ตอนที่ 18 : EP17: เป้าหมายคนต่อไป [Loading100%].

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 437 ครั้ง
    8 ต.ค. 59

แจ้งข่าวจ้า!!! ฮ่อกแฮ่กกก ตอนแรกว่าจะแจ้งตอนใกล้ๆ งานหนังสือแต่บังเอิญว่าพีทมิวลูกรักของบี้นั้นขณะนี้หมดสต็อกสำนักพิมพ์ เหลือแค่ที่วางอยู่ตามหน้าร้านเลยจ้า----ได้ข่าวจะพิมพ์เพิ่มแต่บี้ไม่ได้ติดตามแล้ว (ท่านใดเล็งเก็บเล่ม(ถ้าเจอ)รีบสอยให้ไวโลด เพราะหลังเล่มพีทบี้ตัดสินใจว่าจะไม่ออกกับที่นี้แล้วจ้า ตอนนี้กำลังไร้สังกัดอย่างแรง ถ้าไม่มีสำนักพิมพ์ใหม่มาติดต่อแล้วไซร้น่าจะไม่ได้วางร้านอีกนานเลย โอ้วเยยยย)


EP17

เป้าหมายคนต่อไป

 

“น้ำหวานร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอ”

By Mew.



ก๊อก ก๊อก!

 

“เชิญค่ะ” ฉันตะโกนบอกเสียงดัง ตอนนี้กำลังเร่งแปลเอกสารช่วยล่ามประจำอยู่ มันเป็นอีกอย่างหนึ่งที่ฉันเกลียดแสนเกลียด...

 

ไม่ใช่เกลียดการแปลเอกสารนะแต่เกลียดการถูกมองเป็นพลเมืองล่ามชั้นสองต่างหาก!

 

เรามักจะถูกกล่าวหาว่าทำงานสบายแค่วิ่งตามแปลให้เจ้านาย ถ้าไม่มีงานด่วนอะไรก็นั่งกระดิกเท้าอยู่เฉยๆ... กับผีน่ะสิ!

 

ตามเจ้านายออกไซต์งานก็เหนื่อยจะตาย แล้วยังมาโดนล่ามคนอื่นคอยสอดส่องพอเห็นได้พักหายใจเมื่อไหร่ เป็นต้องผลักงานมาให้ช่วยเมื่อนั้นไง

 

“พี่มิวคะ คุณโยให้หนูมาตามพี่ไปพบที่ห้องทำงานค่ะ” น้องเจี๊ยบพนักงานส่งเอกสารประจำโรงงานเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน

 

“พี่ไม่ว่างจ้า” ฉันปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเพราะงานขึ้นตรงกับวาดะซังเท่านั้น

 

“แต่คุณโยกำชับหนูว่าต้องตามพี่มิวไปให้ได้” พอได้ยินประโยคอันแสนน่าหงุดหงิดนั้นฉันก็วางปากกาในมือลงทันที สายงานของฉันไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณโยเลยสักนิด

 

“เขามีธุระอะไรกับพี่อย่างนั้นเหรอ” ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ฉันก็จำใจถามตามมารยาท

 

“เจี๊ยบไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” เธอส่ายหน้าท่าทางดูอึดอัด เคยได้ยินใครสักคนบอกว่าน้องทำงานที่นี่มาสองสามปี ถ้าลองแอบแย็บถามข้อมูลหน่อยคงได้เรื่อง

 

“คุณโยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า ที่ถามแบบนี้เจี๊ยบเข้าใจใช่ไหมว่าพี่หมายความถึงอะไร”

 

“เฮ้อ...” น้องเจี๊ยบถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะปรายตามองฉันแล้วนั่งลงบนโซฟาตัวตรงข้าม “ผู้หญิงข้างนอกเจี๊ยบไม่ทราบนะคะว่าเขาตามตื๊อแบบนี้ไหมแต่ถ้าหมายถึงผู้หญิงในโรงงาน เพิ่งจะเกิดกับพี่มิวคนแรกนี่แหละ”

 

“จริงเหรอ” ฉันพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะดวงซวยตกเป็นเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวแบบนี้ “แต่พี่ไม่ได้อยากให้เขามายุ่งวุ่นวายเลยนะ พูดตามตรงก็คือโคตรรำคาญเลย”

 

ท้ายประโยคฉันเน้นเสียงหนักเพราะรู้สึกแบบนั้นจริงๆ... เห็นทีหนังสือคำทำนายที่บังเอิญเปิดดูท่าจะแม่นซะแล้วสิ

 

“จริงค่ะ ช่วงนี้เจี๊ยบแอบเห็นสองคนนั้นทะเลาะกันบ่อยๆ” พอเริ่มพูดมากเข้าก็เหมือนเธอยิ่งสนุกปาก “พี่มิวไม่ยุ่งกับเขาก็ดีแล้วล่ะค่ะ หนูทำงานที่นี่มาหลายปีบอกได้เลยพี่หวานน่ะไม่ธรรมดา... เธอเคยระแคะระคายว่าเลขาคนก่อนจะแอบมีใจให้คุณโย ทั้งที่คุณโยไม่ได้เล่นด้วยพี่หวานยังจัดการจนผู้หญิงคนนั้นอยู่ไม่ได้ต้องลาออกไปเองเลยนะคะ!

