เกิดใหม่ต่างโลก...ขอใช้ชีวิต(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่ 11 : ภัยร้ายกำลังมา...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 654 ครั้ง
    27 เม.ย. 61

 

 

         ที่ห้องทำงานของมาสเตอร์สมาคมทหารรับจ้าง

 

         ก๊อกๆ ๆ ๆเสียงเคาะประตูดังขึ้น

 

         “เข้ามา”  เสียงแหบแห้ง แต่ห้าวหาญ เอยขึ้น

 

         แอ๊ดดดดดดดดด  เสียงเปิดประตู

 

         “อ้าว  อดัมเองรึ  ไม่เจอกันตั้งนานสบายดีรือ  แล้ววันนี้มีอะไรละ  ถึงมาพบฉันได้”  มาสเตอร์

 

         “สวัสดีครับมาสเตอร์  ยังงานยุ่งเหมือนเดิมเลยนะ”  อดัมกล่าวทักทายแล้วเดินมานั่งเก้าอี้ตรงข้าม

 

         “ก็เหมือนเดิม  รอให้นายมาช่วยอยู่นี่ไง”  มาสเตอร์กล่าวอย่างเซ็งๆ  พร้อมทั้งเอยชวน อดัม เพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากของตน

 

         “เอาไว้ก่อนเถอะ  ฉันไม่อยากหัวหมุนกับกองเอกสารแบบนายหรอก”  อดัมกล่าวปฏิเสธ

 

         “เฮ้ย...จะทำไงได้ล่ะ  มีเรื่องเข้ามาทุกวัน  ไม่หวาดไม่ไหว.  ว่าแต่นายมาหาฉันมีเรื่องอะไรสำคัญรึป่าว”  มาสเตอร์บ่นให้ฟัง แล้วตัดเข้าสาระสำคัญที่เพื่อนคนนี้มาหาเค้าถึงที่ห้องทำงาน  ต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ

 

         “ฉันอยากจะมาขอความช่วยเหลือจากมาสเตอร์  เรื่องกำจัดสัตว์อสูรระดับสูง”  อดัมบอกวัตถุประสงค์ของเขา

 

         “อะไรนะ  สัตว์อสูรระดับสูงงั้นเรอะ”  มาสเตอร์อุทานออกมาเสียงดัง

 

         “ใช่   ฉันไปเจอมันมาจากในป่าชั้นกลาง  บริเวณแถวน้ำตก”  อดัมตอบ

 

         “อืมมม  เป็นไปได้  เนื่องจากช่วงนี้ฉันได้รับรายงานเกี่ยวกับสัตว์อสูร  อพยพย้ายถิ่นที่อยู่เข้ามามาก จนกองสูงแบบนี้นี่ไง”  มาสเตอร์ใคร่ครวญกับคำพูดของอดัม  และวิเคราะห์ความน่าจะเป็น

 

         “ปกติแล้วสัตว์อสูรระดับสูงจะไม่ยอมออกมาจากเขตป่าชั้นในเลย  นี่มันเกิดอะไรขึ้นถึงได้มีมาโผล่ในเขตป่าชั้นกลางได้”  มาสเตอร์ถามออกมา

 

         “เหตุการณ์มันคล้ายๆ กับเมื่อสิบกว่าปีก่อนเลย  พวกสัตว์อสูรมีท่าทีแปลกๆ เหมือนจะขยายอาณาเขตของมันออกไป  คงไม่คิดจะโจมตีเมืองอีกหรอกนะ”  อดัมออกความคิดเห็น

 

         “ฉันขอบใจนายมากที่นำข่าวนี้มาบอกกับฉัน  ทางสมาคมทหารรับจ้างจะจัดการเรื่องนี้ต่อเอง”  มาสเตอร์

 

         “ไม่เป็นไรครับ  ผมอยากจะร่วมภารกิจนี้ด้วยตนเอง”  อดัมกล่าวอย่างมุ่งมั่น

 

         “มันเกิดอะไรขึ้น  นายคงไม่ได้บังเอิญไปเจอกับมันใช่มัย?”  มาสเตอร์ถามอย่างสงสัยในท่าทีของอดัม

