.゚゚ The Collection Story ♡ WANNA ONE

ตอนที่ 18 : {OS} #อูแจน #ชั่มแจน :: Kim Jae Hwan 2/-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    19 พ.ย. 60

TITLE :: Kim Jae Hwan
PAIRING :: WooJin x Jae Hwan
NOTE ::ไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไหร่ ตอนนี้ก็ไปตามอารมณ์ชั่ววูบแล้วกันค่ะ
          
:: เรือผีก็ช่วยกันพายนะคะ เม้นติกันได้

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 


ความหนักใจของชายหนุ่มโสดวัยสามสิบต้นๆส่วนมากคืออะไร

 

เงินเดือนกับค่าใช้จ่ายต่างๆเหรอ อาจจะใช่แค่บางส่วน

 

สาวสวยที่จะมาเป็นแม่ของลูกเหรอ ก็พอจะใช่อีกนิดหน่อย

 

แต่นั่นน่าจะเป็นความหนักใจของคนอื่นซะมากกว่า เพราะความหนักใจของหนุ่มโสดวัยใกล้สามสิบแบบผมตอนนี้คือการที่ไอ้น้องชายข้างบ้านมันมาพูดจาแปลกๆใส่

 

ไอ้เด็กพัคอูจิน

 

เด็กแบบผมก็โตพอที่จะปกป้องพี่ได้แล้วกัน”

 

โอ้โห่มึง โตแล้วปีกกล้าขาแข็งเหรอ เลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่อ่อน พอโตมานี่ต่อปากต่อคำได้แล้วเหรอ

 

ไอ้หนูน้อยตัวแค่เอวเขาคนนั้นมันโตขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไอ้เด็กแห้งๆหน้าตามอมแมมที่คอยตามพันแข้งพันขาเรียกเขาพี่แจฮวานๆอยู่เมื่อไม่กี่วัน ตอนนี้มันโตขนาดนี้ได้ยังไง ผิวสีน้ำตาลเข้มกับไหล่กว้าง หน้าท้องมีซิกแพกเป็นลูกๆ ส่วนสูงเลยเขาไปเป็นคืบ

 

แล้วแบบนี้จะไม่เผลอใจกระตุกไปกับคำพูดของมันได้ยังไงไหว บ้าจริง

 

พัคอูจินทำตัวแปลกๆเข้าไปทุกวัน ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วที่รู้สึกว่าไอ้เด็กนี้ทำอะไรที่มันไม่ปกติ

 

เนี่ย ไอ้มือสากๆที่ยื่นมากุมมือเขาไว้ตอนสัญญาณข้ามถนนเปลี่ยนเป็นสีเขียวนี่ก็อีก

ทั้งที่เมื่อก่อนเขาจะเป็นคนจับมือที่เคยเล็กของมันไว้แท้ๆ ทำไมตอนนี้มือของมันถึงเป็นฝ่ายกุมมือเขาไว้ได้จนมิดขนาดนี้ แถมยังโดนมันลากให้เดินตามต้อยๆอีกต่างหาก

 

กูพี่มึงนะ กูข้ามถนนเส้นนี้มาตั้งแต่มึงยังไม่เกิดเลยนะ อย่าทำเหมือนกูเพิ่งสามขวบที กูจะสามสิบแล้วไอ้ห่า

 

แต่เรื่องข้ามถนนนั้นก็แค่หนึ่งในเรื่องแปลกทั้งหลายที่น้องหนูอูจินทำ

 

 

ฝนตก ถึงตกไม่หนักแต่ก็ทำให้เปียก เขาที่เป็นอาจารย์สอนดนตรีที่ปล่อยนักเรียนกลับไปได้ซักพักได้แต่ยืนโดดเดี่ยวท่ามกลางเครื่องดนตรีมากมาย เพราะโรงเรียนสอนดนตรีของเขาอยู่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่การเดินทางไปกลับถึงใช้การเดินเอามากกว่า

 

