คัดลอกลิงก์เเล้ว

แม่มดผู้หลงรักเจ้าชาย จึงลักพาตัวซะเลย!! (ตอนพิเศษ อัพ!!)

เมื่อเจ้าชายรูปงามผู้ลักพาตัวโดยแม่มดผู้ชั่วร้ายเขาจะหาทางหนียังไง! เขาไม่อยากถูกกินโดยแม่มด! "แหม อย่ากลัวนักเลยเจ้าชาย ข้าไม่จับกินเจ้าในความหมายนั้นเสียหน่อย"

ยอดวิวรวม

10,468

ยอดวิวเดือนนี้

125

ยอดวิวรวม


10,468

ความคิดเห็น


115

คนติดตาม


1,094
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 พ.ย. 61 / 00:25 น.
นิยาย ŧѡҪ ֧ѡҵǫ!! (͹ Ѿ!!) แม่มดผู้หลงรักเจ้าชาย จึงลักพาตัวซะเลย!! (ตอนพิเศษ อัพ!!) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สถานะ: จบแว้ววว

เขาคือเจ้าชายถูกเป็นที่รักของคนทั้งอาณาจักร และเธอคือแม่มดที่ผู้คนกล่าวขานว่าชั่วร้าย จะเป็นเช่นไรเมื่อแม่มดผู้ชั่วร้ายเกิดมีความรักให้กับเจ้าชายผู้เป็นแสงสว่างของคนทั้งอาณาจักร

เพราะเธอคือแม่มดจึงไม่สามารถคู่กับเขาได้ เธอจึงวางแผนครั้งใหญ่โดยการลักพาตัวซะเลย!




..............................

"ปล่อยเราไปเถอะ" เขาเอ่ยเสียงสั่นน้ำตาคลอเป้า

"ไม่ได้ ข้าจะกินเจ้าให้ได้" นางแสยะยิ้มชั่วร้าย

"เราไม่อร่อยหรอกนะ จะปิ้งจะทอดก็ไม่อร่อยหรอก!!"

"ข้าหมายความว่า ข้าจะกินเจ้าบนเตียงต่างหากล่ะ"

"ไม่ได้นะ! ท่านแม่สอนว่าเจ้าชายไม่ควรกินอาหารบนเตียง! มันไร้มารยาท"

"......" แม่มดผู้ชั่วร้ายมองเจ้าชายด้วยสายตาว่างเปล่า นางผิดเองที่พูดจาแบบนั้นออกไป....


...............................

"มะ แม่มดผู้ชั่วร้าย จะทำอะไรเราน่ะ" เจ้าชายผู้งดงามได้ถูกกดลงบนเตียงโดยแม่มดผู้ชั่วร้าย

"เจ้าน่ารักเกินไป มาให้ข้ากินซะดีๆ!"

"ไม่นะ! ข้าจะไม่น่ารักอีกแล้ววววว"


........................................


แม่มดผู้ชั่วร้าย


เจ้าชายหนุ่มรูปงาม

ลูเซี่ยน


เรื่องนี้จะทยอยอัพทีล่ะช่วง แต่คงแค่สองสามครั้ง และอาจจะมีช่วงพิเศษตามมา ถึงจะอยู่ในมวดนิยายสั้นก็เถอะแต่ก็อยากเขียนยาวๆ สักหน่อย

เพจอยู่ข้างล่าง อยากติดตามข่าวมาได้เลย


หนูน้อยหมวกเขียว  

 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 พ.ย. 61 / 00:25


บทที่ 01 หลงรัก ลักพาตัว


นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันหนึ่งที่นางจะรู้สึกหลงรักใครสักคนขึ้นมา

ในวันนั้นเป็นวันที่ฟ้าโปร่งใสนางได้ออกจากบ้านที่แสนรกร้างของตัวเองเพื่อเข้าไปในเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คน นางไม่ชอบมันแต่ก็เข้าไปด้วยความจำเป็น ซึ่งในวันนั้นในเมืองวุ่นวายกว่าปกติเพราะมีเจ้าชายของอาณาจักรแอร์ได้เข้ามาเยี่ยมชมเมือง

นางได้พบเจ้าชายของอาณาจักรที่ตนอาศัยอยู่เป็นครั้งแรก

ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่น่าหลงใหล เส้นผมสีทองประกายราวกับทองคำ และใบหน้าที่งดงามราวกับเทวดา ซึ่งรอยยิ้มและใบหน้าที่อ่อนโยนนั่นเสริมให้ทุกอย่างของเขาน่าหลงใหลกว่าเดิม

นางได้รู้ตัวว่าตัวเองหลงใหลเจ้าชายผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนนั่นแล้ว

นางมีความต้องการที่จะครอบครอง แต่มันไม่ง่ายเลย....เพราะนางคือแม่มดที่ผู้คนต่างขนานนามว่า แม่มดผู้ชั่วร้ายที่สุด! นางมีชีวิตอยู่ในโลกนี้มาเกือบร้อยปีแล้ว ก่อนหน้านี้เธอเคยสังหารผู้คนมากมายเพียงเพื่อพลังอำนาจของตน

แต่นางก็ได้หยุดไปเพราะพลังอำนาจที่นางได้มานั้นมันน่าเบื่อสิ้นดี มันไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการเลย...ไม่เลย

แต่แล้วตอนนี้นางก็พบสิ่งที่หัวใจต้องการ ไม่ว่าวิธีใดก็ตามนางต้องได้เจ้าชายผู้มีรูปลักษณ์ดั่งเทพผู้นั้นมาครอบครองให้ได้!

.

.

ในค่ำคืนหนึ่ง

ลูเซี่ยน หรือเจ้าชายลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรแอร์ได้เข้านอนตามเวลาปกติของตน แต่เขาก็ได้ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความรู้สึกหนาวเหน็บ ดวงตาสีฟ้าใสของเขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างสงสัย

เขาพบว่าหน้าต่างห้องของเขาได้ถูกเปิดออก ลมที่รุนแรงภายนอกที่พัดเข้ามาทำให้ผ้าม่านปลิวไสว

"เราจำได้ว่าปิดแล้วนะ" ลูเซี่ยนทำหน้าสงสัยอย่างมากแต่เขาก็ลุกออกจากเตียงอันแสนอบอุ่นไปปิดหน้าต่าง เขากอดเสื้อตัวบางของตนเพื่อเพิ่มความอบอุ่นในกับตัวเองเมื่อเข้าใกล้หน้าต่าง

แกร็ก..

ลูเซี่ยนล็อกหน้าต่างเรียบร้อย เขาสำรวจจนแน่ใจแล้วว่าทุกอย่างปิดสนิทเขาจึงหมุนตัวไปที่เตียงแต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นเงาดำอยู่ที่มุมห้อง แต่เมื่อมองดีๆ แล้วกลับไม่พบอะไร

เขาอดหน้าซีดหวาดกลัวไม่ได้จึงรีบขึ้นที่นอนแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมร่างจนเหลือเพียงส่วนหัว แต่เขาก็หลับไม่ลง เขารู้สึกถึงสายตาของใครบางคนมองมาที่เขา

ลูเซี่ยนจึงลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆ อย่างใจกล้า กวาดสายตาครั้งที่หนึ่ง ไม่พบอะไร ครั้งที่สองไม่พบอะไร และครั้งที่สาม....

"เฮ้ย!! " เขาอุทานออกมาอย่างตื่นตระหนกเมื่อมีหญิงสาวที่สวมชุดสีดำทั้งตัวอยู่ในห้องของเขานางยืนจ้องเขาอยู่ปลายเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ!

นางสวมหน้ากากสีดำครึ่งหน้าเขาจึงไม่สามารถสรุปหน้าตาของนางได้ แต่ลูเซี่ยนรู้ว่านางอันตรายจึงตั้งใจจะตะโกนเรียกทหาร

พรึบ!

"ชู่ว เจ้าชายมากับข้าซะดีๆ " นางได้เข้าประชิดตัวเขาก่อนที่เขาจะได้ตะโกนออกไป

หัวใจของลูเซี่ยนเต้นอย่างรุนแรงเมื่อได้สบตากับดวงตาสีแดงภายใต้หน้ากาก ด้วยความรู้สึกหวาดกลัวและตื่นตระหนกเขาได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อให้มือเรียวลูบแผงอกของตนอย่างเชื่องช้า

"จะ เจ้าต้องการสิ่งใด? แล้วเจ้าเป็นใคร? เข้ามาได้อย่างไร? " ลูเซี่ยนถามเสียงสั่น นางไม่ตอบแต่ยกยิ้มออกมาอย่างน่าขนลุก ปลายนิ้วของนางได้แตะที่หน้าผากของเขาก่อนที่เขาจะหมดสติไปด้วยมนตราแห่งแม่มด

"ไปอยู่กับข้าเถอะนะ เจ้าชาย..."

บทที่ 02 แม่มดผู้ชั่วร้าย จะจับกิน (?)

เปลือกตาบางเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้าเผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าสวย ลูเซี่ยนกะพริบตาสองสามทีก่อนจะสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นนั่งเขามองไปรอบๆ ห้องที่ไม่คุ้นตา มันไม่ใช่ห้องหรูหราที่เขาเคยอยู่

ห้องที่เขาตื่นขึ้นมาเป็นห้องที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเตียงนอนสีขาว เขารีบหันไปมองหน้าต่างที่ถูกติดกรงเหล็กไว้ และข้างนอกหน้าต่างก็คือป่าทึบ

"เรา...เราอยู่ที่ไหนกัน? " ลูเซี่ยนเอ่ยอย่างตื่นตระหนก เขารีบเดินไปที่ประตูแต่ก็ต้องชะงักกับโซ่ที่ล่ามข้อเท้าของเขาไว้ เขาไม่สามารถเดินไปถึงประตูได้เพราะโซ่ที่สั้นเกินไป เขาจึงเดินไปอีกประตูหนึ่งที่ใกล้กว่า แต่มันก็เป็นเพียงแค่ห้องน้ำเท่านั้น

"ตื่นแล้วสินะเจ้าชายลูเซี่ยน"

ลูเซี่ยนสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกทักกะทันหัน เมื่อเขาหันไปตามเสียงเขาก็พบกับหญิงสาวผู้มีผมสีดำและชุดสีดำทั้งตัว หน้ากากสีดำครึ่งหน้านั่นเขาจำได้ชัดเจน ก่อนที่จะหลับไปตรงหน้าเขาคือหญิงสาวคนนี้ไม่ผิดแน่

"เจ้าเป็นใครกัน? ต้องการอะไรจากเรา? " ลูเซี่ยนถามอย่างใจเย็น แต่นั่นก็เป็นเพียงภายนอกเท่านั้นเพราะในใจของเขาตื่นกลัวอย่างมาก

"ข้าก็แค่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในป่ามืด" นางพยายามแสยะยิ้มเป็นมิตร (?)

ลูเซี่ยนผงะไปด้านหลัง และหยุดคิด ป่ามืดคือป่าที่มีแต่สัตว์ร้ายอาศัยอยู่และที่แห่งนั้นก็มีแต่อากาศที่เป็นพิษ ไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ในนั้น มันมีเพียง....

"เจ้าคือแม่มดผู้ชั่วร้าย!? " เจ้าชายรูปงามอุทานออกมา ข่าวลือของแม่มดผู้ชั่วร้ายถูกส่งต่อมายาวนาน แม้ว่าจะผ่านมาหลายสิบปีก็ไม่มีใครไม่รู้จักแม่มดผู้ชั่วร้ายคนนี้

"พวกเขาเรียกข้าว่าเช่นนั้น" แม่มดผู้ชั่วร้ายที่ถูกกล่าวขานยักไหล่

"จับเรามาทำไม ระ หรือว่าเจ้าคิดจะครองโลกอีกแล้ว" เจ้าชายลูเซี่ยนกล่าวอย่างตื่นกลัว

"ไม่ใช่แน่นอนอยู่แล้ว" นางส่ายหัวช้าๆ "ข้าไม่อยากได้โลกนี้แล้วแต่ข้าอยากได้เจ้า" ปลายนิ้วเรียวของแม่มดผู้ชั่วร้ายจิ้มลงบนกลางอกของลูเซี่ยน เขารู้สึกหนาวสั่นขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าสั่นระริกด้วยความกลัว

"จะ จะทำอะไรกับเรา? " เขาถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ แม่มดผู้ชั่วร้ายหัวเราะเบาๆ

"ข้าต้องการ....." นางยื่นใบหน้ามากระซิบข้างหูของเขา "ทุกอย่างของเจ้า ร่างกายที่สวยงาม ใบหน้าที่ชวนให้หัวใจสั่นไหว ดวงตาสีฟ้างดงาม ริมฝีปากแดง เสียงทุ้มที่อ่อนนุ่ม และความอ่อนโยนที่เหมือนจะเป็นมิตรกับทุกสิ่งบนโลก"

ริมฝีปากแม่มดผู้ชั่วร้ายแสยะยิ้มอย่างมีความสุข ต่างจากเจ้าชายรูปงามที่หน้าซีดลงเรื่อยๆ

"เจ้า...คงไม่ได้จะกินเราใช่ไหม!? " ทำหน้าตื่นกลัวราวกับกระต่ายป่า แม่มดผู้ชั่วร้ายชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวนั่นก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนเดิม

"ใช่ข้าจะกินเจ้า"

"เนื้อมนุษย์ไม่อร่อยหรอกนะ! เชื่อเราเถอะ อย่าได้กินเนื้อเราเลย! " ลูเซี่ยนเอ่ยเสียงสั่นขณะที่น้ำตาคลอเบ้า

แม่มดผู้ชั่วร้ายหุบยิ้มโดยสมบูรณ์....นางไม่ได้หมายถึงกินเช่นนั้น!