 

         “ใช่ครับ  มันเกือบจะทำร้ายสมาชิกในครอบครัวของผม.  เอ๋หรือว่าทำร้ายไปแล้ว”  อดัมตอบมาอย่าง งงๆ ในคำตอบ  แต่ก็ช่างเถอะ

 

         “อะไรของนาย  ฉันงงไปหมดแล้ว”  มาสเตอร์ถาม  ทำสีหน้าสงสัย

 

         “อ้อ  ไม่มีอะไรครับ”  อดัมตอบตัดบท

 

         “งั้นรอให้ทางนี้  เตรียมคนและความพร้อมสักสองสามวันนะ  เสร็จแล้วจะให้คนส่งสารไปบอก”  มาสเตอร์กล่าว

 

         “ขอบคุณครับ  งั้นผมขอตัวกลับก่อน”  อดัมกล่าวลา

 

         “อืม  ว่าแต่นายไม่สนใจงานที่สมาคมหน่อยเหรอ  ระดับนายมาเป็นมาสเตอร์แทนฉันได้สบาย”  มาสเตอร์ยังไม่วายชักชวน

 

         “ไม่ล่ะ  ขอบจัยยย”  อดัมยิ้มขำแล้วตอบออกไป  สงสารเพื่อนตัวเองที่ต้องเอาตัวมาขลุกอยู่กับกองเอกสารมากมายภายในห้อง

 

++++++++++++++++++++

 

  ที่หนึ่งยังที่ห่างไกล

 

         ปราสาทใหญ่โตสูงตระห่านตั้งอยู่บนยอดเขาภูเขาไฟ ปราสาทที่สร้างขึ้นมาจากลาวาที่แข็งตัวสีดำสนิท ตัวปราสาทมีความแข็งแรงเป็นอย่างมาก  แต่บรรยากาศไม่น่ารื่นรมย์เท่าใดนัก  ไม่เคยมีแสงส่องลงมายังที่แห่งนี้เลย  ต้นไม้ที่ดำตะโกตายยืนต้นมากมาย  หาสิ่งมีชีวิตสีเขียวไม่มีเลยยังที่แห่งนี้  ที่นี่คือ  อาณาจักรโรฮาน แห่งทวีปทาร์ลารัส

 

         หลังจากเจ้าปีศาจราชันย์แห่งความมืด ได้ใช้เวลานับร้อยปี ในการรวบรวมอาณาจักรต่างๆ ในทวีปแห่งนี้ให้เป็นปึกแผ่น  แต่ความต้องการของมันหาใช่เพียงพอแค่นี้ไม่

 

         “เรียกท่านจอมมาร  บัดนี้เราได้รวบรวมเผ่าพันธุ์ปีศาจต่างๆ ไว้ในการปกครองหมดแล้ว”  เสนามารตนหนึ่งกล่าวรายงาน

 

         “ดีมาก ข้าจะต้องยิ่งใหญ่เหนือเผ่าพันธุ์ทั้งปวงในโลกนี้  ฮ่า ๆ  ๆ ๆ”  จอมมารหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย

 

         “เช่นนั้นต่อไปเราจะทำเช่นไรต่อไป”  เหล่าเสนามาร ถามขึ้น

 

         “ข้าจะขยายอาณาเขตของพวกเราเหล่าปีศาจออกไป ให้ครอบคลุมทั่วทั้งโลก  หาใช่แค่ทวีปปีศาจอันเล็กจ้อยแค่นี้ไม่”  จอมมารประกาศความประสงค์ของตน

 

         “งั้นเริ่มจากทวีปโจทุสฮาม ดีหรือไม่ขอรับ  อยู่ไม่ไกลจากทวีปแห่งนี้ด้วย”  เสนามาร 1 กล่าวขึ้น

 

         “อืมก็ดี  หากเราครอบครองทวีปของพวกคนแคระได้  เรื่องการสร้างอาวุธก็จะจัดการได้ง่ายขึ้น”  เสนามาร 2

 

