เกิดใหม่ต่างโลก...ขอใช้ชีวิต(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่ 39 : ล่อเสือออกจากถ้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 325 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

ตอนที่ 39 ล่อเสือออกจากถ้ำ

 

         บัคการ์ดหลังจากได้รับรายงานจากสายสืบที่เฝ้าอยู่ที่หน้าปราสาทตระกูลเกร์ดิแวน  ก็รีบมุ่งหน้าออกจากสำนักงานกองอัศวินเวทย์ในทันที  โดยได้รับรายงานเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของลอร์ดบุต  ซึ่งเงียบหายมาหลายอาทิตย์แล้ว  ซึ่งคราวนี้เขาได้ทราบว่า  ลอร์ดบุตนั้นกำลังจะมุ่งหน้าไปที่ใด  ตนก็รีบมุ่งหน้าไปทันที  เพราะโอกาสนี้มีได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น  หากพลาดครั้งนี้ไป  แผนการทั้งหมดที่ได้วางมา จะต้องเป็นอันต้องเสียเปล่า

 

         ในระหว่างทางด้วยความที่รีบเร่งมากจึงทำให้ไม่ทันได้ระวัง จนได้วิ่งชนเข้ากับเด็กสาวตัวเล็กๆ  สองคนเข้า  ตัวเองที่พุ่งมาด้วยความเร็วถึงกับเสียหลักพุ่งเซถลาไปชนเข้ากับแผงลอยของพวกพ่อค้าแม่ค้าที่ได้มาวางขายของในตลาดจนพังเสียหาย

 

         “ใครว่ะ  บังอาจมาขวางทางข้าผู้นี้  ไม่รู้จักที่ตายเสียแล้วรึไง”  บัคการ์ดตะโกนขึ้นด้วยความโมโห

 

         บัคการ์ดรู้สึกหงุดหงิดมากที่มีเด็กมาขวางทางของเขา  แต่เมื่อสังเกตดูก็เป็นแค่เด็กน้อยธรรมดาๆ คู่หนึ่งเท่านั้น  จะเอาเรื่องเอาราวกับเด็กๆ พวกนี้ ตนก็มีเวลาไม่มากนัก  แถมแถวนี้ยังเป็นเขตชุมชน  มีผู้คนสัญจรไปมามากมาย  เขาจึงต้องตัดสินใจเลือกภารกิจที่สำคัญยิ่งกว่าก่อน

 

         “ชิ  แค่เด็กธรรมดาเองรึ  ฝากไว้ก่อนเถอะ  ถ้าข้าไม่รีบ  พวกเจ้าได้ตายแน่”  บัคการ์ดพูดแล้วก็รีบวิ่งต่อไปทันที

 

         ใช้เวลาอีกเพียงไม่นานบัคการ์ดก็มาถึงจุดหมายที่สายสืบได้ได้แจ้งไว้  เขารีบเข้าไปหลบอยู่ในบ้านร้างโทรมๆ  หลังหนึ่งอย่างเงียบเชียบที่สุด

 

         ทางด้านลอร์ดบุตเมื่อได้ทราบข่าวการลอบสังหารบุตรสาวอันเป็นที่รักของตน  เขาก็รีบมุ่งหน้ามาที่เขตชุมชนสลัมทันที  โดยไม่รีรอ  ด้วยความโมโหขาดสติ  และความเป็นห่วงในตัวของบุตรี

 

         เมื่อมาถึงเขตชุมชนสลัมที่เซเลน่ามักชอบมาช่วยรักษาคนป่วยอนาถาเป็นประจำ  ก็มองสำรวจไปรอบๆ  เพื่อมองหาบุตรสาว  แต่บริเวณแถวนี้กลับเงียบสนิทไร้ซึ่งผู้คน

 

         “เอ๊ะ!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้น  เซเลน่าหายไปไหน  รึว่าเจ้าบาร์ต  มันคิดแค้นในตระกูลจริงๆ”  ลอร์ดบุตสงสัยที่เมื่อมาถึงก็ไม่เจอใครอยู่เลย  พร้อมกับนึกย้อนกลับไปเมื่อเช้านี้

 

เมื่อตอนเช้า

 