บทที่ 3 แม่มดผู้ชั่วร้าย กักขัง

ลูเซี่ยนถูกขังอยู่ในห้องร่วมหนึ่งวันกว่าแล้ว เขาไม่อาจนอนหลับลงได้เลยแม้แต่น้อย เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่มีแต่ป่าที่มืดสนิท แสงแดดยามเช้าไม่สามารถเข้ามาในนี้ได้

"อาหารเช้ามาแล้ว" แม่มดผู้ชั่วร้ายเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอาหารมากมายที่ลอยตามมา นางเสกโต๊ะออกมาวางกลางห้องและวางอาหารพวกนั้นลง "เชิญ" นางกล่าวและผายมือไปที่อาหารพวกนั้น

ลูเซี่ยนมองอย่างระแวงและเดินไปที่โต๊ะอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขากลัวแม่มดผู้ชั่วร้ายไม่กล้าเข้าใกล้ แต่กลัวว่าจะถูกฆ่าหากไม่ยอมทำตามคำสั่ง เขาเดินช้าๆ เพราะที่ข้อเท้ามีโซ่หนักๆ ถ่วงอยู่ เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเขาก็เริ่มทานอาหารด้วยมือที่สั่นเทาเนื่องจากแม่มดผู้ชั่วร้ายจ้องมองทุกการกระทำของเขา จนกระทั่งอาหารเข้าปากอาการสั่นก็หายไป

อะ อร่อย!

มันเป็นอาหารที่อร่อยกว่าที่พระราชวังซะอีก! เมื่อพบว่ามันอร่อยมากๆ ลูเซี่ยนก็ตักพวกมันเข้าปากด้วยสีหน้าชื่นบาน

แม่มดผู้ชั่วร้ายเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ สีหน้ามีความสุขนั่นทำให้นางพอใจอย่างมาก ดวงตาสีฟ้าที่มีประกายนั่นดีกว่าสีหม่นหมองนั่น

"เจ้าต้องการอะไรอีกรึเปล่า? " นางถามขึ้นมาเมื่อเห็นเขาทานอาหารหมดแล้ว เจ้าชายรูปงามสะดุ้งเบาๆ เขาลืมไปเลยว่าที่นี่มีคนอื่นอยู่ด้วย

"ระ เรา..." ลูเซี่ยนตะกุกตะกักไม่กล้าพูด

"ข้าให้ได้ทุกอย่าง ยกเว้นการส่งกลับปราสาท" นางดักขึ้นมา ลูเซี่ยนเหมือนจะหงอยลงทันที

"งั้น...โซ่นี่...เราไม่ชอบเลย" ลูเซี่ยนพูดเสียงเบาๆ เหลือบมองนางด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ

"เข้าใจแล้ว" แม่มดผู้ชั่วร้ายพยักหน้าเข้าใจ นางเดินอ้อมไปทรุดตัวลงนั่งบนพื้นตรงหน้าลูเซี่ยนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาสะดุ้งเฮือกเมื่อนางจับขาของเขา

แม่มดผู้ชั่วร้ายร่ายเวทบางอย่างโซ่ที่ล่ามลูเซี่ยนอยู่ก็หายไป นางมองข้อเท้าที่มีรอยแดงเกิดขึ้นจากการล่ามโซ่ แค่วันเดียวก็ออกรอยแดงขนาดนี้แล้วหากนานกว่านี้จะไม่กลายเป็นแผลเป็นเลยงั้นเหรอ?

ผิวเขาบอบบางนัก!

แม่มดผู้ชั่วร้ายรู้สึกเศร้าใจ นางร่ายเวทรักษาไม่ได้เพราะมันไม่ใช่แผลสด มีเพียงแค่รอให้มันหายไปเท่านั้น นางอยากให้มันหายเร็วๆ จึงนำน้ำยาที่นางปรุงออกมาทาบนข้อเท้าที่มีรอยแดงของเขา

ลูเซี่ยนเกร็งตลอดเวลาที่แม่มดผู้ชั่วร้ายจับขาของเขา มันน่าแปลกใจนักที่นางปลดโซ่ให้เขาอย่างง่ายดายและพยายามรักษารอยช้ำที่เกิดขึ้นของเขา เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนางถึงทำเช่นนี้ ทั้งเรื่องอาหารที่แสนอร่อยนั่นอีก....

เดี๋ยวนะ หรือว่านางจะขุนเขาให้อ้วนก่อนจะจับกินน่ะ!

เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็ได้แต่คร่ำครวญในใจ ดีจริงที่เขารู้ตัวเร็ว! ไม่เช่นนั้นได้กายเป็นหมูรอถูกเชือดแน่ๆ ที่พยายามดูแลเขาอย่างนี้ก็เพราะไม่อยากให้มีเนื้อส่วนไหนเสียหายก่อนนำไปปรุงสินะ! และที่ตามใจเขาก็เพราะว่าเนื้อที่มีสุขภาพดีมันอร่อยกว่าแน่ๆ!

ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกหวาดกลัว!

แม่มดผู้ชั่วร้ายมองเจ้าชายรูปงามที่จู่ๆ ก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมา ตัวที่สั่นเพราะความกลัวของเขาทำให้นางมึนงง เมื่อครู่ยังมีความสุขกับการกินอยู่ไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมจู่ๆ จึงมีท่าทีเช่นนี้ได้เล่า?

ประหลาดจริง แต่ไม่ว่าท่าทางแบบไหนเขาก็น่ากินนัก แต่นางยังต้องอดทน รอให้เขาไว้ใจนางมากกว่าค่อยจับกด เริ่มแรกต้องถอดเสื้อผ้า....แค่ก! เมื่อครู่นางคิดอะไรอยู่นะ?

เนื่องจากแม่มดผู้ชั่วร้ายมองเจ้าชายรูปงามด้วยสายตาที่เหมือนจะกลืนกิน ผู้ถูกมองยิ่งหวาดกลัวกว่าเดิม

แม่มดผู้ชั่วร้ายจะสามารถทำให้เจ้าชายรูปงามเชื่อใจแล้วยอมให้ถูกจับกินได้จริงๆ หรือ?



บทที่ 4 เจ้าชายรูปงาม ถูก ชิมรสชาติ


สามวันผ่านไป ลูเซี่ยนคิดที่จะหนีออกไปจากห้องที่กักขังตนเอง แต่เขาไม่สามารถแม้แต่จะผ่านประตูได้เพราะเมื่อเปิดออกไปทีไรก็พบว่าแม่มดผู้ชั่วร้ายนั่งอยู่ไม่ห่างจากประตู

ลูเซี่ยนไม่สามารถหลับได้อย่างเต็มตา จนกระทั่งวันนี้เขารู้สึกง่วงมากอย่างน่าประหลาด หรือเพราะเขาอดนอนมานานมากกันนะ?

ตึก...

ลูเซี่ยนได้ยินเสียงบางอย่างจากหน้าประตู เขาพยายามเงยขึ้นไปดูแต่ร่างกายของเขาไม่ยอมตอบสนองเลยแม้แต่น้อย เขาไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรจนกระทั่งสิ่งนั้นคลานขึ้นมาบนเตียงของเขา!

สิ่งนั้นก็คือแม่มดผู้ชั่วร้าย! นางขึ้นมาคร่อมบนตัวของเขา!

"อื้ม...กลิ่นของเจ้ายังหอมไม่เปลี่ยน" นางหัวเราะในลำคอขณะที่ก้มสูดดมกลิ่นบนตัวของเขาอย่างพอใจ กระดุมเสื้อค่อยๆ ถูกปลดออกจนเผยให้เห็นแผงอกขาวและหัว *ติ๊ด สีชมพู

แม่มดผู้ชั่วร้ายรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นตึกตัก เจ้าชายรูปงามก็หัวใจเต้นอย่างแรงเช่นกัน แต่เป็นเพราะความกลัว เขาไม่สามารถขยับตัวได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"แหม ผิวเจ้านุ่มดีนะ" ปลายนิ้วของนางจิ้มลงบนแผงอกและลากไปที่หน้าท้อง การที่นางจะกดริมฝีปากลงบนผิวเนียนนุ่มนั่นและกัดลงไปด้วยความมันเขี้ยว

"อ๊ะ! ทะ ทำอะไรของเจ้า" ลูเซี่ยนถามตะกุกตะกัก ตัวเริ่มสั่นด้วยความกลัว

"ชู่ว ข้าแค่จะชิมเจ้า" นางกระซิบก่อนจะลูบหน้าท้องของลูเซี่ยนอย่างเพลิดเพลิน "เจ้าน่าอร่อยจริง" นางพึมพำและโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูลูเซี่ยน ก่อนจะงับเบาๆ แต่คนที่โดนกลับสะดุ้งเฮือกใหญ่

ลูเซี่ยนเม้มปากแน่นกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เขากลัวเหลือเกินว่าจะถูกกิน ร่างกายของเขาถูกแม่มดผู้ชั่วร้ายลูบไล้ไปทั่ว ส่วนนั้นของเขาถูกลูบผ่านหลายต่อหลายครั้ง เขาคงไม่อาจแต่งงานกับท่านหญิงงดงามสักคนได้อีกแล้ว!

แม่มดผู้ชั่วร้ายมองเจ้าชายผู้งดงามที่ทำหน้าอดกลั้นอย่างน่ารัก แก้มแดงๆ ดวงตาสีฟ้าที่สั่นไหวและน้ำตาคลอ น่าหลงใหลจริงๆ นางอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหอมแก้มของเขาแรงๆ ทั้งสองข้าง

"เจ้าหอมจริงๆ! ให้ข้าชิมปากของเจ้าได้รึไม่! " นางทำตาเป็นประกายใต้หน้ากาก เขามองนางตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจ

"เจ้าหมายความว่าอะไรรึ? " เขาถามอย่างสงสัย

"จูบยังไงล่ะ ไม่รู้จักรึ? " นางถามขณะที่ปลายนิ้วกดริมฝีปากของเขา

"เรารู้จัก จูบของเราต้องมอบให้กับหญิงที่เป็นคนรัก" ลูเซี่ยนตอบเสียงเบาด้วยท่าทางเขินอาย

"มอบมันให้ข้าสิ" แม่มดผู้ชั่วร้ายเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอ่อนกับท่าทางของเจ้าชายรูปงาม ลูเซี่ยนส่ายหัวทันควัน นางชักสีหน้าไม่พอใจ ลูเซี่ยนหวาดกลัวขึ้นมาว่าจะทำให้แม่มดโกรธจึงรีบคิดหาทางเอาใจทันที

"ระ เราจะมอบจูบให้กะ ก็ได้" ลูเซี่ยนฝืนใจอย่างมากที่จะพูดออกไปแบบนั้น แม่มดผู้ชั่วร้ายไม่ได้ยิ้มยินดี นางมองท่าทางไม่เต็มใจของเขาแล้วถอนหายใจ

"ข้าจะรอให้เจ้าพร้อมมอบจูบให้ข้าแล้วกัน" นางกล่าวอย่างยอมแพ้ นางบังคับให้เขามาอยู่ที่นี่แล้ว อย่างน้อยนางก็อยากให้เขาเต็มใจที่จะจูบกับนาง "อ้าปาก" นางสั่ง ลูเซี่ยนชะงักแล้วทำหน้ามึนงง

"จะ เจ้าบอกเราแล้วว่าจะไม่จูบ"

"อ้าปาก" นางเอ่ยคำเดิม ลูเซี่ยนจึงอ้าปากขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่มีทางเลือก ทันใดนั้นในปากของเขาก็ถูกรุกล้ำโดยปลายนิ้วเรียวของแม่มด

"อึก..." เขาพยายามหันหน้าหนีนิ้วของนางที่เล่นกันลิ้นของเขา สีหน้าสุขสมของนางทำให้ทั้งกลัวและเขินอาย นิ้วของนางสำรวจในปากของเขายิ่งกว่าที่หมอฟันทำเสียอีก

เขาเริ่มรู้สึกหน้ามืดและหายใจไม่ทัน นางมองใบหน้าที่แดงขึ้นมาของเขาแล้วยิ้มพอใจ นางผละนิ้วออกจากปากของเขา

"นอนซะ พรุ่งนี้ข้าอนุญาตให้เจ้าไปข้างนอก" นางเอ่ยพลางก้มลงไปจูบหน้าผากของลูเซี่ยน เขาหน้าบูดหน้างอใส่นางที่นางทำแบบนั้นกับเขา ท่าทางแง่งอนมันน่ามันเขี้ยว นางจึงหอมแก้มของเขาไปฟอดใหญ่ๆ แล้วเดินออกจากห้องไปปล่อยให้ลูเซี่ยนที่อยู่ในอารมณ์ทั้งโกรธทั้งอายและกลัวด้วย

คอยดูเถอะ! เราจะเอาคืนเจ้าให้ได้เลย!