 

“น้ำหวานร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอ?”


“พี่มิวเหยียบไว้ให้มิดเลยนะคะ ที่เจี๊ยบเล่าให้ฟังเพราะเป็นห่วงกลัวว่าพี่มิวจะถูกพี่หวานหมายหัว” เธอยิ้มแหยๆ “รู้ไหมคะเมื่อเช้าล่ามชื่อปิ๊กเอารูปพี่มิวกับคุณโยโชว์หราทั่วโรงงานเลย หนูล่ะโคตรกลัวว่าพี่มิวจะตกเป็นเหยื่อรายต่อไปเลย”

 

“น้ำหวานเอาให้พี่ดูแล้วล่ะ”

 

“โห! เขาเข้ามาคุยกับพี่มิวแล้วเหรอคะ” น้องเจี๊ยบตาโต “แต่ก็โชคดีที่เธอเล่นงานต่อหน้า ถ้าโดนแบบเลขาคนก่อนหนูไม่อยากจะคิดเลย...”

 

“แย่มากเลยเหรอ”

 

“เขาก็ทำเหมือนจดหมายสนเท่ห์อ่ะพี่มิว ส่งฟอร์เวิร์ดเมลหาพนักงานทั้งบริษัทเขียนใส่ร้ายป้ายสี ว่าเป็นผู้หญิงร่านแถมเอาหน้าเธอไปตัดต่อกับรูปจากเว็บอนาจารอีก ใครโดนก็ประสาทเสียทั้งนั้นแหละ” ฟังดูเป็นวิธีที่เด็กมากสำหรับฉันแต่มันก็มองออกได้ชัดเจนเหมือนกันว่าคนทำอยู่ในสังคมแบบไหน... กลั่นแกล้งกันแบบนี้ก็สังคมคนญี่ปุ่นไง!

 

“ไม่มีใครฟ้องคุณโนเลยเหรอ”

 

“ใครจะกล้าล่ะคะพี่มิว มีคุณโยเป็นแบคอัพซะขนาดนั้น นึกถึงแล้วก็ยังสงสารเลขาคนนั้นไม่หาย” น้องเจี๊ยบสลดลงไปนิดหนึ่ง “หนูควรจะบอกคุณโยว่ายังไงดีถ้าพี่มิวไม่ยอมไปพบ เขาต้องด่าหนูแน่เลย”

 

“พี่ไม่ว่างจริงๆ อีกครึ่งชั่วโมงต้องเข้าไปไซต์งานกับนายญี่ปุ่นแถมตอนนี้ยังมีงานแปลเหลืออีกสองหน้าแน่ะ จะเสร็จทันหรือเปล่ายังไม่รู้เลย” ฉันจิ้มนิ้วลงบนกระดาษเอสี่ซึ่งมีตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นยาวเป็นพรืด “เจี๊ยบก็บอกเขาไปตามนี้แหละไม่น่าเกลียดเกินไปหรอก”

 

5.30PM

“มิวซัง ผมชอบพีทซังมากเลย” วาดะซังเอ่ยปากชมพีทเป็นรอบที่สามหรือสี่ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน มันเป็นปรากฏการณ์ใหม่ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในไซต์งานนี้ หลังจากวาดะซังได้ร้องเรียนและขอเปลี่ยนหัวหน้าวิศวกรใหม่ทางบริษัทแม่ของ Prime property ก็ได้ส่งพีทมา เขาเริ่มงานได้เพียงอาทิตย์เดียวความคืบหน้าก็ไปไกลเกินกว่าที่เจ้านายของฉันคาด “ทำไมเขาไม่ส่งพีทซังมาตั้งแต่แรกนะ”

 

“มิวถามเขาให้ไหมล่ะคะ” ฉันแซะเจ้านายด้วยความหมั่นไส้นิดๆ

 

“ไม่เอาครับ เสียมารยาทแย่เลย”

 

“คุณวาดะต้องการอะไรหรือเปล่า เขาพูดไม่หยุดมาพักหนึ่งแล้วนะแต่เธอดันไม่ยอมแปลอะไรให้ฉันฟังเลยสักคำเดียว!” พีทถามหน้ามุ่ย ขณะที่เดินนำเรามายังโซนโรงงานซึ่งกำลังเริ่มติดตั้งฝ้าเพดาน


“เขาชมนาย บอกว่าพีทซังเก่งที่สุดในสามโลกเลย” ฉันแปลเกินจริงไปหน่อยเพราะกลัวพีทเข้าใจผิดคิดว่าถูกตำหนิ ก่อนจะถามข้อสงสัยของวาดะซังแม้โดนเจ้านายห้ามไว้ก็ตาม เนื่องจากเขาฟังที่ฉันกับพีทพูดไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว “นายทำงานที่ไหนก่อนจะย้ายมาไซต์งานนี้”