         “แต่การที่เราจะออกจากทวีปแห่งนี้  มันยากมาก  เนื่องจากทวีปทาร์ลารัส เป็นเหมือนเกาะขนานใหญ่กลางทะเล”  เสนามาร 3

 

         “การที่เผ่าปีศาจของเราออกไปนอกทวีปจะทำให้พวกเราอ่อนแอลง  หากไม่ใช่ปีศาจระดับสูง คงเป็นไปไม่ได้เลย”  เสนามาร 4

 

         “ไม่ต้องห่วงหรอกท่าน  ข้าได้ส่งขุนพลมารเข้าไปแทรกซึมยังทวีปต่างๆ เรียบร้อยแล้ว  รอแค่เวลาให้เหล่าขุนพลมารทำภารกิจให้สำเร็จก็เท่านั้น”  เสนามาร 1

 

         “ท่านให้เหล่าขุนพลมารไปทำอะไรรึ” เสนามาร 3

 

         “ฮ่าๆๆๆ อีกไม่นานท่านก็จะรู้เอง”  เสนามาร 1

 

         “หึ  จัดการไปตามที่เห็นสมควรเถอะ  แล้วข้าจะรอฟังผล”  จอมมารตอบรับอย่างไม่ใส่ใจมากนัก

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

(ไรท์ : เรื่องเกี่ยวกับทวีป และอาณาจักรต่างๆ มีอยู่  แต่จะทยอยออกมาเรื่อยๆ นะ  เอามาแสดงทีเดียวหมด ทำให้ไม่ค่อยลุ้นเท่าไร  บอกได้คำเดียวโลกนี้ไม่ได้มีแค่มนุษย์เท่านั้น  ซึ่งตอนนี้ที่โผล่มาให้อ่านก็ 3 เผ่าพันธุ์ไปแล้ว  บอกใบ้ไว้สักนิดคือมี  5 ทวีปใหญ่  ส่วนเผ่าพันธุ์หลักๆ มี 8 เผ่า  ย่อยๆ อีกเพียบ  ข้อมูลไปแค่นี้ก่อน)

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

กลับมา ปัจจุบัน    ห้องอาหาร บ้านตระกูลแกรนดิน

 

         หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จ  การสนทนาก็เริ่มขึ้น

 

         “ท่านแม่  หมายความว่าไงครับที่ว่าผมหลับไปตั้งเดือนนึ่ง” ฟอร์ดถามมารีแอน

 

         “ก็ตามนั้นแหล่ะจ๊ะ”  มารีแอนตอบ

 

         “นี่รู้มัยว่าทุกคนเค้าเป็นห่วงกันมากเลย  โดยเฉพาะพี่อลิส  ที่พอรู้ข่าวของน้องก็จะกลับมาเลยนะ  ดีที่พี่ๆ ได้ห้ามไว้ก่อน อีกอย่างก็ยังไม่ปิดเทอมด้วยทำให้กลับมายังไม่ได้” ฟลอโรล่าบอก

 

         “แม่ว่าดีซะอีกนะ  ตอนนี้ฟอร์ดก็มีพลังเวทย์แล้ว  ดูเหมือนว่ามันจะตื่นขึ้นมาตอนที่ลูกกำลังหลับอยู่นี่แหล่ะ”  มารีแอนบอกฟอร์ด

 

         “เอ๋...จริงเหรอครับ  ทำไมผมไม่เห็นจะรู้เลยล่ะ”  ฟอร์ดถามออกไปอย่างสงสัย

 

         “จริงสิจ๊ะ  ลูกลองทำความรู้สึกสัมผัสมันดูสิ”  มารีแอนแนะนำ

 

         “ทำยังไงละ ครับ  ผมไม่เคยทำด้วยสิ”  ฟอร์ดถาม

 

         “ลองทำสมาธิ  รับรู้ถึงพลังในตัวดู”  มารีแอนบอก

 