บทที่ 5 เดินเล่น


"จะให้เราออกไปข้างนอกด้วยจริงๆ รึ? " ลูเซี่ยนถามด้วยความตื่นเต้น เนื่องจากพอตื่นเช้าขึ้นมาแม่มดผู้ชั่วร้ายที่ขังเขามาหลายวันก็ยอมให้เขาออกไปข้างนอกด้วย

"ใช้แล้วเจ้าชาย..." นางยกยิ้มอย่างเชื่องช้าเมื่อได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของเขา ลูเซี่ยนเหมือนกับเด็กๆ ที่ได้รับอนุญาตให้ออกไปกับเพื่อนข้างนอกไม่ผิดเพี้ยน "แต่เจ้าก็ต้องอยู่ใกล้ๆ กับข้าตลอดเวลา.......ไม่เช่นนั้นป่าแห่งนี้อาจจะกินเจ้าก็ได้"

ในประโยคแรกลูเซี่ยนดูผิดหวังเมื่อได้ยิน แต่พอได้ยินประโยคต่อมาก็ทำหน้าหวาดกลัวแล้วคว้าชายเสื้อคลุมของแม่มดผู้ชั่วร้ายอย่างไม่รู้ตัว

ลูเซี่ยนได้ยินมามากเกี่ยวกับป่าแห่งความมืด มันมีแต่สัตว์ร้ายและพืชกินคน เขาเคยคิดจะหนีไปในตอนที่แม่มดเผลอ แต่มาคิดดูดีๆ อีกทีเขาควรวางแผนให้รอบคอบกว่านี้

"เกาะข้าได้ดี....หากหลงข้าไม่รู้ด้วยนะ" นางจงใจทำให้เขาหวาดกลัวกว่าเดิม ลูเซี่ยนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมา มือของเขายึดชายเสื้อคลุมแม่มดแน่นขึ้น

"ระ เราจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม? " เขาถามตะกุกตะกัก "ตัวเรามักจะมีองครักษ์คอยปกป้องจึงไม่เคยจับดาบมาก่อน" ลูเซี่ยนเอ่ยด้วยสีหน้าเสียใจ เขาน่าจะเรียนรู้ไว้บาง

"ข้าจะปกป้องเจ้า.....เจ้าจะไม่ตายแน่นอน" แม่มดผู้ชั่วร้ายขยับยิ้มขณะที่ลูบหัวของเขา ลูเซี่ยนชะงักเมื่อถูกลูบหัว น่าแปลกที่ช่วงเวลานั้นความกลัวได้หายไปหมดสิ้นมีเพียงความรู้สึกที่แปลกประหลาด

แม่มดผู้ชั่วร้ายได้นำทางเข้าไปในป่า สมกับเป็นป่าแห่งความมืด ป่าแห่งนี้แตกต่างจากป่าธรรมดามาก ต้นไม้สูงใหญ่ กิ่งก้านที่ขยายออกมามากมายปิดบังแสงอาทิตย์ไม่ให้ส่องมาถึงพื้น มันไม่มีแม้แต่เสียงนกและแมลง ที่นี่มีเพียงเสียงลมและใบไม้กระทบกัน

ลูเซี่ยนติดตามแม่มดผู้ชั่วร้ายไปเรื่อยๆ นางแวะเก็บสมุนไพรและแนะนำหลายๆ สิ่งในกับเขา ทั้งพืชแปลกๆ ที่สวยงามมากมาย นางพาเขาเดินชมป่าแห่งความมืดราวกับพาชมสวนหลังบ้าน

เขาแอบมองหาเส้นทางที่จะกลับปราสาทของตนเองแต่เขาก็พบเพียงต้นไม้ ในขณะที่เริ่มรู้สึกสิ้นหวังกว่าเดิมแม่มดผู้ชั่วร้ายก็พาเขาไปที่น้ำตกแห่งหนึ่ง ดวงตาของของเขาเบิกกว้างเมื่อได้เห็นความสวยงามของธรรมชาติที่อยู่ตรงหน้า

น้ำตกที่ไหลลงมาเป็นชั้นๆ และละอองน้ำที่ลอยขึ้นได้ทำให้เกิดสายรุ้งออกมา ป่าที่อยู่รอบข้างก็อุดมสมบูรณ์ มีดอกไม้สวยงามร่วงหล่นลงและมันได้ลอยไปตามกระแสน้ำ สร้างภาพของธรรมชาติได้อย่างสวยงาม

"ที่นี่ปลอดภัย จะนั่งเล่นสักหน่อยก็ได้" นางบอกกับลูเซี่ยนก่อนจะเดินแยกออกไปเก็บพืชที่เกิดอยู่รอบๆ ลูเซี่ยนลังเลว่าจะตามนางไปหรือไปเล่นน้ำเย็นๆ ดี ซึ่งสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไปเล่นน้ำ

เขาถอดรองเท้าแล้วหย่อนเท้าลงไปในแม่น้ำตื้นๆ ความเย็นสบายทำให้เขาพอใจอยากมาก เขานั่งแช่เท้าและมองไปยังทิวทัศน์ตรงหน้าอย่างผ่อนคลาย

แม่มดผู้ชั่วร้ายมองเจ้าชายรูปงามซึ่งนั่งสบายอยู่ไม่ไกล เขาช่างเข้ากับธรรมชาติที่สวยงามดีจริงๆ ไม่สิ เขาโดดเด่นที่สุดในทิวทัศน์ที่นางกำลังมองอยู่ต่างหาก ไม่มีอะไรงดงามเท่าชายที่อยู่ในสายตาของนางตอนนี้

พรึบ!

"อ๊ะ" ลูเซี่ยนอุทานเมื่อแม่มดผู้ชั่วร้ายโผเข้ากอดเขาจากด้านหลัง นางอ้าปากกัดใบหูของเขา ลูเซี่ยนสะดุ้งเฮือกรีบสะบัดตัวหนี แต่เขาดันลื่นและตกลงไปในแม่น้ำตื้นๆ ตรงหน้า

"อ้า แย่จัง" นางเอ่ยพร้อมรอยยิ้มขบขันไม่มีความรู้สึกผิดที่ทำให้ลูเซี่ยนต้องลงไปเล่นน้ำจนเปียกทั้งตัวเลย

"เจ้าแกล้งเรา! " ลูเซี่ยนทำหน้าไม่พอใจแต่มันดูน่าเอ็นดูมากกว่าน่ากลัว นางหัวเราะออกมาเสียงดังต่างจากลูเซี่ยนที่ทำหน้าบูดขึ้นเรื่อยๆ "ตัวของเราเปียกไปหมดเลย" ลูเซี่ยนบ่นเบาๆ แล้วเดินขึ้นฝั่ง เขาพยายามทำให้เสื้อแห้งโดยการบิดพวกมัน

แม่มดมองทุกการกระทำของลูเซี่ยน เสื้อตัวบางที่แนบเนื้อของเขาทำให้ได้เห็นรูปร่างของเขาได้ทั้งหมด หยดน้ำไหลไปตามเส้นผมสีทองและใบหน้างาม ทุกอย่างล้วนไปส่งเสริมความงามและความน่าหลงใหลให้กับลูเซี่ยนทั้งนั้น

นางเผลอไผลจ้องมองหน้าท้องที่โผล่ออกมาในขณะที่เขาบิดน้ำออกจากเสื้อ นางต้องการกัดมันอีกครั้ง

แน่นอนสิ่งที่นางได้คิดนางปฏิบัติทำตามแน่นอน แม่มดผู้ชั่วร้ายเลียริมฝีปากก่อนจะกระโจนเข้าหาเหยื่อ


บทที่ 6 แผนการ


ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลสั่นไหวอย่างรุนแรง ร่างกายของเขาถูกกดลงพื้นหญ้าโดยแม่มดผู้ชั่วร้าย เสื้อของเขาถูกถอดออกไปด้วยเวทมนตร์ของแม่มดแขนของเขาถูกตรึงไว้เหนือหัวด้วยเถาวัลย์ที่ขยับด้วยเวทมนตร์ของแม่มดเช่นกัน

"จะ จะทำอะไรเราน่ะ? " เขาถามเสียงสั่น นางไม่ตอบแต่ลูบไล้ร่างกายของเขาอย่างหลงใหล "มะ ไม่นะ พวกเรา พวกเราอยู่กลางแจ้งนะ! " ลูเซี่ยนพยายามหาเหตุผลเพื่อให้แม่มดผู้ชั่วร้ายหยุด ซึ่งเขาก็คิดออกแต่เหตุผลนี้เท่านั้น

"ไม่มีใครเข้ามาที่นี่ได้หรอก" นางเอ่ยและก้มลงไปจุมพิตบนแผงอกของเจ้าชายหนุ่ม

"มะ ไม่อายฟ้าดินเลย! " ลูเซี่ยนเม้มปากหลับตาตะโกนด่า (?) ออกมา

"หึหึหึ ไม่ต้องอายไป เจ้างดงามอยู่แล้ว" นางเอ่ยก่อนจะจุมพิตลงบนปลายจมูกของลูเซี่ยนและกัดอย่างมันเขี้ยว

"เราจะโกรธแล้วนะ! " ลูเซี่ยนทำหน้าดุซึ่งใบหน้าของเขาก็แดงด้วยความเขินอายเช่นกัน "ระ เราเกลียดเจ้าจริงๆ! " เขากลั้นใจพูดออกมา

"ข้าเสียใจนะ" นางแสร้งทำเสียงเสียใจ แม้ใบหน้าจะถูกปิดด้วยหน้ากากนางก็ยังสามารถแสดงอารมณ์ผ่านริมฝีปาก ลูเซี่ยนเห็นริมฝีปากบางของแม่มดผู้ชั่วร้ายที่แสดงออกมาเหมือนกับว่ากำลังอดกลั้นความเสียใจอยู่ มันทำให้เขาเกิดหวั่นไหวขึ้นมา

ถึงนางจะเป็นแม่มดแต่ก็เป็นหญิงสาว เขาไม่กล้าที่จะทำร้ายนางได้เลยจริง

"เราไม่ได้ตั้งใจ...เราไม่ได้...เกลียดเจ้าเลยนะ" เขาพยายามปลอบใจนาง แม่มดผู้ชั่วร้ายผละออกจากเขาแล้วนั่งหันหลังให้

เถาวัลย์ที่ไม่รู้หลุดไปตอนไหนทำให้ลูเซี่ยนสามารถลุกขึ้นมานั่งได้ เขาลืมที่จะสนใจมันและลนลานอยู่ข้างหลังแม่มดผู้ชั่วร้ายที่เหมือนจะงอนไปแล้ว

"ยะ อย่าโกรธเราเลยนะ เราแค่ไม่ชอบให้เจ้าทำเช่นนี้กับเราจึงเผลอพูดออกมา" ลูเซี่ยนเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"เผลอพูด? นั่นหมายความว่าเจ้าคิดเช่นนั้นจริงๆ น่ะสิ ข้าเสียใจยิ่งนัก" ว่าแล้วก็ก้มหน้าและยกมือขึ้นมาปิดหน้าเสียงสะอื้นดังออกมา ลูเซี่ยนคิดว่าแม่มดต้องร้องไห้แน่ๆ จึงอ้อมไปด้านหน้านางแล้วกางแขนโอบกอดนางอย่างเงอะงะ เขาจำได้ว่าหากจะปลอบคนที่กำลังเสียใจต้องกอดและลูบหลัง

เขาได้ทำตามที่ได้รู้มา แม้จะเงอะงะแต่ก็ทำให้เสียงร้องไห้ของแม่มดเงียบไป นางเงียบมาก

"ยกโทษให้เราได้รึไม่? เราขอโทษที่พูดเช่นนั้น เราไม่ได้คิดอย่างที่พูดจริงๆ นะเชื่อเราสิ" ลูเซี่ยนรีบแก้ตัวขณะลูบไหล่บางของแม่มดด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย

ในขณะที่เขาพยายามปลอบคนที่เขาคิดว่ากำลังเสียใจอยู่นั้นเขาไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่ตนเองโอบกอดอยู่นั้นแอบแสยะยิ้มอย่างพอใจ นางโอบกอดเขาตอบและซุกหน้าลงบนแผงอกอย่างแนบเนียน

ความอ่อนโยนของเจ้าทำให้ข้าหลงใหลเจ้ายิ่งกว่าเดิม เจ้าชายลูเซี่ยนของข้า...

หลังจากนั้นนางก็แสร้งเงียบและจับจูงมือของเขาตลอดการเดินกลับบ้าน ลูเซี่ยนยอมให้นางจับมือก็เพราะมันน่าจะช่วยเยียวยานางได้ เมื่อนางอารมณ์ดีขึ้นแล้วนางจะได้ยอมพูดกับเขาเสียที

แม่มดผู้ชั่วร้ายผู้เนียนลวนลามหนุ่มรูปงามกุมมือของชายหนุ่มอย่างแน่นหนาและแอบลูบไล้มืออ่อนนุ่มของเขาด้วย แล้วเริ่มเปลี่ยนเป็นกอดแขนอย่างแนบแน่นแทน นางอยากลองไปลูบบั้นท้ายแน่นๆ นั่นเช่นกันแต่ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปไม่เช่นกันเหยื่อจะหนีไปก่อน นางต้องคอยหลอกล่อให้เขาไว้ใจนางจากนั้นก็ค่อยจับกินทีหลังก็ไม่สาย หึหึหึ

ลูเซี่ยนไม่มีทางรู้เลยว่าแม่มดผู้ชั่วร้ายคิดอะไรเขาจึงได้กุมมือแม่มดผู้ชั่วร้ายอย่างอ่อนโยน และคอยชวนนางพูดคุยด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่นิ่มนวลของตน


บทที่ 7 ก่อนแม่มดออกไปข้างนอก


วันนี้เป็นเช้าวันหนึ่งที่ไม่รู้ว่าสดใสหรือไม่เพราะป่าใหญ่รอบบ้านปิดท้องฟ้าไปหมด ลูเซี่ยนนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารในห้องครัว เขาในตอนนี้กล้าที่จะเดินไปรอบๆ บ้านหลังนี้แล้วจึงได้มานั่งตรงนี้

ขณะนี้เขากำลังจ้องมองแม่มดผู้ชั่วร้ายซึ่งกำลังทำอาหารให้เขาอยู่ นางอยู่ในชุดธรรมดาไม่ใช่ชุดแม่มดเต็มยศอย่างที่เคย แต่หน้ากากก็ยังสวมอยู่นะ เขาคิดว่าหากตอนนี้นางไม่ได้กำลังใช้เวทมนตร์ทำอาหารนางก็คงจะเหมือนมนุษย์ทั่วไปมากกว่านี้

หลายวันมานี้ลูเซี่ยนเริ่มที่จะชินกับการอยู่กับแม่มดผู้ชั่วร้ายแล้ว แต่เขาก็ยังต้องการที่จะออกไปจากที่นี่ ความหวาดกลัวที่มีต่อแม่มดผู้นี่ยังมีอยู่และที่สำคัญ เขาคือเจ้าชายลำดับที่หนึ่ง หน้าที่ของเชื้อพระวงศ์ยังมีอยู่ ถึงน้องชายต่างมารดาที่มีนามว่า อาคิร่า อยู่ แต่ยังไงอาณาจักรแอร์ก็กว้างใหญ่นัก ดูแลคนเดียวคงไม่ไหว

"อาหารเสร็จแล้ว ที่รัก"

ลูเซี่ยนหลุดออกจากภวังค์ เขาพยักหน้ารับนางมึนๆ ขณะที่เขากำลังลงมือทานอาหารเช้าเขาก็รู้สึกตัวว่าเมื่อครู่นางเรียกเขาว่า ที่รัก

ลูเซี่ยนเงยหน้ามองแม่มดที่กำลังเท้าคางจ้องมองเขาจากฝั่งตรงกันข้าม นางแสร้งยิ้มไม่รู้เรื่อง ลูเซี่ยนเม้นปากและก้มทานอาหารด้วยใบหน้าแดงๆ

เขาอาจจะหูฝาดไปเอง นางไม่มีทางพูดเช่นนั้นเหรอเพราะนั่น....นั่นมันเป็นคำที่ไว้ให้สามีภรรยาใช้เรียกขานกันนี่นา