         ณ ปราสาทตระกูลเกร์ดิแวน  ลอร์ดบุตยังคงบำเพ็ญเพียรอยู่ภายในห้องฝึกเช่นเดิม  แต่เช้านี้ได้มีเสียงเอะอะโวยวายเกิดขึ้นที่หน้าห้อง  มันเป็นเสียงของ  แบริคนั้นเอง  จนเขาต้องออกจากการบำเพ็ญเพียรซึ่งอีกเพียงนิดเดียวเขาก็จะสำเร็จสมในความพยายามแล้ว  แต่ก็ต้องละทิ้งมันไปและรีบออกมาห้องเพื่อดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น  สภาพของแบริคที่เห็นคือ  มีสภาพเหมือนคนใกล้ตาย  บาดแผลเต็มตัว

 

         “แบริค  มันเกิดอะไรขึ้น”  ลอร์ดบุตรีบเข้ามาถามทันที

 

         “ท่านพ่อ  ช่วยน้องเซเลน่าด้วย”  แบริคพูดออกมาอย่างยากลำบาก

 

         “เกิดอะไรขึ้น  น้องเป็นอะไร”  ลอร์ดบุตกล่าวถามบุตรชาย

 

         “เจ้าบาร์ต  มัน  มันจะฆ่าข้า  และน้องเซเลน่า  ดีที่ข้าหนีกลับมาได้  แต่น้อง  น้อง”  แบริคบอกออกมา

 

         “น้องเป็นอะไร  เจ้าจงรีบบอกมา”  ลอร์ดบุตเร่งถามแบริค

 

         “ตอนนี้ข้าไม่ทราบ  แต่น้องเซเลน่า  อยู่ที่ชุมชนสลัมขอรับท่านพ่อ  ท่านรีบไปช่วยน้องด้วย”  แบริคบอกลอร์ดบุต

 

         ด้วยความที่เป็นห่วงลูกสาวลอร์ดบุตก็ได้รีบเร่งออกจากปราสาท  มุ่งไปเขตชุมชนสลัมที่เซเลน่าชอบไปรักษาคนป่วยในเขตนั้นอยู่เสมอ

 

         ในระหว่างที่รีบเดินทางไปยังเขตชุมชนสลัม  ลอร์ดบุตได้แต่คิดว่าเหตุใด บาร์ตบุตรชายคนรองถึงทำเช่นนั้น  ตนก็ลืมถามเหตุผลจากแบริค  บุตรคนโตเสียด้วย  แต่เค้ารู้ว่า  ระหว่างแบริค กับ บาร์ต นั้นไม่ค่อยจะกินเส้นกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว  แต่ส่วนมากจะเป็นบาร์ตซะส่วนใหญ่ที่จะยอมถอยให้กับแบริค

 

         “รึว่ามันจะหมดความอดทนเสียแล้ว  จึงได้ทำอะไรโง่ๆ แบบนี้ออกมา”  ลอร์ดบุตได้แต่คิดเหตุผลต่างๆ นานา

 

         “รึว่าจะเป็นเพราะเรื่องนั้น”  ลอร์ดบุตยังคงนึกต่อไปถึงเรื่องที่ตนกับบุตรชายคนรองได้ทะเลาะกันเมื่อไม่นานมานี้

 

         “ไม่น่าใช่  มันไม่ใช่นิสัยของเจ้าบาร์ต  แล้วมันเรื่องอะไรกันนะ  ช่างเถอะ  ไปถึงแล้วค่อยถามให้รู้เรื่อง  รอก่อนนะเซเลน่า  พ่อกำลังจะไปช่วยลูกแล้ว”  ลอร์ดบุตพยายามหาเหตุผลแต่ก็ไม่สามารถหาได้  จึงได้หยุดคิดแล้วรีบมุ่งไปช่วยเซเลน่าตามที่แบริคบอก

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

         เมื่อลอร์ดบุตออกไปแล้ว  แบริคก็ลุกขึ้นมา  แล้วสั่งสายลับที่แอบอยู่ทันที

 

         “ส่งข้อความลับไปให้เจ้าบาร์ตทันที”  แบริคสั่งการ  จากนั้นสายลับก็หายจากไปทำตามคำสั่งทันที

 

         “พี่ขอโทษนะเซเลน่า  แต่พี่ต้องทำจริงๆ”  แบริคพูดกับตัวเอง  แล้วเดินจากไป

 

ก่อนหน้านั้น

 

         ก๊อก  ก๊อก  เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องของเซเลน่า

 

         เอียด*  คลืน*  เสียงเปิดประตู

 

         “มีอะไรรึป่าวคะ พี่แบริค”  เซเลน่าถามขึ้นเมื่อเปิดประตูมาเจอกับแบริค

 

         “เซเลน่า  พี่มีเรื่องจะขอร้องน้องหน่อย  น้องพอจะช่วยพี่ได้ไหม”  แบริคร้องขอความช่วยเหลือจากเซเลน่า