         จากนั้นฟอร์ดก็นั่งทำสมาธิ  เหมือนอย่างที่เคยฝึกทำมาตั้งแต่เด็ก  เมื่อจิตเริ่มมีสมาธิก็เหมือนถูกดูดเข้าไปในห่วงแห่งจิต  ในนั้นมีคลื่นพลังมากมายกว้างใหญ่  ไหลวนไปมาสะเปะสะปะไร้ซึ่งรูปแบบและระเบียบแบบแผน  แต่เมื่อฟอร์ดสัมผัสคลื่นพลังเหล่านั้นเค้ากับรู้สึกสบายตัวขึ้น  เหมือนมียาชูกำลังให้เค้าแข็งแกร่งขึ้นมาเหมือนยอดมนุษย์ก็ไม่ปาน   ฟอร์ดล่องลอยอยู่ในกระแสพลังเหล่านั้นสักพักก็หลุดออกมาสู่โลกภายนอก  หายใจหอบเหนื่อยเหมือนวิ่งยี่สิบกิโลภายในหนึ่งชั่วโมง

 

         “เป็นอย่างไรบ้างลูกแม่”  มารีแอนถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นอาการของลูกชายไม่ดีนัก

 

         “เหนื่อยครับ”  ฟอร์ดตอบ

 

         “ไม่ใช่จ๊ะ  แม่หมายถึงพลังของลูกนะ”  มารีแอนกล่าวถาม

 

         “อ้าว  นึกว่าจะเป็นห่วง   คือผมเห็นคลื่นมากมายเลยครับ  แต่ไม่เป็นระเบียบและสับสนมาก”  ฟอร์ดตอบออกไป

 

         “เหรอจ๊ะ  ไม่เป็นไรหรอก  แรกๆ ก็เป็นแบบนี้ทุกคนแหล่ะ  ไว้แม่จะสอนการควบคุมและจัดระเบียบมันให้เองจ๊ะ”  มารีแอนบอกฟอร์ดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างหุบไม่อยู่

 

         โดยฟอร์ดหารู้ไม่ว่าในบรรดาคลื่นพลังมากมายเหล่านั้น ยังมีคลื่นวังวนอีกมากมายที่เก็บคลื่นพลังอีกมากจำนวนนับไม่ถ้วนเอาไว้อีกชั้นหนึ่ง  ส่วนที่เห็นนั้นเป็นเพียงแค่ส่วนที่เล็ดลอดออกมาส่วนน้อยเท่านั้นเอง

 

         “เออ....ท่านแม่ครับ  ผมจะดึงเอาพลังเวทย์พวกนี้ออกมาใช้ได้อย่างไรครับ”  ฟอร์ดถามถึงสิ่งที่เค้าสงสัย

 

         “อืมมมม  มันก็ไม่ได้ยากนะ  แต่ก็ไม่ได้ง่ายด้วยเช่นเดียวกัน  ลูกสามารถที่จะสัมผัสกับพลังนั้นได้แล้ว ลูกก็แค่หยิบเอาพลังนั้นมาใช้ก็เท่านั้น  เปรียบง่ายๆ ก็เหมือนเราซื้อของนะจ๊ะ  ยิ่งของมีราคาแพงเราก็ต้องจ่ายเยอะหน่อยก็เท่านั้น  หากลูกสามารถที่จะจับสัมผัสคลื่นพลังนั้นได้อย่างชำนาญแล้ว ลูกจะเอามาใช้เมื่อไรก็ย่อมได้จ๊ะ”  มารีแอนอธิบาย

 

         ฟอร์ดได้แต่ฟังและคิดตาม  เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง  คงต้องลองฝึกใช้ด้วยตนเองให้ได้สินะฟอร์ดคิด

 

         “ลูกก็ลองฝึกเวทย์ง่ายๆ ไปก่อนแล้วกัน เพื่อฝึกการควบคุมพลังเวทย์  และการดึงพลังเวทย์มาใช้” มารีแอน แนะนำฟอร์ด

 

         “ขอบคุณครับ  ท่านแม่”  ฟอร์ดกล่าว  และกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่างขึ้นมาจึงถามมารีแอนไป

 

