ตอนที่ 5 : ม่านเซียวซี สื่อรักภาษาใจ ตอนที่5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 388 ครั้ง
    13 มี.ค. 62




แสงแดดอรุณรุ่งของเช้าวันใหม่

 

ร่างบางที่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนที่นอนของตัวเองอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะตัดสินใจหยัดกายลุกขึ้นนั่งพลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน วันที่เธอเจอหน้าว่าที่คู่หมั้นของตัวเองครั้งแรก

 

ม่านเซียวซีหยิบผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าของตัวเอง เมื่อวานเธอทำตัวเสียมารยาทอย่างร้ายแรงเลย ก็ช่วยไม่ได้เขาดันพูดให้เธอนึกถึงอดีตทำไมกันเล่า

 

เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังนิสัยเสียจริงๆ เข้าซะแล้วสิตั้งแต่มีบิดาที่ตามใจเธอแบบนี้

 

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเข้าไปนะเจ้าคะ”

 

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

 

ม่านเซียวซีเคาะเตียงสามครั้งเพื่อให้สัญญาณว่าอนุญาตให้เข้ามาได้ และเมื่อสิ้นเสียงสัญญาณสาวใช้นามชิงชิงก็เดินเข้ามาด้านในพร้อมกับอ่างล้างหน้าในมือ

 

ชิงชิงช่วยเจ้านายสาวแต่งตัวก่อนสำรวจความเรียบร้อย ม่านเซียวซีเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจว่าทำไมวันนี้สาวใช้ของเธอถึงแต่งตัวให้เธอมากกว่าปกติทั้งที่วันนี้เธอตั้งใจว่าจะอยู่ที่จวนไม่ออกไปไหน

 

“นายท่านให้มาแจ้งคุณหนูว่าท่านอ๋องจะทรงเสด็จมาเยี่ยมเจ้าค่ะ”

 

ม่านเซียวซีหันขวับมาหาสาวใช้ ดวงตาฉายแววความสงสัยจนชิงชิงต้องยืนยันคำพูดของตัวเองอีกครั้ง “คนของวังอ๋องแจ้งมาว่าท่านอ๋องจะทรงเสด็จมาเยี่ยมจริงๆ เจ้าค่ะ”

 

แม้ว่าภายในใจจะคาดหวังให้ประโยคคำพูดเมื่อครู่กลายเป็นโมฆะ แต่ม่านเซียวซีรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้

..........

“เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้นเล่า” ม่านไห่เอ่ยปากถามบุตรสาวในขณะที่กำลังยืนรอรับขบวนเสด็จของชางหมิงหลงจวิ้นอ๋อง

 

ม่านเซียวซีที่เผลอแสดงสีหน้าเหงาหงอยรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติก่อนตอบบิดาของตนกลับไปโดยการเขียนลงบฝ่ามือของบิดา ไม่มีอะไรเจ้าค่ะท่านพ่อ ลูกเพียงกำลังคิดอะไรบางอย่างเพลินๆเท่านั้น

 

แต่ก่อนที่สองพ่อลูกจะสนทนากันต่อ เสียงประกาศการมาถึงของขบวนเสด็จชางหมิงหลงจวิ้นอ๋องก็ได้ดังขึ้น

 

“คารวะท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” เสียงทำความเคารพของบรรดาผู้ที่มาต้อนรับดังขึ้นเมื่อร่างของชายหนุ่มแต่งกายด้วยชุดสีน้ำเงินเข้มปรากฏตัวออกมาจากรถม้า

 

“ตามสบายเถอะ” อ๋องหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมกับมองมายังร่างบางซึ่งวันนี้แต่งกายด้วยชุดสีโอรส

 

ม่านไห่เชิญอ๋องหนุ่มเข้าไปที่ห้องรับรองภายในจวน

“ช่างสมกับเป็นจวนของคหบดีอันดับหนึ่งของเมืองหลวงจริงๆ” ชางหมิงหลงพูดตามที่รู้สึก นี่นับได้ว่าเป็นครั้งแรกที่เขามาเยือนจวนแห่งนี้

 

ม่านไห่โค้งศีรษะน้อมรับคำขอบคุณ “ท่านอ๋องก็กล่าวเกินไปพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเชื่อว่าวังของพระองค์นั้นตกแต่งได้งดงามกว่าจวนเล็กๆ แห่งนี้หลายเท่านักพ่ะย่ะค่ะ”

 

ชางหมิงหลงยกยิ้มมุมปากนับได้ว่าคหบดีหรือว่าที่พ่อตาของเขาคนนี้ช่างพูดช่างเจรจาสมกับเป็นพ่อค้าจริงๆ อ๋องหนุ่มเอี้ยวใบหน้าหันกลับไปมองว่าที่คู่หมั้นของตนที่เดินตามหลังของบิดาก็อดที่จะนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานเสียมิได้

 

ภายหลังจากที่ตัวเขาดื่มสุราแล้วกลับไปพักผ่อนที่วัง ใบหน้าของม่านเซียวซีท่าทางที่ก้มหน้างุด รวมไปถึงดวงตากลมโตที่จ้องมองมาที่เขาอย่างใสซื่อทำเอาตัวเขาใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ยังไม่นับเมื่อเช้าในขณะที่กำลังเดินทางมาเขาก็ดันคิดถึงนางโดยที่ไม่รู้ตัว...