"เจ้าชาย วันนี้ข้าจะออกไปข้างนอกสักพักนะ" นางเอ่ยขึ้นมา ลูเซี่ยนทานอาหารเสร็จพอดีจึงหันไปหาแม่มดที่กำลังเดินอ้อมโต๊ะมาหาเขา

"จะไปไหนรึ? " ลูเซี่ยนถาม

"เข้าเมืองแอร์น่ะ" นางตอบ ลูเซี่ยนมีปฏิกิริยาทันที ที่นั่นคือเมืองหลวงซึ่งพระราชวังก็ตั้งอยู่ที่นั่น เขาอยากขอให้นางพาเขาไปด้วยแต่ก็ไม่กล้าที่จะขอเพราะนางเคยพูดไว้ว่าเขาขอได้ทุกอย่างยกเว้นการออกไปจากป่าแห่งนี้ "ข้าไม่อยู่เจ้าอยู่ได้รึไม่? "

นางเอ่ยขณะที่โอบคอเขาจากด้านหลัง มือของนางลูบวนอยู่บริเวณหน้าอกของเขา นางทำอีกแล้ว ยังไงลูเซี่ยนก็ไม่สามารถชินกับการกระทำนี้ของนางได้จริงๆ

"ข้าคงคิดถึงเจ้า ข้าไม่อยากที่จะห่างเจ้าไปไกลเลย" นางเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย นางอ้อมมานั่งตักของเขาอย่างไม่เกรงใจ แขนบางของนางโอบเอวของเขาอย่างแนบแน่น

"ระ เราจะไปเป็นเพื่อนนะ! " ลูเซี่ยนรวบรวมความกล้าพูดออกไป

"ไม่ต้องหรอก เจ้าชายควรทำตัวเป็นเด็กดีอยู่ที่บ้าน เข้าใจนะ? " นางเอ่ยพลางเลื่อนมือไปลูบบั้นท้ายของเจ้าชายรูปงามอย่างแนบเนียน แต่แค่นั้นไม่พอสำหรับแม่มด นางเลื่อนมือมายังส่วนหน้า "อ๊ะ" มือของแม่มดถูกลูเซี่ยนรวบไว้ทั้งสองข้าง เขาจะไม่ยอมเสียความบริสุทธิ์ของตัวเอง

"เรารู้นะว่าเจ้าเนียนลวนลามเราอยู่ตลอด" ลูเซี่ยนทำหน้าคลายจะดุออกมา หัวใจของแม่มดถูกลูกศรรักทะลุหัวใจอีกครั้ง เจ้าชายที่กำลังดุนางน่ารักยิ่งนัก!

"จะทำอะไรข้ากัน...? " นางแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ลูเซี่ยนมึนงง ไม่ใช่นางหรือที่จะทำเขา? แต่หากมานึกสภาพในตอนนี้ดีๆ แล้ว..

นางนั่งอยู่บนตักของเขา ขณะที่เขารวบและยึดข้อมือนางไว้ไม่ให้ขยับได้

ลูเซี่ยนปล่อยมือทันที ปากอ้าพะงาบๆ อยากจะแก้ตัวแต่เมื่อเห็นท่าทางที่แม่มดแสดงออกก็ทำเอาพูดไม่ออก นางกอดตัวเองราวกับกลัวว่าเขาจะทำอะไรไม่ดีกับนาง

"เรา เราไม่ได้" ลูเซี่ยนรู้สึกร้อนไปหมด

"หึหึหึ เดี๋ยวเราไปทำธุระก่อนล่ะ รออยู่ที่นี่นะ" แม่มดผู้ชั่วร้ายหยุดแกล้งเจ้าชายรูปงามก่อนจะลุกเดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง ลูเซี่ยนมองตามไปอย่างสับสน ทำไมนางถึงเข้าห้องตัวเองทั้งที่บอกว่าจะออกไปข้างนอก?

เขาจ้องมองประตูห้องบานนั้นเป็นเวลานานเพราะคิดว่านางอาจจะเข้าไปเตรียมตัวแล้วออกมา แต่เมื่อนานเกินไปเขาจึงสงสัยแล้วไปแอบส่อง ปรากฏว่าในห้องนั้นไม่มีเงาของแม่มดเลยแม้แต่น้อย หรือนางจะเข้าเมืองโดยใช้เวทมนตร์ของนาง

น่าเสียดาย ทั้งที่เขาคิดว่าจะแอบตามนางออกไปนอกป่าแท้ๆ

ลูเซี่ยนได้แต่คอตกรอให้แม่มดผู้ชั่วร้ายกลับมา...ที่นี่เงียบและน่ากลัวเกินไป การมีนางอยู่ข้างๆ ทำเขาสบายใจกว่าเยอะ ถึงนางจะเป็นคนที่ลักพาตัวเขามากักขังและพร้อมกินเขาตลอดเวลาก็เถอะ


บนที่ 8 บาดเจ็บ


แม่มดผู้ชั่วร้ายได้วาร์ปไปปรากฏตัวในซอยแคบแห่งหนึ่ง นางใช้เวทลวงตาแปลงตัวเองให้เหมือนกับชาวบ้านธรรมดา นางไม่ยอมถอดหน้ากากที่น่าสะดุดตานี่มันจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมนางถึงใช้วิธีนี้แทน

เมื่อเรียบร้อยแล้วนางก็เดินไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยผู้คน นางมาที่นี่ก็เพื่อซื้อสมุยไพร แม่มดอย่างนางชอบปรุงยาที่สุด มันสามารถแก้เบื่อให้นางได้ดี และยาที่ปรุงได้ไม่ได้อยู่ไหน พวกมันได้ถูกขายแลกเอาเงินมาหมด ถึงจะเป็นแม่มดนางก็ยังอยากจะทำตามกฎของมนุษย์ที่สร้างขึ้นไม่เช่นนั้นโลกนี้คงไม่มีอะไรที่ทำให้นางได้ขยับตัวทำอะไร

เมื่อนางขายและซื้อสมุนไพรมาแล้วนางก็เดินผ่านที่แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีทหารอยู่กลุ่มหนึ่งและเจ้าชายอีกคนของอาณาจักรแอร์ อาคิร่า

นางได้พบเขาพร้อมกับลูเซี่ยน แต่นางไม่แม้แต่จะสนใจเขา ถึงจะเป็นน้องชายแต่ก็ไม่ได้มีลักษณะเช่นลูเซี่ยนเลยสักนิด ผิวของอาคิร่าค่อนข้างเข้ม ร่างกายมีกล้ามเนื้อน่ากัดแต่นางไม่ชอบ สีผมของเขาก็เป็นสีขาวไม่เหมือนลูเซี่ยนที่เป็นสีทอง ดวงตาเรียวสีทองนั่นสวยงามก็จริงแต่นั่นก็ไม่สวยเท่าสีฟ้าของลูเซี่ยน และอีกอย่าง อาคิร่ามีนิสัยดุร้ายราวกับเสือ!

แม่มดผู้ชั่วร้ายไม่ชอบเช่นนี้!

"เจ้าแน่ใจรึว่าจับสัมผัสพลังมืดได้แถวๆ นี้" เสียงทุ้มของอาคิร่าเอ่ยขึ้นมาเสียงห้วนและค่อนข้างหงุดหงิด แม่มดผู้ชั่วร้ายชะงักเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"แน่ใจขอรับ นี่ต้องเป็นพลังของแม่มดที่ลักพาตัวเจ้าชายลูเซี่ยนแน่ๆ " ชายแก่พูดอย่างมั่นใจ

"มันกล้าลักพาตัวพี่ชายของข้า คงไม่ต้องการที่จะตายดีสินะ" น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมทำเอาแม่มดรู้สึกขนลุก เจ้าชายผู้นี้ดูท่าจะแข็งแกร่งน่าดู นางที่ไม่ได้ต่อสู้มานานก็กลัวว่าหากได้ปะทะนางอาจจะแพ้

"เจ้าชายอาคิร่าขอรับ! กระหม่อมจับสัมผัสเวทมนตร์จากหญิงผู้นั้นได้! "

แม่มดผู้ชั่วร้ายสะดุ้งเฮือกเมื่อชายแก่คนนั้นตะโกนและชี้มาทางนาง อาคิร่าหรี่ตาลงอย่างน่ากลัวและก้าวเดินมาหานางอย่างไม่ลังเล ซึ่งแม่มดผู้ชั่วร้ายก็วิ่งหนีอย่างไม่ลังเลเช่นกัน

อาคิร่าวิ่งตามแม่มดทันที เขาจ้องมองนางอย่างดุร้ายเหมือนสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่อ

เจ้าไม่ใช่น้องชายของลูเซี่ยนของข้า! ลูเซี่ยนนั่นอ่อนโยนและน่ารัก ดีเหลือเกินที่เขาไม่เหมือนน้องชาย...

นางพยายามหนีให้ไกลที่สุดเพราะหากนางใช้เวทวาร์ปต่อหน้าคนพวกนั้น พวกนั้นจะเข้ามาในเวทวาร์ปของนางได้ เวทวาร์ปของนางจะอยู่ต่อประมาณห้าวินาทีหลังจากนางเข้าไป คนพวกนั้นเร็วมากคงตามเข้ามาทันแน่ๆ

นางไม่ยอมที่จะให้พวกนั้นรู้ที่อยู่ของนางหรอก

ด้วยเหตุผลนี้จึงทำให้แม่มดผู้ชั่วร้ายจำเป็นต้องต่อสู้กับอาคิร่าและทหารอีกกลุ่มหนึ่ง นางงัดความสามารถที่เก็บลงหีบออกมาต่อสู้ แม้จะยังติดขัดจนทำให้ตัวเองเกิดแผลแต่มันก็ทำให้นางล้มพวกทหารได้

นางหนีอาคิร่าต่อและเข้าไปในซอยที่ลับตาจากนั้นก็วาร์ปกลับทันที

พรึ่บ!

"อ๊ะ เจ้ากลับมา....เลือดนั่น!! " ลูเซี่ยนยังไม่ทันได้ทักทายจบเขาก็อุทานเสียงดังเนื่องจากเห็นไหล่ซ้ายของแม่มดบาดเจ็บ เลือดไหลไม่หยุด "จะ เจ้าเป็นอะไร ใครทำเจ้า? " ลูเซี่ยนหน้าซีดด้วยสีหน้าเป็นกังวลสุดๆ

แม่มดผู้ชั่วร้ายยิ้มและลูบหัวลูเซี่ยนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมา

"ข้าเป็นคนเจ็บจะ เจ้าจะร้องไห้แทนทำไม" นางหัวเราะ และถอดเสื้อคลุมตัวเองออกจนเหลือเพียงชุดเดรสสีดำตัวบาง ลูเซี่ยนได้เห็นแผลอย่างชัดเจน มันลึกพอสมควร เขาลนลานทำตัวไม่ถูก

"ต้องทำแผลๆ แล้ว...ต้องทำยังไง!? อุปกรณ์ล่ะ??? "

แม่มดผู้ชั่วร้ายเห็นเช่นนั้นก็แสยะยิ้มออกมาโดยไม่ให้ลูเซี่ยนเห็น

"ข้าเจ็บจัง ต้องมีคนรักษาแผลให้กับข้าไม่เช่นนั้นข้าตายแน่" นางเริ่ม สำออย อย่างไม่อาย

"ต้องไปหาหมอ! " ลูเซี่ยนตะโกนออกมาเหมือนนึกขึ้นมาได้

"ข้าเป็นแม่มด ข้าคงถูกฆ่าแทนที่จะได้รักษา" นางแสร้งปาดน้ำตาอย่างเศร้าใจ ลูเซี่ยนเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมา "เจ้าเป็นคนเดียวแล้วที่ช่วยข้าได้" ดวงตาสีแดงใต้หน้ากากของแม่มดแวววาวขึ้นมา ลูเซี่ยนพยักหน้ารับโดยไม่คิด

บทที่ 9 รักษา


ลูเซี่ยนเคยคิดว่าการรักษาแผลเป็นเรื่องยาก....แต่ไม่คิดว่ามันจะยากขนาดนี้!!!

แม่มดผู้ชั่วร้ายถลกแขนเสื้อลงจนเห็นไหลบางที่เปลือยเปล่าทั้งหมด เนินอกแอบโผล่มาให้เห็นทางหางตา ลูเซี่ยนพยายามหันหน้าหนีแต่หากหันหนีก็ไม่สามารถรักษาแผลให้กับนางได้ เขาฝืนใช้มือที่สั่นเทาของตนเช็ดเลือดไปตามแผลของนางอย่างเบามือ

"อ๊ะ" นางอุทานออกมาเบาๆ เหมือนจะเจ็บ ลูเซี่ยนสะดุ้งเฮือก

"เราขอโทษ! เจ้าเจ็บรึเปล่า? " ลูเซี่ยนทำหน้ากังวล

"ข้าไม่เป็นไร แต่ทางที่ดีเจ้าควรหันมาตรงๆ นะ ไม่เช่นนั้นข้าได้เจ็บตายแน่" นางทำเสียงหวาดกลัวออกมาทำให้เขาต้องพยายามทำอย่างจริงจัง

แต่ทำไม! ขณะที่เขาพยายามรวบรวมสมาธินางถึงได้ดึงเสื้อลงเรื่อยๆ เล่า! จะเห็นหมดแล้วนะ!

