เกิดใหม่ต่างโลก...ขอใช้ชีวิต(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่ 55 : ภาค 2 ตอนที่ 3 ร้านตำราศึกษาเวทย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 356 ครั้ง
    26 ก.ย. 61

ภาค 2 ตอนที่ 3 ร้านตำราศึกษาเวทย์

 

 

         หลังจากที่ฟอร์ดเดินออกมาจากห้องลงทะเบียนก็กลับมาหาอดัมและมารีแอนที่คอยเขาอยู่ด้านนอก

 

         “เป็นอย่างไรบ้างลูก”  มารีแอนรีบถามทันทีที่ฟอร์ดเดินเข้ามาหา

 

         “นี่ครับ”  ฟอร์ดหยิบบัตรนักเรียนของโรงเรียนมหาเวทย์ฟรอนเทียร์ออกมาโชว์ให้อดัมกับมารีแอนดู

 

         “แม่เค้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น  เรื่องที่ลูกจะได้เข้าเรียนที่นี่  พ่อกับแม่ไม่ได้กังวลหรอก  แต่ที่แม่เค้าถามคือ...”  อดัมบอกกับฟอร์ด

 

         “อ้อ!! เรื่องนั้นเหรอครับ  สบายใจได้ครับ  ไม่มีปัญหา  และไม่มีใครสงสัยแน่นอน  อีกอย่างการทดสอบก็ง่ายมากครับ  แทบจะไม่ต้องใช้เวทย์เลยด้วยซ้ำครับ”  ฟอร์ดตอบให้อดัมกับมารีแอนสบายใจ

 

         “อย่างนั้นเหรอ  ได้ยินอย่างนี้แม่ก็สบายใจ  ถ้าลูกจะเก่งเหมือนพวกพี่ๆ  แม่ก็ไม่ต้องห่วงหรอกนะ  แต่นี่...”  มารีแอนเมื่อได้รับคำตอบจากฟอร์ดเธอก็สบายใจขึ้น  ไม่ใช่แค่ฟอร์ดเท่านั้นที่จะต้องมีเรื่องวุ่นวายตามมา  เธอกับสามีเองก็ต้องปวดหัวด้วยเช่นกัน

 

         อย่างไรนั่นเหรอ  ก็พวกสาวๆ  ตระกูลแกรนดินทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นอัจฉริยะในรุ่นของพวกเธอแทบทั้งสิ้น  เช่น  มารี  ที่เก่งในเรื่องการต่อสู้จนสามารถที่จะล้มครูฝึกในโรงเรียนลงได้  แอนนาที่ถึงแม้จะสู้ได้ไม่ดี  พลังเวทย์ไม่ได้โดดเด่นแต่  เรื่องงานจิปาถะต่างๆ  ล้วนเป็นเลิศ  อลิสยิ่งแล้วใหญ่  ด้วยพลังเวทย์และเวทย์เฉพาะตัวที่หาได้ยากแล้ว  ยังเก่งทั้งบู๊และบุ๋นอีกตั้งหาก  ซาร่านั้นก็เก่งในเรื่องยาสมุนไพรและยังสามารถผลิตยาใช้เองด้วยวัยที่ยังน้อย  ส่วนคู่แฝดยิ่งร้ายเข้าไปอีก  แทบไม่ต้องลงมือเอง  ซามุโระกับชิโนบิ  ก็จัดการกวาดเรียบ  ด้วยเป็นสัตว์อสูรระดับสูงงงงงงมาก  (ยังไม่รู้ว่าในระดับสูงอยู่ที่เท่าไร  ยังหาตัววัดไม่ได้)

 

         และด้วยความเป็นอัจฉริยะของพวกเธอทุกคน  ทำให้ตระกูลต่างๆ  คอยหาโอกาสทั้งทางดีและทางร้าย

 

         อนึ่งทางดี  ถ้าตระกูลไหนมีบุตรชายก็จะหาทางเกี่ยวดองด้วย  ส่วนถ้าไม่มีก็จะหาทางกำจัดให้พ้นทางนั่นเอง

 

         “ถ้าเช่นนั้น  เราไปหาซื้อของสำหรับนักเรียนใหม่กันดีกว่า!!  อดัมเปลี่ยนเรื่อง  เพื่อที่ทำให้บรรยากาศอันน่ายินดีนี้ ต้องหมองไปซ่ะก่อน

 

