เกิดใหม่ต่างโลก...ขอใช้ชีวิต(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่ 15 : กำเนิดวิธีการถนอมอาหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 600 ครั้ง
    1 พ.ค. 61


 

         หลังจากเลือกซื้อชุดกันเสร็จเรียบร้อยแล้วโดยจ่ายค่าชุดไปทั้งหมด 2,000 เหรียญทอง 50 เหรียญเงินเลยทีเดียว  ซึ่งถือว่าแพงมาก  ตระกูลแกรนดินนั้นไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากแต่ก็ไม่ถึงกับลำบากมากนัก  เฉพาะเงินเดือนของอดัมที่เป็นทหารรับจ้างก็พอจะเลี้ยงดูครอบครัวให้อยู่อย่างสุขสบายได้  ยังไม่รวมรายได้ที่มาจากการรับภารกิจจากสมาคมอีก  ซึ่งเงินจำนวนนี้ถือว่าไม่มากมายอะไรนัก

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

อัตราเงิน

100  เหรียญทองแดง  เท่ากับ  1  เหรียญเงิน

100  เหรียญเงิน  เท่ากับ  1  เหรียญทอง

*ที่โลกนี้มีเงินอยู่ 3 ชนิดเท่านั้น

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

         เมื่อออกจากร้าน{เสื้อคลุมผู้วิเศษ}แล้วพวกเขาก็รีบกลับบ้านทันทีเพราะระยะทางของบ้านไกลจากเมืองมาก

 

         เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาเย็นพอดี  ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจของตัวเอง  รอเวลามาทานอาหารค่ำพร้อมกัน

 

         เช้าวันต่อมา

 

         ฟอร์ดตื่นตั้งแต่เช้า  เขานั่งสมาธิเป็นประจำทุกวัน  แต่คราวนี้เค้าไม่ได้เข้าสู่สมาธิขั้นสูงแต่อย่างใด  แต่ก็พอจะสัมผัสถึงกระแสคลื่นพลังในตัวเองได้

 

         หลังจากออกสมาธิก็จัดการทำภารกิจส่วนตัวก่อนจะลงมาทานอาหารเช้าข้างล่าง  ซึ่งวันนี้  มารีแอนได้นำเนื้อที่ได้จากการสังหารสัตว์อสูรเมื่อคราวที่แล้วมาปรุงอาหาร  ซึ่งมีมากจนกินไปได้เป็นเดือนๆ  ถ้าในโลกนี้มีวิธีการถนอมอาหารที่ดีล่ะนะ ซึ่งฟอร์ดยังไม่เคยแนะนำการถนอมอาหารให้แก่มารีแอนไปเลย  โดยเมื่อก่อนนั้นอดัมออกไปล่าสัตว์อสูรได้มาเพียงแค่พอกินไปได้สองสามวันเท่านั้น  จึงยังไม่มีความจำเป็นที่จะต้องถนอมอาหาร

 

         หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว  ฟอร์ดก็เข้ามาคุยกับมารีแอนและอดัมในการจะถนอมเนื้อสัตว์อสูรที่มีมากมายในตอนนี้  ในโลกนี้ยังไม่มีใครคิดค้นตู้เย็นขึ้นมาหรอกนะ  อย่างมากก็แค่ใช้เวทย์น้ำแข็งแช่แข็งเท่านั้น  แต่ก็ได้ไม่นานน้ำแข็งก็ละลาย  ซึ่งถ้าเป็นหน้าร้อนจะละลายเร็วมาก

 

         “มีอะไรรึป่าวจ๊ะฟอร์ด”  มารีแอนถามฟอร์ดที่เดินเข้ามาในห้องครัว

 

         “คือว่า...ท่านแม่ครับ  เนื้อพวกนี้จะเก็บไว้ได้กี่วันเหรอครับ”  ฟอร์ดถาม

 

