ตอนที่ 30 : ตอนที่ 8/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    5 เม.ย. 62













มาต่อแล้วนะคะ

ตอนเช้าสลินลดาที่ตื่นก่อนก็รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมายังห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าเหมือนเช่นทุกวัน แม้จิตใจของเธอจะยังไม่เหมือนเดิมก็ตามแต่ก็ไม่อาจทิ้งหน้าที่ได้จึงจำเป็นต้องอดทนฝืนความรู้สึกตัวเองเอาไว้ภายในใจ

“วันนี้คุณลดาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยค่ะ” เพียงนภา สาวใช้วัย 20 ปี ในชุดนักศึกษาเอยถามเธอ เมื่อเห็นคุณผู้หญิงอีกคนของบ้านดูสีหน้าไม่ดี

“เปล่าหรอกจ๊ะ แล้วเราวันนี้วันเสาร์ไม่ใช่หรอ ทำไมใส่ชุดนักศึกษาล่ะ” สลินลดาถามเธอกลับไป เพียง หรือ เพียงนภา เป็นเด็กในอุปการะของคุณวาธิน และคุณจันทร์นภา เนื่องจากหญิงสาวเป็นหลานสาวของคุณพรประไพ คุณแม่บ้านที่ค่อยดูแลคุณจันทร์นภามาตั้งแต่เธอแต่งงานใหม่ๆ เมื่อพ่อแม่ของเด็กสาวเสียด้วยการป่วย ก็ไม่มีญาติคนไหนที่จะรับอุปการะเธอต่อ คุณพรประไพ จึงรับเธอมาดูแลต่อโดยได้รับอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของบ้านเนื่องจากสงสารในชะตาชีวิตของเด็กสาวนั่นเอง

“อ้อ พอดีเพียงจะไปติดต่อเรื่องเอกสารนะคะ ก็เลยต้องแต่งชุดนี้ต้องเรียบร้อยหน่อยค่ะ แล้ววันนี้คุณลดาจะทำอะไรบ้างคะ เพียงเห็นคุณลดาหยิบของออกมาจากตู้เย็นเต็มไปหมดเลย”

“ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไร แล้วเราไม่รีบไปหรอ แต่งตัวแต่เช้าขนาดนี้”

“ไม่ค่ะ ช่วยคุณลดาทำอาหารก่อนแล้วค่อยไปค่ะ”

“จ๊ะ” หลังจากนั้นสองสาวก็ช่วยกันทำอาหารเช้าต่อโดยมีสาวใช้อีกสองคนช่วยเป็นลูกมือ อาหารเช้าสี่ห้าอย่างเสร็จในเวลาไม่นาน การทำอาหารในเช้าวันนี้ช่วยทำให้จิตใจของสลินลดาที่มองเศร้าเพราะเพิ่งผ่านเรื่องราวเลวร้ายที่สุดในชีวิตของลูกผู้หญิง การถูกข่มเหงจากชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเป็นสิ่งที่เธอไม่อาจจะทำใจให้ยอมรับได้ แต่ในเมื่อเธอคิดว่ามันคือดอกเบี้ยที่เขาควรได้รับ เธอก็ต้องทำใจยอมรับให้ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็ส่ายหน้าให้ตัวเองเบาๆแล้วสบทกับตัวเองเบาๆเธอต้องยอมรับมันให้ได้สลินลดา เพื่อทุกคนที่เธอรัก

“คุณลดาค่ะ คุณลดา”

“ห๊ะ อะไรจ๊ะหวานใจเรียกซะดังเชียว”

“ก็หวานเรียกตั้งหลายครั้งแล้วแต่คุณลดาไม่ได้ยินนะคะ หวานจะถามว่าจะให้ตั้งโต๊ะเลยไหมคะ”

“เดี๋ยวก่อนก็ได้จ้ะ รออีกสักพักก่อนนะ”

“ค่ะคุณลดา” หลังจากนั้นหญิงสาวก็ออกไปเดินเล่นที่สวนทันที

 

ด้านวายุเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็วาดวงแขนควานหาร่างหญิงสาวที่ตนกกกอดอยู่ตลอดทั้งคืน แต่เมื่อไม่เจอก็ลืมตาแล้วกวาดตามองไปรอบๆห้องแต่ก็ไม่พบร่างของคนที่ตนต้องการพบ ก็รีบกระโดดลงจากเตียงทันที เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยก็รีบวิ่งลงมาที่ชั้นล่างทันที แต่เมื่อลงมาก็ยังไม่พบกับหญิงสาวอยู่ดี

