พันธสัญญาร้ายนายยมทูต

ตอนที่ 27 : วิญญาณอาฆาต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 ธ.ค. 60

"กรื๊ดดดดด!!!" มือ! มือใครอ่าาToT 
"สัพเพ สัตตา จงเป็นสุขเป็นสุขเถอะ อย่ามาเบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย ฮือออTOT
"อะไรของเธอน่ะ-_-" อะเดะ เสียงแอโร่นี่น่า แล้วมือนี่...มันก็ดูดีเกินกว่าที่จะเป็นมือผีนะ ชั้นเลยหันหลังไปก็พบเข้ากับแอโร่นั่นเอง
"อะไรกันน่ะ นายเองเหรอ-3-"
"ก็ชั้นน่ะสิ-_-"
"ตกใจหมดเลย"
"ชั้นต่างหากที่ต้องตกใจ" แอโร่เถียงกลับมาหน้าตาย อะๆ ยอมก็ได้-3-
"ว่าแต่นายมาได้ไงเนี่ย" ชั้นถามในสิ่งที่ชั้นสงสัย
"เหาะมามั้ง" ถามแบบดีๆ แต่กลับตามมาแบบกวนทรีน
"ก็ได้ ชั้นแอบตามเธอมา ก็ที่นี่มันน่าสงสัยนี่น่า" แอโร่ตอบกลับมาพร้อมกับออกตัวเดินไปข้างหน้าพร้อมๆกับชั้น
"ก็ดี มีนายอยู่ชั้นก็อุ่นใจขึ้นเยอะ" เพราะตอนนั้นมันมืดมาก ไนท์ก็เลยไม่ได้สังเกตเห็นว่าหน้าของแอโร่แดงขึ้นมานิดหน่อย-//- แต่มันอยู่ได้ไม่กี่วิก็หายไป เมื่อได้ยินประโยคถัดมา
"จะได้มาเป็นไม้กันผีให้ชั้น ฮ่าๆๆ"

พวกเราเดินต่อกันมาได้สักพักแอโร่ก็เริ่มสังเกตถึงความผิดปกติ ไม่ใช่ว่าชั้นไม่รู้หรอกนะ ชั้นก็รู้เหมือนกัน ก็มันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเลยนี่น่า
"แปลกๆนะ" แอโร่พูดขึ้นมา แน่ละที่มันจะแปลก เพราะใบไม้อะไรก็ไม่สั่นไหวทั้งที่ก่อนที่นี้ลมยังพัดแรงส่งผลให้ใบไม้เสียดสีกันจนเกิดเสียงได้เลย และก็ไม่ได้ยินเสียงของสัตว์เลยด้วย
"อืม" ชั้นตอบกลับไป และแอโร่ก็หันมามองตาชั้น ชั้นก็เลยมองตอบกลับไป ทำให้เข้าใจถึงความหมายที่เขาพยายามจะสื่อ ว่านะวังตัวด้วยนะ นั่นทำให้ชั้นพยักหน้าตอบ แล้วละสายตาจากหน้าของแอโร่ไปมองทางต่อ

พรึบ พรึบ

พวกเราเงยหน้าขึ้นไปมองบนต้นไม้ ที่เมื่อกี้ชั้นเห็นแวบๆว่ามีเงาดำๆพุ่งผ่านไป

พรึบ พรึบ

คราวนี้ย้ายจากต้นไม้ลงมาที่พุ่มไม้ด้านล่าง แอโร่เลยดันชั้นไปไว้ข้างหลังเขาทันที แอโร่เพ่งสายตามองการเคลื่อนไหวของมันไปเรื่อยๆ ก็จะอะไรก็ไม่รู้สีเทากลมๆพุ่งมาที่พวกเรายืนอยู่อย่างรวดเร็ว แต่ว่าแอโร่ใช้มือปัดออกไปได้อย่างง่ายดาย
"ออกมาได้แล้ว" แอโร่พูดออกมา พร้อมกับมองพุ่งไปที่เงามืดใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
"วิญญาณอาฆาต" พร้อมกับที่เงามืดที่ยืนอยู่ใต้ตนไม้เดินออกมา พวกมันไม่มีขา มีแต่มือ สีดำสนิททั้งตัวดวงตาสีแดงที่มองจ้องมาทางพวกเราเหมือนกับโกรธแค้นอะไรบางอย่าง แต่ชั้นสาบานได้เลยนะ ว่าชั้นไม่เคยฆ่าใคร
"ยมทูต" มันเปล่งเสียงอันแหบพล่าของมันออกมา บรื้ออ เสียงน่ากลัวจัง
"แหม ไปแค้นใครมาละนั่น แรงอาฆาตรอบๆตัวนายเยอะเชียว" แอโร่พูดกวนๆไปให้ แล้วดูมันจะไปกระตุ้นต่อมโกรธของมันสะได้ มันก็เลยกระหนํ่ายิงลูกไฟสีดำใส่เราไม่ยั้งเลย
"หึ เป็นแค่วิญญาณอาฆาตคิดจะมาสู้กับยมทูตอย่างชั้นอย่างนั้นเหรอ" แอโร่กระตุกยิ้มมุมปาก
"แค่ไม่กี่วิ ชั้นก็จัดการนายได้แล้ว" แอโร่ตวัดมือออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว และมือโซ่สีดำออกมาจากมือของแอโร่ ตรงเข้าพันธนาการวิญญาณตนนั้นทันที และส่งผลให้มันไม่สามารถใช้พลังต่อได้ แอโร่ออกแรงกระตุกโซ่เพียงแค่นิดหน่อยเท่านั้น ก็ทำให้โซ่รัดแน่นขึ้น แน่นขึ้น จนบีบให้วิญญาณตนนั้นแตกสลายไป

เมื่อวิญญาณตนนั้นสลายไปแล้ว ก็ส่งผลให้ใบไม้รอบตัวเราสั่นไหว และได้ยินเสียงสัตว์อีกครั้ง แค่เนี่ยอะ ทำไมมันง่ายจัง
"ทำไมมันง่ายอย่างนี้ละ แล้วไปบรรยากาศหน้ากลัวก่อนหน้านี้หายไปไหนหมด" ชั้นรีบวิ่งตามหลังของแอโร่ ที่เดินนำชั้นไปไม่ห่าง
"ก็ง่ายๆ อย่างที่เธอรู้วิญญาณไหนๆก็กลัวยมทูตทั้งนั้น แต่จะมีบางประเภทที่ไม่กลัวแต่ก็สู้ยมทูตไม่ได้อยู่ดี ส่วนไปบรรยากาศน่ากลัวนั่นน่ะ ก็มาจากความอาฆาตของวิญญาณตัวเมื่อกี้" ออ อย่างนี้นี่เอง ชั้นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"อ้าว ทำไมพวกเธอถึงมากัน2ครละ-0-" ครูเอ่ยถามพวกเราทันที เมื่อพวกเราเดินพ้นออกมาจากสุสาน
"เอ่อ..คือว่า.." ชั้นอึกอักพูดไม่ออก และคิดคำแก้ตัวไม่ออกด้วย!
"พอดีว่าพวกเราเดินมาเจอกันระหว่างทางพอดีน่ะครับ" เมื่อแอโร่เห็นว่าชั้นพูดไม่ออก เขาเลยออกปากพูดแทนชั้นสะเลย
"อย่างนั้นเองหรอ" 
"ครับ"

หลังจากนั้นครูก็ปล่อยให้พวกเราแยกย้ายกันเข้านอน และเก็บของเตรียมตัวกันกลับบ้านวันพรุ่งนี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น