ลูเซี่ยนมือสั่นกว่าเดิม เขาที่พยายามไม่ให้มือไปสัมผัสกับผิวเนียนของแม่มดผู้ชั่วร้ายก็เผลอที่โดนจะตลอด ซึ่งทุกครั้งเขาก็จะรีบผละออกเหมือนต้องของร้อน การทำแผลดูไม่คืบหน้าสักที

แม่มดจึงแนะนำทีละอย่างว่าต้องทำอะไรบ้าง ลูเซี่ยนก้มหน้าก้มตาทำแผลให้นางด้วยสีหน้าจริงจัง นางอมยิ้มและมองลูเซี่ยนที่พยายามทำแผลให้นาง ยอมเจ็บสักสองสามวันดีกว่าใช้เวทรักษาในพริบตาเดียวตั้งเยอะ

"ลูเซี่ยน ข้าเหนื่อยจัง" นางเอนตัวไปซบไหลของเขาอย่างออดอ้อน "เดินไปที่เตียงไม่ไหวเลย" ว่าแล้วก็กอดคอลูเซี่ยนอย่างแนบแน่น

"เฮ้อ เจ้าเจ็บอยู่นะ" ลูเซี่ยนเหมือนจะระอาเบาๆ เขาแกะมือของนางแล้วผลักนางออก แม่มดผู้ชั่วร้ายหน้าบูดเบาๆ "เราจะอุ้มเจ้าไปส่งเข้าห้องเอง" ลูเซี่ยนที่แม้จะทำหน้าจริงจังแต่ยังไงเขาก็ยังแสดงอาการเขินอายออกมาผ่านทางใบหน้าแดงๆ ของตัวเองอยู่ดี

"ฝากด้วย" นางยิ้มกว้าง ลูเซี่ยนยืนทำใจสักพักก่อนจะอุ้มแม่มดผู้ชั่วร้ายในท่าเจ้าสาวและเดินเข้าไปในห้องนอนของนาง เขาวงนางลงบนเตียงอย่างเบามือ

"เอ่อ....ไม่เปลี่ยนชุดรึ? " ชุดที่นางสวมมีเลือดติดอยู่ หากนอนทั้งๆ อย่างนี้จะดีงั้นเหรอ?

แม่มดมองชุดตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวชุดของนางก็ได้เปลี่ยนไปทันที จากชุดเดรสสีดำกลายเป็นชุดนอนบางๆ และแบบเปิดไหล่โดยเฉพาะ ลูเซี่ยนมองขึ้นข้างบน

"นะ นอนเถอะนะ" เขาเอ่ยเสียงตะกุกตะกักแล้วช่วยให้นางเอนตัวลงนอน เขาจัดแจงห่มผ้าให้นางจนถึงคอ แต่นางก็บนว่าเจ็บแผลเขาจึงต้องลดลงมาถึงอกแทน

ไหล่บางนั่น....นางอาจจะหนาว เขาคิดและเผลอจ้องมองไหล่บางอย่างลืมตัว

"ระ เราจะออกไปแล้วนะ" เขาบอกแล้วยื่นมือไปดึงชุดนอนของแม่มดผู้ชั่วร้ายขึ้นเพื่อให้มันปิดเนินอกและไหลบาง

เมื่อลูเซี่ยนเดินออกไปและปิดประตูให้เสร็จสับ แม่มดผู้ชั่วร้ายก็หัวเราะออกมาทันที เขาพยายามดูแลนางเสียจริง! ไม่ใช่ว่าตอนแรกเขาหวาดกลัวนางและพยายามคิดหาทางหนีรึ? จิตใจของเขาช่างดีนัก

จิตใจของนางรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา หากเขาได้มาครวญครางบนเตียงของนางจะงดงามเท่าไหนกันนะ

ลูเซี่ยนผู้อยู่ห้องข้างๆ รู้สึกหนาวขึ้นมาเนื่องจากแม่มดผู้ชั่วร้ายได้มีความคิดสุดแสนจะสกปรกกับเขามากมาย....



บทที่ 10 ตัดสินใจ


หนึ่งเดือนมาแล้วนับตั้งแต่ที่แม่มดผู้ชั่วร้ายลักพาตัวเจ้าชายรูปงามมากักขัง ลูเซี่ยนมีความรู้สึกอย่างกลับบ้านของตน....น้องลงเรื่อยๆ ซึ่งมันไม่ถูกต้อง ใครที่ไหนชอบถูกกักขัง ถึงการกักขังของแม่มดจะให้เขาอยู่อย่างสบายพอๆ กับในวังก็เถอะ...

ยังไงเขาก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ ยังไงแม่มดผู้ชั่วร้ายก็ทำไม่ถูกต้อง การลักพาตัวคนอื่นมามันผิดกฎหมาย

และเขาก็ยังมีความกังวลหลายอย่าง ทางพระราชวังจะเป็นยังไงบ้างเมื่อเขาหายไป คงตามหาเขาไปทั่วแน่ๆ ทางที่ดีเขาควรกลับไปก่อนที่จะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น

แต่การที่เขาจะหนีได้ก็ต้องรอให้แม่มดผู้ชั่วร้ายออกไปข้างนอกซะก่อน ลูเซี่ยนต้องทำตัวเป็นเด็กดีไปก่อนเพื่อไม่ให้นางสงสัยแผนการของเขา

ซึ่งการตัวเป็นเด็กดีก็คือการเชื่อฟังนางทุกอย่าง...แต่เขาไม่คิดว่าความต้องการของนางจะถึงขั้นขอนอนด้วย! ลูเซี่ยนนอนขดตัวและยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาตัวเอง ข้างหลังของเขามีแม่มดในชุดนอนตัวบางนอนหลับสบายอยู่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับหรือเปิดหน้าขึ้นมาดู

ชายหญิงไม่ควรมานอนด้วยกันเช่นนี้! ถึงนางจะเป็นแม่มดแต่ก็เป็นหญิง นางจะเสียหายได้นะ!

ลูเซี่ยนพยายามอย่างมากที่จะไม่ทำให้แม่มดผู้ชั่วร้ายเสียหาย (?) ไปมากกว่านี้ เขาขยับไปนอนขอบเตียงจนแทบตก แต่ก่อนที่จะได้กลิ้งตกลงจริงๆ แม่มดก็เข้ามากกอดและดึงเขาเข้าไปหาตัวจนแผ่นหลังของเขาได้แนบชิดกับตัวของนาง

ลูเซี่ยนตัวแข็งทื่อ สัมผัสนุ่มนิ่มของหญิงสาวมันชัดเจนยิ่งนัก เขารู้สึกว่าร่างกายร้อนแปลกๆ

ท่านแม่มดผู้ชั่วร้าย ได้โปรดปล่อยเราไปเถอะ อย่าได้คิดจะปิ้งตัวเราจากด้านในเลย มันทรมานยิ่งนัก....

ลูเซี่ยนหยิบแขนของแม่มดที่กอดตนเองด้วยสองนิ้ว เขาดึงออกช้าๆ แต่ก่อนที่จะปัดออกไปได้สำเร็จนางก็กลับมากอดเขาเช่นเดิมแถมยังแน่นขึ้นอีกด้วย

งับ!

"อ๊ะ! " ลูเซี่ยนอุทานเสียงหลง เมื่อจู่ๆ ท้ายทอยของเขาก็ถูกคนด้านหลังงับเข้าเต็มๆ เขารีบลุกแล้วหันไปมองคนที่กัดตัวเอง ปรากฏว่านางยังนอนหลับสบายไม่รู้เรื่องอะไรเลย "ละเมอ...รึ? " ลูเซี่ยนไม่แน่ใจนัก นางมักจะเนียนสัมผัสร่างกายของเขาอยู่ตลอดเลย

เขาจ้องมองนางจนกระทั่งแน่ใจว่านางหลับจริงๆ จึงถอนหายใจแผ่วเบา หัวใจที่เต้นเร็วเมื่อครู่เริ่มกลับมาเต้นในจังหวะปกติ ลูเซี่ยนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวของแม่มดผู้ชั่วร้ายเพื่อไม่ให้นางรู้สึกหนาวจากการสวมชุดนอนตัวบางและอีกส่วนหนึ่งก็เพื่อ....ไม่ให้สายตาของตัวเองจ้องมองเรือนร่างของนาง

อา ไม่เคยมีท่านหญิงคนไหนทำให้เขาหวั่นไหวขนาดนี้มาก่อนเลย

"อืม...ลูเซี่ยน..." เจ้าของชื่อสะดุ้งเมื่อได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกมาจากปากของแม่มดที่กำลังหลับอยู่

ลูเซี่ยนถอนหายใจอีกรอบ นางเรียกหาเขาอยู่ตลอดแม้จะอยู่ในความฝัน...ลูเซี่ยนเริ่มคิดได้แล้วว่านางไม่ได้คิดจะนำตัวเองไปต้มปิ้งย่างที่ไหน นางคงอยากจะ....อยู่กับเขาอย่างสามีภรรยา

นางเรียกเขาว่า ที่รักหลายต่อหลายครั้ง ลูเซี่ยนรู้สึกหัวใจกระตุกทุกครั้งที่ได้ยิน แต่มีบางอย่างที่ทำให้เขาไม่ยอมรับเสียที

เขาไม่ควรอยู่ที่นี่


บทที่ 11 หนี


แม่มดผู้ชั่วร้ายถอนหายใจยาวและมองกองยาที่ตัวเองปรุงขึ้นมามากมาย ปกตินางจะทำไปขายทุกๆ สามวัน แต่เพราะการไปครั้งล่าสุดเมื่อยี่สิบกว่าวันก่อนนางถูกทหารค้นพบและพวกนั้นก็มาวนเวียนในป่าไม่ไกล นางกลัวว่าพวกนั้นจะค้นพบที่อยู่ของตนและลูเซี่ยนจึงไม่ได้ออกไปไหน ยาที่ปรุงไว้จึงเป็นอย่างที่เห็น...

นางคิดว่าควรเอาพวกมันไปขายได้แล้ว นางควรมั่นใจในม่านพลังของตัวเอง มันไม่มีทางให้พวกนั้นหาที่นี่ได้เจอแม้จะหาเป็นเดือนเป็นปีก็ตาม เมื่อตัดสินใจเช่นนั้นนางก็เตรียมตัวเข้าเมือง

"ข้าไปเพียงครู่เดียว รอข้าด้วยนะ" นางเอ่ยพลางกดริมฝีปากลงบนมุมปากของลูเซี่ยน

ลูเซี่ยนนิ่งไปและโบกมือลาไม่ได้พูดอะไรออกมา แม่มดไม่ได้สงสัยอะไร นางคิดว่าเขาอาจจะเพียงเขินอายเท่านั้น หลังจากนั้นแม่มดก็เข้าไปในห้องตัวเองแล้ววาร์ปออกไป

ลูเซี่ยนลดมือคงและมองไปที่ประตูห้องของแม่มดอย่างรู้สึกผิด เขาเข้าไปเตรียมตัวในห้องตัวเอง เมื่ออยู่ในชุดพร้อมเดินป่าลูเซี่ยนก็ไปหยิบมีดและเดินออกจากบ้านหลังนั้นทันที

ลูเซี่ยนไม่เคยเดินออกไปข้างนอกโดยไม่มีแม่มดเลยนี่จึงเป็นครั้งแรก แม้จะหวาดกลัว แต่พอมานึกย้อนดูเขาไม่เคยพบสัตว์ร้ายที่อยู่รอบๆ บ้านแม่มดเลย เขาน่าจะปลอดภัยสักพักเมื่อออกไป

วูบ!

ความรู้สึกแปลกๆ ทำลูเซี่ยนชะงัก เขาอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปยังทางที่เขาเดินผ่าน และเขาก็พบกับความว่างเปล่า...ไม่มีบ้านแม่มดอยู่ข้างหน้าทั้งที่เขาเพิ่งเดินออกมาได้ไม่ไกล นี่คงเป็นเวทมนตร์ของแม่มด

ลูเซี่ยนไม่ตกใจมากนัก เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วเขาจะได้ไม่ย้อนกลับมาอีก

เขาหันหลังและเดินไปในทิศทางที่แม่มดผู้ชั่วร้ายไม่เคยพาเขาไป นั่นทำให้เขาแน่ใจว่ามันคือทางออก

เขาเดินไปกว่าครึ่งชั่วโมง แม้จะเหนื่อยเขาก็ไม่คิดที่จะพัก เขาเดินไปจนกระทั่งได้ยินเสียงเดินของคน และเสียงพูดคุยที่ฟังไม่ค่อยชัดนัก ลูเซี่ยนระวังตัวเป็นอย่างแรก เขาซ่อนตัวและมองว่าคนกลุ่มนั่นคือใคร

และเขาก็พบว่าคนกลุ่มนั้นสวมชุดทหารของอาณาจักรของตัวเอง เขาไม่รอช้าที่จะปรากฏตัว

"พบเจ้าชายแล้ว! "

"ไปรายงานเจ้าชายอาคิร่าเร็ว! "

ทุกคนต่างตื่นเต้นส่งเสียงโวยวายกันยกใหญ่ ลูเซี่ยนถูกพาตัวกลับวังทันที ระหว่างเดินออกจากป่าลูเซี่ยนก็พบว่าบ้านของแม่มดอยู่ใกล้กับด้านหลังพระราชวังกว่าที่คาด!

ใช้แล้วพระราชวังและบ้านแม่มดอยู่ห่างกันแค่สองสามกิโลเท่านั้น จะว่าไปแล้วป่าแห่งความมืดมันใหญ่มาก มันยาวจนมาถึงด้านหลังพระราชวัง เขาหลงลืมไปเพราะพระราชวังไม่เคยได้รับอันตรายจากสิ่งมีชีวิตในป่าเลย เขาแปลกใจที่บ้านแม่มดตั้งอยู่ไม่ไกลเลย ที่ผ่านมาเขาได้ยินว่าแม่มดอาศัยอยู่อีกฟากของป่าซึ่งห่างไปเป็นร้อยกิโล

เมื่อลูเซี่ยนกลับมาถึงวังราชาและราชินีผู้เป็นพ่อแม่ของเขาได้กอดเขาอย่างดีใจที่ได้พบตัวเขาอีกครั้ง ลูเซี่ยนรู้สึกคิดถึงครอบครัวและปราสาทที่โตมาจึงอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาเงียบๆ

ทุกคนต่างเป็นห่วงเขาและเริ่มที่จะดูแลเขาดีกว่าเดิม เริ่มจากตรวจร่างกาย องครักษ์ตามติดพอๆ กับเงา ทุกอย่างดูน่าปลอดภัยและสบายกว่าเดิมเพราะมีข้ารับใช้มากมายคอยช่วยเหลือแม้แต่ตอนจะอาบน้ำ ทานอาหาร และเข้านอน

สองวันผ่านไป ลูเซี่ยนที่ได้พักผ่อนเกินพอแล้วจึงไปพบอาคิร่าน้องชายของตน เขาจึงได้ทราบว่าน้องชายของตนได้ตามหาเขามาตลอด มีครั้งหนึ่งที่น้องชายของเขาได้ปะทะกับแม่มด ในตอนที่แม่มดใช้วาร์ปทำให้พวกเขาได้เบาะแสที่อยู่ของแม่มด พวกเขาแปลกใจในทีแรกที่จุดหมายที่สัมผัสได้อยู่หลังปราสาท แต่ก็ออกตามหาไปรอบๆ

แต่ก็ไม่พบอะไร นั่นน่าจะเป็นเพราะม่านพลังของแม่มด แต่เมื่อสองวันก่อนพวกเขาสัมผัสถึงมนต์ดำของแม่มดอีกครั้งและชัดเจนขึ้นจึงตามไปพบลูเซี่ยนที่หนีออกจากม่านพลังได้อย่างรวดเร็ว

และหลังจากนั้นอาคิร่าก็ได้บอกว่าเขาว่าตนเองได้สั่งให้ทหารออกตามล่าแม่มดมาลงโทษ

ลูเซี่ยนได้ยินเช่นนั้นรู้สึกไม่เห็นด้วยจึงบอกอ้อมๆ ว่าไม่ต้องการเช่นนั้นแต่ก็ถูกย้อนกลับมาว่าหากแม่มดตนนั้นกล้าที่จะลักพาตัวเจ้าชาย หากทำอะไรร้ายแรงกว่านี้คงไม่สามารถป้องกันได้

ลูเซี่ยนรู้สึกว่ามันผิดแต่ก็ยังคิดที่จะภาวนาให้แม่มดผู้ชั่วร้ายหนีไปได้และอย่าให้โดนจับตัวเลย...