 

เขาตกหลุมรักว่าที่คู่หมั้นของตัวเองอย่างนั้นหรือ?...

 

เป็นไปไม่ได้ เขาพบเจอนางมาก็หลายครั้งหลายคราจะเป็นไปได้อย่างไรที่เพิ่งจะมามีความรู้สึกแบบนี้เอาตอนนี้ มันช่างน่าขันสิ้นดี

 

และที่เขาตั้งใจมาวันนี้ก็เพื่อยืนยันให้กับความรู้สึกของตัวเอง

 

ชางหมิงหลงพูดคุยกับม่านไห่ด้วยเรื่องทั่วๆไป ก่อนจะขอสนทนากับว่าที่คู่หมั้นของตนเองตามลำพัง ม่านไห่น้อมรับอย่างนอบน้อมก่อนหันมาเอ่ยกับบุตรสาวที่ตอนนี้ทำหน้าที่รินชาให้กับพวกเขาทั้งคู่

 

“ม่านเอ๋อร์เจ้านำทางท่างอ๋องไปสนทนากันที่ศาลาริมสระบัวเถิด อากาศตอนนี้กำลังดี”


ม่านเซียวซีไม่ตอบนางเพียงยิ้มรับและย่อกายอย่างนอบน้อม ก่อนจะเก็บชุดชาที่คาดว่าน่าจะกำลังจะทำการชงเปลี่ยน

 

“เช่นนั้นเปิ่นหวางขอตัว”

 

เมื่อพูดจบชางหมิงหลงก็เดินตามแผ่นหลังบางที่เดินนำตัวเขาไปทางจุดที่ตั้งศาลาริมสระ อ๋องหนุ่มรู้สึกคันยุบยิบปนหงุดหงิดใจ ว่าเพราะเหตุใดนับตั้งแต่ที่ตัวเขามาถึงนางกลับไม่สนทนากับเขา หรือพูดคุยกับบิดาให้เขาได้ยินเสียงสักหน่อย ทั้งที่เมื่อก่อนเรียกได้ว่าพูดจนหูของเขาแทบชากันเลยทีเดียว

 

ม่านเซียวซีนึกหวั่นๆอยู่ภายในใจกับการต้องอยู่เพียงลำพังกับบุรุษผู้นี้อีกครั้ง เหตุการณ์เมื่อวานที่เกิดขึ้นมันทำให้เธอยังคงรู้สึกหวั่นๆอยู่ไม่น้อย

 

ภายในศาลา


บ่าวรับใช้ภายในจวนนำชุดชาชุดใหม่มาจัดเตรียมไว้ให้ เซียวซีมาลุกขึ้นทำหน้าที่ชงชาให้บุรุษตรงหน้าก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับอีกฝ่าย ภายในศาลาแห่งนี้เหลือเพียงชางหมิงหลงและม่านเซียวซี บ่าวไพร่ถูกกันออกไปนอกระยะไม่ให้รบกวนท่านอ๋องและว่าที่พระคู่หมั้นของพระองค์

 

“เป็นอะไรไปเหตุใดจึงไม่ยอมสนทนากับเปิ่นหวาง”

 

ม่านเซียวซีใช้นิ้วชี้ ชี้ที่ปากของตัวเองก่อนโบกมือไปมาซึ่งเป็นการบอกกล่าวง่ายๆว่า เธอพูดไม่ได้

 

หัวคิ้วของชายหนุ่มย่นเข้ามาจนแทบจะชนกัน “เจ้าเจ็บคอ?”

 

หญิงสาวโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธพลางคิดในใจ เท่าที่รู้ตาอ๋องนี่ฉลาดมากไม่ใช่หรือไงกัน แล้วทำไมเรื่องแค่นี้ถึงยังไม่รู้

 

ชางหมิงหลงพยายามถามคำถามมากมายแต่หญิงสาวตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะปริปากพูดออกมาแม้เพียงสักคำ หรือเสียงเพียงสักแอะก็ไม่มีเล็ดลอดออกมาจนตัวเขาเริ่มที่จะหงุดหงิดแบบที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนจนเผลอตำหนินางว่ากระทำตัวไร้มารยาทไม่รู้ที่ต่ำที่สูง เพื่อหวังว่านางจะหมดความอดทนและเผลอหลุดคำพูดอะไรออกมาบ้าง

