เกิดใหม่ต่างโลก...ขอใช้ชีวิต(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่ 47 : ชิงนักโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 342 ครั้ง
    4 ก.ค. 61

ตอนที่ 47  ชิงนักโทษ

 

 

         ส่วนหนึ่งในมุมเมืองหลวง  กองทหารอัศวินเวทย์จำนวนสามหน่วยกำลังประชุมกัน

 

         “ท่านบาร์ต  จะถูกประหารในวันนี้  พวกเราจะช่วยท่านอย่างไรดี”  หัวหน้าหน่วยที่ 86

 

         “พวกเราจะทำอะไรได้ล่ะ  ตอนนี้พวกเราแทบจะไม่มีความสำคัญในกองทัพเลย”  หัวหน้าหน่วยที่ 97

 

         “พวกมันแห่ประจานท่านบาร์ตไปทั่วเมือง  ทำเหมือนเป็นนักโทษร้ายแรงก็ไม่ปาน”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         “น่าเจ็บใจนัก  ทำเหมือนจะให้พวกเราเข้าชิงตัวนักโทษ  แต่ก็ดันส่งทหารอัศวินเวทย์คุ้มกันแน่นหนา”  หัวหน้าหน่วยที่ 97

 

         “เราจะรอให้ท่านแม่ทัพกลับมาคงไม่ทันแน่”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         “เจ้าคิดจะทำอะไร”  หัวหน้าหน่วยที่ 86

 

         “เราจะบุกชิงตัวท่านบาร์ต”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         “เจ้าคิดจะกบฏเหรอ  ทำแบบนี้มันเหมือนกับฆ่าตัวตายชัด”  หัวหน้าหน่วยที่ 97

 

         “แล้วเราจะรอให้มันประหารท่านบาร์ตไปแบบนี้เหรอ”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         “พวกเรายังไม่รู้แน่เลยว่าเรื่องราวมันเป็นอย่างไร  มีแต่ข่าวลือที่ว่าท่านบาร์ตเป็นฆาตกรเท่านั้น”  หัวหน้าหน่วยที่ 86

 

         “แต่ข้าเชื่อในตัวของท่านบาร์ตว่าจะไม่ทำอะไรแบบนั้น  ดูตัวอย่างคนอื่นๆ  สิ  ที่ต้องถูกใส่ร้ายจนบ้านแตกสาแหรกขาด”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         “พวกข้าก็เชื่อ  จึงได้มารวมตัวกันแบบนี้นี่ไง”  หัวหน้าหน่วยที่ 97

 

         “พวกเจ้าจะเอาด้วยกับข้ารึป่าว”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         “แต่ด้วยเกียรติของอัศวินเวทย์  พวกข้าไม่ยอมทำเด็ดขาด”  หัวหน้าหน่วยที่ 86

 

         “เกียรติเหรอ  พวกเรายังเหลือเกียรติอะไรให้หลงเหลืออยู่อีก  ตั้งแต่  ไอ้ชั่วบัคการ์ดเข้ามา  ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป  คนชั่วได้ดี  คนดีกลับต้องถูกรังแก”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         หัวหน้าหน่วยทั้งสองเมื่อได้ยินแบบนั้นก็สลดลงทันที  มันก็จริงอย่างที่พูด  พวกเขาแม้จะทำผลงานดีแค่ไหนก็  สุดท้ายมันก็เปล่าประโยชน์  พวกเขากลับต้องมาทำงานเหมือนทหารชั้นเลว

 

         “เพื่อนทหารอัศวินเวทย์ทั้งหลาย  พวกเราจะปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เหรอ?  ยอมรับชะตากรรม?  ยอมเป็นผู้ถูกกระทำ?  ยอมขายจิตวิญญาณที่พวกเราเคยให้ปฏิญาณไว้ตอนเข้ามาเป็นทหารอัศวินเวทย์ เช่นนั้นเหรอ?”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         “....”