         “ใช่แล้ว  งั้นเราไปกันเถอะ  นานแล้วที่แม่ไม่ได้ซื้อของแบบนี้ให้กับลูก”  มารีแอนยิ้มออกมาแล้วก็ลากพาฟอร์ดไปยังย่านตลาดชุมชน

 

         “เฮ้อ!!  ผู้หญิงกับการช๊อปปิ๊งนี่ตัดกันไม่ขาดจริงๆ  เปลี่ยนเรื่องร้ายเป็นเรื่องดีก็ได้”  อดัมบ่นออกมา

 

         “มัวแต่บ่นอะไรอยู่คะคุณ  รีบตามมาได้แล้ว”  มารีแอนหันมาเรียกอดัมให้ตามมา

 

         “จ้า......ที่รัก”  อดัมตอบแล้วเดินตามไป

 

 

 

         เพียงไม่นานพวกเขาก็มาถึงย่านตลาดชุมชนในเมืองหลวง  ซึ่งวันนี้จะมีคนเยอะเป็นพิเศษ  ส่วนหนึ่งก็เป็นชาวเมืองหลวงที่ออกมาจับจ่ายใช้สอยกันอยู่แล้วเป็นปกติ  และอีกส่วนหนึ่งก็เป็นชาวต่างเมืองที่ได้เข้ามาเพื่อสมัครเรียนที่โรงเรียนมหาเวทย์ฟรอนเทียร์  ทำให้ตอนนี้ย่านตลาดแออัดไปด้วยผู้คน

 

         “เราต้องไปซื้อที่ไหนเหรอครับ”  ฟอร์ดถามขึ้น  เมื่อมาถึงย่านตลาด  และเห็นผู้คนมากมายขนาดนี้

 

         ฟอร์ดเคยมาเมืองหลวงหลายต่อหลายครั้งแล้ว  แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฟอร์ดได้มาย่านตลาดแถวนี้

 

         “พูดแบบนี้แสดงว่าฟอร์ดต้องไม่เคยมาแถวนี้เลยใช่ไหม  งั้นตามพ่อมา”  อดัมถามฟอร์ด  และเมื่อฟอร์ดส่ายศีรษะ  ก็เดินนำทางไป

 

         อดัมนั้นรับหน้าที่มาส่งลูกๆ  ทุกคนมาเข้าเรียนที่นี่ทุกคน  และเป็นคนพามาเลือกซื้อของเองทุกครั้ง

 

         แล้วทั้งสามก็เดินเบียดแทรกเหล่าผู้คนไปเรื่อยๆ  จนกระทั้งถึงร้าน ตำราศึกษาเวทย์ ดูจากภายนอกเป็นเหมือนร้านขายหนังสือทั่วไป  และที่หน้าประตูร้านจะมีชายแก่คนหนึ่งนั่งเฝ้าทางเข้าอยู่  ดูเหมือนจะนั่งหลับมากกว่า  อดัมก็เดินเข้าไปหา  พร้อมกับมารีแอนและฟอร์ด

 

         “วันนี้ร้านจะเปิดให้บริการเฉพาะนักเรียนโรงเรียนมหาเวทย์ฟรอนเทียร์เท่านั้น  บุคคลทั่วไปค่อยมาวันอื่นเถอะ!!  ชายแก่คนนั้นพูดออกมาโดยที่ไม่ได้เงยขึ้นมามองด้วยซ้ำ

 

         “เบอร์ตัน!!  นี่ผมเอง  อดัมไง  จำไม่ได้เหรอ”  อดัมบอกกับชายแก่คนนั้นที่ชื่อว่าเบอร์ตัน

 

         เบอร์ตันก็เงยหน้าขึ้นมามอง  และหยิบเอาแว่นตาแบบใส่ข้างเดียวเอามาใส่  แล้วลุกขึ้นยื่นหน้าเข้าไปมองอดัมแบบใกล้ๆ  เพื่อดูสำรวจให้แน่ใจ

 

         “เออ  ใช่เจ้าเด็กอดัมน้อยตัวป่วนจริงๆ  แล้ววันนี้มาทำอะไรล่ะ  หรือว่าจะมาป่วนอะไรในร้านของข้าอีกละ”  เบอร์ตัน

 

         “โถ่...เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว  อาจารย์ยังไม่ลืมอีกเหรอ”  อดัมยิ้มแห้งๆ  กล่าวออกมา

 