คงต้องรอให้ฝนหยุดแหละนะ ร่มก็ไม่ได้เอามา เสื้อกันฝนก็ไม่ได้พก แอบหนาวนิดๆอีกต่างหาก

 

และในตอนนั้น ไอ้เด็กพักอูจินก็โผล่มาพร้อมร่มสีดำคันเล็ก

 

มารับพี่เหรอ”

อือ เก็บของเสร็จยังล่ะ”

เสร็จแล้ว ไหนร่มอีกคันอ่ะ”

มีคันเดียว”

หนูคิดว่าหนูตัวเล็กเหรอจ๊ะ แค่มึงคนเดียวก็เต็มแล้วไอ้เด็กนี่”

แล้วใครบอกว่าผมจะให้พี่ไปร่มผมกัน กลับได้แล้ว”

 

มิติใหม่แห่งพระเอกนิยาย มารับกูแต่ไม่มีร่มให้กูแล้วมึงจะให้กูออกไปยังไง หดตัวเข้ากระเป๋าหนังสือหรือพับตัวเองแล้วเข้าไปอยู่ในกระเป๋าเสื้อนักเรียนมึงเหรอ มึงไปเหราะไอ้ห่า

 

ใส่ซะแล้วจะได้กลับบ้านกัน”

 

เสื้อกันฝนลายลูกเจี๊ยบถูกส่งมาให้ ได้แต่มองมันด้วยความไม่เข้าใจ

กูอายุจะเข้าเล็กสามอยู่แล้วไหมเผื่อมึงลืม ไม่คิดว่ามันแปลกๆเหรอไอ้เด็กห่า มาใส่เสื้อกันฝนสีเหลืองอ๋อยแบบนี้

ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ใส่ไป เย็นแล้ว จะได้กลับบ้านกันซักที”

ได้แต่ยู่หน้าใส่มันก่อนจะรับชิ้นส่วนสีเหลืองนั้นมาคลุมตัว แอบเห็นมันหลุดหัวเราะตอนเขาสวมไอ้เสื้อลูกเจี๊ยบที่เสร็จแล้วด้วย

 

ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้หนู คราวหน้ากูจะเอาลายคิตตี้สีชมพูหวานแหววไปให้มึงใส่บ้าง

แล้วมืออ่ะจับทำไม กูเดินเองได้ไหม

แต่ไม่ได้บ่นมันหรอก มือใหญ่ๆของมันก็อุ่นดีเหมือนกัน

 

 

นับวันความเหิมเกริมกับการกระทำแปลกๆของพัคอูจินเริ่มหนักข้อขึ้นทุกวัน

 

ได้แต่นั่งเท่าคางมองเจ้าหนูน้อยที่ตอนนี้ตัวไม่น้อยขยับตัวหั่นนู้น ทอดนี่ หยิบจับสารพัดเครื่องครัวของเขาที่พ่อกับแม่ซื้อติดบ้านไว้ให้

แผ่นหลังกว้างที่มีเชือกผ้ากันเปื้อนสีชมพูผูกอยู่ตรงเอวเป็นภาพที่เห็นจนชินตา

เกือบเดือนแล้วที่เจ้าหนูอูจินย้ายมาอยู่ด้วยกัน เหตุผลแค่เพราะพ่อกับแม่มันจะย้ายกลับไปอยู่ปูซานบ้านเกิดเมืองนอน แต่มันต้องอยู่เรียนมหาลัยในโซลต่อ จะให้อยู่บ้านคนเดียวพ่อแม่มันก็ว่าเป็นห่วงเลยให้มาอยู่กับเขาแล้วปล่อยบ้านเก่ามันให้คนเช่าแทน

ถามว่าที่บอกพ่อแม่มันเป็นห่วงนี่ห่วงใคร ไม่ได้ห่วงไอ้เด็กตัวโตนี่หรอก คนที่พ่อแม่มันห่วงนี่ คิมแจฮวานคนนี้ คนที่ไปฝากท้องบ้านมันทุกวันเพราะทำอาหารกินเองไม่เป็นต่างหาก คุณลุงคุณป้าเลยส่งมันมาทำหน้าที่พ่อครัวและพ่อคุณให้ถึงบ้าน