 

         “ข้าผู้นี้  คนหนึ่งที่จะไม่ขอใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างอัปยศนี้อีกต่อไป  พวกเจ้าจะสู้ไปกับข้าไหม?”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         ทหารอัศวินเวทย์ในหน่วยที่ 3 ทั้งหมดลุกขึ้น

 

         “ใช่  พวกเราถูกฝึกมาเพื่อเป็นนักรบ  ปกป้องความสงบอาณาจักร  และตอนนี้ความสงบนั้นมันจะไม่มีอีกต่อไป”  ทหารอัศวินเวทย์นายหนึ่งกล่าวขึ้น

 

         “พวกเราถูกฝึกมาเพื่อปกป้องความดี  ต่อต้านความชั่ว  พวกเราพร้อมที่พลีชีพเพื่อความถูกต้อง”  ทหารอัศวินเวทย์อีกคนกล่าวขึ้น

 

         “พวกท่านทั้งสองล่ะ  จะเอายังไง??”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         จังหวะนั้นเองได้มีอัศวินเวทย์คนหนึ่งเข้ามา

 

         “เจ้าเป็นใครกัน?”

 

         “ข้าเป็นคนของท่านลอร์ดแฮมเตอร์  มาเพื่อแจ้งข่าวแก่พวกท่าน”  อัศวินเวทย์

 

         “มีสิ่งใดก็ว่ามา”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         อัศวินเวทย์ผู้นั้นไม่พูดจาอะไร  แต่มอบของสิ่งหนึ่งให้

 

         “นี่มัน!!  สารคำสั่ง”  หัวหน้าหน่วยที่ 86

 

         “ของจริงรึป่าว?”  หัวหน้าหน่วยที่ 97

 

         “มันคือของจริง  มีตราประทับท่านแม่ทัพอยู่ด้วย”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         “ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วงั้นเหรอ?”  หัวหน้าหน่วยที่ 86

 

         “ใช่ครับ  ตอนนี้ท่านรออยู่ที่ลานกลางเมืองแล้ว”  อัศวินเวทย์

 

         “ในสารบอกให้พวกเราทั้ง 3  หน่วยนำทหารอัศวินเวทย์เข้าชิงตัวท่านบาร์ต  โดยที่ท่านแม่ทัพจะถ่วงเวลาไว้ให้”  รองหัวหน้าหน่วยที่ 3

 

         “เช่นนั้นพวกเราอย่ามั่วช้าอยู่เลย  รีบเคลื่อนพลไปช่วยท่านบาร์ตกันเถอะ”  หัวหน้าหน่วยที่ 97

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ปัจจุบัน

 

         “นี่มันเรื่องอะไรกันท่านลอร์ดแฮมเตอร์  ทหารอัศวินเวทย์ถึงสามหน่วยเคลื่อนพลโดยพลการณ์ได้อย่างไร?”  ราชาวีดาสตรัสถามขึ้นมา

 

         “กระหม่อมก็ไม่ทราบเหมือนกันฝ่าบาท”  ลอร์ดแฮมเตอร์ตอบ

 

         “ท่านจะไม่รู้ได้อย่างไร  ทหารอัศวินเวทย์จะเคลื่อนพลได้ก็ต้องมีคำสั่งเท่านั้น”  องค์ชายรองคาดคั้น

 

         “แต่กระหม่อมเพิ่งจะมาถึงเองนะฝ่าบาท”  ลอร์ดแฮมเตอร์หันไปชี้แจงกับราชาวีดาส

 

         “ข้าเชื่อในความภัคดีของเจ้านะ  ลอร์ดแฮมเตอร์  แต่เพื่อความบริสุทธิ์ใจของเจ้า  เจ้าจะต้องโดนควบคุมตัวเอาไว้ก่อน  เพื่อรอการสอบสวนต่อไป”  ราชาวีดาส

 

         หลังสิ้นคำกล่าวของราชาวีดาส  เหล่าองครักษ์ก็เข้ามาxคุมตัวของลอร์ดแฮมเตอร์เอาไว้

 

         “เกิดกบฏงั้นเหรอ”  องค์ชายรองสมทบขึ้น

 

         ประชาชนที่มารวมตัวกันที่ลานกลางเมืองตื่นตกใจขึ้นเมื่อได้ยินเรื่องกบฏขึ้น  ทำให้เกิดความวุ่นวายไปทั่วบริเวณ

 

         ตูมมมม!!!!!!!!  ตูมมมม!!!!!!!! 