         “ท่านแม่ครับ  แล้วท่านพ่อไปไหนครับ  ตั้งแต่ผมตื่นมายังไม่เห็นท่านเลย”  ฟอร์ดถาม

 

         “พ่อเหรอ  ตั้งแต่นำกลุ่มทหารรับจ้างเข้าไปปราบเจ้าเสือเขี้ยวดาบ  ก็วุ่นอยู่กับทางสมาคม  นี่ก็เดินทางไปเมืองหลวงเพื่อที่จะไปรายงานทางสำนักและขอกำลังเสริมมาช่วยกวาดล้างพวกสัตว์อสูรที่ย้ายถิ่นเข้ามาในป่าเป็นจำนวนมาก  เพราะถ้าดำเนินการช้าพวกสัตว์อสูรอาจจะทำการบุกเมืองได้จ๊ะ”  มารีแอนชี้แจงให้ฟอร์ดฟัง

 

         “ทำไมสัตว์อสูรถึงได้ถึงได้ย้ายเข้ามาอยู่ในป่าแห่งนี้มากละครับ  แล้วมันย้ายมาจากที่ไหนกัน”  ฟอร์ดยังถามในสิ่งที่สงสัย

 

         “แม่ก็ไม่ทราบหรอกนะ  แต่ถ้าให้เดามันคงอพยพมาจาก ทวีปเลมูเรีย ละมั้ง” มารีแอนตอบ

 

         “ทวีปเลมูเรีย?”  ฟอร์ดสงสัย

 

         “อ้อๆๆ  อันนี้หนูรู้เจ้าค่ะ  ทวีปเลมูเรีย  เป็นทวีปของเผ่าวอร์บีส  ใช่มัยเจ้าค่ะ”  ฟลอโอร่า  ชิงตอบออกมาหลังจากนั่งฟังทั้งคู่สนทนามาสักพักแล้ว

 

         “ถูกต้องจ๊ะ โอร่า  เก่งมาก”  มารีแอนกล่าวชมลูกสาว  ฟลอโอร่า ได้แต่นั่งยิ้มแก้มแดงด้วยความยินดีที่ได้รับคำชม

 

         “เผ่าวอร์บีส?”  ฟอร์ดยังสงสัยต่อไป

 

         “เผ่าวอร์บีส  ก็คือ พวกมนุษย์สัตว์นั้นแหล่ะ  ที่เมืองนี้นะไม่มีหรอก  แต่ถ้าเป็นที่เมืองหลวงเราจะสามารถพบเจอได้  พี่เคยได้ยินพี่มารีเล่าให้ฟังนะ”  ฟลอโรล่า ตอบ  ไม่ยอมแพ้น้องฝาแฝดของตนเอาหน้าฟอร์ดเพียงคนเดียว

 

         “ตามนั้นแหล่ะจ๊ะ”  มารีแอนยืนยันคำตอบ

 

         จากนั้นการสนทนาก็เป็นไปอย่างปกติ  ฟอร์ดได้สอบถามเรื่อราวที่เกิดขึ้นต่างๆ ตอนที่เค้านอนหลับใหลอยู่ ซึ่งพี่สาวฝาแฝดทั้งสองก็ชิงกันตอบอย่างสนุกสนาน

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

         ณ สมาคมทหารรับจ้างภายในเมืองมอร์ร็อค

 

         โครมมม  เสียงประตูห้องโดนกระแทกเปิดออกอย่างแรง  ฟีน่าวิ่งเข้ามาอน่างกระหืดกระหอบ

 

         “มาสเตอร์ค่ะ  แย่แล้วค่ะ”  ฟีน่า

 

         “มีเรื่องอะไรฟีน่า  แตกตื่นมาเชียว  ใจเย็นๆ ค่อยๆ เล่ามา”  มาสเตอร์

 

         “ทหารรับจ้างที่ทางเราส่งไปประจำการที่ชายป่ามอร์ร็อค  กลับมารายงานว่า  ได้มีสัตว์อสูรจำนวนมาก กำลังมุ่งหน้ามาทางเมืองค่ะ  คาดว่าไม่เกินพรุ่งนี้จะถึงเมืองค่ะ”  ฟีน่ารีบรายงาน

