จะแซวก็เอาให้พอดี ตอนนี้ฉันไม่ได้อ้วนแล้วย่ะ" ฉันลากคอมันเดินข้ามมาที่อีกฝั่งและลัดเลาะมาตามตึกคณะต่างๆ ไม่นานก็มาถึงตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ตรงโถงด้านใต้ตึกมีโต๊ะตัวยาวทำจากไม้ตั้งเรียงรายกันเต็มไปหมด ไม่ต้องสอดส่ายสายตามองหาเลยเมื่อมีคนเพียงสามคนนั่งตัดวัสดุเพื่อทำโมเดลงานอยู่ หนึ่งในนั้นคือน้องชายของฉันเอง

 

"มาแล้วเหรอเจ้" บอนด์เงยหน้าขึ้นมาทักฉันก่อนจะมองเลยไปที่ไข่หวาน "สวัสดีเจ้ไข่"

 

"อือ" ยัยไข่หวานพยักหน้าอย่างหยิ่งๆ ไม่รู้ทำไมมันชอบมีท่าทางแบบนี้กับน้องชายของฉันเหมือนกัน

 

ผู้ชายอีกสองคนที่กำลังช่วยกันตัดอะครีลิคก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มทักทายเราเหมือนกัน ฉันไม่ได้รู้จักพวกเขาเป็นการส่วนตัว รู้แค่เพียงว่าเป็นรุ่นพี่ของน้องชายเท่านั้น

 

"บอนด์ตัดเสร็จพอดี" มันวางคัตเตอร์ลงแล้วหันไปลารุ่นพี่ "ผมไปก่อนนะพี่ปิ๊ก พี่โก้"

 

"ขอบใจมากเว่ย!" เขาหันมาตอบ ส่งยิ้มเผื่อแผ่มายังฉันและไข่หวานอีกครั้งแต่ไม่ได้ร่ำลาอะไร

 

บอนด์คว้ากระเป๋าเป้ใบใหญ่ขึ้นมาสะพายบนไหล่ ก่อนจะเดินนำฉันไปทางลานจอดรถด้านหลังคณะซึ่งมีรถยนต์จอดอยู่สามคัน คาดของสองคันที่เหลือคงเป็นของรุ่นพี่เขานั่นแหละ

 

"นี่เจ้ไข่จะกลับยังไง" บอนด์หันมาถามไข่หวานอย่างงงๆ เมื่อเห็นว่าเธอยังยืนกอดอกอยู่ข้างฉัน

 

"ยัยพิชาบอกจะไปส่ง" ฉันหันขวับไปมองหน้าเพื่อนจอมโมเมทันที ไม่เคยพูดสักคำว่าจะไปส่งมัน "แต่...ถ้าไม่มีน้ำใจเจ้กลับเองก็ได้นะ"

 

"ใช่เหรอเจ้พิ" บอนด์หันมาหรี่ตามองฉันอย่างชั่งใจ "บ้านเจ้ไข่อยู่คนละทางกับเราเลยนะ เจ้เป็นคนดีขนาดยอมนั่งรถอ้อมโลกไปส่งเพื่อนเลยเหรอ"

 

"เออ ไปส่งมันเถอะ" ฉันพูดอย่างตัดรำคาญ บอนด์ถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่ครู่หนึ่งจึงยอมพยักหน้า

 

 

เมื่อเข้ามาในรถเรียบร้อยเขาก็ขับรถย้อนกลับมาทางตึกคณะวิศวะที่ฉันเพิ่งเดินผ่านมาสักครู่ พอหวนคิดถึงผู้ชายคนเมื่อกี้อีกครั้งแล้วฉันก็ต้องส่ายหน้า เป็นไปไม่ได้หรอก...เห็นแค่หลังฉันดันไปนึกถึงพี่ต้าร์ทำไมกัน!

 

*เซเมะ (Seme) หรือ เมะ : ฝ่ายรุก (เกย์คิง)

 

---------------------------------

Loading100%

เธอคือนางเอกแน่เหรอ

ทำไมพิชาน่ากลัวแบบนี้5555

จะไปวิ่งตามเขาทำไมล่ะเนี่ย!!

 

แล้ว...ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันนะ? คุคุ

 

อุ๊ย! เกือบลืมเปิดอิมเมจน้องบอนด์ของเจ้พิ!

