เกิดใหม่ต่างโลก...ขอใช้ชีวิต(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่ 6 : เดินป่าครั้งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 762 ครั้ง
    19 เม.ย. 61

                “จิ๊บๆ ๆ ๆ “  เสียงนกร้องตามต้นไม้

 

                เช้าวันนี้เป็นยามเช้าที่สดใส แสงแดดเริ่มส่องแสงขึ้นเหนือขอบฟ้าทีละนิด  ขับไล่ความมืดให้หายไปอย่างช้าๆ  วันนี้เป็นอีกวันที่ฟอร์ด ลุกขึ้นตั้งแต่เช้าเพื่อมาฝึกสมาธิของเขาให้ดียิ่งขึ้น  อดัมและพี่มารีเดินทางไปโรงเรียนมหาเวทย์ฟรอนเทียร์ได้สัปดาห์แล้ว  หลังจากนั้นฟอร์ดรับการดูแลอย่างดีจากมารีแอนในการบ่มเพาะพลังเวทย์  วิธีการนะเหรอ มารีแอนจะให้ฟอร์ดได้ไปสัมผัสกับธรรมชาติ  ฟังแล้วดูดีเนอะ  แต่เวลาปฏิบัติมันโหดร้ายมาก 

 

                การได้สัมผัสกับธรรมชาติธาตุต่างๆ  อย่างเช่น  ธาตุไฟ  มารีแอนใช้วิธีง่ายๆ คือ ก่อกองไฟล้อมรอบฟอร์ด แล้วบอกให้ฟอร์ดสัมผัสถึงความร้อนของเปลวไฟ ดูดซับพลังความร้อน  ให้เข้าใจถึงความร้อนของไฟ ลักษณะของเปลวไฟ   ธาตุน้ำ  มารีแอนจะพาฟอร์ดไปเที่ยวน้ำตก  ให้ฟอร์ด (เล่นน้ำ) รับรู้ถึงกระแสของน้ำ ความแปรปรวนของน้ำด้วยการให้ไปนั่งใต้น้ำตก  ที่น้ำตกลงมาจากชั้นบน ที่ที่น้ำตกกระแสน้ำไม่ได้แรงมาก  แต่เด็กอย่างฟอร์ดก็ยากที่จะต้านได้  หลายต่อหลายครั้งที่ฟอร์ดต้องถูกน้ำซัดไปตามกระแสน้ำ  ดีที่มารีแอนยังคงไม่ทิ้งให้ฟอร์ดหาวิธีเอาตัวรอดอยู่คนเดียว  ไม่งั้นฟอร์ดเอยฟอร์ด  ตายแน่ๆ   ธาตุดิน  ก็แค่นั่งสัมผัสกับพื้นดิน พอนั่งสัมผัสไม่ดีพอ ก็แค่จับฟอร์ดฝั่งลงไปในดิน เหลือไว้แค่ระดับคอ  สุดท้าย ธาตุลม  (ไรท์ให้ทายว่าจะใช้วิธีไหน    แน่นอนครับเดาไม่ผิดหรอก)   มารีแอนชวนฟอร์ดไปเที่ยวภูเขา  บนยอดเขาลมจะแรงมาก  ยืนแทบจะไม่ได้  แล้วให้ฟอร์ดนั่งรับกระแสลม  จะไม่ทำก็ไม่ได้  มารีแอนบอกว่า ถ้าไม่ทำจะจับฟอร์ดโยนลงจากภูเขาเพื่อให้รับกระแสของลม    ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือพูดเล่น   แต่ฟอร์ดไม่กล้าที่จะเสี่ยงหรอกครับ  ถึงจะรู้ว่ามารีแอนรักและเอ็นดูเขามากแค่ไหน

 

                ปฏิบัติอยู่อย่างนี้มาเป็นอาทิตย์แล้ว  บวกกับทุกๆ วัน  ฟอร์ดจะนั่งสมาธิควบคุมสติ จิตใจไปด้วย  ส่วนผลนะเหรอ  อย่าให้พูดเลย

 

                ฟอร์ดรู้ว่ามีพลังเวทย์ แต่สัมผัสไม่ได้  ธรรมชาติไม่ว่าจะโลกไหนๆ ก็เหมือนกัน  เรารู้จักธรรมชาติ ธรรมชาติรู้จักเรา  ถ้าเราสัมผัสได้ถึงธรรมชาติ  ธรรมชาติก็จักตอบรับเรา

 