“อ้าวคุณยุ หาอะไรอยู่เหรอคะ” เพียงนภาถามออกไปเมื่อเห็นว่าวายุชะเง้อมองอะไรบางอย่างอยู่

“ไม่มีอะไรหรอก แล้วนี่เราจะไปไหนวันนี้วันเสาร์นะ”

“เพียงจะไปมหาลัยค่ะ คุณยุหาอะไรอยู่คะ หาคุณลดาอยู่รึเปล่าค่ะ ถ้าใช้เธอก็อยู่ในสวนค่ะ” เมื่อได้ฟังดังนั้นวายุก็หันไปมองทางสวนหลังบ้านและยิ้มออกมาทันที แต่พอหันมาเห็นเพียงนภายืนยิ้มมาทางตนก็หุบยิ้มลงทันทีและก็ออกปากไล่ให้เพียงนภาออกไปจากตรงนั้นทันที เมื่อหญิงสาวเดินออกไปแล้ววายุก็เดินตรงไปยังสวนที่ประดับตกแต่งด้วยต้นไม้น้อยใหญ่เป็นจำนวนมาก ตรงกลางของสวนสวยมีซุ้มทรงแปดเหลี่ยมตั้งอยู่ล้อมรอบด้วยบ่อปลาคาร์ฟหลากหลายสีสัน และแปลงดอกกุหลาบสีขาวที่มารดาของเขาชอบปลูกอยู่ สายตาของวายุสอดสายหาร่างบางที่ตนกกกอดไว้ตลอดทั้งคืนพลันรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่บนดวงหน้าของเขาเมื่อคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

 

เมื่อเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงศาลากลางบ่อปลาชายหนุ่มก็มองหาหญิงสาวที่ตนตามหา แต่ก็ไม่เจอเธอ รอยยิ้มที่มีเกลื่อนใบหน้าของเขาเริ่มหายไป พอเดินมาเรื่อยๆวายุก็ได้ยินเสียงของคนที่เขาตามหาอยู่จึงเดินเข้าไปหวังจะเข้าไปหา แต่เมื่อเดินเข้าไปแล้วเสียงที่เขาได้ยินกลับสร้างความไม่พอใจให้เขาเป็นอย่างมาก

“คุณลุงค่ะเรื่องคนที่จะไปติดต่อกับทางผู้เลี้ยงไหม ลดาจะเป็นคนไปเองแล้วกันนะคะ ลดาจะไปพรุ่งนี้เลยค่ะ”  รอยยิ้มที่มีก็หายไปจากใบหน้าของเขาทันทีมันกลับแทนที่ด้วยใบหน้าที่แสดงความโกรธเคือง แล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวทันที พร้อมกับกระชากโทรศัพท์ในมือของหญิงสาวออกและกดวางสายทันที

“ทำไม จะไปไหน” เขาตะคอกถามทันทีเดินมาถึง หน้าตาแสดงออกถึงความโกรธเคืองเป็นอย่างมาก

“ฉันไม่จำเป็นต้องบอกคุณ คุณวายุ” เธอก็ตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมกลับหมุนตัวกำลังจะเดินหนีเขาออกไป

“เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าฉันไม่อนุญาต” เขากระชากข้อมือของหญิงสาวเข้าหาตัว สลินลดาที่ไม่ทันตั้งตัวจึงเสียหลักเข้าไปปะทะอกแกร่ง และถูกวายุกอดกระชับเอาไว้ทันที

“ปล่อยฉันนะคุณวายุ และอีกอย่างฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตคุณ ปล่อยฉัน” เธอบอกพร้อมกับสะบัดตัวเองออกจากอ้อมกอดของวายุ และหันหน้ามามองเขาด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความเกลียดชัง  วายุที่เห็นสายตาของหญิงสาวที่ตนกกกอดเอาไว้ทั้งคืนที่ผ่านมาก็ให้หายใจสะดุด และหันหน้าหนีสายตาของเธอเพราะไม่อยากที่จะเห็นสายตาที่แสดงออกถึงความเกลียดชังจากเธอ

“ไม่ต้องมามองฉันแบบนี้หรอกนะ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกนะ” วายุพูดออกมาแม้จะไม่ตรงกับใจของเขาก็ตาม