 

#คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า

รักนะชุ้บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

19,252 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #18272 Sm.nmm (@soonmee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 08:39
    เนื้อคู่
    #18272
    0
  2. #15792 Wanatchaporn Auenatchapol (@nut-5192) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 14:27
    ยูซึงโฮฮฮ~~ หนูบอนด์ของเจ้
    #15792
    0
  3. #14187 Chutipapha19 (@Chutipapha19) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 21:16
    นางเอกนี่พอๆกะเราเลย อ่านนิยายวายละชอบหัวเราะคนเดียว หึๆฮี้ๆ ยุอย่างงี้555
    #14187
    0
  4. #13670 พาลาลอย กิ้กิ้ (@ploypoom2543) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 23:43
    พี่ต้าร์แน่ๆ
    #13670
    0
  5. #13267 PDpada (@nookpd) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 10:34
    พี่ต้าาา
    #13267
    0
  6. #11040 Nart Nong (@nartnong22) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 15:33
    ปลดล็อกและเข้าเปิดเข้าไปนั่ง--ปลดล็อกและเปิดเข้าไปนั่ง
    ไข่หวานหันซ้ายหันหา--หันขวา
    เจอเพิ่มจากคนก่อนหน้าค่ะ ช่วยกันๆ
    #11040
    1
    • #11040-1 Cupcakesx (@imoommy) (จากตอนที่ 2)
      11 เมษายน 2559 / 18:15
      ฮึบๆ ช่วยๆกันเนอะ บางคำเราก็ไม่เห็น อยู่บนรถบางประโยคก็อ่านข้าม5555
      #11040-1
  7. #11028 Cupcakesx (@imoommy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 15:00
    ไข่หวานนวาดแว๊ด -ไข่หวานตวาดแว้ด
    แว่บแรก -แวบแรก
    ขอบใจมากเว่ย -ขอบใจมากเว้ย
    คาดของสองคันที่เหลือ -คาดว่าสองคันที่เหลือ
    บางประโยคเราอาจจะเข้าใจผิด ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ
    #11028
    2
  8. #10299 TeeLeeChen (@chonthicha_04) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 17:09
    เมื่อไหร่พี่ต้าจะคัมแบคคะ งุ้ยๆๆ
    #10299
    0
  9. #10037 Kr.Bamboo (@pai4226) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 00:00
    นางเอกนี่ จิตมากกก
    #10037
    0
  10. #9575 ☆tbyyshipper☆ (@ttaebbaek) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 16:08
    บอนด์กะไข่หวานมีซัมติงกันป่ะเนี่ยยย ผช.คนนั้นคือใครรร พี่ต้าร์รึ
    #9575
    0
  11. #9316 oChAyAo (@oChAyAo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 22:13
    โหยยย ลุ้นอ่ะใครใช่พระเอกป่าววว
    #9316
    0
  12. #7006 DriZzle Knw'kk (@drizzly28) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 23:00
    เมะเหม๋นี่ชวนให้นึงถึงนามปากกาของพี่เมเลย เรื่องนี้สนุกค่ะ จะตามเก็บนะคะ^^
    #7006
    0
  13. #6469 lightcalmdown (@benzz_natnichaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 06:34
    นี่หรือคือนางเอก
    #6469
    0
  14. #5281 411nidtop (@nongnunid) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 01:15
    นางน่ากลัวจริงๆ
    #5281
    0
  15. #5156 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 18:17
    บอนด์นู๋มีอะไรกับเจ๊ไข่ปะลูก
    #5156
    0
  16. #1391 Cupcakesx (@imoommy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 22:20
    ยอมใจในความคลั่งของพิชา 5555
    #1391
    0
  17. วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 18:40
    อ้ากกกกกกกกกกกกก
    #1143
    0
  18. #805 paaaangpang (@sp-blackjack) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 16:14
    บอนด์ไข่หวานแน่เลยข่า
    #805
    0
  19. #467 l3ammii Milk (@l3ammii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:56
    บอนด์ไข่หวาน // ไม่รู้ทำไมถึงจิ้นคู่นี้
    #467
    0
  20. #240 Mnvw (@Mnvw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:06
    นางเอกบ้ามาบอกเลย5555
    #240
    0
  21. #234 benyapatonsopa (@benyapatonsopa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:41
    น้องบอนด์ปังมากกก555ผู้ชายที่พิชาวิ่งตามต้องเป็นพี่ต้าร์ชัวร์ๆ
    #234
    0
  22. #209 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:08
    ไข่ชอบบอนด์ใช่ป่าวๆๆ
    #209
    0
  23. #205 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:42
    พี่ต้าร์กลับมาหาพิชาหน่อยเร้วววววว ฟ้าเอ๋ยยย จงบันดาลให้ทั้ง 2 คนนี้ได้พบกันนะจ้ะ ฟ้าจ๋าาาาา -..- #คนบ้าก็งี้

    พี่บี้~~ >< หนูอยากอ่านเคียวยะกับแป้งจัง หายหัวไปเลยอะ 2 คนนี้ แต่ก่อนอื่นก็ขอให้มีเรื่องพี่เคทกับน้องแจมก่อนนนนน 555
    #205
    0
  24. #203 pookong (@pookong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:55
    อิมเมจ พิชา น่ารักสวยมากกกก เวลาไข่หวานด่าว่าขี้เหร่ ไม่อินเลย
    #203
    0
  25. #202 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:00
     อยากเห็นอิมเมจของไข่หวานจริงๆจะน่ารักเหมือนพิชชาหรอเปล่ารอไรท์มาอัพต่อนะ
    #202
    0