 

         “มีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถอะคะ  ถ้าช่วยได้น้องก็จะช่วยค่ะ”  เซเลน่า

 

         “คือพี่ต้องการจะขอโทษเจ้าบาร์ต  กับเรื่องที่ไม่ดีต่างๆ  ที่พี่เคยทำไว้กับมั..  กับบาร์ตนะ  น้องพอจะช่วยพี่ได้มัย”  แบริคบอก

 

         “จริงรึคะ  น้องยินดีที่จะช่วยค่ะ  ว่าแต่จะให้น้องช่วยยังไงเหรอคะ”  เซเลน่า เมื่อได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก

 

         “การที่จะให้พี่ไปขอโทษเอง  พี่ก็ไม่กล้า  พี่จึงอยากจะให้น้องช่วยเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ให้พี่ก่อนได้ไหม  เอางี้  น้องช่วยไปคัดเลือก  สมุนไพรดีๆ  ให้พี่สักอย่างสองอย่างได้ไหม  พี่จะได้นำไปมอบให้กับเจ้าบาร์ตเป็นการขอโทษด้วย”  แบริคเสนอความคิดขึ้นมา

 

         “ยินดีค่ะ  เอาไว้น้องจะไปเลือกสมุนไพรให้ที่ร้านนะคะ”  เซเลน่ายิ้มออกมาด้วยความยินดี  และรีบออกไปที่ร้านทันที

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

         สายลับเมื่อได้รับคำสั่งจากแบริคก็รีบมุ่งหน้าไปยังกองอัศวินเวทย์ทันที  และได้แอบเข้าไปซุ่มมองหาบาร์ต  เพียงไม่นานก็เจอเป้าหมาย  มันได้ปามีดที่ติดสารลับไปด้วย

 

         วิ้ว  ฉึก**  เสียงมีดมุ่งด้วยความเร็วมาปักลงบนโต๊ะทำงานของบาร์ต

 

         “ใคร??  ออกมานะ”  บาร์ตตกใจที่มีคนเข้ามาลอบทำร้ายตนเอง

 

         แต่เมื่อมองออกไปก็ไม่พบเจอใครทั้งนั้น  และเมื่อมองสำรวจที่มีดก็เจอสารลับฉบับหนึ่งปักอยู่  จึงรีบหยิบขึ้นมาดู

 

         เซเลน่าตกอยู่ในอันตราย  ที่เขตชุมชนสลัม  จากผู้หวังดี  บาร์ตเมื่ออ่านข้อความในสารลับก็ทำหน้าตกใจ  ด้วยความเป็นห่วงน้องสาวเขาจึงรีบออกไปทันที  โดยไม่ทันระวังจึงชนเข้ากับ

 

         โครม**

 

         “อูยยยย”  มารีร้องออกมาหลังจากโดนชนล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

 

         “ข้าขอโทษที  มารี  แต่ข้ากำลังรีบ  เอาไว้ค่อยคุยกัน”  บาร์ตขอโทษ  และรีบลุกขึ้น

 

         “ท่านจะรีบไปไหนรึคะ”  มารีรีบถามขึ้น

 

         “ข้าจะรีบไปช่วยเซเลน่า  นางกำลังตกอยู่ในอันตราย  ข้าไปล่ะ”  บาร์ตพูดเสร็จก็รีบวิ่งออกไป

 

         “จะรีบไปไหน  ว่าแต่เซเลน่า  เอ๋ชื่อคุ้นๆ  อยู่นะ  อ้อ...  ท่านหญิงเซเลน่า  น้องสาวของท่านบาร์ต...  อ๊ะ!!  ตกอยู่ในอันตรายเหรอ”  มารีบ่นออกมา  พยายามนึกถึงเหตุที่เกิดขึ้น  แล้วสายตาของมารีก็เหลือบไปเห็นกับสารฉบับหนึ่งตกอยู่ใกล้ๆ  จึงหยิบขึ้นมาดู  เมื่ออ่านข้อความข้างใน  มารีถึงกับทำตาโต  และได้พิจารณาถึงข้อความนั้นก็ต้องตกใจออกมา

 

         “แย่แล้ว  กับดัก    ต้องรีบไปเตือนท่านบาร์ต”  มารีเข้าใจความหมายของข้อความนั้นดี  จึงต้องการที่จะบอกมันแก่ท่านบาร์ต  แต่เธอช้าไปเสียแล้ว  บาร์ตนั้นได้หายไปแล้ว

 