“ฉันก็ไม่ได้ต้องการให้คุณรู้สึกอะไรหรอกนะ ฉันรู้ว่าคนอย่างคุณนะไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับความรู้สึกของฉันหรอก คุณนะมันสนใจแต่ความรู้สึกของตัวเองเท่านั้นแหละคุณวายุ คนอย่างคุณนะมันเห็นแก่ตัวที่สุด” เธอตะโกนบอกออกไปทำให้วายุไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ฉันรู้ว่าฉันเห็นแก่ตัว แล้วมันเพราะใครล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอก มันเป็นเพราะเธอ จำไว้ มันเป็นเพราะเธอ” วายุเองก็ตะโกนใส่เธอหน้าเธอทันทีด้วยความไม่พอใจ สายตาที่เขามองเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว “แต่ถึงฉันจะเห็นแก่ตัวยังไง มันก็ยังไม่เท่าเธอหรอกนะ เธอนะเห็นแก่ตัวมากกว่าฉันซะอีก”

“คุณพูดอะไร ฉันเห็นแก่ตัวอะไร” เธอถามเขาออกไปด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความสงสัยในคำพูดของเขา

“ไม่รู้หรอว่าตัวเองทำอะไร เมื่อคืนนี้เธอพูดว่าเธอเองก็มีคนรักไม่ใช่หรอ แต่เธอก็เลือกที่จะบอกเลิกกับเขาแล้วมาแต่งงานกับฉันไม่ใช่หรอ ทีนี้เธอรู้หรือยังว่าใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัวกว่ากัน”

“แต่สิ่งที่ฉันทำ ฉันจำเป็นต้องทำ คุณไม่มาเป็นฉัน คุณไม่มีทางเข้าใจหรอก คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเจ็บปวด ทรมาน อึดอัดแค่ไหน คุณไม่รู้หรอกว่าฉันต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้น” สลินลดาบอกออกมาทั้งน้ำตา เธอระบายสิ่งที่เก็บไว้ภายในใจออกมาให้แก่เขาคนที่ไม่เคยสนใจไยดีกับความรู้สึกของเธอเลยได้รู้ เธอมองเขาผ่านม่านน้ำตา เธอรู้ว่าน้ำตาของเธอไม่มีค่าในสายตาของเขา ต่อให้เธอร้องไห้จนน้ำตาไม่มีจะไหล เขาก็ไม่มีทางที่จะใส่ใจมัน

“เธออย่าคิดนะ ว่าน้ำตาของเธอจะมีค่าสำหรับฉัน ฉันไม่สนใจมันหรอก ต่อให้เธอร้องไห้จนน้ำท่วมโลกฉันก็ไม่มีวันสนใจ แล้วอีกอย่าง เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เธออย่าคิดเข้าข้างตัวเองว่าฉันพิศสวาทเธอล่ะ ในเมื่อเธอแต่งงานกับฉัน มาเป็นเมียฉัน เธอก็ต้องทำหน้าที่เมียให้สมกับเงินที่ฉันเสียไป ต่อไปนี้ไม่ว่าเธอจะทำอะไรจะต้องบอกฉันทุกอย่าง จะไปไหนก็ต้องบอกฉันก่อน ถ้าฉันไม่อนุญาตให้ไปเธอก็ไปไม่ได้” เขาบอกเธอ แต่เธอก็รู้ว่ามันคือคำสั่ง วายุรู้ดีว่าเธอคงไม่ยอมทำตามเป็นแน่

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน และฉันก็ไม่ได้คิดว่าคุณจะพิศสวาทอะไรฉัน อย่างที่ฉันบอก เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันคือดอกเบี้ยที่ฉันชดใช้ให้คุณ แล้วฉันจะรีบหาเงินมาคืนคุณทุกบาท ทุกสตางค์ ไม่ให้ขาดแม้แต่สลึงเดียวเลย หลังจากนั้นเราสองคนจะได้จบสิ้นลงสักที ฉันจะได้พ้นทุกข์นี้สักที” เมื่อพูดจบหญิงสาวก็วิ่งออกไปทันที หญิงสาวใช้เวลาก่อนอาหารเช้าเก็บตัวอยู่แต่ภายในห้อง น้ำตาที่เธอพยายามกักเก็บเอาไว้แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ ภาพความสัมพันธ์ระหว่างวายุและตัวเธอเองที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ มันผุดขึ้นในหัวของเธอตลอดเวลา ภาพยามที่เขาต้องการเอาชนะเธอเขาก็หลอกล่อเธอด้วยความอ่อนโยน ยามที่เขาสมใจก็กลับกลายเป็นร้ายตอบแทนมา