บทที่ 12 สรุปสุดท้าย


หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป คำภาวนาของเขาไม่มีผล ข่าวของแม่มดผู้ชั่วร้ายที่ถูกจับได้ถูกแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ลูเซี่ยนที่ได้ทราบเรื่องรู้สึกถึงความหวาดกลัวเกาะกุมจิตใจ อาคิร่าจะประหารแม่มดในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ในตอนนี้นางอยู่ในคุกอันมืดมิดและแข็งแกร่ง

ลูเซี่ยนสับสนอย่างมาก ตลอดเวลาที่กลับมาที่วังเขาพยายามทำงานมากมายตามปกติ แต่เขากลับห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงบ้านหลังนั้นไม่ได้ มาคิดดูแล้วบ้านหลังเล็กนั่นให้ความอบอุ่นมากกว่าปราสาทที่ใหญ่โตซะอีก เขาคิดถึงธรรมชาติ กลิ่นอายและลมเย็นๆ

ในตอนที่ได้ยินว่าแม่มดจะถูกประหารความสับสนหล่นหายไปในทันที เขาแน่ใจแล้วว่าตนเอง รู้สึก กับแม่มดผู้ชั่วร้าย

ลูเซี่ยนเร่งขี่ม้าเดินทางไปที่เมืองหลวง เนื่องจากเขามาทำงานด้านนอกจึงอยู่ห่างจากเมืองพอสมควร

"ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! "

ลูเซี่ยนที่เข้าใกล้ลานประหารมากขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินเสียงชาวบ้านที่ต่างสาปแช่งแม่มดผู้ชั่วร้าย หัวใจของเขารู้สึกชาวาบ ร่างกายสั่นสะท้าน เมื่อเขาไปถึงก็เป็นตอนนี้เพชฌฆาตกำลังตัดคอแม่มด

นางและเขาได้สบตากัน ริมฝีปากของนางได้ขยับพูดช้าๆ ....ข้ารักเจ้า

"เราเจ้าชายลำดับที่หนึ่ง ลูเซี่ยน สั่งให้เจ้าหยุดการประหารเดี๋ยวนี้!! " เสียงดุดันและน่าเกรงขามที่ลูเซี่ยนไม่เคยใช้ได้ถูกเปล่งออกมา ทุกคนต่างชะงักและเงียบเสียงลง

เพชฌฆาตชะงักและรีบลดดาบลง

"เจ้าชายลูเซี่ยน" เพชฌฆาตทำความเคารพและถอยห่างเมื่อลูเซี่ยนเดินขึ้นบนแท่นประหารและไปหยุดอยู่ตรงหน้าแม่มด นางบาดเจ็บหนักและถูกตรึงข้อมือบนพื้นด้วยโซ่หนา

"...ที่รักของข้า...เจ้าไม่รอข้าเลย" เสียงของแม่มดสั่นไหว นางเงยหน้ามองเขา หน้ากากสีดำของนางแตกหัก

ลูเซี่ยนรู้สึกปวดใจ เขารู้สึกผิดที่หนีออกมา แต่ยังไงเขาก็ต้องออกมา...

"เสด็จพี่ รีบสังหารนางก่อนที่นางจะใช้เวทมนตร์ได้อีกครั้ง" อาคิร่าเดินเข้ามาหาลูเซี่ยนและเอ่ยขึ้นมา

"ไม่....เราจะไม่สังหารนาง" ลูเซี่ยนปฏิเสธ

"เสด็จพี่นางคือแม่มดผู้ชั่วร้าย...อย่าลืมว่าเมื่อหลายร้อยปีการนางได้ทำอะไรเอาไว้"

"ไม่มีหลักฐานนี่ ก็แค่บันทึกตัวอักษร ไม่มีใครเห็นนางยึกครองอาณาจักรกับตาเสียหน่อย"

"นี่! เสด็จพี่!! " อาคิร่าทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาที่มีเชื้อสายราชวงศ์ได้รับการสั่งสอนเกี่ยวกับเรื่องนี้มา มีหลักฐานและข้อมูลทุกอย่างที่แน่ใจได้ว่าแม่มดผู้นี้ได้ทำการยึดอาณาจักรมากมาย พวกเขาต่างเฝ้าระวังตลอดเวลาเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องเลวร้ายเช่นนั้นอีก แล้วทำไมพี่ของเขาถึงปกป้องแม่มด? "นางลักพาตัวท่าน" เขาเอ่ยขึ้นมา

"เราไม่ได้ถูกลักพาตัว แต่เราจงใจตามไปด้วยต่างหากล่ะ"

ทุกคนต่างฮือฮาเมื่อได้ยินเจ้าชายลูเซี่ยนแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พวกเขาต่างทราบดีว่าเจ้าชายลูเซี่ยนเป็นคนยังไง จู่ๆ จะยอมหายตัวไปพร้อมกับแม่มดได้ยังไง

"ลูเซี่ยน" แม่มดผู้ชั่วร้ายพึมพำดวงตาของนางฉายแววแปลกใจและสับสน "ข้า..."

พรึบ!

ทุกคนต่างอุทานเมื่อแม่มดผู้ชั่วร้ายถูกเจ้าชายลูเซี่ยนโผเข้ากอดอย่างแนบแน่น อาคิร่าคิ้วกระตุก คงไม่ใช่ว่า...

"เจ้าอยากกินเรารึเปล่า" ชาวบ้านที่ลุ้นอยู่แอบสำลักน้ำลาย

"ข้าต้องการกินเจ้า....ตอนนี้เจ้าเข้าใจความหมายของข้าแล้ว? " แม่มดเลิกคิ้วแปลกใจใต้หน้ากาก

"มะ ไม่" ลูเซี่ยนปฏิเสธด้วยสีหน้าเขินอาย แม่มดอยากจะกอดและจับเขาจูบนัก แต่แขนของนางถูกตรึงไว้ไม่สามารถขยับได้เลย

"แล้วถามทำไมรึ? " แม่มดผู้ชั่วร้ายถาม ลูเซี่ยนหน้าแดงกว่าเดิม หัวใจของแม่มดอ่อนยวบ การที่ไม่ได้พบเขามาหลายวันทำนางแทบบ้าเมื่อได้พบอีกครั้งทำนางทนไม่ได้แล้ว นางใช้หัวตัวเองคลอเคลียลูเซี่ยนและสูดกลิ่นกายอีกฝ่ายอย่างมีความสุข "อ่า ข้ารักเจ้านัก ลูเซี่ยน" นางพูดออกไปอย่างเผลอตัว

"เราก็รักเจ้า"

เกิดความเงียบขึ้นมาในวินาทีนั้น

"ห๊า!!! " ชาวบ้านที่อยู่ข้างล่างตกใจหนัก อาคิร่ากุมขมับ แม่มดผู้ชั่วร้ายชะงักและผละออกมาจากอีกฝ่ายเพื่อมองหน้าเขาตรงๆ

ลูเซี่ยนสบตากับนางตรงๆ สีหน้าของเขาจริงจังอย่างมากทำให้รู้ว่าเขาไม่ได้โกหก ลูเซี่ยนรวบรวมความกล้าประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ใบหน้าของเขาแดงขึ้น

"เรารักเจ้า" ลูเซี่ยนย้ำอีกครั้งด้วยใบหน้าเขินอาย

แม่มดผู้ชั่วร้ายรู้สึกดีใจจนไม่สามารถตอบสนองได้อีกแล้ว เขาบอกรักนาง! และจูบนาง แม้จะเบาๆ ก็เถอะ!

"นางใช้มนตร์เสน่ห์แน่ๆ! " ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนออกมา คนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

ลูเซี่ยนยืนขึ้นและหันหน้าไปเผชิญหน้ากับทุกคน

"เราเหมือนผู้ที่โดนมนตร์เสน่ห์รึ? ชาวเมืองทุกคนของเราไม่มีความเชื่อใจในเราเลยงั้นรึ" ลูเซี่ยนทำหน้าเสียใจและผิดหวัง ความงดงามที่แสดงออกมาทำเอาชาวบ้านสะอึกพูดไม่ออก "ว่าอย่างไร? เห็นเราไม่มีความสามารถจนตกอยู่ในมนตร์นั่นรึ? "

"มะ ไม่พ่ะย่ะค่ะ! " ทุกคนถูกเสน่ห์ของลูเซี่ยนโจมตีจนตอบออกมาอย่างพร้อมเพรียง

"ดี! " ลูเซี่ยนยิ้มกว้างอย่างงดงาม "อาคิร่า ปลดโซ่ให้นาง" เขาหันไปพูดกับน้องชายของตน

"นี่คิดจะทำอะไรต่อ" อาคิร่าถอนหายใจหนักๆ

"แต่งงานกับนาง! " ตอบอย่างไม่ลังเล อาคิร่าปวดหัวตุบๆ เลยทีเดียว แต่งงานกับแม่มดผู้ชั่วร้ายเนี่ยนะ!

ลูเซี่ยนเห็นอาคิร่าชักช้าจึงไปแย่งกุญแจมาและไขให้กับแม่มดด้วยตัวเอง เขาอุ้มนางขึ้นมาเพราะคิดว่านางคงเดินไม่ไหวเพราะบาดแผล

"ไปที่ปราสาทของเรานะ" ลูเซี่ยนยิ้มกว้าง แม่มดพยักหน้าและกอดคอลูเซี่ยน นางหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน "เราจะกลับวังก่อน งานในวันนี้เราจะทำพรุ่งนี้" ลูเซี่ยนบอกและเดินจากไป

และในตอนที่ลูเซี่ยนหันหลังให้อาคิร่าแม่มดผู้ชั่วร้ายได้ลืมตาขึ้นมาและแสยะยิ้มแห่งชัยชนะให้กับอาคิร่า อาคิร่าแทบรั้งมือไม่ให้จับดาบฟันอีกฝ่ายแทบไม่ทัน

ทั้งหมดคือแผนแม่มดผู้ชั่วร้าย! นางยอมให้เขาจับตัวอย่างง่ายดาย! นางทำเพื่อให้พี่ชายของเขาตัดสินใจที่จะรักนางในที่สุด! แม้จะรู้เช่นนั้นแล้วแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ พี่ชายของเขารักแม่มดตนนั้นอย่างแท้จริง เขาทำร้ายจิตใจพี่ของตนไม่ลง

และอีกอย่าง แม่มดก็เหมือนจะรักพี่ชายของเขามากเช่นนั้น นางชั่วร้ายก็จริงแต่นางก็รู้สึกตัวและหยุดการยึดครองโลก นางคงไม่คิดจะก่อเรื่องอีกหากไม่ได้หลงรักพี่ชายของเขาจนต้องลักพาตัวไป..



บทพิเศษ ชื่อแม่มดผู้ชั่วร้าย


ลูเซี่ยนและแม่มดผู้ชั่วร้ายได้อาศัยอยู่ในปราสาทที่แยกออกมาเพื่อไม่ให้ใครมารบกวน และเนื่องจากความใกล้ชิด (ที่ยังไปไม่ถึงไหน) ทำให้ทั้งสองต้องแต่งงานกันแต่ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ชื่อของแม่มดผู้ชั่วร้ายเลยด้วยซ้ำทะเบียนสมรสของพวกเขาต้องเขียนชื่อเจ้าสาวว่า แม่มดผู้ชั่วร้ายรึ?

ไม่ นั่นไม่ถูกต้อง! ราชาและราชินีที่ยอมให้ทั้งสองแต่งงานกันแล้วยอมไม่ได้ที่จะให้ชื่อนี้ติดอยู่ในรายชื่อราชวงศ์

ทุกคนต่างถามชื่อแม่มดแต่นางไม่ยอมบอก ลูเซี่ยนจึงต้องเป็นคนมาถามด้วยตัวเอง

"เจ้าชื่ออะไรรึ? "

"ไม่รู้สิ" นางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ลูเซี่ยนไหล่ตก คำถามเมื่อครู่เป็นครั้งที่สิบแล้วนะ "หากอยากรู้ก็จูบข้าสิ" นางแสยะยิ้ม หลังจากจูบที่ลานประหารนั่นนางก็ไม่ได้จูบอีกเลย นั่นทำให้นางหงุดหงิดนัก

"เรากำลังแต่งงานกันแล้ว...ช่วยรอ..."