 

“นอนเล่นอยู่บ้าน” พีทพูดเรื่อยๆ ดูเหมือนคำตอบของฉันจะทำให้เขาพอใจ ใบหน้าบูดบึ้งเมื่อครู่จึงเริ่มดีขึ้น

 

“หา?!” ความสามารถขนาดเขาแถมยังจบจากมหาวิทยาลัยดังต้องมีคนติดต่อซื้อตัวไปทำงานด้วยอยู่แล้วสิ จะนอนเล่นอยู่บ้านเฉยๆ ได้ยังไง พีทต้องอำฉันเล่นแน่นอน “ตอบดีๆ สิพีท”

 

“ก็นี่แหละความจริง” เขาประเคนกำปั้นลงมาบนหมวกเซฟตี้ของฉันเสียงดังทีหนึ่งจนวาดะซังหันมามองเราทั้งคู่ตาโต คาดว่าคงแปลกใจน่าดูที่เห็นฉันและพีทมีท่าทีสนิทสนมกันขนาดนี้ “เธอกับเจ้านายเดินดูงานโซนอื่นไปก่อนแล้วกัน ฉันต้องขึ้นไปบนหลังคา”

 

“จะออกไปหลังคาทำไม วาดะซังอยากดูฝ้าเพดานนะ” ฉันรีบคว้าแขนเสื้อของพีทเอาไว้ตอนที่เขากำลังจะหันหลังเดินออกนอกประตู

 

“เขาเป็นวิศวกรเหมือนกันอยากดูส่วนไหนก็ให้เดินดูไปเองสิ ฉันขอขึ้นไปสำรวจความเรียบร้อยงานหลังคาก่อน วันนี้นัดคนจากบริษัทอื่นมาเคลือบกันความร้อน”

 

“งานส่วนอื่นยังไม่เสร็จทำไมนายรีบเรียกเขามาทำล่ะ” จำได้ว่าหัวหน้าวิศวกรคนก่อนอืดอย่างกับเรือเกลือ แต่พอเปลี่ยนมาเป็นพีททุกอย่างกลับดูรวดเร็วไปหมด

 

“อย่าชวนคุยสิ จะหกโมงแล้วเดี๋ยวช่างก็กลับก่อนหรอก” เขาดึงมือของฉันออกจากแขนเสื้ออย่างง่ายดาย “ถ้าแยกกับคุณวาดะก่อนฉันคุยงานเสร็จก็ไปรอตรงสำนักงานเข้าใจไหม เดี๋ยวกลับคอนโดพร้อมกัน”

 

เดี๋ยวกลับคอนโดพร้อมกัน ทำฉันชะงักไปครู่หนึ่ง คำจำกัดความแฟนหลอกๆ ของเขามันกินความหมายกว้างแค่ไหนกันนะ

 

“อะ... อือ” ถึงพยายามคุมโทนเสียงให้นิ่งแค่ไหน แต่กลับพบว่าคำพูดที่ออกจากปากช่างตะกุกตะกักเหลือเกิน

 

“มิวซังครับ ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” เมื่อพีทเดินห่างออกไปพอสมควรวาดะซังจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจับผิดเต็มที่ เขากอดอกท่าทางดูจริงจังจนฉันต้องทำเป็นบิดฝาขวดน้ำแล้วยกขึ้นมาจิบ “สองคนกำลังคบกันอยู่ใช่ไหม”

 

พรวด!...

 

สิ่งที่ได้ยินทำฉันสำลักน้ำจนเผลอพ่นมันออกมากระจายเต็มพื้นปูนไปหมด


“แค่กๆ!

 

“ใจเย็นครับมิวซัง ถามแค่นี้ถึงกับต้องสำลักน้ำเลยเหรอ” เขารีบเข้ามาช่วยตบหลังฉันยกใหญ่ “ผมคิดว่าเราสนิทกันพอสมควรแล้วเลยกล้าถามแต่ถ้ามิวซังลำบากใจก็ไม่เป็นไรนะ”

 

“อะ... อะไรทำให้วาดะซังคิดแบบนั้นล่ะคะ แค่ก!” ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายร่างสูง แล้วก็ต้องทำหน้าไม่ถูกตอนเห็นว่าเขาอมยิ้ม ปกติคนญี่ปุ่นมักมีมารยาทและขี้เกรงใจมากแต่คงไม่ใช่กับวาดะซัง ฉันว่าเขามาอยู่ที่นี่นานเกินไปจนลืมเรื่องพวกนั้นแล้วล่ะ!