         “ก็คงได้ถึงวันพรุ่งนี้แหล่ะจ๊ะ  มากสุดก็วันมะรืนจ๊ะ  ลูกถามทำไมเหรอ”  มารีแอนตอบ และถามกลับไปเพราะสงสัยว่าฟอร์ดจะอยากรู้เรื่องนี้ไปทำไม

 

         “คือว่า..เนื้อพวกนี้มันเยอะมากเลยนะครับ  เราคงกินมันไม่หมดในสองวันนี้หรอก”  ฟอร์ดกล่าว

 

         “ก็ใช่ล่ะนะ  นี่ก็สองวันแล้ว  พ่อเราก็ยังแล่เนื้อพวกมันไม่หมดเลย”  มารีแอนเห็นด้วย  แถมยังเหล่ไปทางสามีที่กำลังขมักเขม้นแล่เนื้อสัตว์อสูรที่กองอยู่เต็มห้องสูงถ่วมหัวตัวเอง

 

         “แล้วท่านแม่มีวิธีถนอมอาหารรึป่าวครับ”  ฟอร์ดถามมารีแอน  ถึงวัตถุประสงค์ของเขา

 

         “อะ  อะไรนะ  วิธีถนอมอาหาร?  มันคืออะไรจ๊ะ”  มารีแอนถามขึ้น  สงสัยในสิ่งที่ลูกชายของตนถาม เพราะไม่เคยได้ยินมาก่อน

 

         “ใช่ครับ  มันคือการที่จะทำให้สามารถเก็บอาหารไว้กินได้เป็นเวลานาน โดยที่อาหารนั้นไม่สูญเสียคุณภาพ”  ฟอร์ดตอบ

 

         “โอวววว  มีวิธีทำแบบนั้นด้วยเหรอ  ว่าแต่มันอย่างไรล่ะ”  มารีแอน

 

         “ครับ  โดยเนื้อพวกนี้เราสามารถถนอมอาหารได้หลายวิธีครับ  แต่ดูจากสภาพอากาศของเมืองนี้แล้ว  วิธีที่ง่ายที่สุดก็คงต้องใช้วิธี  ตากแห้ง ครับ”  ฟอร์ดอธิบายให้มารีแอนฟัง  ซึ่งเธอก็ได้แต่พยักหน้า แต่ก็ยัง งง ว่าตากแห้งคืออะไร

 

(ไรท์ : การตากแห้งเป็นวิธีที่ง่ายและประหยัดมากที่สุด ใช้ได้กับอาหารประเภทเนื้อสัตว์ ผักและผลไม้ เป็นวิธีที่ทำให้อาหารหมดความชื้นหรือมีความชื้นอยู่เพียงเล็กน้อย เพื่อไม่ให้จุลินทรีย์สามารถเกาะอาศัยและเจริญเติบโตได้ ทำให้อาหารไม่เกิดการบูดเน่า โดยการนำน้ำหรือความชื้นออกจากอาหารให้มากที่สุด)

 

         “มันต้องทำอย่างไรล่ะ  ไอ้การตากแห้งเนี่ย”  มารีแอนถาม

 

         “ง่ายมากครับ  เราแค่แล่เนื้อให้เป็นชิ้นบางๆ  แล้วคลุกด้วยเกลือ  ขมิ้น และเหล้า จากนั้นนำไปตากแดดครับ”  ฟอร์ดบอกวิธีการแตกแห้งเนื้อให้มารีแอนฟัง  ซึ่งตอนนั้นอดัมที่กำลังแล่เนื้ออยู่ก็ได้ยินเช่นเดียวกัน

 

         “บางแบบนี้รึป่าวฟอร์ด”  อดัมแล่เนื้อและยกขึ้นมาให้ฟอร์ดดู

 

         “ใช่ครับ  ประมาณนั้นเลย”  ฟอร์ดบอกอดัมกลับไป

 