 

         “อะไรนะ!!  ทำไมมันเร็วอย่างนี้ล่ะ”  มาสเตอร์ตกใจกับข่าวที่ได้ยิน  เพราะตอนนี้กำลังเสริมจากเมืองหลวงยังเดินทางมาไม่ถึงเลย

 

         “รีบแจ้งให้หน่วยต่างๆ  เตรียมรับมือ  และส่งสัญญาณให้ชาวเมืองอพยพเข้ามาในเมือง  ฉันจะไปแจ้งเรื่องนี้ให้กับท่านเจ้าเมืองเอง”  มาสเตอร์รีบสั่งงานให้ฟีน่ารีบไปปฏิบัติ

 

         สังหรณ์ใจไม่ดีเลย  นี่เมืองมอร์ร็อคจะถึงคราวล่มสลายแล้วเหรอนี่มาสเตอร์คิดในใจ

 


 

จบตอน.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 654 ครั้ง

489 ความคิดเห็น

  1. #489 Blackdimone (@Blackdimone) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 16:25
    เปลี่ยนจากเสนามารเป็นขุนนางมารน่าจะดีกว่านะคะ
    ปล.สู้ๆค่ะไรท์
    #489
    0
  2. #445 kim_vbts (@kim_vbts) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 13:02
    ใช้คำบางคำยังไม่ถูกเลย อธิบายไม่เห็นถาพ คำอ่านไม่กระจ่างเหมือนคนเขียนสับสนอะไรอยู่

    นายเอกอายุเก่าคือ 37 เเต่สมองอย่างกับเด็ก ปญอ. 37 นะเว้ย อ่านทีนี่เเบบอยากเลิกอ่านเลยว่ั
    #445
    2
    • #445-1 นักอ่านสายฟรี (@wuttichaiwutti) (จากตอนที่ 11)
      12 พฤษภาคม 2562 / 00:36
      ผมบอกได้เลยว่า การที่อายุ30กว่าแต่นิยังเด็กมีเยอะ พบเห็นได้ทั่วไปเลยแหละ
      #445-1
    • #445-2 ไลน์แบ็คเมล (@sonicthander) (จากตอนที่ 11)
      5 มิถุนายน 2562 / 07:45
      ใช่ครับ ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความคิดความอ่านโตเท่ากับอายุตัวเอง
      #445-2
  3. #444 NattamonSukkai (@NattamonSukkai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 18:25
    ตัดบทบรรยายสลับไปมาเยอะเกินไปรึเปล่า
    #444
    0
  4. #430 อันะ (@un1un) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 08:59
    เอาจริงๆ การเขียนนิยายต้องวางแผนก่อนนะว่าจะเดินเรื่องลักษณะแบบไหน ควรพัฒนาตัวหลักไปทางไหน จะได้เดินเรื่องสนุกๆ น่าติดตาม ไม่ใช้เดินเรื่องสับสน ซ้ำๆ แบบนี้ แล้วตัวหลักยังไม่มีการพัฒนาอะไรเลย มันทำให้นิยายขาดเสน่ห์ ทั้งที่ตัวหลักเป็นผู้ใหญ่แลเวในโลกเดิม แต่มาโลกนี้เหมือนไม่ได้เอาความจำของโลกเดิมมาใช้เลยเป็นการปูเรื่องแบบไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย แล้วมาโลกใหม่ไม่มีการพัฒนาตัวหลักเลย มันเลยตัวประกอบอื่นๆก็ยังมีการกระทำที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่ ทำให้นิยายเรื่องนี้ยังไม่น่าติดตาม
    #430
    0
  5. #395 กนกรัตน์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 07:17

    เฮ้อ...ไม่หาความรู้อะไรใส่ตัวเลย...ก็จริงนะอ่านมาตั้งหลายตอนมันไม่เคยอ่านหนังสืออะไรเลยนี่หว่า...ฉลาดตรงไหนว๊ะ...อ่านมาถึงตรงนี้แล้วรู้สึกว่า...ไรท์ทำให้เรื่องมันมีความขัดแย้ง...จบครับแบบนี้...แต่เป็นเรื่องแรก...ก็ขอแนะนำให้ไรท์ไปหาอ่านนิยายเก่าๆอ่านบ้างนะครับเช่น...พรานใหญ่.ดาริน ร่องไพร 1ต่อ100 ตังเกเดือด