 

“ก็มิวซังท่าทางเขินอายเวลาอยู่กับเขาตลอดเวลาเลยน่ะสิครับ ทั้งที่พีทซังก็ดูปกติดีทุกอย่าง” คำตอบของวาดะซังเล่นเอาแทบวูบ ฉันแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้นเลยเหรอว่าแอบมีใจให้พีทน่ะ

 

โอ้มายก็อด! แล้วแบบนี้เจ้าตัวจะรู้หรือเปล่าเนี่ย

 

“เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ฉันถามวาดะซังอย่างร้อนรนแต่แววตาคู่นั้นกลับทอประกายวาววับ เขาค่อยๆ เผยอริมฝีปากขึ้นจนเห็นลักยิ้มตรงแก้มทั้งสองข้าง

 

“คิดอะไรกับเขาจริงๆ สินะครับ”

 

“มะ... มิว” ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ตอนนี้อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เพิ่งรู้ว่าตัวเองเผลอเผยความในใจให้เจ้านายรู้ซะแล้ว

 

“มิวซังนี่ดูออกง่ายซะจริง” วาดะซังพูดเพียงเท่านั้นก็เดินสำรวจความเรียบร้อยไปเรื่อย เพราะไซต์งานนี้เลิกประมาณหกโมงเย็นตอนนี้ช่างหลายคนจึงเริ่มเก็บอุปกรณ์เข้าที่กันแล้ว “ถ้าเขาคนนั้นดูออกง่ายอย่างคุณก็คงดีสิครับ...”

 

เอ๋? ความอับอายที่กำลังกัดกร่อนความรู้สึกของฉันลดวูบไปห้าสิบเปอร์เซ็นต์ตอนได้ยินวาดะซังพูดอะไรแปลกๆ มันดูเหมือนกับว่าเขากำลังจะเกริ่นเรื่องราวความรักของตัวเองให้ฟัง

 

นี่วาดะซังคิดว่าเราเป็นเพื่อนสาววัยใสของกันและกันไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้องใช่ไหมเนี่ย?

 

“วาดะซังมีคนรักแล้วเหรอคะ” เพราะอยากรู้จนทนไม่ไหวฉันจึงถามออกไปตรงๆ

 

“เรียกว่าแอบชอบเขาข้างเดียวจะเหมาะกว่าครับ” ดวงตาที่เคยวาบวับเมื่อครู่หม่นแสงลง “มันคงต้องเป็นความลับแบบนี้เรื่อยไปแน่เลย”

 

“ผู้หญิงคนนั้นมิวรู้จักหรือเปล่าคะ” เห็นท่าทางของเจ้านายแล้วฉันก็ชักสงสาร คอยดูนะถ้ารู้ว่าผู้หญิงที่เขาชอบคือคนไหนฉันจะไปล้วงความลับเรื่องสเปคผู้ชายของเธอมาให้ได้เลย “บอกได้ไหมว่าเป็นใคร เผื่อมิวช่วยได้”

 

“มิวซังช่วยไม่ได้หรอกครับ” เขาส่ายหน้าก่อนจะยกนาฬิกาขึ้นมาดู “วันนี้เราไปโนมิไคกันไหมครับ”

 

พอได้ยินเจ้านายพูดว่าไปโนมิไคเท่านั้นแหละ ฉันก็รู้สึกขนพองสยองเกล้าขึ้นมาทันที!


โนมิไค ที่พูดถึงคือการเลี้ยงสังสรรค์หลังเลิกงานตามแบบฉบับของชาวญี่ปุ่น มักจะไปกันเป็นกลุ่มและต้องรอให้เจ้านายกลับก่อนลูกน้องจึงมีสิทธิ์กลับได้ไม่งั้นถือว่าเสียมารยาทมาก ปกติฉันจะปฏิเสธตลอด... คราวนี้ก็เช่นกัน

 

“มิวไม่...”

 

“ช่วยชวนพีทซังให้ผมด้วยนะครับ วันนี้โนซังกลับมาจากต่างประเทศพอดี ผมเล่าเรื่องของหัวหน้าวิศวกรคนนี้ให้เขาฟังโนซังเลยอยากเจอมาก” ฉันหุบปากฉับลงอย่างไวเมื่อได้ยินแบบนั้น ตัดสินใจแทนพีทได้เลยว่ายังไงเขาคงต้องยอมไปแน่นอนเพราะนายจ้างและหุ้นส่วนขอมาซะขนาดนี้

-----------

 

‘Nice to meet you. Where you been?

I could show you incredible things

Magic, madness, heaven, sin

Saw you there and I thought

oh my god, Look at that face, you look like my next mistake

Love’s a game, wanna play?’

 

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มทำเราต้องยืนนิ่งอยู่บริเวณปากทางเข้าครู่หนึ่งเพื่อปรับสภาพหู เป็นอย่างที่คาด เมื่อบอกพีทว่าวาดะซังชวนสังสรรค์หลังเลิกงาน เขาก็ตอบตกลงแถมลากคอฉันมาด้วยราวกับว่าเราเป็นแฝดสยามที่ตัวติดกัน ...เธอไปไหนฉันไปด้วย!