 

ล้างหน้าแล้วเหรอถึงมานั่งทำหน้าเด๋ออยู่ตรงนี้”

อูจินว่าก่อนวางถ้วยข้าวกับเครื่องเคียงลงตรงหน้า

อูจิน นับวันมึงยังเห็นกูเป็นพี่อยู่ไหม เด๋อบ้างล่ะ โง่บ้างล่ะ ด่าซะกูจะเป็นเพื่อนมึงอยู่แล้ว”

ไม่อ่ะ ผมไม่ได้มองพี่เป็นพี่นานแล้ว คิม แจ ฮวาน”

 

ฟอดดดด

 

อึ้งเลย อึ้งไปเลย ทำการอุกอาจมาก เด็กมันทำการอุกอาจมาก กูจะเป็นลม

เมื่อกี้ไอ้เด็กนี่มันทำไรเขานะ มันทำไรกับแก้มเขานะ หอมเหรอ มันหอมแก้มเขาเหรอ

 

อห!!!!

 

แก้มยังนิ่มเหมือนเดิมเลย กินเสร็จก็ใส่ซิ้งไว้เดี๋ยวผมกลับมาล้าง ไปเรียนแล้วนะ คิม.แจ.ฮวาน”

 

ไอ้เด็กเหี้ยยยย มึงทำหัวใจกูจะระเบิด มึงกลับมารับผิดชอบก่อน

ฮื่ออออ

 

 

 

แอ๊ะ

 

TAG : #PNนังขี้ชิป

 

| October 22 / 2017| 

 












(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

224 ความคิดเห็น

  1. #210 unitboyy (@unitboyy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:01
    งือออออ อูแจนเรื่องแรกที่อ่านน ชอบบบบ เอาอีกๆๆๆๆ
    #210
    0
  2. #130 คูมแม่ยัยแก้มก้อน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:06
    งื้อออออออออออ น่ารักมากกกกกแย๊กกกกกแด่าสะดดทสัเกาวัำาาเดาดำเสน้ดำก่
    #130
    0
  3. วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 18:59
    โอ๊ยยย พัคอูจินนน แกมันเหิมเกริมได้กร๊าวใจชั้นมากเด้อ คิดภาพรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของน้องกับหน้าซื่อๆ เต้าหู้ๆนิ่มๆของยัยพิออกเลยอะ น่ารักมากๆๆๆๆเลยค่ะ ชอบ ฮือ
    #128
    0
  4. #126 หมายิ้มของพี่ (@meeyoono) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 12:20
    พึ่งเลยอ่านอูแจน โอย
    ฉันรักความเหิมเกริมของเด็กนี่
    อะไรคือเอาเสื้อกันฝนลายลูกเจี๊ยบมาให้พี่เขา เอ็นดู
    #126
    0
  5. #125 baiboon-bu (@baiboon-bu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 06:00
    ฮื่อออ เขินนน
    #125
    0
  6. #124 Pinkgrey (@wiewwy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 01:50
    ไอเอรี้ยยยยยยยยยยยยยย พัค!อู!จิน!คล!บว้าาาาาาาาาาาาา เขิน ฮือออออออออ ชอบคู่นี้มากเลย ฟินจนอยากตาย ชอบบบบบบบบบบ
    #124
    0
  7. #123 Nanjira96 (@Nanjira96) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 23:00
    สามสิบเลยเรอะ แจฮวาน 5555555555
    #123
    0
  8. #122 chenlelele (@chenlelele) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:44
    ... หอมแก้ม ... กรี๊ดดดดดด เขินๆๆๆๆ ฮือออออออออไปหอมแก้มพี่เค้างี้ได้ไงอ่ะ คลบร้า คลผีทัลเลลลล -///-
    #122
    0