 

เมื่อถึงเวลาอาหารเช้า ทุกคนต่างมาพร้อมเพรียงกันที่โต๊ะอาหารเหลือเพียงแค่

สลินลดาที่ยังไม่ลงมาหลังจากขึ้นไปขังตัวเองอยู่ภายในห้อง คุณจันทร์นภาเมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ยังไม่ลงมาจึงให้หวานใจขึ้นไปตามลงมาทานอาหาร แต่วายุก็ขอเป็นคนขึ้นตามหญิงสาวเอง แต่พอขึ้นมาถึงห้องนอนมือหนาที่ยกขึ้นกำลังจะเคาะห้องเป็นอันต้องสะดุดหยุดลงค้างกลางอากาศเนื่องจากหญิงสาวที่อยู่ภายในห้องเปิดประตูออกมาพอดี หญิงสาวเองพอเปิดประตูออกมาเจอวายุก็ให้ตกใจหยุดนิ่งอยู่กับที่ พอตั้งสติได้วายุก็บอกเธอว่ามาตามเธอไปทานอาหาร

“คุณแม่ให้มาตามเธอไปทานอาหาร ทำอะไรอยู่ไม่รู้จักเวล่ำเวลาปล่อยให้คนอื่นต้องมาคอย” วายุต่อว่าเธอทันที แม้จะไม่จริงจังมากนักแต่ก็ทำให้หญิงสาวหน้าหมองลงไปอีก“ดิฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้คุณเดือดร้อน และต้องรอ” สลินลดาบอกกับเขาด้วยใบหน้ามองเศร้าและเดินเลี่ยงออกไปทันที พอออกมาจากตรงนั้นได้สลินลดาก็รีบตรงไปยังห้องอาหารทันที

“อ้าวมาแล้วหรอลูก” คุณจันทร์นภาทักทายลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

“ค่ะ ลดาขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้ทุกคนต้องรอ” หญิงสาวกล่าวขอโทษพร้อมยกมือไหวเพื่อเป็นการขอโทษ

“ไม่เป็นไรลูกมา มานั่งได้แล้วลูก” คุณวาธินบอกกับลูกสะใภ้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ค่ะ แล้ววันนี้พี่ธนงค์ไม่ได้เข้าเวรหรอค่ะ” หญิงสาวถามน้องชายของสามีทันที เพราะปกติเธอแทบจะไม่ได้เจอหน้ากับผู้เป็นน้องชายของสามีคนนี้เลย

“ครับ วันนี้พี่หยุดนะ พอดีมีเพื่อนมาขอแลกเวรพี่เลยได้หยุด แต่พรุ่งนี้สิต้องควบเลย เหนื่อยตายเลยล่ะ” ธนงค์บอกกับหญิงสาวที่มีฐานะเป็นพี่สะใภ้แต่มีอายุน้อยกว่าเขา

“ดีเลยค่ะวันนี้เพื่อนๆของลดาจะมาหาจะได้แนะนำให้พี่ธนงค์กับคุณพ่อคุณแม่ได้รู้จัก ต้องขออนุญาตด้วยนะคะ” หญิงสาวบอกให้เจ้าของบ้านทราบพร้อมขออนุญาต หญิงสาวพยายามทำให้ตัวเองดูร่าเริง ทำให้ทุกอย่างดูเป็นปกติ เพราะไม่อยากให้ใครรับรู้ว่าระหว่างเธอและวายุมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“จ๊ะ ดีเหมือนกันลูก บ้านเราไม่ได้ต้อนรับแขกมานานแล้ว แล้วเพื่อนๆหนูจะมาตอนไหนล่ะลูก” คุณวาธินถามลูกสะใภ้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ยังไม่ทราบเลยค่ะ ได้แต่บอกว่าจะมากันนะคะ แล้วลดาจะขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ ไปทำงานที่เชียงใหม่ด้วยค่ะ ลดาจะไปติดต่อเรื่องผ้าไหมที่สั่งไว้นะคะ” หญิงสาวบอกพร้อมกับขออนุญาตเรื่องสำคัญอีกหนึ่งเรื่อง