         “เฮอ ๆ ๆ  ถึงข้าจะเลิกสอนไปนานแล้ว  แต่ข้าก็จำลูกศิษย์ของข้าได้ทุกคน  ว่าแต่เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลย  ว่าวันนี้เจ้ามาทำอะไรอีกล่ะ??”  เบอร์ตัน

 

         “สวัสดีค่ะ  อาจารย์  ฉันชื่อมารีแอน  เป็นภรรยาของอดัมและนี่ฟอร์ดลูกชายคนเล็กของพวกเราค่า”  มารีแอนเข้ามาแนะนำตัวเองและฟอร์ด  เพราะว่าอาจารย์เบอร์ตันนั้นได้ออกจากโรงเรียนมหาเวทย์ฟรอนเทียร์ก่อนที่มารีแอนจะเข้าเรียนซ่ะอีก  และร้านนี้ก็เปิดหลังจากมารีแอนเรียนจบและย้ายไปอยู่ที่เมืองมอร์ร็อคกับอดัม

 

         “อย่าเรียกข้าว่าอาจารย์เลย  ข้าเลิกสอนไปนานแล้ว  และมาเปิดร้านนี่แทน เรียกข้าว่าเบอร์ตัน  ตามเจ้าอดัมมันก็แล้วกัน”  เบอร์ตันบอก

 

         “ค่ะ  ท่านเบอร์ตัน/ ครับ  ท่านเบอร์ตัน”  มารีแอนและฟอร์ดตอบพร้อมกัน

 

         “นี่คือลูกชายของเจ้าเหรออดัม  ปีนี้ก็คงจะเข้าเรียนโรงเรียนมหาเวทย์ได้แล้ว  คงมาหาซื้อหนังสือตำราเรียนสินะ”  เบอร์ตันถามอดัม

 

         “ใช่แล้วครับ”  อดัมตอบ

 

         “ไหนบัตรนักเรียนล่ะ  เจ้าหนู”  เบอร์ตันหันมาถามหาบัตรนักเรียนจากฟอร์ดเพื่อยืนยัน

 

         ฟอร์ดตวัดมือบัตรนักเรียนก็ออกมาจากแหวนมิติที่ฟอร์ดสวมอยู่ออกมายื่นให้กับเบอร์ตันดู

 

         เบอร์ตันแปลกใจเล็กน้อยที่เด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าของเขาเรียกบัตรนักเรียนออกมาในมือในพริบตาและยื่นออกมาให้เขาดูเพื่อยืนยันสถานะของนักเรียนของโรงเรียนมหาเวทย์ฟรอนเทียร์

 

         “อืมมม  ใช่นักเรียนโรงเรียนมหาเวทย์ฟรอนเทียร์จริงๆ  งั้นก็เข้าไปเลือกซื้อหนังสือและสิ่งจำเป็นต่างๆ ด้านในได้เลย  ข้าจะนอนต่อล่ะ”  เบอร์ตันหลังจากตรวจสอบบัตรนักเรียนแล้วก็อนุญาตให้ฟอร์ดและพ่อแม่เข้าไปในร้านได้

 

         จากนั้นเบอร์ตันก็นั่งลงและหลับตาลงอีกครั้ง  ZZZzzz

 

         “เฮอออ  เบอร์ตันก็เป็นแบบนี้แหล่ะ  อย่าไปใส่ใจเลย  พวกเรารีบเข้าไปข้างในกันเถอะ”  อดัมบอกแล้วชวนทุกคนเข้าไปในร้าน

 

         กรุ๊งงงง !!  กริ๊งงงง  !!

 

         เมื่อเปิดประตูเข้ามา  ภายในร้านกว้างขวางเอามากๆ  ไม่เหมือนกับดูจากภายนอกเลย

 

         “ดูลูกจะไม่ค่อยแปลกใจเลยนะ”  อดัมหันมาพูดกับฟอร์ด

 

         “ครับ  พอดีว่าเคยไปเจอ ร้านแบบนี้มาแล้วนะครับ”  ฟอร์ดตอบออกไปตามความจริง

 

         “แต่อีกเดี๋ยว  ลูกจะต้องแปลกใจแน่ๆ  พ่อรับรอง”  อดัมบอกออกมา  แฝงด้วยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย

 

         ภายในร้านยังมีพวกเด็กๆ  และผู้ปกครองอยู่อีกหลาคน  ที่เดินเลือกซื้อหนังสือ  และอุปกรณ์ที่ใช้ในการเรียนต่างๆ  โดยมี....