         “อืม  ต้องใช้เกลือด้วยเหรอ  แต่ดูจากปริมาณเนื้อแล้ว  เกลือที่มีคงไม่พอหรอก  อีกอย่างเมืองมอร์ร็อคก็ไม่ได้ติดทะเลด้วยทำให้เกลือที่นี่มีราคาแพง”  มารีแอนบอก

 

         “เราจะทำเนื้อตากแห้งส่วนหนึ่ง  ส่วนที่เหลือเราจะใช้วิธีรมควันครับ  โดยการนำเนื้อมาสุมไฟจากซางข้าวครับ”  ฟอร์ดบอกมารีแอน

 

(ไรท์ : การรมควันแตกต่างจากการตากแห้งธรรมดา ซึ่งวิธีการนี้ช่วยให้เก็บอาหารได้นานกว่า มีกลิ่นหอมและรสชาติแปลกซึ่งเป็นที่นิยมกันมาก การรมควันที่สามารถทำได้ในครอบครัวจะเป็นแบบธรรมชาติโดยการสุมไฟด้วยไม้กาบมะพร้าว ขี้เลื่อย ซางข้าวโพด เป็นต้น)

 

         “ลูกไปเรียนรู้วิธีพวกนี้มาจากไหนเหรอ”  มารีแอนถามขึ้น  ฟอร์ดสะดุ้งเมื่อมารีแอนถาม  เมื่อครั้งยังเป็นกรชัย  เค้าใช้วิธีพวกนี้ในการถนอมอาหารตอนอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า  จึงตอบได้แต่อึกอักที่จะตอบ

 

         “เออ..  คือ..”  ฟอร์ด

 

         “ช่างเถอะ  ลูกจะรู้มาจากไหนก็ช่าง  แต่ว่ามันเป็นวิธีที่ดีมากเลย”  มารีแอนเห็นฟอร์ด  แล้วก็ตัดบทไป

 

         “ถ้างั้นเดี๋ยวผมไปทำที่สำหรับตากเนื้อ  และรมควันก่อนนะครับ  เสร็จแล้วจะกลับมาช่วยแล่เนื้อ”  ฟอร์ดกล่าวเสร็จก็ออกไปทำที่สำหรับตากเนื้อ  และรมควัน  ใช้เวลาไปจนถึงเที่ยง 

 

         หลังจากนั้นทั้งวัน  ทั้งสามก็ได้ช่วยกันแล่เนื้อและทำการถนอมอาหารเนื้ออสูรทั้งหมด  โดยหลังมื้อเที่ยง  ฟลอโรล่ากับฟลอโอร่า  ก็ได้มาช่วยด้วยจึงทำให้เสร็จเร็วขึ้น โดยฟอร์ดแนะนำวิธีการทำเนื้อตากแห้งและเนื้อรมควันให้กับทุกคน  โดยการทำให้ดูเป็นตัวอย่าง  เมื่อทุกคนเข้าใจแล้วก็ได้ช่วยกันทำ

 

(ไรท์ : การทำเนื้อตากแห้ง  สามารถหาดูได้ใน YouTube  ค้นหา  การถนอมอาหาร(เนื้อตากแห้ง)    การทำเนื้อรมควัน  สามารถหาดูได้ใน YouTube  ค้นหา  วิธีการถนอมอาหารด้วยการรมควัน)

 

         หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว  อดัมก็ได้บอกกำหนดการในการเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนเจ้าเมืองมอร์ร็อค

 

         “พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางหลังจากทานมื้อเที่ยงแล้ว  แล้วเราจะไปพักที่โรงแรมในเมือง ก่อนที่จะไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนท่านเจ้าเมือง  หลังจากเสร็จงานเลี้ยงแล้วก็กลับมาพักผ่อนที่โรงแรม  แล้วค่อยกลับบ้านวันรุ่งขึ้น”  อดัมแจ้งกำหนดการต่างๆ ในวันพรุ่งนี้ให้ทุกคนฟัง

 

         “ทำไมเราไม่กลับบ้านเลยล่ะครับ”  ฟอร์ดถาม

 