    #395
    0
  6. #329 trinio (@trinio) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 20:18
    โอเคพูดอะไรหน่อยละกัน
    พระเแกจะไม่เก่งหรือช้าอะไรหน่อยผมโอเคนะ ชอบซะอีก
    แต่ที่ไม่ชอบ
    1.บทเอาจริงๆมันลิเกไป จอมมารนี่ออกหัวเราะเป็นตัวโกงละครหลังข่าวเลย.. และเล่าอะไรก็ออกทื่อๆ มันดูเรียบไปหมด
    2,เรื่องย้อนไปย้อนมา จะเล่าเรื่องผมว่าก็เล่าต่อไปเลย เปลี่ยนมุมมองถี่เกินไป เนื้อเรื่องแทบไม่ไปไหน ทั้งๆที่เรื่องตรงนั้นมันไม่ได้ดูพิเศษอะไรก็เล่าวนแต่ละมุมมอง

    จริงๆเรื่องยาวๆไปเลย ตอยหลังซักตอนค่อยกลับมาเล่าอีกมุมก็ได้ นานๆทไ
    #329
    0
  7. #321 99421191 (@99421191) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 13:55
    รู้สึกพระเอกไม่เก่งเลย ไม่มมีบทอะไร ตัวประกอบ รู้สึกเน้นพี่สาวมากกว่าเก่งกว่า พระเอก อายุเยอะแล้วแต่ไม่สมอายุเลย
    #321
    0
  8. #301 ckchatchen42 (@ckchatchen42) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 18:24
    จริงๆ เนื้อเรื่องมันไม่เข้ากับชื่อเรื่องเท่าไหร่ พระเอกแถบจะมีค่าต่ำกว่าคำว่าธรรมดาอยู่มากครับ ไหนว่าพระเอกเป็นคนฉลาด แค่ขาดโอกาสเท่านั้น แต่ตอนนี้พระเอกแทบจะไม่มีค่าอะไรเลย นอกจากรอให้คนอื่นดูแล คนธรรมดามันก็คงจะมาค่ากว่าพระเอกในตอนนี้มาก ซื่อเวลาเก้าปีมานี้ พระเอกแถบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย รึว่าชีวิตพระเอกเกิดมาเพื่อมาตายเพราะคนอื่นอีกครั้ง ทำอะไรก็ลำบากเอี้ยๆ อัดๆ อ่ะ ถ้าบอกว่าธรรมดา เนื้อเรื่องก็สมควรจะธรรมดา ไม่ใช่จะมีปีศาจอะไรพวกนี้โผ่ลมา น่าจะใช่ชีวิตแบบธรรมกาจริงๆ ที่ไม่ใช่แบบนี้
    #301
    0
  9. #283 shdjuhf (@shdjuhf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:27
    นิยาย-เอยพระเอกกากชิบหายเลยวะย่าดูนะทุกคนมันน้าเบื่อ
    #283
    0
  10. #281 TaweesakZero (@TaweesakZero) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 20:43
    กุเคืองๆกับตอนนี้มากกกก!!! ~~~~
    #281
    0
  11. #168 Nezumi (@Fannie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 01:48

    เมืองมีทะเลทรายแน่ๆเลย

    #168
    0
  12. #96 Kondee2870 (@0980388671) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 20:31
    ไรท์คะไม่ใช่เดือนนึ่งนะแต่เป็นเดือนหนึ่งหรือเดือนนึง
    #96
    0
  13. #10 kanphoo10 (@kanphoo10) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 08:14
    ลุ้นๆ รอฟอร์ด ฝึกสู้ๆน้าาาา
    #10
    0
  14. #9 siripharporn (@siripharporn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 08:14
    รอคร้าาาาาา
    #9
    0