 

         “สวัสดีนักเรียนใหม่  และยินดีต้อนรับ  สู่ร้านตำราศึกษาเวทย์ของข้า  เจ้าอย่างได้อะไรเพียงแค่เจ้าบอกสิ่งที่เจ้าต้องการมา  ร้านของข้ามีให้ทุกอย่าง”  เสียงจากร่างโปร่งสีขาวขุ่นเหมือนหมอกควันที่ปรากฏออกมาเป็นรูปร่าง  เหมือน...เหมือนใครน่า

 

         “สวัสดีครับเบอร์ตัน  พวกเรามาหาตำราเรียนของนักเรียนมหาเวทย์ปี 1 โรงเรียนมหาเวทย์ฟรอนเทียร์ครับ”  อดัมบอกกับร่างโปร่งขาวขุ่นนั้น  (ซึ่งต่อไปจะเรียก  เบอร์ตันหนุ่มใส)

 

         “โฮ้ววว !!  อดัมเองเหรอ  หายไปตั้ง 3 ปี  คราวนี้เป็นลูกชายเหรอ”  เบอร์ตันหนุ่มใสหันมามองอดัมแล้วทักทาย

 

         “แล้วยังต้องการสิ่งอื่นอีกไหม  เจ้าก็รู้ที่นี่มีให้หมดทุกอย่าง”  เบอร์ตันหนุ่มใสถามถึงรายละเอียดอื่นๆ อีก

 

         “ครับ แล้วก็เอาอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับนักเรียนใหม่จำเป็นต้องใช้มาทุกอย่างแล้วกันครับ”  อดัมตอบกลับไป

 

         “ได้  งั้นรอสักครู่  ขอข้าไปจัดให้ก่อน  เจ้าไปรอจ่ายตังค์ที่เคาร์เตอร์กับตัวข้าที่ยืนรอคิดเงินอยู่ได้เลย”  เบอร์ตันหนุ่มใสบอกแล้วก็ลอยไปจัดของตามที่สั่ง

 

         คราวนี้ฟอร์ดได้อึ่งจริงๆ  เพราะสิ่งที่เห็นนั่นมันคือ  เบอร์ตัน!!  ใช่เบอร์ตันจริงๆ  ถึงแม้จะดูเหมือนกับร่างวิญญาณก็ตามที  และสิ่งที่ต้องแปลกใจอีกอย่างก็คือเบอร์ตันวิญญาณนั้นยังคงดูหนุ่มเหมือนชายอายุสามสิบต้นๆ  ด้วยซ้ำ  แล้วก็ไม่ได้มีแค่ตนเดียวนะ  ยังมีอีกมากมายที่คอยให้บริการลูกค้าท่านอื่นๆ  อยู่  และคอยทำหน้าที่ต่างๆ  ภายในร้าน

 

         “เป็นยังไงล่ะฟอร์ด  แปลกใจเลยเหรอ  นี่เป็นความสามารถของอาจารย์เบอร์ตันล่ะ  แต่ด้วยวิธีไหน  เวทย์อะไร  พ่อไม่รู้หรอกนะ  เบอร์ตันไม่เคยบอกใครเรื่องความลับนี้มาก่อน”  อดัมบอกให้ฟอร์ดฟัง

 

         “ครับ”  ฟอร์ดตอบได้แค่นั้น  เพราะยังรู้สึกทึ่งกับสิ่งที่ตนได้พบเห็นเป็นครั้งแรกอยู่

 

         “น่าอัศจรรย์จริงๆ”  มารีแอนอุทานขึ้น

 

         “นี่คุณก็เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกันเหรอ”  อดัมถามมารีแอน

 

         “ช่ายยย  เมื่อก่อน...  เออ...  ตอนที่ฉันเรียนอยู่มันยังไม่มีแบบนี้เลย”  มารีแอนตอบอย่างจริงใจ

 

         “หึ หึ  ผมอยากให้ลูกประหลาดใจ  แต่กลับเป็นคุณด้วยที่ต้องมาประหลายใจ  ซ่ะด้วย”  อดัมยิ้มให้กับอาการของมารีแอน  ถึงแม้ว่าจะอยู่ด้วยกันมานานแต่มารีแอนก็ยังคงน่ารักเสมอในสายตาของเขา

 

