ตอนที่ 35 : ตอนที่ 10/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    20 พ.ค. 62











กลับมาแล้วนะคะ ขอโทษที่หายไปนานนะคะ พอดีช่วงนี้ไรท์งานยุ่งค่ะ




เชียงใหม่

                เช้าวันรุ่งขึ้นสลินลดาตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่ภายในอ้อมกอดของวายุที่ซ้อนหลังเธออยู่ เธอพลิกตัวหันกลับมามองหน้าของวายุที่ยังคงหลับอยู่อย่างสบาย หญิงสาวยกมือบางขึ้นลูบไล้ไปยังใบหน้าของสามีเบาๆ ด้วยกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน

“คุณวายุ คุณเคยเห็นฉันเป็นภรรยาบ้างไหมคะ หรือว่าคุณเห็นว่าฉันเป็นแค่ดอกเบี้ยที่คุณควรจะได้กันแน่ สำหรับฉันตอนนี้คุณคือสามีของฉันและฉันล่ะใช่ภรรยาของคุณหรือเปล่า” หญิงสาวพูดกับเขาเบาๆราวกระซิบด้วยกลัวว่าคนที่กำลังหลับใหลจะตื่นขึ้นมาได้ยินในสิ่งที่อยู่ภายในใจของเธอนั่นเอง จากนั้นหญิงสาวก็นอนมองหน้าของวายุต่ออีกราวๆ 5 นาที ก่อนที่จะตัดสินใจลุกจากเตียงเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปทำงานอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ เมื่อหญิงสาวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำแล้ว วายุก็ลืมตาขึ้นแทบจะทันที

“ฉันขอโทษนะ แต่สำหรับฉัน ฉันยังไม่สามารถรับเธอเข้ามาในใจของฉันได้ ฉันยังคงรักดาราไม่เสื่อมคลาย สำหรับฉันตอนนี้เธอยังคงไม่ใช่ภรรยาของฉันหรอกนะสลินลดา” วายุสบทกับตัวเองเบาๆเพราะเขาเองก็ไม่ได้ตั้งแง่รังเกียจเธอเหมือนแต่ก่อน แต่มันก็ยังคงไม่ใช่ความรักอยู่ดี สักพักหญิงสาวร่างบอบบางก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวที่อยู่เชื่อมกับห้องน้ำ วันนี้หญิงสาวอยู่ในชุดลำลองสบายๆด้วยเสื้อยืดสีฟ้าขาวและกางเกงขายาวสีขาวและรวบผมทั้งหมดมัดไว้เป็นหางม้าต่ำๆที่ท้ายทอย พร้อมกับใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางปกปิดทำให้วันนี้เธอดูแปลกตาไปสำหรับวายุ ที่จะเห็นหญิงสาวในลุคหญิงแกร่งของคนทำงานหรือไม่ก็ลุคหวานๆของหญิงที่เป็นแม่บ้านแม่เรือนต่างกับตอนนี้ที่เธอดูกลายเป็นเด็กสาวที่ดูทะมัดทะแมง

 “คุณวายุค่ะ คุณมองอะไรไม่ทราบคะ รีบไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ เดี๋ยวจะสาย” สลินลดาที่เห็นวายุยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงจึงบอกให้วายุรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกเดินทางไปยังหมู่บ้านที่ทอผ้าไหมส่งให้กับโรงงานของเธอนั่นเอง

“ฉันรู้แล้วน่า ไม่ต้องมาเร่งหรอกน่า” วายุบอกกับหญิงสาวออกไปพร้อมกับก้าวลงจากเตียงไปยังห้องน้ำ

“ค่า...” หญิงสาวรับคำพร้อมลากเสียงยาวๆอย่างกับต้องการล้อเลียนเขา

“เดี๋ยวเถอะล้อเลียนฉันหรอ” วายุเมื่อเห็นว่าสลินลดาบังอาจมาล้อเลียนเขาจึงเดินเข้าไปหาหญิงสาวทันที

“คุณวายุจะทำอะไรคะ ปล่อยลดานะคะแล้วก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” หญิงสาวบอกออกไปเมื่อวายุเดินเข้ามากอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลัง

“ไม่ปล่อย เดี๋ยวนี้เธอกล้าล้อเลียนฉัน ต้องโดนลงโทษก่อน” ว่าจบวายุก็ก้มลงหอมแก้มนวลของหญิงสาวในอ้อมกอดทั้งด้านซ้ายและด้านขวา

“คุณวายุ มาหอมแก้มลดาทำไม ไปอาบน้ำสิคะ” หญิงสาวที่โดนขโมยหอมแก้มร้องบอกออกไป

“ไม่ปล่อย แล้วก็ยังไม่อาบด้วย” วายุบอกอย่างอารมณ์ดี

“คุณวายุค่ะ ถ้าลดาจะขออะไรสักอย่างจะได้ไหม” สลินลดาเอ่ยถามวายุออกไปด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ

“เธอจะขออะไรล่ะ ลองว่ามาก่อนสิ แล้วฉันจะตัดสินใจทีหลัง” วายุตอบออกไปด้วยท่าทางนิ่งสงบต่างกับก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

“ลดาจะขอให้เราเป็นแบบนี้ได้ไหมคะ ไม่มีอะไรมากวนใจของเราสองคนให้ขุ่นมัวอีกได้ไหม” สลินลดาบอกออกไปพร้อมกับสังเกตสีหน้าและท่าทางของเขาไปในที

“เธอหมายความว่ายังไง” เขาถามเธอกลับไป

“ลดาหมายความว่าตอนนี้ลดาขอให้เรามีแค่เราแค่สองคนได้ไหม ขอแค่ตอนนี้แค่ตอนที่เราอยู่ที่นี่สองคน ขอให้เรามีแค่กันและกัน ไม่มีคนอื่นมาเกี่ยวข้องได้ไหมคะ แล้วถ้าเรากลับกรุงเทพกันเมื่อไหร่ ลดาจะไม่ขออะไรอีกเลยค่ะ คุณจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมลดาก็จะไม่ว่าอะไรเลย ลดาขอแค่ตอนนี้เท่านั้นได้ไหมคะ” หญิงสาวบอกออกไปตามความต้องการของเธอ

“ฉัน...เอาไว้ฉันจะตอบทีหลังแล้วกัน ฉันขอไปอาบน้ำก่อน” ว่าจบเขาก็เดินหนีเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้หญิงสาวยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยกลัวว่าเขาจะโกรธกับคำขอของเธอ

               

วายุใช้เวลาอาบน้ำและแต่งตัวราวๆครึ่งชั่วโมง เมื่อเขาออกมาจากห้องแต่งตัวก็ไม่เห็นหญิงสาวร่างบอบบางอยู่ภายในห้องเสียแล้ว เขาเดินตามหาหญิงสาวไปรอบๆห้องไม่เว้นแม้แต่ที่ระเบียงห้อง แต่ก็ไร้วี่แววของหญิงสาวเขาจึงรีบออกจากห้องพักเพื่อตามหาหญิงสาวโดยทันที “อย่าให้เจอตัวนะจะลงโทษเสียให้เข็ดเลยชอบหนีอยู่เรื่อยเลย” เขาสบทกับตัวเองก่อนที่จะเดินตามหาหญิงสาว จนทราบว่าจากพนักงานว่าเธอเดินไปยังสระว่ายน้ำจึงเดินตามไปทันที

               

ด้านสลินลดาที่ออกมาจากห้องทันทีที่วายุเดินเข้าไปในห้องน้ำก็ออกเดินไปเรื่อยๆเพื่อลบความเจ็บปวดในใจกับความเฉยชาที่วายุมอบให้เมื่อสักครู่นี้ คำขอที่เธออยากจะได้รับจากชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีคงไม่มีวันเป็นความจริงสำหรับเธอ หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่บริเวณสระว่ายน้ำของทางโรงแรมที่มีไว้บริการลูกค้า เธอนั่งมองผืนน้ำสีฟ้าใสที่เรียบนิ่งสงบยามไร้คนแหวกว่าย แต่เมื่อมีสิ่งใดร่วงลงสู่พื้นน้ำก็จะเกิดคลื่นกระทบฝั่ง หญิงสาวนั่งมองมันไปเรื่อยๆแล้วให้นึกย้อนถึงตัวเธอเอง ช่วงเวลาเพียงไม่นานที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับวายุทำให้ความรู้สึกของเธอที่เคยเกลียดเขาเริ่มเปลี่ยนแปรไป อาจเป็นเพราะว่าตอนนี้เธอเป็นภรรยาของเขาโดยสมบูรณ์แล้วก็เป็นได้จึงทำให้ความเกลียดชังที่เคยมีเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรักความผูกพัน แต่มันคงจะเกิดขึ้นกับเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น วายุจึงไม่ตอบกลับคำขอของเธอแต่เขากลับเงียบและเลือกที่จะเดินหนีไป ปล่อยให้คำขอของเธอลอยหายไปกับลมที่พัดผ่านเข้ามาแล้วก็ละลายหายไปในอากาศ “สำหรับคุณคำขอของฉันมันคงจะมากเกินไปสินะคุณวายุ” หญิงสาวบอกกับตัวเองเบาๆแล้วเดินออกไปจากสระว่ายน้ำเพื่อตรงไปยังห้องอาหารของโรงแรมตามที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก

 




.............................................
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะทุกคน






                     
เมียบำเรอรัก
ศรัญภัทราวี
www.mebmarket.com
เมื่อคนหนึ่งต้องการหย่า แต่อีกคนอยากฉุดรั้งเอาไว้ การแต่งงานที่ไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก จึงก่อให้เกิดความเจ็บปวดกับอีกฝ่ายนึ่ง ซึ่งเขาเห็นเธอเป็นแค่นางบำเรอบนเตียงเท่านั้นเขาชายหนุ่มที่ร่ำรวย ถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก เนื่องจากเขามีคนรักอยู่แล้ว “ในเมื่อเธอต้องการแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะแต่งกับเธอ แต่อย่าลืมล่ะ ว่าเธอมันก็แค่เมียแต่งที่มีทะเบียนสมรส แต่ไม่มีทางได้หัวใจของฉัน เธอจะเป็นแค่นางบำเรอบนเตียงของฉันเท่านั้น จำเอาไว้”เธอรักเขาหมดหัวใจ แต่ความรักของเธอไม่สามารถที่จะเข้าถึงหัวใจของเขาได้ เพราะการแต่งงานที่เขาไม่ต้องการ“คุณไม่เคยรักฉันเลยหรือคะ ฉันเป็นแค่เมียที่คุณไม่เคยต้องการแค่นั้นใช่ไหมคะ คุณไม่เคยมองเห็นฉันในสายตาของคุณเลยจริงๆใช่ไหม”“ผมต้องการหย่า”“คุณต้องการหย่ากับฉันจริงๆหรือคะ”“ใช่ ผมต้องการหย่ากับคุณให้เร็วที่สุด ผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวของผมซักที”“ค่ะ ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น  ฉันก็จะหย่าให้คุณ”


      
ฟาร์มรัก
ศรัญภัทราวี
www.mebmarket.com
เรื่องราวระหว่างทายาทเจ้าของฟาร์มวัวนมและไร่เนตรดาว กับทายาทเจ้าของโรงแรมชื่อดังที่ต้องการที่ดินของเธอไปทำโรงแรมสาขาใหม่ ท่ามกลางความวุ่นวายของวิธีชีวิตของคนต่างจังหวัด และเรื่องราวความรักที่พัฒนามาจากความต้องการเอาชนะและความใกล้ชิด ท่ามกลางบุคคลผู้ไม่หวังดีต่อชีวิตของเธอ
             
แค้นรัก
ศรัญภัทราวี
www.mebmarket.com
เพราะสูญเสียน้องสาวผู้เป็นที่รักไปอย่างไม่มีวันกลับ ทำให้เขากลายเป็นซาตานร้ายที่พร่าผลาญทุกอย่างในชีวิตของเธอ ความเจ็บปวดของเธอคือสิ่งที่เขาปรารถนาจะได้เห็น แต่เมื่อได้เห็นน้ำตาของเธอคราใดหัวใจของเขาก็สั่นไหวไปเสียทุกครั้งเพราะความรักทำให้เธอตกลงไปในหลุมพรางที่เขาขุดเอาไว้หลอกล่อเธอ การแต่งงานที่ควรจะมีความสุขแต่กลับกลายเป็นความทุกข์ที่สุดที่เธอเคยพบเจอ น้ำตาและความเจ็บปวดของเธอคือสิ่งที่เขาปรารถนา เมื่อรักก็ต้องทน และเมื่อความอดทนของเธอหมดลง เธอก็จะไปจากเขาโดยไม่หลงเหลือเยื่อใยใดๆอีก“ถ้าวันใดที่คุณสมใจแล้วช่วยบอกกับฉันด้วยนะคะ ฉันจะได้ไปจากคุณเสียที”“เธอไม่มีวันไปจากฉันได้หรอกปารมี”“ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันก็จะไม่ขออยู่กับคุณ”“เธอจะตัดใจจากฉันได้งั้นหรอ อย่าลืมสิว่าเธอรักฉันมากแค่ไหน”“ต่อให้รักมากมายขนาดไหน แต่ถ้าต้องทนอยู่กับความเจ็บปวดฉันก็พร้อมที่จะตัดมันทิ้งค่ะ คนเราทุกคนมีความอดทนไม่เท่ากัน ที่ฉันยังอยู่ให้คุณทรมานก็เพราะว่าฉันยังรักคุณ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ความรักของฉันมันหมดไปจากหัวใจ ต่อให้คุณคุกเข่าอ้อนวอนตรงหน้าฉัน ฉันก็ไม่มีวันสนใจ”

เมียสุดที่รัก
ศรัญภัทราวี
www.mebmarket.com
เพราะความแค้นที่แม่ของเธอเป็นผู้สร้างขึ้นมา ทำให้เขาทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น ใช้ความเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งกว่าทำร้ายเธอ และใช้อำนาจที่มีบีบบังคับเธอทุกทาง เมื่อทนไม่ไหวเธอจึงหนีเขาไปพร้อมกับลูกในท้องที่เขาจะไม่มีวันได้รู้ว่ามีอยู่บนโลกใบนี้ และเมื่อได้เจอเธออีกครั้งเขาก็ไม่มีทางที่จะปล่อยเธอไปเป็นอันขาด
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

700 ความคิดเห็น