         “ก็งานเลี้ยงไม่รู้ว่าจะเลิกตอนไหนนะสิ  อาจจะดึกเกินไป  ทำให้การเดินทางกลับบ้านมันอันตรายมาก”  อดัมอธิบาย

 

         “เอาล่ะ  วันนี้ทุกคนเหนื่อยมามากแล้ว  ไปพักผ่อนกันเถอะจ๊ะ”  มารีแอนบอก

 

         หลังจากแยกย้ายกันไป  ฟอร์ดก็กลับมาห้องของตัวเอง  ตอนนี้ยังไม่มืดมากเพราะอาทิตย์เพิ่งจะลับขอบฟ้าไปได้ไม่นาน  ฟอร์ดก็ได้แอบออกมาจากบ้านโดยทางหน้าต่างห้องของเค้ามาที่สวนดอกไม้หลังบ้าน

 

         “อืม  เจ้าบินได้คล่องแล้วเหรอ  เจ้ามนุษย์”  แฟร์รี่ถาม

 

         “แน่นอนครับ  หลังจากจับหลักในการบินได้แล้ว  มันก็ไม่มีอะไรยากเลย”  ฟอร์ดตอบ

 

         “ข้าขอโทษด้วยนะ  เมื่อสองวันก่อนที่ข้าไม่ได้ไปช่วยเจ้า  แต่นั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของข้าที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย”  แฟร์รี่กล่าว

 

         “ไม่เป็นไรหรอกครับ  ข้าเองที่ต้องขอบคุณเจ้าที่ได้มอบผงแฟร์รี่นั่นให้กับข้า  ทำให้ข้าสามารถที่จะปกป้องตัวเองและคนที่ข้ารักได้”  ฟอร์ดพูดออกไป  พร้อมทั้งคิดถึงพ่อ แม่  และพี่ๆ ของเค้าขึ้นมา

 

         “มะ.  ม่ะ   ไม่เป็นไร”  แฟร์รี่พูดออกมา  แล้วใบหน้าก็แดงขึ้นเล็กน้อยถ้าจะสังเกตุให้ดี  (จะหน้าแดงทำไม)

 

         จากนั้นฟอร์ดก็ซ้อมบินอยู่กับแฟร์รี่อีกพักใหญ่  จนมืดมองอะไรไม่เห็นจึงบินกลับมาในห้องของตัวเอง  อาบน้ำ  แล้วมานั่งสมาธิก่อนที่จะนอนหลับไปด้วยความเพลีย

 

         “ไว้เจ้าก็มาเล่นเป็นเพื่อนข้าอีกนะ  มีเจ้าอยู่ทำให้ข้าไม่เหงา”  แฟร์รี่เอยออกมาก่อนที่ฟอร์ดจะแยกจากมา

 


         เช้าวันเดินทาง

 

         ฟอร์ดตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด  ทำธุระส่วนตัวเสร็จ  ก็กลับมานั่งสมาธิบนเตียงนอน  วันนี้ฟอร์ดนั่งสมาธิเพื่อเข้าสู่ห่วงลึกของสมาธิ  เพื่อสัมผัสและรับรู้ถึงพลังของตัวเอง  ในห้วงแห่งพลังนั้นมันอัดแน่นไปด้วยคลื่นพลังมากมายและกว้างใหญ่ดังน้ำในมหาสมุทร  ที่มีไม่สิ้นสุด แต่กับโดนบีบอัดเก็บไว้คล้ายเกรียวคลื่นที่รอวันปะทุออกมา  แค่ละอองเวทย์พลังที่เออล้นออกมาก็มากมายแล้ว  ที่ฟอร์ดจะแวกว่ายอยู่ในคลื่นพลังนั้น

 