 

"เพิ่งรู้ว่าศรีราชามีผับแบบนี้ด้วย มาเที่ยวบ่อยหรือเปล่าเนี่ย" พีทสะกิดแขนฉันยิกเมื่อเราทั้งคู่เดินผ่านประตูมายังด้านใน

 

เพราะเป็นช่วงหัวค่ำทางผับเลยเปิดเพลงสากลยอดฮิตให้ลูกค้าได้ผ่อนคลายสักพัก พอตกดึกจึงค่อยเร่งจังหวะเพิ่มขึ้น

 

"เพิ่งเคยมาครั้งแรกนี่แหละ" ฉันตอบตามความจริง ตอนทำงานเป็นล่ามให้บริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์เจ้าหนึ่งในจังหวัดระยองเคยเผลอใจอ่อนยอมไปสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานและนายญี่ปุ่น นึกว่าจะสนุกสนานเฮฮาเหมือนในหนัง ที่ไหนได้กลับต้องมานั่งแปลให้คนโน้นบ้างคนนี้บ้าง สุดท้ายอย่าว่าแต่ดื่มเลย... ฉันพูดตลอดเวลาจนแทบจะไม่มีอะไรตกถึงท้อง! "ถามทำไม? ชอบเที่ยวเหรอ"

 

"เที่ยวเป็นที่ไหน" เขาส่ายหัวดุ๊กดิ๊กราวกับตัวเองเป็นเด็กน้อยวัยน่ารักแต่ฉันรู้ทัน "พีทเป็นคนใสๆ"

 

"ตอแหล" ฉันพูดกระแทกเสียงดังก่อนจะดึงแขนเขามาทางโต๊ะกระจกตัวเล็กซึ่งล้อมรอบไปด้วยโซฟาหนานุ่มสีแดงสด วาดะซังรออยู่ก่อนหน้าแล้ว เนื่องจากฉันถูกพีทบังคับให้นั่งเกาะท้ายมอเตอร์ไซค์เป็นลูกลิง "คุณโนยังมาไม่ถึงเหรอคะ"

 

ถามเสร็จฉันจึงทรุดตัวลงตรงข้ามวาดะซังโดยมีผู้ชายร่างยักษ์ตามมานั่งด้านข้าง จริงๆ โซฟาก็มีว่างอีกตั้งคู่หนึ่งไม่เห็นต้องเบียดกันเลย พอคิดได้แบบนั้นจึงจงใจจ้องใบหน้าคมเป็นเชิงไล่แต่เขากลับทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วผิวปากวืดซะอย่างนั้น!


“เมื่อกี้นี้ผมโทรหาเขาแล้ว โนซังบอกว่าอีกไม่นานก็คงถึง” วาดะซังเลื่อนเมนูอาหารมาให้ฉัน “ผมไม่รู้ว่ามิวซังชอบทานอะไรเลยรอให้สั่งเองดีกว่าครับ”

 

“ขอบคุณค่ะ” เมื่อไม่รู้จะจัดการกับผู้ชายหน้ามึนยังไง ฉันจึงทำได้เพียงรับเมนูอาหารมาพลิกดู

 

พีทลอบยิ้มนิดหนึ่งก่อนเริ่มสนทนากับวาดะซังด้วยภาษาอังกฤษ ถือว่าโชคเข้าข้างฉันอยู่บ้าง เห็นทีวันนี้คงได้นั่งทานอาหารสบายๆ ไม่ต้องทำหน้าที่เป็นตัวกลางให้ทั้งสองคนซะแล้ว

 

โอ๊ยยย! ดีเลิศประเสริฐศรีชะนีเริงร่าอะไรเช่นนี้

 

“เลือกได้หรือยังว่าจะกินอะไร เดี๋ยวฉันเรียกพนักงานให้” ผ่านไปพักหนึ่ง พีทก็ก้มลงมาพูดใกล้หูเพราะเสียงเพลงค่อนข้างดัง ฉันได้แต่พยัก หน้ารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกตอนเห็นว่าเขาเอาใจใส่กับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้

 

ฉันจัดการสั่งอาหารคาวไปสามอย่างโดยไม่ลืมกับแกล้มของทั้งคู่ด้วย พอเงยหน้าขึ้นมาจากเมนูอีกทีหนึ่งก็เห็นว่าวาดะซังโบกมือเรียกสาวสวยรูปร่างอวบอิ่มมาชงเครื่องดื่มให้ซะแล้ว

 

เขาพยายามจะสื่อสารกับเธอด้วยภาษาอังกฤษแต่มันเป็นไปอย่างยากลำบากเต็มทีพีทจึงเป็นคนสั่งแทนซะเอง

 

“ของพี่ผู้ชายคนนี้เอาเหล้าผสมโซดาน้ำแข็งแค่ก้อนเดียว ส่วนของผมขอเหล้าผสมน้ำเปล่าแต่ชงเข้มหน่อยนะครับ” ใบหน้าเปื้อนยิ้มยามที่เขามองเธอทำเอาฉันเผลอเบะปากอย่างหมั่นไส้ ทีกับผู้หญิงคนอื่นล่ะคุยดีจนน่าตบแต่พออ้าปากพูดกับฉันเมื่อไหร่ล่ะปล่อยหมาออกมาวิ่งเพ่นพ่านเชียว

 

“ขอบคุณมากนะคะพี่ หนูฟังเขาพูดไม่รู้เรื่องเลย” ฉันปรายตามองป้ายที่ติดตรงอกเสื้อของเธอและเห็นมันเขียนว่า น้องดาว คาดว่าพีทก็คงจะมองอยู่เหมือนกันจึงได้เรียกถูก

 

“ไม่เป็นไรครับน้องดาว”

 

อ่อย! อ่อยที่สุด!