                ฟอร์ดที่ครั้นเมื่อยังเป็นกรชัยอยู่นั้นชีวิตแต่ละวันมุ่งอยู่แต่กับงานและบ้านเด็กกำพร้า  ไม่เคยได้รับรู้ถึงสิ่งๆ รอบตัวเขาเลยแม้แต่น้อย  มาบัดนี้  ฟอร์ดได้ลองมองย้อนกลับไปแล้วทำให้หดหู่ใจ  คนเราเกิดมาชาติหนึ่ง  จะมามัวยึดติดกับสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองไปทำไม  ในเมื่อความสุขที่แท้จริงหาใช่เงินทองเพียงอย่างเดียว

 

                ฟอร์ดยังต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตอีกเยอะ

 

                กลับเข้าเรื่อง  ออกนอกเรื่องไปไกลล่ะ

.............................

..................

..........

......

..

.

                7 ปีผ่านไป  ไวเหมือนโกหก

 

                ตอนนี้ฟอร์ดอายุได้ 9 ปีแล้ว  ร่างกายของฟอร์ดเติมโตเร็วมาตั้งแต่เด็กแล้ว  จนมาตอนนี้ เขาอายุเก้าขวบก็จริง   แต่ร่างกายเค้ากลับรูปร่างสูงใหญ่ เหมือนเด็กวัยรุ่นอายุ 15-16 ปี  หน้าตาหล่อเหลาใช้ได้  ถึงจะไม่เหมือนพระเอกในละคร  แต่ก็มีเสน่ห์พอที่จะให้สาวๆ เดินควงออกงานอย่างไม่ต้องอายใคร

 

                รวมๆ แล้วฟอร์ดก็ดูเหมือนคนธรรมดาทั่วๆ ไป  ยกเว้นที่พลังเวทย์ของฟอร์ด  ที่คนอื่นสามารถสัมผัสได้เบาบางมาก  ผิดกับฟอร์ดที่รู้สึกความอึดอัดของพลังเวทย์  รู้สึกแปลกๆ เหมือนมันอัดแน่นอยู่ภายในรอวันที่จะเอ้อล้นระเบิดออกมา  อย่าเพิ่งไปคิดถึงมันก่อนเลย  มาดูเรื่องธรรมดาๆ  ของวันนี้กันดีกว่า ว่าจะมีอะไรบ้าง

 

                ตอนนี้ในบ้านที่เหลืออยู่มีคุณพ่ออดัม  คุณแม่มารีแอน  พี่ฟลอโรล่า พี่ฟลอโอร่า  และผมเอง ฟอร์ด เจ้าเดิม ส่วนคนอื่นๆ นะเหรอ  ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมหาเวทย์ฟรอนเทียร์ กันทุกคน โดยพี่มารี  ปีนี้เรียนอยู่ปีสุดท้ายแล้ว  โรงเรียนนี้จะปล่อยให้นักเรียนเวทย์กลับบ้านได้ปีล่ะครั้งเท่านั้น  ดังนั้นจบกว่าจะจบชั้นปี ก็ยังไม่สามารถกลับมาบ้านได้  เค้าสอนอะไรกันนักนะ  ถึงได้เข้มงวดขนาดนั้น

 

                  บ้านแสนสุขของฟอร์ด ห้องอาหาร

 

                “วันนี้ หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว  พ่อจะพาพวกเราทุกคนออกไปฝึกกันในป่า  ถือเป็นการเที่ยวเดินป่าไปด้วยเลย”  อดัมกล่าวขึ้นกลางโต๊ะอาหาร

 

                “นี่ถึงเวลาของฟอร์ด แล้วสินะ”  มารีแอน

 

                “ดีใจจังเลยค่ะ / เจ้าค่ะ”  ฟลอโรล่า ฟลอโอร่า

 

                “เออ   คือว่าจะไม่เป็นไรเหรอครับ”  ฟอร์ดกล่าวมาอย่างกังวล

 

                “ไม่เป็นไรหรอกฟอร์ด  ลุกก็ฝึกจากพ่อและก็แม่  มาพอสมควรแล้ว”  อดัมกล่าว

 

                “ใช่แล้วจ๊ะ  ตอนนี้ลูกก็พอจะใช้เวทย์บทง่ายๆ ได้บ้างแล้ว  ถึงจะน้อยมากก็ตาม  แต่ประสบการณ์จริง  จะช่วยให้ลูกแกร่งขึ้น”  มารีแอนเสริม

 

                “ไม่อันตรายขนาดนั้นหรอกฟอร์ด  พวกพี่สองคนจะดูแลน้องเอง”  ฟลอโรล่า

 