 

         เกิดเสียงการต่อสู้ขึ้นระหว่างกองอัศวินเวทย์ทั้งสามหน่วย  กับทหารอัศวินเวทย์ที่ลานกลางเมือง  ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

         ประชาชนวิ่งหนีกันให้ขวักไขว่ไปทั่ว  จึงทำให้ยากที่จะแยกแยะผู้คน

 

         “ฟอร์ด  นี่เป็นโอกาสดีแล้วที่จะบุกเข้าไปชิงตัวท่านบาร์ต”  มารีกล่าวขึ้น

 

         “จะดีเหรอครับพี่มารี”  ฟอร์ดถามขึ้น  อย่างไม่แน่ใจ

 

         “ดีสิ  ดูท่าแผนแรกของท่านตา  คงจะไม่สำเร็จแล้วล่ะ  มีแต่จะต้องชิงตัวท่านบาร์ตแล้วเท่านั้น”  มารี

 

         “ถ้างั้นพี่มารีจับมือผมไว้ดีๆ นะครับ  ผมจะวาร์ปเข้าไป”  ฟอร์ดบอก

 

         “ได้  พี่พร้อมแล้ว”  มารี

 

         เมื่อมารีจับมือของฟอร์ด  ฟอร์ดก็วาร์ปขึ้นไปบนเวทีลานประหารทันที

 

         แว๊ปปปป!!!

 

         ทั้งสองมาปรากฏตัวอยู่บนเวที  โดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกต

 

         “ท่านบาร์ต  พวกเรามาช่วยแล้ว”  มารี

 

         “เจ้า   เป็น  ใคร?”  บาร์ตเอ่ยออกมาเหมือนกับคนไม่มีสติ

 

         “พวกเรารีบไปกันก่อนเถอะ!!  ฟอร์ดรีบบอกเตือนพี่มารี  แต่ไม่ทัน

 

         “เป็นเจ้าอีกแล้วเหรอ...  คราวนี้อย่าหวังว่าจะรอดไปได้อีกนะ”  เซรีลเข้ามาขัดขวางไม่ให้มารีได้ช่วยบาร์ตไปได้  และฟันดาบเข้าใส่มารี

 

         วิ๊ง!!   มารีรีบเรียกดาบออกมาจากแหวนมิติทันที

 

         เซรีลแปลกใจที่มารีสามารถเรียกดาบออกมาได้

 

         แกร๊ง!!

 

         ดาบของทั้งสองปะทะกัน

 

         การต่อสู้ของเซรีลกับมารีอยู่ในสายตาของลอร์ดแฮมเตอร์  แต่ตนนั้นไม่สามารถที่จะปรีกตัวไปช่วยเหลือได้  เนื่องจากตอนนี้ลอร์ดแฮมเตอร์โดนองครักษ์ควบคุมตัวอยู่

 

         แกร๊ง!!   แกร๊ง!!   แกร๊ง!!

 

         การต่อสู้ของเซรีลกับมารีเป็นไปอย่างสูสี  ผลัดกันรุก  ผลัดกันรับ  ต้องยอมรับว่าฝีมือเชิงดาบของมารีนั้นรุดหน้าไปมาก  ตอนนี้ฝีมือของเธอเทียบเท่ากับอดัมเมื่อครั้งยังเป็นหนุ่มๆ

 

         ทำให้เซรีลไม่สามารถที่จะเอาชนะมารีได้  เขาได้แต่แปลกใจว่าทำไม  ฝีมือและเชิงดาบของหญิงสาวผู้นี้ถึงได้เหมือนกับอดัม  ศัตรูเก่าของเขายิ่งนัก

 

         “เจ้าเป็นอะไรกับเจ้าอดัมกันแน่  บอกมานะ”  เซรีลถามขึ้น

 

         พรุบ!!  พรุบ!! 