 

ฉันเหลือบสายตาไปมองพีทซึ่งเอนตัวมาข้างหน้าหน่อยหนึ่งเพื่อจะได้ถอดแจ็คเก็ตหนังที่ใส่อยู่สะดวกอย่างคันไม้คันมือ อยากกางเล็บแล้วข่วนใบหน้าหล่อเหลาให้แหกไปข้างเพราะความหงุดหงิด

 

“นี่ค่ะ” เธอวางแก้วตรงหน้าเขา หากฉันไม่ได้คิดมากจนเกินไปก็เห็นได้ชัดเลยว่าผู้หญิงชื่อดาวกำลังเขินพีท ซึ่งโปรยยิ้มเรี่ยราดตลอดเวลา

 

“มิวซัง” อยู่ดีๆ วาดะซังก็เรียกชื่อฉันขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย พอหันหน้าไปมองก็เห็นว่าเจ้านายกำลังกลั้นหัวเราะ ครู่หนึ่งเขาจึงพูดประโยคที่เกือบทำให้ฉันดิ้นตาย “หึงเขาเหรอครับ หน้าตาบึ้งตึงเชียว”


ทำไมวาดะซังถึงเป็นคนตรงขนาดนี้นะ โชคดีแค่ไหนที่พีทฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ออก! ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกและรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าท่าทางให้กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม ไม่รู้เหมือนกันว่าเผลอไปทำ หน้าตาบึ้งตึง อย่างที่เขาบอกตอนไหน

 

“เปล่าสักหน่อยค่ะ”

 

“ทำหน้าตาแบบนี้เดี๋ยวเขาก็มองออกหรอกครับว่ามิวซังรู้สึกยังไง” วาดะซังยังคงล้อเลียนฉันอย่างสนุกปาก พอเห็นว่าเราสองคนคุยกันไม่หยุดพีทจึงเอียงคอด้วยใบหน้าประหลาดใจ “เห็นไหมเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเราพูดเรื่องอะไรกันอยู่... มิวซังจะให้ผมบอกไหมว่ามีสาวแถวนี้กำลังแอบหึง”

 

“วาดะซัง!” ฉันเรียกชื่อเจ้านายเสียงดังแต่เขากลับอ้าปากหัวเราะอย่างชอบใจเหลือเกิน “ห้ามพูดนะคะ”

 

“เธอจะตะโกนใส่คุณวาดะทำไม” ในที่สุดพีทก็อดรนทนไม่ไหวยอมเอ่ยปากถาม แต่มีเหรอฉันจะบอก... ฝันไปเถอะ!

 

“ไม่มีอะไรมากหรอก” ฉันบอกปัด “แค่วาดะซังกำลังแหย่ฉันเล่นเท่านั้นแหละ”

 

“แหย่เรื่องอะไร” คิ้วหนาเริ่มขมวดเป็นปม ดูเหมือนพีทจะยังไม่พอใจในคำตอบสักเท่าไหร่ “เธอกับเขาท่าทางสนิทกันจังเลยนะ”

 

“ให้หนูคอยอยู่ประจำโต๊ะไหมคะ” น้องดาวถามขัดจังหวะ สีหน้าแสดงออกอย่างชัดเจนว่า ตอบตกลงเถอะค่ะ

 

ฉันกวาดสายตามองไปรอบร้านก็ไม่เห็นมีโต๊ะไหนขอสาวเสิร์ฟมายืนประจำสักคนจึงรู้ว่าเธอเสนอตัวเองไม่ได้เป็นนโยบายของร้านแต่อย่างใด... น่าหงุดหงิดที่สุดเลย!

 

“ไม่ต้องก็ได้ครับ” พีทควักกระเป๋าเงินมาเปิดออกส่งค่าทิปให้เธอ “เดี๋ยวเราสลับกันชงเองก็ได้ ไปดูแลโต๊ะอื่นให้ทั่วถึงเถอะ”

 

“ขอบคุณมากค่ะ” มือเล็กเอื้อมมารับมันไปก่อนจะพนมมือไหว้ “ให้หนูอยู่ประจำที่โต๊ะเถอะค่ะ พี่ๆ จะได้ไม่ต้องชงเอง อีกอย่างหนูเพิ่งทำงานวันนี้เป็นวันแรกยังไม่ค่อยคุ้นกับใคร...”