         ระหว่างรอฟอร์ดก็เดินดูสิ่งต่างๆ  ที่ร้านแห่งนี้ขาย  สมคำลำลือจริงๆ  ว่ามีครบทุกอย่าง  ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ  กระดาษ  หมึก  ปากกาขนนก  ฯลฯ  ขอบอกว่ามันไม่ใช่ธรรมดาอย่างที่บอกไปหรอกนะ  หนังสือบางเล่มก็สามารถบินได้  บางเล่มก็คอยกระดึ๊บ กระดึ๊บ ไปมาอยู่ในกรง  บางเล่มก็ดุหน่อยๆ  คอยไล่งับหนังสือเล่มอื่น  หรือไล่งับหัวคนที่ไม่ระวัง  หมึกก็มีหลายแบบ...  (เอาแค่นี้ก่อน  ขี้เกียจบอกหมด)

 

         ฟอร์ดเดินดูอยู่ได้สักพัก  สายตาของเขาได้ไปเห็นใครคนหนึ่งเข้า  นั้นก็คือเด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินดูของภายในร้านเช่นกัน  ฟอร์ดก็เดินเข้าไปหาเธอทันที

 

         “สวัสดีครับ  ผมชื่อฟอร์ด  แกรนดิน  เธอคงยังไม่รู้จักชื่อผม  แต่ผมรู้จักชื่อเธอนะ  เอลซ่า  วอล”  ฟอร์ดพูดแนะนำตัวกับเธอ

 

         เอลซ่ารู้สึกแปลกใจที่จู่ๆ  ฟอร์ดก็เดินเข้ามาคุยกับเธอก่อน  แต่เนื่องจากเธอเพิ่งจะเดินทางมายังอาณาจักรเอสโทรเนียเป็นครั้งแรก  และยังไม่นานมากพอ  ทำให้เธอต้องใช้เวลาศึกษาภาษาของชาวเอสโทรเนียอยู่อีกสักพัก

 

         และที่เธอรู้ว่าฟอร์ดคุยกับเธอนั่นก็เพราะว่าเธอได้ยินฟอร์ดเอยถึงชื่อของเธอขึ้นมานั่นเอง

 

         “อิสซา  มามู  เอลซ่า”  ชายร่างสูงเผ่าเอลล์อีกคนเดินเข้ามาหาเอลซ่ากับฟอร์ด

 

         “นูบบบ”  เอลซ่าตอบ  และส่ายศรีษะ  ผมสีขาวเงางามของเธอพลิ้วไสวน่ามองยิ่งนัก

 

         “เห งะ  นิเร  ไถ  ปอรอ”  ชายเอลล์พูดแล้วก็จูงมือเอลซ่าเดินออกไป

 

         {นี่มันภาษาของพวกเอลล์นี่}  มังกรฟ้าพูดออกมา

 

         {เจ้ารู้ด้วยเหรอ  ว่านั่นเป็นภาษาของเอลล์  แล้วเจ้าแปลได้ไหม}  ฟอร์ดถาม

 

         {ป่าวหรอก  ข้าน้อยก็แค่เดาเอา}  มังกรฟ้าตอบ

 

         {แล้วเจ้าล่ะ  ฟินิกซ์}  ฟอร์ดถามเจ้านกฟินิกซ์

 

         {ข้าน้อยก็ไม่รู้เหมือนกัน}  ฟินิกซ์ตอบออกมา

 

         เอลซ่าหันมายิ้มให้ฟอร์ดแล้วก็เดินจากไป

 

         {นั่น ๆ  เธอยิ้มมาให้นายท่านด้วย}  มังกรฟ้าบอกออกมา

 

         “เออคือ...”  ฟอร์ดยืนเหว่ออยู่กับที่  มองดูเอลซ่าเดินจากไป  เขาไม่รู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน  แต่ยิ้มของเอลซ่านั้นมันช่างงดงามติดตรึงอยู่ในใจของฟอร์ดเสียเหลือเกิน

 

         “มองอะไรอยู่เหรอฟอร์ด  ไปกันเถอะ  เรียบร้อยแล้ว”  มารีแอนเดินมาตามฟอร์ด เห็นลูกชายของตัวเองกำลังยืนเหม่ออยู่จึงเข้ามาถาม

 

         “ปะ  ปะ  ป่า  เปล่าครับ”  ฟอร์ดถึงกับพูดติดอ่าง  เมื่อเรียกสติกลับมาได้

 