 “แล้วแต่หนูเถอะลูก ไม่ต้องขอพ่อกับแม่หรอก จะทำอะไรก็ตามสบายเลยนะลูกไม่ต้องเกรงใจพ่อกับแม่หรอก”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ คุณพ่อคุณแม่” หญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณในความเมตตาที่สองสามีภรรยามีมอบให้แก่เธอ แม้ว่าจะรู้ว่าเธอแต่งงานเพราะเงินอย่างที่ลูกชายของท่านประณามหยามเหยียดแต่ท่านทั้งสองกลับไม่เคยดูถูกเธออย่างที่ผู้เป็นลูกทำเลยแม้แต่น้อย การไปทำงานในครั้งนี้อาจทำให้เธอสามารถหลบหน้าหลบตาวายุได้ แม้มันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็พอที่จะทำให้หัวใจที่เริ่มอ่อนแอของเธอกลับมาเข้มแข็งได้ดั่งเดิมก็เป็นได้





..................................
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะทุกคน






เมียสุดที่รัก
ศรัญภัทราวี
www.mebmarket.com
เพราะความแค้นที่แม่ของเธอเป็นผู้สร้างขึ้นมา ทำให้เขาทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น ใช้ความเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งกว่าทำร้ายเธอ และใช้อำนาจที่มีบีบบังคับเธอทุกทาง เมื่อทนไม่ไหวเธอจึงหนีเขาไปพร้อมกับลูกในท้องที่เขาจะไม่มีวันได้รู้ว่ามีอยู่บนโลกใบนี้ และเมื่อได้เจอเธออีกครั้งเขาก็ไม่มีทางที่จะปล่อยเธอไปเป็นอันขาด
             
เมียบำเรอรัก
ศรัญภัทราวี
www.mebmarket.com
เมื่อคนหนึ่งต้องการหย่า แต่อีกคนอยากฉุดรั้งเอาไว้ การแต่งงานที่ไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก จึงก่อให้เกิดความเจ็บปวดกับอีกฝ่ายนึ่ง ซึ่งเขาเห็นเธอเป็นแค่นางบำเรอบนเตียงเท่านั้นเขาชายหนุ่มที่ร่ำรวย ถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก เนื่องจากเขามีคนรักอยู่แล้ว “ในเมื่อเธอต้องการแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะแต่งกับเธอ แต่อย่าลืมล่ะ ว่าเธอมันก็แค่เมียแต่งที่มีทะเบียนสมรส แต่ไม่มีทางได้หัวใจของฉัน เธอจะเป็นแค่นางบำเรอบนเตียงของฉันเท่านั้น จำเอาไว้”เธอรักเขาหมดหัวใจ แต่ความรักของเธอไม่สามารถที่จะเข้าถึงหัวใจของเขาได้ เพราะการแต่งงานที่เขาไม่ต้องการ“คุณไม่เคยรักฉันเลยหรือคะ ฉันเป็นแค่เมียที่คุณไม่เคยต้องการแค่นั้นใช่ไหมคะ คุณไม่เคยมองเห็นฉันในสายตาของคุณเลยจริงๆใช่ไหม”“ผมต้องการหย่า”“คุณต้องการหย่ากับฉันจริงๆหรือคะ”“ใช่ ผมต้องการหย่ากับคุณให้เร็วที่สุด ผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวของผมซักที”“ค่ะ ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น  ฉันก็จะหย่าให้คุณ”
   
ฟาร์มรัก
ศรัญภัทราวี
www.mebmarket.com
เรื่องราวระหว่างทายาทเจ้าของฟาร์มวัวนมและไร่เนตรดาว กับทายาทเจ้าของโรงแรมชื่อดังที่ต้องการที่ดินของเธอไปทำโรงแรมสาขาใหม่ ท่ามกลางความวุ่นวายของวิธีชีวิตของคนต่างจังหวัด และเรื่องราวความรักที่พัฒนามาจากความต้องการเอาชนะและความใกล้ชิด ท่ามกลางบุคคลผู้ไม่หวังดีต่อชีวิตของเธอ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

701 ความคิดเห็น

  1. #688 beezzz2011 (@beezzz2011) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 20:41
    สงสารนางเอก
    #688
    0
  2. #170 supranee.N (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 02:28
    หายไปนานจังคะ...กลับมาอัพอีกเร็วๆนะคะรออยู่ค่ะ
    #170
    0