 

         “ก็เป็นลูกสาวของข้านะสิ  เซรีล”  อดัมได้เข้ามาช่วยลูกสาว

 

         “อดัม!!  มารีแอน!!  เซรีลตกใจที่ได้เจอทั้งสองอีกครั้งในวันนี้  ทั้งที่เคยคิดว่าทั้งสองได้ตายไปแล้ว

 

         “แปลกใจมากเหรอคะ  ท่านพี่  ที่พวกเรายังไม่ตาย”  มารีแอนกล่าวออกมาอย่างแค้นเคืองในตัวเซรีล

 

         “ข้าประมาทพวกเจ้าไปจริงๆ  ที่ไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ใจด้วยตัวเอง  แต่คราวนี้ข้าจะไม่พลาดเป็นครั้งที่สองแน่”  เซรีลกล่าว

 

         “วันนี้  มันไม่เหมือนกับเมื่อ 20 ปีก่อนหรอกนะ  ที่จะต้องตกอยู่ในอุบายเลวๆ  ของท่าน”  มารีแอน

 

         “ข้าเองก็ใช่ว่าจะอยู่เฉยซ่ะเมื่อไหร  ตลอดเวลาข้าคอยฝึกฝนตนเองจนอยู่ในระดับจอมเวทย์ขั้นสูง”  เซรีล

 

         “ลูกมารี  ไปช่วยท่านบาร์ตเถอะ  ทางนี้ปล่อยให้พ่อกับแม่จัดการเองจะดีกว่า”  มารีแอนหันไปบอกมารี

 

         “ค่ะ  ท่านแม่  ระวังตัวด้วยนะคะ”  มารี พยักหน้าแล้วไปช่วยบาร์ต

 

         แต่ทหารอัศวินเวทย์ที่อยู่บริเวณนั้นได้เข้ามาขัดขวางเอาไว้

 

         [ดาบเพลิงอัคคี]

 

         มารีเรียกใช้ทักษะออกมา  ดาบของเธอก็กลายเป็นดาบที่มีเปลวเพลิงปกคลุม  ฟัดแต่ละครั้งก็จะแผ่ความร้อนออกมาโจมตีเป็นระลอกใส่ศัตรู

 

         ทหารอัศวินเวทย์ต้องรุมเข้าพร้อมๆ  กันถึงสี่คนในการโจมตีใส่มารี

 

         แกร๊ง!!   แกร๊ง!!   แกร๊ง!!      แกร๊ง!!   แกร๊ง!!   แกร๊ง!!

 

         เสียงอาวุธปะทะกันของมารีกับทหารอัศวินเวทย์  แม้ว่ามารีจะมีฝีมือที่เหนือกว่า  แต่ก็ไม่อาจเอาชนะทหารอัศวินเวทย์ที่เข้ามาโจมตีใส่ทีละพร้อมๆ  กันหลายคนได้  จนทำให้มารีเสียเปรียบและถอยหลังออกมาเรื่อยๆ

 

         พรุบ!!  พรุบ!!  พรุบ!!  พรุบ!!  พรุบ!! 

 

         “พวกเรามาช่วยแล้ว  พี่มารี”  อลิสและทุกคนได้เข้ามาช่วยมารี

 

         “ขอบใจมากนะทุกคน  แต่ว่า  แอนนากับซาร่า  พวกเธอไปอยู่กับฟอร์ดดีกว่า”  มารี

 

         “ค่ะ  พี่มารีX2  ทั้งสองรับคำและวิ่งไปหาฟอร์ดทันที

 

         ทางด้านฟอร์ดเมื่อเห็นว่าทุกคนออกกันมาครบหมดทุกคนแล้ว  ก็ร่ายเวทย์ป้องกันออกมาใส่ทุกคน

 

         [เกราะคุ้มกาย]

 

         ทุกคนจะมีออร่าสีฟ้าล้อมรอบตัวอยู่ทุกคนเมื่อฟอร์ดร่ายเวทย์เสร็จ

 

         “ขอบจัยมากฟอร์ด”  ทุกคน

 

         [จงออกมา  ซามุโระ]  [จงออกมา ชิโนบิ]

 

         ฟลอโรล่า  ฟลอโอร่า  อัญเชิญสัตว์อสูรแมวทั้งสองออกมา

 

         ควับ**  ควับ***

 

         ซามุโระ  กับ  ชิโนบิ  ปรากฏตัวขึ้น  ท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารอัศวินเวทย์  และเหล่าราชวงศ์ทุกคน

 

         “ซามุโระ  จัดการ”  ฟลอโรล่าสั่งการ

 