         หลังจากนั้นทั้งสามก็ออกจากร้านตำราศึกษาเวทย์แล้วไปหาซื้อเสื้อผ้านักเรียนของโรงเรียนมหาเวทย์ฯ  ต่อไป  ฟอร์ดเลือกซื้อชุดเพียงไม่นานก็เสร็จ  เดินออกมาจากร้านก็พบว่าผู้คนเริ่มที่จะบางตาลงแล้ว  แล้วก็มุ่งตรงกลับไปที่ปราสาท  โดยรวมแล้ว  ทั้งสามใช้เวลาไปเกือบทั้งวันในการเลือกซื้อของต่างๆ  กลับมาถึงปราสาทก็เย็นพอดี  ฟอร์ดเมื่อรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้วก็เข้าห้องเพื่อที่จะพักผ่อน  เพราะวันนี้ฟอร์ดเหนื่อยกับการเลือกซื้อของตามที่มารีแอนต้องการเกือบทั้งวัน  (ก็นะ  นานๆ  ที  ขอเอาใจคุณแม่สักหน่อย  ให้ท่านได้สบายใจ)

 

         ระหว่างที่ฟอร์ดกำลังนอนหลับอยู่นั้น  ได้เกิดเหตุการณ์แบบเดิมที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนภายในห้องนอนของฟอร์ด

 

         กระแสพลังธรรมชาติมากมายได้ไหลเข้าสู่ตัวของฟอร์ด

 

         และภายในกระแสพลังเวทย์ภายในตัวของฟอร์ด  ที่ตอนนี้ได้มีกระแสพลังเวทย์ปรากฏชัดขึ้นมา  สองสายด้วยกัน

 

         คร๊อกกก    ฟี๊ๆๆๆๆๆๆๆ

 

 





จบตอน.

 

 รีดเดอร์เบื่อที่ไรท์จะเขียนหลายๆ  มุมมอง  และต้องการแค่มุมมองของพระเอกเป็นสำคัญ  งั้นก็เอาเป็นแบบนี้แหล่ะนะ  พระเอกไม่รู้เรื่อง  รีดก็ไม่รู้เหมือนพระเอกไปละกัน  จะได้อรรถรส  แบบพระเอกไปด้วย  มาร่วมศึกษาเรียนรู้ในโลกของเวทมนตร์ไปกับฟอร์ดนะ


ฟอร์ดจะได้เริ่มเรียนเกี่ยวกับเวทย์อย่างจริงๆ จังๆ  สักที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 356 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #215 มดตัวน้อยๆ (@ronalchili) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 07:09
    คงไม่ใช่ว่าผู้กล้าทั้งหมดที่ถูกอัญเชิญมาเป็นน้องๆจากบ้านเด็กกำพร้าทั้งหมดหรอกนะ +_+
    #215
    0
  2. #214 jochxiii (@jochxiii) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 23:17
    โกซุด.
    #214
    0
  3. #213 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 11:13

    สนุกดีครับ

    #213
    0
  4. #212 แว่นใส (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 06:26

    รออ่านตอนต่อไปจ้า

    #212
    0
  5. #210 James Jirayut Janjeawchai (@jameszero1) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 00:54
    อีก2ตัวต้องเป็นเสือขาว กับเต่าดำแน่ๆ
    เต่าดำน่าจะแทนความรู้มั้ง
    ส่วนเสือขาวน่าจะการโจมตี
    #210
    3
    • #210-2 nattanan_26 (@nattanan_26) (จากตอนที่ 55)
      24 กรกฎาคม 2561 / 07:03
      ถ้าครบตามที่บอกมาก็คล้ายๆเรื่อง
      ลำนำแห่งโชคชะตาในเว็บตูนเลยค่ะ
      #210-2
    • #210-3 เอเรน (@kittiba) (จากตอนที่ 55)
      24 กรกฎาคม 2561 / 08:12
      ไม่คล้ายหรอกครับเนื้อเรื่องคนละแนวเลย
      #210-3
  6. #209 Lazalas0042 (@lasalaz0042) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 00:48
    เยี่ยมไปเลย อันที่จริงมุมมองคนอื่นไรท์จะใส่เหมือนเดิมก็ได้แต่ขอแบบสั้นๆเข้าประเด็นเลย เพราะปกตินี่มุมมองคนอื่นอ่านแล้วเหมือนอ่านซ้ำ ยิ่งมาเจอแบบ2-3คนนี่วนลูปกันไปเลย
    #209
    0