         ในเมืองหลวงนั้นมีเขตชุมชนสลัมอยู่ไม่น้อย  มารีไม่ทราบว่าเป็นเขตชุมชนสลัมแห่งไหน  แต่เมื่อพิจารณาถึงความน่าจะเป็นคงต้องเป็นเขตชุมชนสลัมที่ท่านหญิงเซเลน่าต้องไปบ่อยๆ เป็นแน่

 

         “แล้วมันเขตไหนกันล่ะ”  มารีได้แต่ครุ่นคิด  เธอนั้นรู้เพียงว่าท่านหญิงเซเลน่ามักจะแอบไปช่วยเหลือผู้คนที่เจ็บป่วยในเขตชุมชนสลัมอยู่บ่อยๆ  แต่เธอไม่รู้ว่าเป็นเขตชุมชนสลัมแห่งไหน

 

         “จะช้าไม่ได้แล้ว  ต้องรีบไปเตือนท่านบาร์ตก่อนจะสายไป  คงต้องสุ่มเดาเอาสักเขตล่ะ”  มารีคิดดังนั้นก็รีบวิ่งออกไปทันที  (ไรท์  :  หวังว่ามารีจะเดาถูกนะ  อย่าให้เหมือนหวยเลย  เดายังไงก็ไม่เคยถูก)

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

+++++++++++++

 

++++

 

ขอพาย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน  อีกนิด

 

         แบริคนั้นจนปัญญาที่จะทำให้ลอร์ดบุตออกจากปราสาท  แถมระยะเวลาก็ใกล้กระชันชิตเข้ามาเรื่อยๆ  เขาจึงได้นำความลำบากใจนี้  ไปปรึกษากับเซรีล

 

         “ท่านคิดหาวิธีที่จะทำให้ท่านลอร์ดบุตได้ออกจากปราสาทได้รึยังล่ะ  ท่านแบริค”  เซรีลถามขึ้น

 

         “ใช่ขอรับ  ข้านี่รอมาหลายวันแล้วนะขอรับ”  บัคการ์ดกล่าวเสริม

 

         “ก็ด้วยเหตุนี้แหล่ะ  ที่ข้าได้มาปรึกษาพวกท่าน  อยู่นี่ไง”  แบริค

 

         “ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า  อะไรกันท่านแบริค  เรื่องง่ายๆ  เพียงแค่นี้  ท่านก็ไม่สามารถทำได้เหรอ”  เซรีลกล่าวทับถม  ถึงความด้อยปัญญาของสหายรัก

 

         “หึ  ถ้าข้าฉลาดเหมือนอย่างท่าน  ข้าคงทำการเองไปแล้วแหล่ะ”  แบริคกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

 

         “อืมมมมม  เจ้ามีข้อเสนอ  หรือความคิดดีๆ ไหม บัคการ์ด”  เซรีลพยายามคิด  แล้วหันมาถามบัคการ์ดคนสนิทของตน

 

         “ขอรับนายท่าน  แผนของข้าไม่เพียงจะล่อเสือออกจากถ้ำได้แล้ว  ยังสามารถกำจัดศัตรูของพวกท่านได้ไปพร้อมกันอีกด้วย”  บัคการ์ด

 

         “งั้นเหรอ  มันก็ดีสิ  เจ้ามีแผนการอย่างไร  ก็ว่ามา”  เซรีลถาม

 

         “การที่เราจะล่อเสือออกจากถ้ำได้  เราต้องหาเหยื่อล่อชิ้นใหญ่  หรือเหยื่อล่อที่สำคัญมากๆ  ของเสือตัวนั้นให้ได้  พวกท่านคิดว่า  อะไรหรือใครที่สำคัญมากๆ  สำหรับเสือจำศีลตัวนี้กันล่ะขอรับ”  บัคการ์ดเริ่มบอกแผนการของตน

 

         “อืมมมม  เซเลน่า X2  ทั้งสองคิดตามและบอกออกมา

 

         “ถูกต้องแล้วขอรับ  เหยื่อล่อที่ดีที่สุดของผู้เป็นพ่อก็คือลูก  ยิ่งเป็นลูกสาวที่ท่านรักมากด้วยแล้วยิ่งง่ายที่จะล่อท่านลอร์ดบุตออกมาจากการบำเพ็ญเพียรได้ไม่ยาก  ส่วนสำหรับพี่ชายก็คงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าน้องสาวอันที่เป็นที่รักของพี่ชายอีกแล้ว”  บัคการ์ดเฉลย

 