 

“สาวคนนี้ก็สวยเหมือนกันนะครับมิวซัง ท่าทางเขาจะสนใจพีทซังซะด้วย” วาดะซังกระเซ้าทั้งที่ฟังไม่ออกด้วยซ้ำว่าน้องดาวได้ขออยู่ประจำโต๊ะเรา

 

งานนี้เขาไม่ต้องพูดฉันก็รู้ว่าผู้ชายหล่อลากข้างกายกำลังโดนสาวหมายตาซะแล้ว

 

“อ๋อ งั้นก็...”

 

“หยิบถังน้ำแข็งมา” ฉันกระทุ้งศอกใส่เอวหนาแรงๆ หนึ่งทีโดยที่พีทยังไม่ทันพูดจบประโยค



ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงยังไงก็ต้องรู้ตัวถ้าโดนเขม่น น้องดาวไม่ได้ค้านอะไรแต่มุมปากกลับกระตุกอย่างเก็บอารมณ์ไม่มิด พีทดูงงงันไปครู่หนึ่งก่อนที่จะยกยิ้มขึ้นแล้วเอื้อมมือคว้าถังน้ำแข็งมาตั้งตรงหน้าฉันเสียงดัง

 

ปึก!

 

“เอาถังน้ำแข็งมาทำอะไรเหรอเธอ” เขาทำเป็นเอียงคอมองด้วยความสงสัย “ร้อนที่ใจเลยจะเอาน้ำแข็งมาดับเหรอ”

 

ร้อนที่จงร้อนที่ใจอะไรล่ะ... ร้อนตั้งแต่ปลายเท้ายันก้านสมองแล้วเนี่ย!

 

“น้องไปดูแลโต๊ะอื่นเถอะค่ะ เดี๋ยวที่นี่พี่จัดการเอง” ฉันบอกน้องดาวพลางแสร้งทำเป็นยิ้ม โดยไม่สนใจผู้ชายบ้าบอที่เพิ่งพูดล้อเลียนสักนิด

 

เธอมองเราสลับกันอยู่ครู่หนึ่งและเมื่อเห็นว่าพีทไม่ได้ทักท้วงอะไรจึงหันหลังเดินหนีไปเงียบๆ

 

“นั่งอยู่ดีๆ ไม่ชอบ เกิดอยากเป็นสาวเสิร์ฟขึ้นมาซะอย่างนั้น?” พีทบ่นพึมพำ ก่อนจะยกแก้วขึ้นกระดกรวดเดียวหมดแล้ววางมันลงตรงหน้าฉัน ท่าทางของเขาแม้ไม่ต้องพูดก็เห็นได้ชัดเจนว่าต้องการเหล้าเพิ่ม วาดะซังจึงหยิบขวดเหล้าและมิกเซอร์มายื่นให้

 

“มิวซังจะเป็นสาวเสิร์ฟสินะครับ” รอยยิ้มรู้ทันของเจ้านายทำเอาฉันรู้สึกร้อนผ่าวบริเวณใบหน้า “ร้ายไม่เบานะเนี่ย...”

 

“เลิกล้อเลียนได้แล้วค่ะ” ฉันคีบน้ำแข็งมาใส่ลงในแก้วแล้วรินน้ำเปล่าเพิ่มจนเกือบเต็ม

 

“อ้าว! ไหงรินแค่น้ำเปล่าให้ฉันล่ะเธอ” พีทโวยตอนฉันดันมันกลับไปตรงหน้าเขา “เสียมารยาทรู้ไหมมานั่งในวงเหล้าแล้วไม่ดื่ม เดี๋ยวคุณวาดะก็เสียใจแย่”

 

“แก้วเดียวพอแล้ว นายลืมหรือยังไงว่าเราขับมอเตอร์ไซค์มา ฉันไม่เสี่ยงนั่งซ้อนท้ายคนเมาหรอกนะ” ฉันกอดอกจ้องหน้าพีทเขม็ง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายร่างสูงใบหน้าคมเข้มในชุดสูทสีเทาเดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงสาวสวย “ไม่ต้องกลัวว่าวาดะซังจะไม่มีคนดื่มด้วยหรอก เพื่อนเขาเดินมาโน่นแล้ว”

 

ฉันกำลังจะบอกวาดะซังว่าคุณโนเข้ามา แต่กลับพบว่าเจ้านายจ้องมองชายหญิงคู่นั้นอยู่เหมือนกัน

 

จากที่เมื่อครู่เขาดูสนุกสนานร่าเริงกลายเป็นว่าตอนนี้ดวงตาเริ่มหม่นแสงลง... เดี๋ยวสิ?! นี่มันหมายความว่ายังไง

-----------------------------------

Loading100%

วาดะชัง... ไม่นะ!!!

เป็นเจ้านายหล่อน่ารักมาทั้งเรื่องอย่าบอกนะว่า...

ว่า...