                ฟลอโอร่า  พยักหน้าเห็นด้วย

 

                “พ่ออยู่ด้วย  ไม่ต้องกังวลนะ  ลูกก็รู้นิ  พ่อกับแม่นะเก่งแค่ไหน”  อดัม

 

                “ครับ”  ฟอร์ดยอมรับว่าทั้งคู่ เก่งมากจริงๆ ตลอดระยะเวลา 7 ปี  ฟอร์ดไม่ได้นั่ง กิน นอน อยู่เฉยๆ  ทุกๆ วันเค้าต้องฝึกการต่อสู้จากอดัม  เวทย์ต่างๆ จากมารีแอน  อีกทั้งช่วงโรงเรียนปิดเทอมพวกพี่ๆ  ก็นำเอาความรู้ด้านต่างๆ มาสอนให้กับฟอร์ดอยู่เสมอ

 

                “ถ้างั้นทานอาหารเสร็จแล้ว  ทุกคนก็ไปจัดเตรียมของสำหรับเดินป่า  พ่อคาดว่าเราจะไปพักค้างแรมกันในป่าสักอาทิตย์นึ่ง”  อดัมแจงให้ทุกคนทราบ

 

                หลังจากนั้นเวลาไม่นานนัก  หลังจากทุกคนทานอาหารเสร็จ แยกย้ายกันไปเก็บของใช้จำเป็นสำหรับเดินป่า  ก็ได้มารวมกันที่สวนหลังบ้าน

 

                “เอาล่ะ  เตรียมของเรียบร้อยแล้วนะ   งั้นออกเดินทางได้”  อดัมถามทุกคน เมื่อทุกคนพยักหน้าก็ให้ออกเดินทางทันที

 

                ระหว่างทางจากสวนหลังบ้านถึงชายป่ารอบนอก  มีสัตว์อสูรระดับต่ำอยู่บ้าง แต่พวกมันไม่กล้าเข้ามาโจมตี  เนื่องจากรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของผู้นำทัวร์ในครั้งนี้  ทั้ง 5 คนพักทานอาหารกลางวันกันที่ชายป่า

 

                “เพิ่งเคยมาครั้งแรก  ตื่นเต้นเหรอน้องฟอร์ด” ฟลอโรล่าถาม

 

                “นิดหน่อยครับ” ฟอร์ดตอบ

 

                “เอาล่ะ  ออกเดินทางกันต่อ  เราต้องไปให้ถึงจุดพักแรมให้ทันก่อนมืดนะ”  อดัม เร่งทุกคน

 

                จากนั้น ทุกคนก็ได้ออกเดินทางกันต่อ แต่จากชายป่ารอบนอกเข้าไปข้างในนั้นจะเริ่มมีอันตรายมากขึ้น  เริ่มมีสัตว์อสูรโจมตีเป็นระยะๆ  แต่ก็โดนอดัมจัดการได้อย่างรวดเร็วเสมอ  ฟอร์ดได้แต่มองและจดจำไว้  ความรู้ในตำราไม่สำคัญเท่าความรู้จากประสบการณ์จริง  แต่ถ้าศึกษาเรียนรู้มาดีก็ย่อมหาประสบการณ์ได้อย่างมีประสิทธภาพมากขึ้น  ฟอร์ดได้ยินเรื่องราวภายในป่าแห่งนี้จากพวกพี่ๆ ของเค้าก่อนหน้านี้มาบ้าง  แต่วันนี้ได้มาสัมผัสกับเหตุการณ์จริง  ทำให้ฟอร์ดรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

 

                ผ่านไปหลายชั่วโมง  ในที่สุดพวกเราก็เดินทางมาถึงจุดพักแรมก่อนค่ำ  ทุกคนช่วยกันกางเต้นที่พัก  ส่วนมารีแอนก็เตรียมทำอาหารเย็น  โดยนำเนื้อจากสัตว์อสูรและสมุนไพรต่างๆ ที่ได้ผ่านมาตลอดทาง

 

                “ฟอร์ด  ไปหาฟืนกับพ่อหน่อยนะ  ลูกต้องรู้จักการเอาชีวิตรอดจากในป่า”  อดัมสอน

 

                “ครับ  ผมจะจำไว้”  ฟอร์ด

 

                เวลาผ่านไป  ทุกคนนั่งล้อมวงกลางรอบกองไฟ  อาหารเย็นปรุงเสร็จแล้ว  ฝีมือของมารีแอนไม่เคยตกเลยจริง  อร่อยเสมอต้นเสมอปลาย  ไม่อยากจะเชื่อว่า พี่แอนนา  จะไม่ได้รับพรสวรรค์ข้อนี้ไปด้วย