         “ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า  สุดยอด  แผนของเจ้านี่มันสุดยอดจริง  ข้านี่ไว้ใจเจ้าไม่ผิดหวังจริงๆ  บัคการ์ด”  เซรีลหัวเราะชอบใจ

 

         “แล้วมันต้องทำอย่างไรบ้างล่ะ   บัคการ์ด”  แบริคถาม

 

         “ขอรับ  เรื่องนี้เวลา  สถานที่และหลักฐานจะต้องชัดเจน  แผนเป็นอย่างนี้ขอรับ.....”  หลังจากนั้นบัคการ์ดก็ได้เล่าถึงแผนการต่างๆ  ให้เซรีล  และแบริคฟังอย่างละเอียด

 

         “....แผนมันก็เป็นแบบนี้แหล่ะขอรับ  อย่าลืมว่า  เวลาสถานที่จะต้องถูกต้อง  คลาดเคลื่อนได้ไม่มาก  ส่วนท่านแบริค  ท่านต้องยอมลงทุนเจ็บตัวสักเล็กน้อยเพื่อความสมจริงนะขอรับ  ไม่เช่นนั้นลอร์ดบุต คงไม่เชื่อเป็นแน่”  บัคการ์ดเล่าถึงแผนการจบก็ย้ำกำชับอีกครั้ง

 

         “เรื่องนั้นเจ้าไว้ใจข้าได้เลย  ข้ามันตอแหล  เฮ้ย!!  แสดงบทบาทได้แนบเนียนอยู่แล้ว”  แบริคบอก

 

         “เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาขอรับ”  บัคการ์ด

 

         “ว่าแต่เจ้ามั่นใจเหรอว่า  เจ้าสามารถเอาชนะลอร์ดบุตได้”  เซรีลถามขึ้นถึงความกังวลอีกอย่าง

 

         “ฮิ  ฮิ  ฮิ  ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกขอรับนายท่าน  ข้าน้อยมีวิธี”  บัคการ์ดตอบ

 

         “เออ  ถึงข้าจะไม่รู้ถึงฝีมือของเจ้า  แต่ข้าก็เชื่อในตัวเจ้า”  เซรีลกล่าว

 

         บัคการ์ดยกยิ้มขึ้น  แววตาแสดงสะใจ  และรังเกียจออกมา  แต่ชายทั้งสองหาได้สังเกตเห็นไม่  ได้แต่ยิ้มยินดีถึงแผนการต่างๆ  ที่กำลังจะสำเร็จในเวลาไม่ช้านี้  และจะได้สมหวังในสิ่งที่ตนเองปรารถนา

 

 

 

 

จบตอน.

 

ไรท์คุยกันท้ายตอน

 

อาจจะมีบางช่วงยังติดๆ  อยู่  แต่ไรท์ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ในตอนนี้  ตอนนี้ไรท์เองก็พยายามแก้ปมที่ผูกๆ  เอาไว้ออกมาบ้าง  มันจะรัดคอไรท์ตายซ่ะก่อนแล้ว  รีดอ่านๆแล้ว  ก็คงพอจะเดาๆ  ออกมาได้บ้างแล้วใช่ไหม  รอลุ้นไปพร้อมๆ กันนะว่าเรื่องจะเป็นไปตามที่คิดไว้รึป่าว  ไรท์เองก็ยังให้คำตอบไม่ได้  แล้วแต่อารมณ์ตอนแต่งด้วย

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 325 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #264 OraweeBoonklong (@OraweeBoonklong) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 11:54
    ย้อนไปย้อนมา เรื่องไปไม่ค่อยถึงไหนเลนอ่ะ
    #264
    1
  2. #232 kanplou (@kanplou) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 16:25
    เหมือนเม้นท์อื่นๆ เบื่อที่ย้อนไปมานี่แหละ อ่านข้ามยังรู้เรื่องเลย
    #232
    0
  3. #207 Tuy1511 (@Tuy1511) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 21:48

    ย้อนไปย้อนมาจนน่าเบื้อแหละ

    #207
    0
  4. #129 tong9980 (@tong9980) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 08:47
    : (บาร์ตจนปัญญาที่จะล่อลอร์ดบุตออกจากปราสาท)
    ที่จริงต้อง : (แบริคจนปัญญาที่จะล่อลอร์ดบุตออกจากปราสาท)
    #129
    0
  5. #128 Luke3139 (@fang3139) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 07:37
    ตอนนี้ย้อนแล้วย้อนอีกเลยนะเนี่ย
    #128
    0
  6. #127 makone (@makone) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 05:01
    ขอให้ลอร์ดบุต กับบาร์ตไม่เป็นอะไรนะ
    #127
    0