         ฟอร์ดออกจากสมาธิด้วยเหงื่อท่วมกายเปียกชุมไปทั้งตัว  เพียงฟอร์ดคิดจะไปอาบน้ำเท่านั้น  เหงื่อทั่วกายก็พลันหายไปทันที เหมือนไม่เคยมีมาก่อน  แต่ฟอร์ดก็ยังต้องการที่จะอาบน้ำอยู่ดี  เพราะเค้าอาบน้ำตอนเช้าจนติดเป็นนิสัยไปเสียแล้ว

 

         หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ลงมาทานอาหารเช้าพร้อมกับทุกๆ คน  ที่ห้องอาหาร

 

         “พวกลูกๆ จัดกระเป๋าเดินทางเสร็จแล้วรึยัง”  อดัมถามขึ้นหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ

 

         “พวกหนูจัดเสร็จแล้วค่ะ / เจ้าค่ะ”  ฟลอโรล่าและฟลอโอร่า  ตอบ

 

         “ของผมเดี๋ยวค่อยไปจัดก็ได้ครับ”  ฟอร์ด

 

         “งั้นลูกฟอร์ดขึ้นไปจัดกระเป๋าเถอะ  ส่วนโรล่า กับ โอร่า  มาช่วยแม่นำเนื้อไปตากแดดก็แล้วกันนะ”  มารีแอนบอกกับพวกลูกๆ

 

         “ครับ / ค่ะ / เจ้าค่ะ”  พวกเราตอบพร้อมกัน

 

         หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจของตนเอง  เมื่อฟอร์ดจัดกระเป๋าเพียงไม่นานก็เสร็จจึงลงมาช่วยแม่ และพี่สาว  นำเนื้อมาตากแดด

 

         “เนื้อพวกนี้ตากแค่ไม่นานก็แห้งแล้ว  แบบนี้มันจะกินได้เหรอ”  ฟลอโรล่าถามขึ้นหลังจากนำเนื้อมาตาก

 

         “มันทานแบบนี้ไม่ได้หรอกครับ  มันต้องนำไปปรุงเป็นอาหารอีกทีนึ่ง”  ฟอร์ดตอบพี่สาวของตนเอง

 

         “ว่าแต่น้องฟอร์ดนี่เก่งจังเลยนะ  รู้วิธีการทำแบบนี้ด้วย  คนปกติเค้าไม่ทำกันหรอกนะเจ้าค่ะ”  ฟลอโอร่ากล่าว

 

         “เอ๋  ทำไมเค้าไม่ทำกันล่ะครับ  ในเมื่อนี่มันสามารถถนอมอาหารให้เก็บไว้ทานได้นานๆ ด้วยซ้ำ”  ฟอร์ดสงสัย

 

         “ก็เพราะว่าสัตว์อสูรมันมีเยอะ  อยากจะทานอะไร  เมื่อไร ก็แค่ออกไปล่ามา  หรือไปซื้อเอาที่ตลาดก็ได้นะสิจ๊ะ”  มารีแอนตอบ

 

         “แล้วถ้าเกิดว่าเราไม่สามารถล่าสัตว์อสูรได้ล่ะ  หรือสัตว์อสูรมันหายาก  เราจะทำอย่างไร”  ฟอร์ดถาม

 

         “ไม่มีทางหรอกจ๊ะ  ที่ทวีปอาร์คเด็น นี้มีสัตว์อสูรเยอะแยะมาก”  มารีแอนบอก

 

         ฟอร์ดเมื่อได้ฟังคำตอบ  ก็ได้แต่เงียบไป  ยังมีอีกหลายอย่างในโลกนี้ที่เขายังไม่รู้  และเค้าจะค่อยๆ  ศึกษาเรียนรู้มันไปเรื่อยๆ  เพื่อที่เขาจะได้ใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุข  และปลอดภัย

 

         สิ่งที่คิดว่ามันน่าจะเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับฟอร์ด  แต่ที่นี่มันกลับกลายเป็นสิ่งที่แปลกใหม่มหัศจรรย์ หรือไม่ธรรมดาทั่วไป  ตรงกันข้าม  สิ่งที่ปกติธรรมดาของโลกนี้  แต่สำหรับฟอร์ดมันเป็นอะไรที่ไม่ธรรมดาเอาซ่ะเลย