         “ชิโนบิ  คอยสนับสนุนซามุโระนะเจ้าคะ”  ฟลอโอร่า

 

         สัตว์อสูรแมวทั้งสองเมื่อได้รับคำสั่งจากนายหญิงก็เข้าจัดการกับเหล่าทหารอัศวินเวทย์ทันที

 

         “หึ  ลูกพวกแก  ก็มีดีเหมือนกันนี่”  เซรีล

 

         “จะมั่วไปสนใจทางอื่นอีกเรอะ  เตรียมรับมือเถอะ”  อดัม

 

         ย้ากกกกกกกกกกกกกก

 

         การต่อสู้ได้กระจายออกไปจนทั่วบริเวณลานกลางเมือง  บัคการ์ดที่เห็นท่าไม่ดี  จึงได้ยิงเวทย์ขึ้นไปบนฟ้า

 

         ฟิ้วววววววววววว   บุงงงงง

 

         เกิดเป็นสัญลักษณ์บางอย่างขึ้นบนท้องฟ้าเหนือลานกลางเมือง  เพียงไม่นาน  ก็มีเหล่าทหารอัศวินเวทย์มากมายออกมาจากมุมต่างๆ  ของเมือง เข้าโอบล้อม และเข้าฆ่าฟันเหล่าทหารอัศวินเวทย์ทั้งสามหน่วยอย่างโหดเหี้ยม

 

         “ฝ่าบาทได้โปรดปล่อยกระหม่อมให้ไปช่วย  ลูกสาวและหลานๆ   ของกระหม่อมด้วยเถิด  พะยะค่ะ”  ลอร์ดแฮมเตอร์ทูลอ้อนวอน  ราชาวีดาส

 

         “ท่านมีลูกสาวและหลานด้วยอย่างนั้นเรอะ”  ราชาวีดาสถาม

 

         “ไว้กระหม่อมค่อยอธิบายทีหลัง  โปรดปล่อยกระหม่อมก่อนเถอะพะยะค่ะ”  ลอร์ดแฮมเตอร์

 

         “ไม่ได้นะเสด็จพ่อ  ก็เห็นๆ  อยู่ว่าพวกนั้นมีเจตนาที่จะมาช่วยนักโทษให้หลบหนี  และลอร์ดแฮมเตอร์ยังไม่ได้เคลียร์เรื่อง กบฏ อีกด้วย”  องค์ชายรองทักท้วงขึ้น

 

         “แต่ก็ไม่มีหลักฐานเหมือนกันว่าท่านลอร์ดแฮมเตอร์  จะเป็นกบฏ ไม่ใช่หรือ”  องค์รัชทายาท

 

         “เอาล่ะๆ  พวกเจ้าไม่ต้องเถียงกัน  เรื่องนี้ข้าจะตัดสินเอง...”  ราชาวีดาสกำลังจะกล่าวต่อ  แต่...ก็ต้องหยุดลง

 

         การต่อสู้ทำท่าว่าจะยืดเยื้อทำให้บัคการ์ดที่อยู่ไม่ไกลนัก จะเข้ามาช่วยเซรีล  เพื่อกำจัดศัตรูหน้าใหม่ออกไปจากแผนการที่ผิดคาด  แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อมีบุคคลปริศนาในชุดคลุมทั้งตัวอีกคนเข้ามาขวางไว้

 

         “เจ้าเป็นใครกัน  กล้ามาขวางข้า  อยากตายนักรึไง”  บัคการ์ดถามอย่างโมโหที่ตนโดนขัดขวาง

 

         [ตรวจสอบ]

 

 

 

จบตอน.

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 342 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #474 0953947030asd (@0953947030asd) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 17:48
    ...ไม่เห้นพระเอกสู้เลย
    #474
    0
  2. #156 BEAM_NTP (@bus-only) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 20:08
    ค้างงงงงสุดดด
    #156
    0
  3. #155 nattanan_26 (@nattanan_26) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 07:23
    อย่าตัดจบแบบนี้สิไรท์ มันค้างคา555555
    #155
    0
  4. #153 Crasybart (@Crasybart) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 10:01

    อ๊ากกกก ค้าง - -*

    #153
    0
  5. #152 makone (@makone) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 09:41
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-05.png ค้างอะ
    #152
    0