"ข้ารอไม่ไหว" นางพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจ

"บอกชื่อมาสิแล้วเราจะยอมจูบ" แม่มดเงียบไปเหมือนกำลังครุ่นคิด "ถอดหน้ากากด้วยก็ดีนะ" ลูเซี่ยนพูดต่อ เพราะตลอดมาเขายังไม่เห็นหน้าเต็มๆ ของแม่มดตรงหน้าเช่นกัน

"จูบ" นางกางแขนรอให้เขาเข้าไป ลูเซี่ยนมองไปทางอื่นทำเป็นไม่เห็น แม่มดหน้าบูด นางเริ่มหงุดหงิดและงอน สุดท้ายนางก็กอดอกและสะบัดหน้าหนี

ลูเซี่ยนเพิ่งจะเคยเห็นนางงอน ความน่ารักทำเขาหวั่นไหวจริงๆ

ลูเซี่ยนไม่ห้ามตัวเองอีกแล้ว เขาพุ่งเข้าหานางและกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของนาง ความนุ่มชื้นทำหัวใจของเขาเต้นแรง ลูเซี่ยนดึงแม่มดให้มานั่งตักตัวเองและกดศีรษะของนาง ริมฝีปากของทั้งสองแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง

ลูเซี่ยนสอดลิ้นเข้าไปอย่างนุ่มนวล ความหวานทำให้เขากลายเป็นคนตะกละตะกลามกลืนกินริมฝีปากบางอย่างไม่เกรงใจ จากนุ่มนวลกลายเป็นร้อนแรง

แม่มดได้จูบอย่างที่หวังแล้วนางจึงจูบตอบ กว่าจะผละออกจากกันได้ก็ทำเอาหอบหายใจหนักทั้งสอง

ลูเซี่ยนดึงหน้ากากบนใบหน้าของแม่มดออกอย่างช้าๆ นางหลับตาและยอมให้เขาถอดอย่างง่ายดาย ใบหน้าที่งดงามของแม่มดได้ปรากฏให้ลูเซี่ยนได้เห็น

ช่างเป็นใบหน้าที่.......ชวนเขารู้สึกอยากกระทำผิดเสียจริง

ลูเซี่ยนเม้มปากใบหน้ารู้สึกร้อนขึ้นมากกว่าเดิม เขาเผลอคิดสิ่งไม่ดีเข้าเสียแล้ว

"ชะ ชื่อล่ะ? " ลูเซี่ยนเอ่ยขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก

"จูบ" แม่มดพูดคำเดิมและชี้ริมฝีปากที่บวมแดงของตนเองสองสามครั้ง ลูเซี่ยนถูกโจมตีโดยบางอย่างที่มองไม่เห็น เขาจะอดทนไม่ทำเกินกว่านั้นได้งั้นเหรอหากได้จูบอีกครั้ง

แต่ยังไงเขาก็ต้องการรู้ชื่อแม่มดผู้ชั่วร้าย เขาต้องอดทนให้ได้

เมื่อคิดเช่นนั้นลูเซี่ยนก็จูบลงบนริมฝีปากแดงช้าๆ เขาขมเม้มเบาๆ อย่างอดไม่ได้

"อืม.." แม่มดผู้ชั่วร้ายพึมพำในลำคออย่างพอใจ ลูเซี่ยนจึงกดริมฝีปากลงอย่างแรงโดยอัตโนมัติ แม่มดโอบคอลูเซี่ยนแน่นและชิมรสชาติของลูเซี่ยนไม่หยุดพัก แต่นางก็ต้องสติหลุดเหมือนรู้สึกว่ามือของลูเซี่ยนเริ่มจะไม่ยอมอยู่นิ่งซะแล้ว เขาลูบไปทั่วตัวของนาง

จากไหล่ลงไปที่แผ่นหลัง และเอว และจบลงที่บั้นท้าย ร่างของนางถูกกอดแน่นขึ้นจนร่างกายของนางแนบชิดตัวของเขาไปเกือบทุกส่วน หน้าอกของนางเบียดกับแผงอกของเขาจนอึดอัด

เขาถอนจูบนางและเลื่อนลงไปขบที่คอของนางแทน

"อ๊ะ ลูเซี่ยน" นางพึมพำอย่างเขินอาย ลูเซี่ยนชะงักเขาพยายามควบคุมลมหายใจตัวเองไม่ให้ขาดสติไปมากกว่านี้

"บอกชื่อของเจ้าให้เราฟังสิ" ลูเซี่ยนเอ่ยพลางกอดนางแน่นขึ้น แม่มดอมยิ้มนางลูบใบหน้าที่ขึ้นสีแดงพอๆ กับนางอย่างเชื่องช้า นางขยับไปกระซิบข้างหูของลูเซี่ยนอย่างยั่วยวน

"ชื่อของข้าคือ....."

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"F..."

จบ


ตอนพิเศษ แต่งงาน


อีกไม่นานงานแต่งงานระหว่างเจ้าชายรูปงามและแม่มดผู้ชั่วร้ายก็จะมาถึง

แม่มดผู้ชั่วร้ายหรือชื่อจริงๆ ก็คือฟีโอล่ารู้สึกยินดีอย่างมาก ตลอดมามีท่านหญิงมากมายมาวุ่นวายกับลูเซี่ยนของนางเพราะหวังจะให้ลูเซี่ยนเปลี่ยนใจไปชอบพวกนางแทนที่จะเป็นแม่มดเช่นนาง

หากนางแต่งงานแล้วคนพวกนั้นก็จะไม่มีสิทธิ์และไม่ปรากฏตัวต่อหน้าลูเซี่ยนอีก

แต่ตอนนี้งานแต่งยังไม่เริ่มนางจึงทำได้เพียงนั่งมองท่านหญิงจากตระกูลสูงศักดิ์ได้พูดคุยกับลูเซี่ยน เขามอบยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ทุกคนอย่างเช่นทุกครั้งแต่นางก็ยังรู้สึกไม่พอใจที่เขามอบยิ้มพวกนั้นให้ผู้หญิงอื่น

ฟีโอล่าหรี่ตาลง นางอยากจะใช้เวทมนตร์กำจัดพวกนั้นไปซะ แต่นางควรรักษาภาพลักษณ์แม่มดที่ไม่มีพิษภัยไม่เช่นนั้นจะถูกพวกขุนนางคัดค้านเรื่องการแต่งงานของนางขึ้นมา

นางไม่อยากเสียเวลากับพวกนั้นนัก

ฟีโอล่ารอให้ลูเซี่ยนกลับมาที่ปราสาทที่นางและเขาอาศัยอยู่ด้วยกัน แต่ยังไม่ได้นอนร่วมห้องกันเลย...

ฟีโอล่ากำลังคิดมาก ไม่ใช่เรื่องงานแต่งงานที่ทำกำลังจะถูกจัดขึ้น นางกำลังคิดเรื่องหลังจากงานแต่งงานต่างหาก การเข้าหอยังไงล่ะ! เจ้าชายลูเซี่ยนผู้ใสซื่อของนางไม่เคยสัมผัสตัวนางมากกว่าจูบและกอดเลย

เมื่อนางลวนลามเขา ลูเซี่ยนก็จะเปลี่ยนเรื่องเพื่อเอาตัวรอดตลอด นางกลัวว่าเมื่อเข้าหอเขาจะหลีกเลี่ยงนางอีก

นางจึงคิดที่จะทำให้เขาคุ้นชินกับการสัมผัสของนางก่อนที่นางและเขาจะได้เข้าหอ

กลางดึกคืนนั้นฟีโอล่าจึงแอบเข้าห้องของลูเซี่ยนตามที่ได้หมายมาดไว้ ลูเซี่ยนนอนหลับอยู่บนเตียงตามเวลานอนของเขาอย่างเช่นทุกครั้ง นางจึงแอบขึ้นเตียงของเขาได้อย่างง่ายดาย

"ลูเซี่ยน" ฟีโอล่าขึ้นคร่อมเขาและก้มลงไปกระซิบข้างหูของเขา ลูเซี่ยนขยับเพียงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ตื่น นางจึงปลดกระดุมเสื้อของเขาและเริ่มลูบไล้อย่างเชื่องช้า "ตื่นเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าจะกินเจ้าทั้งๆ อย่างนี้นะ"

"หืม....ฟีโอล่า? " เจ้าชายลูเซี่ยนลืมตาขึ้นและกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา เมื่อได้สติเต็มร้อยแล้วลูเซี่ยนก็เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าเสื้อของตนถูกปลดกระดุมจนไม่เหลือ และแม่มดผู้ชั่วร้ายก็กำลังนั่งคร่อมบนขาของเขา "จะ เจ้าจะทำอะไร? "

"ฝึกสอนการสัมผัสร่างกายก่อนเข้าหออย่างไงล่ะ" นางแสยะยิ้มออกมาและกดนิ้วลงบนยอดอกของเขา

"อ๊ะ! ฟีโอล่า! " ลูเซี่ยนเผลอหลุดเสียงออกมา เขาหน้าแดงอย่างมากเมื่อเห็นรอยยิ้มของฟีโอล่า เขาจึงรีบหันหน้าหนีเพราะความเขินอาย

"อย่าเขินอายไป เมื่อเข้าหอเราก็จะได้ทำอะไรกันมากกว่านั้น" ฟีโอล่าหัวเราะออกมาขณะที่ก้มลงจุมพิตบนหน้าท้องของเขาและค่อยๆ ลากลงไป...

นางแตะปลายนิ้วลงบนขอบกางเกงของเขาและค่อยๆ สอดมือเข้าไป น่าตื่นเต้นนักที่มันตื่นอย่างง่ายดาย นางสัมผัสมันช้าๆ อย่างสนใจ

"อึก...หยุด..." เสียงหอบหายใจหนักๆ ทำให้เขาพูดไม่ชัดนัก ฟีโอล่าหยุดการกระทำแล้วเงยหน้าขึ้นมองลูเซี่ยน เขาปิดหน้าของตัวเองเสียมิดชิดจนนางมองเห็นเพียงริมฝีปากที่เม้นแน่นของเขา "เรา...ยังไม่พร้อม...หยุดเถอะ" เสียงของเขาสั่นเสียจนน่าสงสาร

ฟีโอล่ารู้สึกวูบในใจ เขาไม่แม้แต่จะหันมามองหน้านาง คิ้วของนางขมวดแน่นอย่างไม่พอใจ ทำไงได้ นางหึงเขา! อยากครอบครองเขาให้เร็วที่สุด! ท่านหญิงพวกนั้นเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเขาและหวังให้เขาขับไล่นางออกไป! มันน่าโมโหนัก!

"มองข้าสิ...มองข้าเดี๋ยวนี้ มองข้าแค่คนเดียว ลูเซี่ยน เจ้าอย่าได้มอบดวงตาและรอยยิ้มสวยงามนี้ให้ใคร" นางดึงมือที่เขาใช้ปิดหน้าตนเองออก และบังคับให้เขามองเข้ามาในดวงตาของนาง

ดวงตาสีฟ้าสั่นไหวเมื่อได้จ้องมองดวงตาสีแดงของนาง ฟีโอล่าใจอ่อนวูบ นางถอนหายใจและทิ้งตัวลงนอนบนตัวของเขา

"ฟี...โอล่า? " ลูเซี่ยนเอ่ยเรียกนางอย่างสงสัยเมื่อนางนิ่งไปไม่ขยับแม้แต่น้อย

"เงียบไปและนอนซะอย่ามาคุยกับข้าตอนนี้" ฟีโอล่าเอ่ยเสียงเรียบ นางขอคิดแผนที่จะทำให้ลูเซี่ยนอยากจับนางกินก่อนไม่เช่นนั้นนางนอนไม่หลับแน่!

ลูเซี่ยนที่ถูกสั่งให้เงียบรู้สึกเสียใจ เขาทำให้นางไม่พอใจแล้วงั้นเหรอ? เพราะเขาปฏิเสธนางตลอดงั้นเหรอ? ลูเซี่ยนกอดฟีโอล่าแน่นหวังว่าจะช่วยทำให้นางหายโกรธได้

รออีกแค่นิดเดียว เราจะไม่ปฏิเสธเจ้าอีก...


และทางด้านแม่มดผู้ชั่วร้ายก็ได้วางแผนหนึ่งขึ้นมา นางจะไม่รุกเขาอีกแต่จะให้เขารุกนางด้วยตัวเอง!

นางจึงวางแผนที่จะยั่วเขา!!

การที่จะยั่วยวนเจ้าชายสุภาพบุรุษอย่างลูเซี่ยนให้ตบะแตกนั้นยากลำบากแต่นางก็จะไม่ยอมแพ้!

การที่จะทำให้เขาขาดสติกระโจนเข้าหานางอย่างหมาป่าได้ก็มีเพียงต้องทำตัวให้เป็นหญิงสาวในอุดมคติของเขา ซึ่งหญิงสาวในแบบที่เขาชอบก็คือ....ท่านหญิงผู้เพียบพร้อม เอ่อ...หมายถึงหญิงสาวที่อ่อนหวานและทำหน้าที่ภรรยาที่ดีได้???

อ่อนหวาน...แค่เริ่มนางก็ทำไม่ได้แล้ว

หรือนางต้องใช้วิธียั่วยวนอย่างที่นางเคยทำ? แต่เคยทำแล้วถูกปฏิเสธไม่ใช่เหรอ? หรือร่างกายของนางจะไม่มีเสน่ห์พอกัน?

ไม่สิ ปัญหาอยู่ที่ชุดต่างหาก! นางต้องสวมชุดที่เปิดผิวให้มากที่สุด ลูเซี่ยนต้องหวั่นไหวจนทนไม่ได้แน่นอน! เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็ไปตามหาชุดที่จะใส่เมื่อเข้าหอ หากมันไม่สำเร็จนางก็แค่จับเขากดซะ! ไม่ๆ ๆ นางต้องอดทนให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อนสิ!

อย่าได้ลืมแผนเด็ดขาด จำไว้ตัวข้า!