 

และในตอนนั้นเองที่ตัวเขาเห็นสายตาที่แสดงออกถึงความเสียใจผิดหวัง ที่ฉายออกมาจากดวงตาคู่นั้น

 

อ๋องหนุ่มทนกับความอึกอัดที่ก่อตัวขึ้นไม่ไหวจึงลุกขึ้นไปนั่งเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับม่านเซียวซี ก่อนจะเอื้อมไปจับข้อมือของหญิงสาวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกดดัน

 

“การที่เจ้าทำเช่นนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะต้องการเรียกร้องความสนใจจากเปิ่นหวาง หรือว่าอยู่ดีๆ เจ้าก็ดันกลายเป็นคนใบ้พูดไม่ได้ขึ้นมาอย่างนั้นรึซีม่าน”

 

ดวงตาของม่านเซียวซีสั่นระริกราวกับต้องการบอกชายหนุ่มว่านางรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดเมื่อครู่ของเขา ใบหน้าประดับรอยยิ้มเศร้าสร้อย มือบางของหญิงสาวถือวิสาสะจับมือของชายหนุ่มหงายขึ้นแล้วจึงเขียนตัวอักษรประโยคหนึ่ง

ใช่เจ้าค่ะ...ข้าเป็นใบ้พูดไม่ได้ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา

 

ชางหมิงหลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายเพื่อดูว่านางโกหกเขาหรือไม่ หากแต่แววตากลับยืนยันว่าสิ่งที่นางเขียนฝ่ามือบอกมานั้นเป็นความจริง ตัวเขารู้สึกราวกับโดนท่อนไม้ตีเข้าที่ศีรษะอย่างแรง ในตอนนี้เขารู้สึกทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรต่อไป

 

ม่านเซียวซีแม้จะรู้สึกเจ็บปวดแต่เรื่องแบบนี้นับว่าเธอค่อนข้างชิน อีกอย่างเธอรู้ว่าร่างนี้เธอสามารถพูดได้เป็นปกติ เป็นเธอมากกว่าที่ยังคงมีความรู้สึกกลัวอยู่ภายในใจ 


 .....................................................................


สำหรับเรื่อง ม่านเซียวซี สื่อรักภาษาใจ พร้อมเซอร์ไพร์ในเล่มรูปแบบ E-BOOK และไฟล์ PDF
วางจำหน่ายแล้วในราคา 175 บาท สามารถแอดไปที่เพจ ลู่หนิงเซียน นะขอรับนายท่านทั้งหลาย




สำหรับผู้ที่สนใจนิยายเรื่องอื่นๆ ของข้าน้อยสามารถแอดไปที่เพจ ลู่หนิงเซียน นะขอรับนายท่านทั้งหลาย

Link Fanpage ลู่หนิงเซียน : https://www.facebook.com/rakwriter


ฝากติดตามผลงานของข้าน้อย กัวหลง เรื่อง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 388 ครั้ง

115 ความคิดเห็น

  1. #113 โลกสีเงิน (@glass-rose) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 20:49
    ไม่เคยพูดเลย...ก็เข้าใจได้นะ...เหมือนคนว่ายน้ำไม่เป็น ทั้งที่ตอนอยู่ในท้องแม่ก็อยู่ในน้ำไหม...ต้องฝึกใหม่
    #113
    0
  2. #111 SOHSOH (@SOHSOH) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 14:39
    รำคาญนางเอก ขี้กลัวเกิน แต่ก็เข้าใจ
    #111
    0
  3. #106 My_SouL (@39584) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 20:28
    อ่านมาถึงตรงนี้ก็งง คนเป็นใบ้แบบไหน ถึงไม่พยายามจะออกเสียงอืออา ในเมื่อโลกเก่า ฟังรู้เรื่อง แปลว่าได้ยิน ถ้าได้ยินก็ต้องมีการพยายามออกเสียงบ้าง พอมาสิงคนใหม่ คนใหม่พูดได้ ไม่ผิดปกติตรงไหน แต่ก็ยังไม่พยายามออกเสียง งง มีความทรงจำไม่ใช่เหรอ ก็น่าจะพูดได้สิ เด็กทารกยังพูดได้เลย ถ้าคนจะคิดว่ากวน ก็ไม่แปลกใจอ่ะ
    #106
    0
  4. #17 puuk (@puuk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 11:18

    ต้องเอาชนะใจตัวเอง

    #17
    0
  5. #16 soranZ (@soranZ) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 09:26
    ขอให้พูดได้ไงน้า ^ ^
    #16
    1
    • #16-1 soranZ (@soranZ) (จากตอนที่ 5)
      13 มีนาคม 2562 / 09:27
      *ไวๆน้า
      #16-1
  6. #15 ตำตา (@tadamni) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 08:26
    สนุกสนานนน
    #15
    0