 

         พวกเราช่วยกันตากเนื้อเพียงไม่นานก็เสร็จ  จากนั้นทุกคนก็ไปทำภารกิจอื่นๆ ต่อเป็นปกติเหมือนทุกวัน  จนถึงเวลาอาหารเที่ยง  ซึ่งทุกคนจะมาพร้อมกันยังห้องอาหารและนำสัมภาระที่จัดใส่กระเป๋าติดตัวลงมาด้วย

 

         หลังจากทานอาหารเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้วทุกคนก็เตรียมตัวออกเดินทาง  โดยที่มารีแอนไม่ลืมที่จะเก็บพวกเนื้อตาก  การเก็บนั้นง่ายมาก  แค่เสกเวทย์ลมง่ายๆ  ก็สามารถเก็บเนื้อตากเสร็จเรียบร้อยรวดเร็ว

 

         เมื่อทุกอย่างพร้อม  ก็เดินทางมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองมอร์ร็อคอีกครั้ง

 

 

 

 

 

จบตอน.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 600 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #397 กนกรัตน์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 07:36

    เฮ้อ 15 ตอนแล้ว...สรุปเมื่อชาติที่แล้ว หนีทหารใช่ไหมไม่เข้าไปเกณฑ์ทหาร...ถ้าได้เข้าไปรับใช้ชาติ...คงไม่ปัญญาอ่อนแบบนี้

    #397
    0
  2. #318 •นิลกาฬ• (@junkskidz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 09:23
    อื้อหือ กล้าพูดได้เต็มปาก “ทำให้ผมปกป้องครอบครัวได้”
    ครับ พ่อคนเก่ง ปกป้องครอบครัวได้มากเลย
    #318
    0
  3. #201 456SATAN (@456SATAN) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 21:03
    ดูเหมือนจะทำตัวไร้ประโยชน์นะ เห็นบอกจะปกป้องคนนู้นคนนี้ ไม่เห็นจะทำได้สักทีพลังก็มีแล้ว ตอนต่อสู้ก็เอ๋อแดกสู้แบบไม่ต้องร่าเห็นจะศึกษาโลกนี้ไม่เห็นจะเริ่มสักทีสงสัยจะจบเรื่องหรือ ใครตายแล้วค่อยเริ่ม
    #201
    1
    • #201-1 ไลน์แบ็คเมล (@sonicthander) (จากตอนที่ 15)
      5 มิถุนายน 2562 / 08:10
      ก็เค้ามาจากโลกที่สงบสุขนี่ครับ ถึงแม้จะลำบาก เราไม่ได้ฆ่าสัตว์เพื่อเอามากินด้วยตัวเองมานานแล้ว หิวเมื่อไหร่ก็ไปซื้อเอาตามร้านค้า บางคนยังทำอาหารไม่เป็นเลยก็มี คิดว่าพระเอกคงปรับตัวและตรรกะตัวเองให้ชินกับโลกใหม่อยู่เลยทำให้อะไรหลายๆอย่างยังไม่ลงตัว
      #201-1
  4. #110 Ladda Aew (@ladda2523) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 09:47
    ดูเหมือนจะไม่รู้วิธีใช้เวทย์นะ เรื่องเกี่ยวกับโลกนี้ก็รู้น้อยมาก เกิดมาตั้ง8-9ปีแล้วทำไรอยู่
    #110
    0
  5. #82 JokerVampire (@jocker797) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 23:20
    พูดซะเต็มปากเลยว่าปกป้องตัวเองและคนที่รักได้ ไม่ใช่ว่าตอนโดนบุกนี่ยืนอึ้งมองแม่และพี่สู้ส่วนตัวเองยืนเอ๋อเรอะ สนุกดีครับ
    #82
    0