 

ว่าเจอกันEPหน้าแล้วกันโน๊ะ55555 แอบคลานหนีเงียบๆ หงึกกก

อีกไม่กี่ตอนจะจบสวย50% แล้วนะจ๊ะ

บี้ไม่รู้ว่าจะลงพอดีกับที่หนังสือรอบสองพิมพ์มาเพิ่มตามร้าน+งานหนังสือทันไหม

เรามาวัดดวงตามยถากรรมแล้วกัน=..=

ส่วน E-Book นั้นไซ้ น่าจะต้องรอหลายเดือนเลยจ้า

 

#คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า

รักนะชุ้บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 437 ครั้ง

9,486 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #9118 ♡พี่นัตตี้♡ (@ty094655336) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 11:46
    เป็นใช่มั้ยค่ะ อิอิ
    #9118
    0
  2. #8965 Hello Veriga (@Alone_Alonly) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 00:07
    วาดะซังเป็นสินะ...โถ่ๆๆ 555
    #8965
    0
  3. #8830 my-name-is-jeed (@my-name-is-jeed) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 19:53
    โอ้ว~~ วาดะซัง
    #8830
    0
  4. #8740 มูตี้ (@mutiie13) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 18:28
    ^_____^
    #8740
    0
  5. #8724 nanambestfriend (@nanambestfriend) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 12:35
    รออยู่ค่า สนุกมากๆเลย ชอบบ^0^
    #8724
    0
  6. #8054 mailda (@mailda) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 23:13
    รอยุค่ะ
    #8054
    0
  7. #8051 ดาค่ะ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 22:19
    are you gay ?

    เห็นวายมารำไร
    #8051
    0
  8. #8049 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 20:59
    พีทเล่ห์สาวอื่นเหรอเดี๋ยวเจ็บหนักแน่
    #8049
    0
  9. #8046 Sunaree Singmanee (@ployly_ploy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 12:39
    รอๆๆๆคร้ามองใครอ๊า
    #8046
    0
  10. #8045 mynameNam_k (@mynameNam_k) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 10:29
    อยากได้เล่มคุณเคทด้วยจังเลย ??
    #8045
    0
  11. #8044 Á Little GiRl (@Icelovetiffany) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 02:38
    สอยเล่มมาแล้ว แต่ออยากให้ทุกเรื่องของบี้ตีพิมพ์จัง อยากเก็บให้หมด T-T
    #8044
    0
  12. #8043 † FuNe ~ Real † (@dekdn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 01:00
    วาดะซังแอบชอบแฟนเพื่อนรึเปล่า หรือชอบเพื่อนตัวเอง 555
    #8043
    0
  13. #8042 อ้อ อ่อนนา (@oronna) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 00:36
    สงสัยไม่ใช่เพื่อนซะแล้วสิ??
    #8042
    0
  14. #8041 Miew29 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:46
    สั่งออนไลน์ไปแล้วบี้ แต่เคะาอยากได้เล่มคุณเคท บี้มีเหลือให้เค้าสักเล่มไหม หาให้เค้าหน่อย please
    #8041
    0
  15. #8040 นิต (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 20:39
    มิวซัง เธอจะมีเพื่อนสาวแล้วมั้งเนี่ย
    #8040
    0
  16. #8039 mailda (@mailda) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 20:37
    50% เองหรา........เศร้า
    #8039
    0
  17. #8038 puffle* (@thestorygirl) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 20:14
    วาดะซังชอบแฟนคุณโนหรือชอบคุณโนคะ >,.<
    #8038
    0
  18. #8036 Hanuel Park (@thitisudafa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 19:42
    ผญ คนนั้นใช่ไหมคะวาดะซัง
    #8036
    0
  19. #8034 SeowooPark (@the01yunosama) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 19:30
    งานนี้สงสารวาดะซังจังง่ะ เอ...แต่ดูๆแล้วเค้าเหมือนจะ โนวา กันนะพี้บี้ 555
    #8034
    0
  20. #8033 ภรรยาเจบี (@mariya-all) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 18:08
    เดี๋ยวนะวาดะซังงงงงง คืวาดะซังชอบคุณโนงี้ หึ่ยยยยย
    #8033
    0
  21. #8032 หนังสือ' (@justin-kitty) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 18:04
    ว่าแล้วววว่าต้อง #วาโน เอ้ยหรือ #โนวา 5555555
    #8032
    0
  22. #8031 pk-pixx (@pk-pixx) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 17:59
    วาดะซังชอบโนซังหรออ แอร้ยยย
    #8031
    0
  23. #8030 pimon9172 (@pimon9172) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 17:14
    มิวมิวต้องช่วยวาดะนะคะ
    #8030
    0
  24. #8029 Gubgift Mo (@gubgift_montakan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 16:23
    วาซาดะซังชอบคุณโน55555
    #8029
    0
  25. #8028 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 16:10
    วาซาดะซังชอบแฟนของคุณโนหรือเปล่าไรท์
    #8028
    0