 

                “เราจะผลัดเวรกันเฝ้ายามนะ  ผลัดแรกพ่อกับฟอร์ดจะเฝ้าให้ก่อน จนถึงเที่ยงคืน  ต่อจากนั้น แม่กับลูกทั้งสองจะรับช่วงต่อ” อดัมจัดแจง เบ็ดเสร็จ เรียบร้อย

 

                ระหว่างเฝ้าเวรยามอยู่นั้น  อดัมจะคอยสอนการเฝ้าระวัง โดยการใช้ประสาทสัมผัสทั้ง 5 ในการรับรู้ความเคลื่อนไหวโดยรอบ  จนกระทั่งเที่ยงคืน  ก็ผลัดเปลี่ยนเวรยามกัน  ฟอร์ดก็ได้เข้าไปพักผ่อนในเต้น จนกระทั่งเช้าวันใหม่มาเยือน

 

                ฟอร์ดตื่นขึ้นมารู้สึกสดชื่น กระปี้กระเปร่า  ไม่มีอาการงัวเงียแต่อย่างใด  ในป่านี้ฟอร์ดสัมผัสถึงพลังธรรมชาติเป็นจำนวนมาก  ฟอร์ดจึงนั่งสมาธิสัมผัสกับพลังธรรมชาตินั้นทันที  กระแสพลังธรรมชาติโดยซึมซับเข้ามาในตัวฟอร์ดเรื่อยๆ  ไม่มากไม่รุนแรงแต่บริสุทธิ์เป็นอย่างยิ่ง

 

                “อ่า!!  ไม่เคยรู้สึกดีอย่างนี้มาก่อนเลย”  ฟอร์ดอุทานออกมา

 

                หลังจากจัดการกับธุระส่วนตัวกันทุกคนเสร็จแล้วก็เตรียมตัวออกเดินทางกันต่อ

 

                “ต่อจากนี้ไป  ทุกคนจะต้องระวังตัวกันให้มากๆ นะ  เราจะเข้าสู่ป่าชั้นกลางแล้ว  ในนั้นจะมีสัตว์อสูรระดับกลางเป็นส่วนมาก  อาจจะมีสัตว์อสูรระดับสูงโผล่มาบาง แต่ก็ไม่บ่อยนักที่จะเจอกับพวกมัน”  อดัมกล่าวเตือนทุกคน ก่อนจะเดินทางต่อเข้าสู่ป่าชั้นกลาง

 

                สภาพของป่าชั้นกลางนั้นแตกต่างจากชั้นนอกมาก  โดยต้นไม้มีความใหญ่โต รกทึบกว่าชั้นนอก และอากาศก็เย็นสบายกว่า

 

                เดินไปได้ประมาณ 2 กิโลเมตร อดัมก็ให้พวกเราหลบใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง  พร้อมกับบอกทุกคนว่า สัมผัสได้ถึงสัตว์อสูรระดับกลางได้  จากนั้นอดัมก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อสำรวจทางข้างหน้า   เมื่อเห็นว่าข้างหน้าเป็นตัวอะไรก็ลงมา

 

                “ข้างหน้าเป็นหมูป่าไฟ  มันอยู่ตัวเดียวลำพัง  เป็นโอกาสดีที่เรา ทุกคน จะซุ่มโจมตีมัน”  อดัมกลับลงมาแจ้งให้ทุกคนทราบ โดยเน้นที่คำว่า ทุกคน

 

                “เดี๋ยวนะครับ  ทุกคน  หมายความว่าอะไร”  ฟอร์ด ถามขึ้นมา

 

                “ก็ตามนั้นแหล่ะ  มีอะไรสงสัยรือ”  อดัมตอบกลับมาหน้าตาย

 

                “อย่ากลัวไปเลยฟอร์ด  เดี๋ยวไปกับแม่”  มารีแอนกล่าว พร้อมขยับเข้ามาใกล้ฟอร์ด เอามือมาจับที่ไหล่ของเขาไว้

 

                “แผนคือเราจะล้อมมัน โจมตีพร้อมกัน  แต่อย่าไปอยู่เหลือลมเด็ดขาด เพราะเดี๋ยวมันจะรู้ตัวก่อน  ฟลอโรล่ากับฟลอโอร่า โจมตีจากทางด้านซ้าย  พ่อจะไปโจมตีจากทางด้านขวา  ส่วนด้านนี้ฝากแม่กับฟอร์ดจัดการด้วยนะ”  อดัมบอกแผนให้ทุกคนทราบ