และแล้ววันแต่งงานก็มาถึง มันเป็นงานแต่งที่ใหญ่โตเนื่องจากลูเซี่ยนเป็นเจ้าชายที่จะสืบทอดบัลลังก์ในอนาคต

ฟีโอล่าอดทนยิ้มแย้มในงานเลี้ยงที่มีผู้คนมากมายเข้าร่วม ส่วนมากจะเป็นชนชั้นสูงที่น่ารำคาญสำหรับฟีโอล่า มีท่านหญิงมากมายในแบบที่ลูเซี่ยนชอบวนเวียนมาทักทายเขา

นางรู้สึกเหมือนว่าสามีของนางกำลังถูกแย่งชิงจึงปล่อยจิตสังหารตลอดเวลาจนกระทั่งไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ลูเซี่ยนเพียงหัวเราะแห้งๆ ไม่ได้กล่าวว่านางแต่อย่างใด

จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิก ลูเซี่ยนเข้าไปรอเจ้าสาวในห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับคืนแรกของนางและเขา ลูเซี่ยนนั่งเตรียมตัวเตรียมใจอยู่ในห้องนอนจนกระทั่งฟีโอล่าซึ่งเป็นเจ้าสาวของเขาเข้ามากอดเขาจากด้านหลัง

สัมผัสความนุ่มนิ่มที่ชัดเจนบนหลังทำเอาลูเซี่ยนนั่งเกร็งขึ้นมาทันที

"สามีของข้าอย่ามัวแต่นั่งนิ่งในคืนแรกของเราสิ" เสียงหวานกระซิบอยู่ข้างหูทำให้ลูเซี่ยนรู้สึกจั๊กจี้ที่หัวใจอย่างมาก เขาหันไปมองฟีโอล่าและเขาก็พบว่านางอยู่ในชุดนอนสายเดียวตัวบาง มันบางมากจนเห็นชุดชั้นในตัวจิ๋วข้างในเลยล่ะ

ลูเซี่ยนตัวแข็งทื่อไม่ขยับ ฟีโอล่าขมวดคิ้ว นี่ยังไม่พองั้นเหรอ? หรือต้องให้นางถอดทั้งหมด? ไม่ๆ นางอยากให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มรุกก่อน นางต้องใจเย็นเข้าไว้! คิดได้ดังนั้นนางจึงถอยห่างจากเขาและนั่งอีกฝั่งของเตียง

ลูเซี่ยนรู้สึกมึนงงเมื่อฟีโอล่าเป็นฝ่ายถอยออกไป

"เรามาจิบชาก่อนนอนดีไหม? " ฟีโอล่ายิ้มและหันหลังให้กับลูเซี่ยน นางเตรียมน้ำชาอย่างเชื่องช้า ลูเซี่ยนอยู่ในอาการทำตัวไม่ถูกได้แต่มองแผ่นหลังบางที่ถูกคลุมด้วยผ้าบางจนเรียกได้ว่าโปร่งใส

ชุดเหมือนพร้อมที่จะให้เขาได้กระชากพวกมันทิ้งนี้....แล้วนางคิดจะนอนจริงๆ งั้นเหรอ?

ลูเซี่ยนรู้สึกเครียดเมื่อฟีโอล่ายื่นชาให้เขาพร้อมยิ้มสบายๆ เขารับถ้วยชามด้วยมือที่สั่นเบาๆ ในหัวของเขาเริ่มคิดมากว่าฟีโอล่าอาจจะยังโกรธเขาอยู่ ก่อนที่จะได้แต่งงานเขาปฏิเสธนางหลายครั้ง นั่นจึงทำให้นางไม่คิดที่จะมีความสัมพันธ์กับเขาในวันเข้าหองั้นเหรอ??

ลูเซี่ยนเหลือบมองฟีโอล่าที่นั่งเรียบร้อยอยู่บนเตียง เรือนร่างที่สวยงามของนางทำให้ลูเซี่ยนไม่อยากอยู่เฉย แต่นางไม่คิดจะมีความสัมพันธ์ในคืนนี้จริงๆ งั้นเหรอ

ลูเซี่ยนรู้สึกเสียใจหากมันเป็นเช่นนั้น

เมื่อจิบชากันแล้วฟีโอล่าก็ล้มตัวนอนและหันหลังให้ทันทีโดยที่ไม่สนใจเขา ลูเซี่ยนหน้าซีด นางจะนอนจริงๆ งั้นเหรอ!?

ลูเซี่ยนกระสับกระส่ายและในตัวเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าเป็นอะไรเขารู้เพียงว่าเขาไม่อยากให้คืนนี้จบแบบนี้

"ฟีโอล่า...เจ้าหลับจริงๆ งั้นเหรอ? " ลูเซี่ยนสะกิดไหล่บางเบาๆ ชุดนอนตัวบางของนางทำให้ลูเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะมองผ่านผ้าเข้าไปข้างใน "ฟีโอล่า ตื่นเถอะนะ" ลูเซี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

แม่มดผู้ชั่วร้ายที่แสร้งหลับใช้ความอดทนอย่างมากไม่ให้ตัวเองกระโจนเข้าใส่เจ้าชายรูปงาม

ลูเซี่ยนถอนหายใจแล้วซบหน้าลงบนไหล่บางอย่างเหงาหงอย นี่สินะความรู้สึกของนางเมื่อเขาปฏิเสธและเมินเฉย

"เราขอโทษ ตื่นขึ้นมาคุยกับเราหน่อยสิ" ว่าแล้วก็ใช้ใบหน้าถูไถกับไหล่บาง ร่างกายก็รู้สึกร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนทนไม่ไหว เขาจึงแอบประทับริมฝีปากลงบนไหล่บาง แต่นั่นก็ไม่พอเขาจึงทำให้หญิงสาวนอนหงาย

เขาค่อยๆ จูบลงบนลำคอขาวและกัดตามอารมณ์ ฟีโอล่าแอบสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเขาเริ่มซุกไซ้คอของตนเองและเลื่อนไปที่ไหปลาร้า

นางกระตุกยิ้มและค่อยๆ โอบคอของเขา ดูเหมือนว่ายาปลุกอารมณ์หรรษาของนางจะได้ผลดีเลย

"อ๊ะ เจ้ากัดข้าแรงไปแล้ว" นางพึมพำเบาๆ ลูเซี่ยนเงยหน้ามองนางทันที

"ฟีโอล่า เจ้ายอมตื่นแล้ว" เขาพึมพำอย่างยินดีขณะที่ก้มลงมาหอมแก้มของนางและคลอเคลียไม่ห่าง "เราต้องการเจ้า เพราะงั้นอย่าโกรธเราอีกเลยนะ"

"โกรธ? ข้าไม่ได้โกรธเจ้าเลยนะ"

"ถ้าเช่นนั้นให้เรา...ให้เรากะ กินเจ้าได้ใช่ไหม? " เขาถามตะกุกตะกักอย่างกล้าๆ กลัวๆ นางอมยิ้มและพยักหน้าตอบรับ

ลูเซี่ยนถอดเสื้อตัวเองอย่างรวดเร็ว

"รู้งั้นรึว่าต้องทำอะไร? " ฟีโอล่าเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจที่เขารีบร้อนจนอาการประหม่าหายไปสิ้น

"เรารู้....เราศึกษามาเพื่อเจ้า" เขาประกบริมฝีปากกับนาง จูบที่ร้อนแรงของลูเซี่ยนทำฟีโอล่าใจเต้นแรง เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงอารมณ์เช่นนี้ผ่านจูบ นางเริ่มตอบรับจูบของเขา

รู้สึกตัวอีกทีนางและเขาก็เปลือยเปล่าทั้งคู่ เขากลายเป็นหมาป่าผู้กระหายอย่างที่นางต้องการ แต่นางไม่คิดว่าจะขนาดนี้! เขาไม่ปล่อยนางเลยแม้แต่เสี้ยววิและกลืนกินตัวนางอย่างหิวกระหาย

"อ่า...ฟีโอล่า เราขออีกนะ" ลูเซี่ยนพูดจาออดอ้อนนางขณะที่กดจูบลงบนแผ่นหลังของนางที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยจูบ

ฤทธิ์ยาน่าจะหมดแล้วนี่นา

แม่มดผู้ชั่วร้ายคิดอย่างเหนื่อยอ่อนขณะที่กำลังถูกเจ้าชายรูปงามกลืนกินอีกครั้ง

"จะเช้าแล้วน้าาา ไม่พออีกเหรอ" นางโอดครวญ เขาไปเอาแรงมาจากไหนกันนะ นางคิดพลางซุกหน้าลงบนหมอน

"เราอดทนมาตลอด...เพื่อจะได้ทำทุกอย่างอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม อ่า...ในตอนนี้เราไม่จำเป็น...ต้องอดทนแล้ว" ลูเซี่ยนยิ้มอย่างอ่อนโยนแตกต่างจากการกระทำตอนนี้ที่ร้อนแรงและรุนแรงอย่างมาก

"ที่ปฏิเสธข้าเพราะไม่ต้องการผิดธรรมเนียมเนี่ยนะ? " แม่มดผู้ชั่วร้ายแอบกลอกตา "แต่เจ้าก็กอดและจูบข้านี่นา มันผิดธรรมเนียมที่ว่าด้วยไม่ใช่รึ? "

"ก็...เราทนไม่ได้นี่นา....แค่ได้กลิ่นหอมประจำตัวของเจ้าเราก็แทบทนไม่ไหวแล้ว" เขาสารภาพออกมา นางแอบเหวอเล็กน้อย แค่กลิ่นงั้นเหรอ หมายความว่านางไม่จำเป็นต้องยั่วยวนเขา?

"จะทนทำไมล่ะ" นางรู้สึกเขินอายจึงหันหนีและพึมพำแก้เก้อ

"นั่นสินะ ต่อไปนี้เราจะไม่ทนแล้วกันนะ"

"อ๊ะ อ่า...ลูเซี่ยน ไม่คิดมันมากเกินไปงั้นเหรอ อืม! "

"ไม่เลย..." เขาจุมพิตนางอย่างอ่อนโยนก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวต่อ

และแล้วกิจกรรมอันร้อนแรงบนเตียงก็ดำเนินต่อไป....


..............

ตอนพิเศษมาแล้ว ไม่แน่ใจว่าจะมาอีกรึเปล่า อาจจะมาหากมีไอเดียฮาาา


มาคิดๆ แล้วเรื่องนี้เหมือนจะเป็นตอนพิเศษของ ฉันเกิดใหม่ในโลกปีศาจ ที่เล่าถึงอีกโลกเลย 555

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ RIDA_หนูน้อยหมวกเขียว จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

115 ความคิดเห็น

  1. #115 ไมยะ จัง (@Mind_ly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 01:17
    คนอ่านได้ลาจากโลกนี้ไปแล้วด้วยอาการหัวใจวายตาย
    #115
    0
  2. #114 Pillppz (@0911482023) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:10
    ฟินนนนนนนนนนน อะไรจะขนาดนั้นองค์ชายยยยยยย
    #114
    0
  3. #113 fort675 (@fort675) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 22:20

    มันดีต่อใจ
    #113
    0
  4. วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 17:05
    อ่านแล้วสนุกดีค่ะ
    #112
    0
  5. วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 10:49
    น่าอ่านค่ะ
    #111
    0
  6. วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 02:13

    ทางเราได้แต่ยิ้มกริ่มอยู่หน้าโทรศัพท์คนเดียว
    #110
    0
  7. วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 00:02
    เนื้อหาไปไหนยังไม่ได้อ่านเลยยย
    #109
    2
    • 21 มิถุนายน 2562 / 05:04
      อ่านในแอปเรื่องสั้นจะมีปัญหา อ่านในคอมไม่มีปัญหา
      #109-1
    • 21 มิถุนายน 2562 / 05:05
      ขอบคุณค่าเจอใน readAwrite พอดีเลย
      #109-2
  8. วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 10:53

    โอ้มายก้อดดดดดด เขินมาก เขินไม่ไหวแล้วววว
    #108
    0
  9. วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:57
    ขอเลือดด่วนๆๆๆ จ้า หมดตัวละจ้าาา
    #107
    0
  10. วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 16:52

    ฮืออออยากได้ncมีมั้ยคะ?
    #106
    0
  11. วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 10:17

    แม่งโอ้ยยย😚
    ไม่น่าเป็นเรื่องสั้นเลย💋💗💗💗💗💗💗💗
    #105
    0
  12. วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 09:44

    ชอบมาก
    #104
    0
  13. #103 Camona23 (@Camona23) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 12:01
    อยากจะกรีดร้องแก้เขิน//วิ่งออกไปที่ระเบียงบ้าน
    #103
    0
  14. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:32

    ลูเซี่ยนแม่ม.......ที่ผ่านมานายแอ๊บใช่ไหม!!!!!.....กะให้แม่มดตายใจแล้วทำอ้อน...อื้อๆ//โดนทหารลาก

    #102
    0
  15. #101 เรือ
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:20

    สนุกดีๆ

    #101
    0
  16. #100 เรือ
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:20

    สนุกดีๆ

    #100
    0
  17. วันที่ 31 มกราคม 2562 / 00:35

    อยากอ่านแต่อ่านไม่ได้
    #99
    1
    • 31 มกราคม 2562 / 03:10
      ในแอปเรื่องสั้นบ้างครั้งมันก็เข้าไปอ่านไม่ได้ ลองเข้ากูเกิลน่าจะอ่านได้ค่ะ
      #99-1
  18. แบบอีกตอนทุกคนในปราสาทจะจัดงานวันเกิดให้ลูเซี่ยนเงี่ยแค่เป็นความลับกับลูเซี่ยน
    #98
    0
  19. วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:59
    อยากอ่าน
    #97
    1
    • 30 ธันวาคม 2561 / 23:03
      มันไม่แสดงเหรอ? บอกครั้งในแอปนิยายสั้นเนื้อหาจะไม่มา ไม่รู้ทำไม
      #97-1
  20. วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 03:26
    อืมมมมมม ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #96
    0
  21. #95 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 11:28
    จะว่าไปยังไม่เคยเห็นตอนหึงของเจ้าชายเลยยยย
    #95
    0
  22. #94 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 01:19
    กี๊ดดดดด ฮือดีมาก ยิ่งตอนพิเศษยิ่งดีมากจริมๆ โซกู้ดค่ะ! //ซับเลือด
    #94
    0
  23. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 21:39
    ทำไมอ่านไม่ได้ง่า หรือเราเป็นคนเดียวที่อ่านไม่ได้ ฮือววว อยากอ่านมากๆค่ะ
    #93
    1
    • 24 พฤศจิกายน 2561 / 21:41
      อ่านในคอมจะง่ายกว่าค่ะ ไม่รู้ทำไมเรื่องสั้นในแอปบางครั้งมันจะอ่านได้อ่านไม่ได้
      #93-1
  24. #92 FuyunoNeko (@FuyunoNeko) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 13:29

    เป็นไปได้ก็อยากได้ nc //โดนถีบ
    #92
    0
  25. #91 ~*MeWmIkAkO*~ [ nanami mew ] (@kanoknaphatlovem) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 10:24

    ลูเซี่ยนเราแอบร้ายนะเนี้ยยย
    #91
    0