 

                ทุกคนพยักหน้า รับทราบ  แล้วแยกย้ายกันไปตามจุดต่างๆ

 

                ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา  ฉากการต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับกลางก็เริ่มขึ้น  มารีแอนร่ายเวทย์บอลน้ำยิงเข้าใส่หมูป่าไฟ 

 

                [วอเทอร์ บอล]

 

                “ตู้มมมม   ซ่า”

 

                ทำให้มันได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก  แต่มันก็ยังไม่ล้มลง  มันดูโกรธมากจนตัวมันเป็นสีแดง  มีเปลวเพลิงลุกโชยอยู่ตรงหางของมัน  เมื่อมันเห็นว่าใครเป็นผู้ยิงใส่มัน  มันก็วิ่งเข้ามาหาทันที ตัวมันใหญ่มากสูงประมาณเมตรครึ่ง

 

                [วอเทอร์ บอล]  [วอเทอร์ บอล]  [วอเทอร์ บอล]  มารีแอน ร่ายเวทย์น้ำยิงใส่รั่วเพื่อกันมันวิ่งเข้ามา  แต่มันก็สามารถหลบได้

 

                “ตูมมมม   ตูมมมมม  ตู้มมมมม   ซ่า”  ลูกสุดท้ายโดนเข้าที่หัวมันเต็มๆ  จนทำให้มันชะงักไปครู่หนึ่ง

 

                จังหวะนั้นเองก็มีหมาป่าขนสีเงินตัวโตสูงประมาณสองเมตรพุ่งกระโจนออกมาจากทางด้านซ้ายเข้าไปกัดตรงคอของหมูป่าไฟ  ตามมาด้วยหมาป่าอีกตัวแต่ตัวนี้ขนสีดำหม่นทั้งตัว กระโดดเข้ามากัดที่ขาหลังของมัน  หมูป่าไฟสะบัดหมาป่าขนสีเงินออกจากคอของมัน  พร้อมทั้งเร่งเปลวเพลิงของมันขึ้นมาอีก  จนทำให้บรรยากาศรอบๆ  ร้อนขึ้นมา  จนทำให้หมาป่าทั้งสองต้องกระโดดถอยออกมา

 

                [วอเทอร์ บอล]  [วอเทอร์ บอล]  มารีแอนถือโอกาสที่หมูป่าไฟสนใจกับหมาป่าทั้งสองยิงเวทย์บอลน้ำ เข้าไปอีกสองลูก

 

                “ตู้มมม  ซ่า   ตู้มมมม  ซ่า”  โดนเข้าไปเต็มๆ  ทั้งสองลูกทำให้มันเซไป 

 

                “อู๊ดดดดดดดดดดดดดดดด”  มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  และหันหลังกำลังหนี

 

                “ทำไงดีมันกำลังจะหนีแล้วท่านแม่”  ฟอร์ดกล่าวเตือนมารีแอน

 

                “ไม่ต้องห่วงหรอกฟอร์ด  มันจบแล้วล่ะ”  มารีแอนบอก   ฟอร์ด สงสัยในคำพูดของผู้เป็นแม่ ได้แต่หันมามองใบหน้าของแม่ของตน  แต่เห็นเพียงรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า  ไร้กังวลทั้งปวง

 

                “ดูให้ดีๆ นะฟอร์ด  เวลานี้แหล่ะช่วงเวลาสำคัญเลย”  มารีแอนบอกให้ฟอร์ดจ้องไปที่หมูป่าไฟ 

 

                เมื่อฟอร์ดมองไปที่หมูป่าไฟตัวนั้น  ก็มีแสงแว๊ปๆ มาจากข้างบน  เหนือหมูป่าไฟตัวนั้น

 

                “ย๊ากกกกกกกกกกก ”

 

                “ฉับ”  เสียงดาบฟันเข้าที่คอของหมูป่าไฟอย่างแม่นยำ   หัวและตัวของมันขาดออกจากทันที

 

                ฟอร์ดได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับที่

 

                @_@!  @_@!

 

 

 

จบตอน.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 762 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #408 วิโรจน์ ศรเพชร (@virost) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 08:27
    ตอนรับรู้พลังลม เอาห้อยไว้กลางอากาศน่าจะดีกว่านะ ส่วนจะผูกเชือกไว้ส่วนไหนตามสบายเลย ขา/คอ ก็ได้ 555+
    #408
    1
  2. #54 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 16:55
    <p>จบช่วงล่าสัส</p>
    #54
    0