เกิดใหม่ต่างโลก...ขอใช้ชีวิต(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่ 68 : ภาค 2 ตอนที่ 14 ตลาดมืดฮอกมิส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    7 ธ.ค. 61

ภาค 2 ตอนที่ 14  ตลาดมืดฮอกมิส

 

     

      ก่อนจะออกจากปราสาทป้าไมน่าไม่ลืมให้ชุดคลุมจอมเวทย์กับฟอร์ด  เพราะนักเรียนปี 1 ทุกคนยังไม่ได้รับอนุญาตให้ออกนอกโรงเรียนได้จนกว่าจะเรียนจบภาคเรียน  แต่สำหรับฟอร์ดแล้วการออกไปไหนมาไหนได้นั้น  เนื่องจากว่าฟอร์ดสามารถวาร์ปได้นั้นเอง  ซึ่งน้อยคนนักที่จะทำได้อย่างฟอร์ด  แต่ทางโรงเรียนนั้นก็มีหูมีตาอยู่ในสังคมมาก  อย่างนั้นเพื่อไม่ให้มีปัญหาตามมาภายหลัง  ป้าไมน่าจึงได้กันไว้ก่อน

 

      ฟอร์ดเดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน  เดินชมสิ่งของต่างๆ ที่พวกพ่อค้าแม่ค้านำมาวางขาย  ทั้งจากคนในเมืองและพวกพ่อค้าแม่ค้าเร่จากเมืองอื่น  ส่วนพวกที่มีฐานะขึ้นมาหน่อยก็จะตั้งเป็นแผงลอยประดับประดาร้านให้สวยงามดึงดูดลูกค้าให้เข้ามาเลือกชมสินค้าภายในร้าน  ส่วนระดับพ่อค้าแม่ค้าชั้นสูงก็สามารถที่จะเช่าตึกหรือซื้ออาคารเปิดเป็นร้านถาวรได้

 

      ฟอร์ดเดินชมสิ้นค้าจนถึงเที่ยงวันก็แวะเข้าร้านอาหารร้านหนึ่ง  เป็นร้านเล็กๆ  แต่ก็เต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมาก  ร้านอาหารก็ยังจัดระดับไว้เหมือนกัน  พวกสามัญชน  หรือพวกขาจร นิยมมานั่งทานอาหารที่ร้านแห่งนี้เป็นประจำ  เพราะราคาอาหารที่ย่อมเยาและสะดวกมากกว่าร้านอาหารขนาดกลาง หรือขนาดใหญ่  ที่เต็มไปด้วยพวกขุนนาง หรือพวกเศรษฐี  ผู้มีอำนาจจะไปนั่งทานอาหาร หรือพบปะสังสรรค์กันมากกว่า

 

      เมื่อเข้ามานั่งโต๊ะที่ว่างอยู่  บนโต๊ะยังคงมีร่องรอยอาหารเดิมที่ผู้ใช้บริการคนก่อนเหลือทิ้งไว้อยู่เลย  แต่ถ้ามัวรอให้ทำความสะอาดก่อน  ก็คงจะไม่เหลือที่ว่างให้นั่งเป็นแน่

 

      “คุณลูกค้าต้องการสั่งอาหารอะไรขอรับ”  บริกรเข้ามาถามทันทีที่ฟอร์ดนั่งลง

 

      “อ่ะ  ขอโทษทีนะครับ  ที่โต๊ะยังไม่เรียบร้อย  เดี๋ยวกระผมจะทำความสะอาดให้เดี๋ยวนี้”  พูดเสร็จบริกรก็กวาดมือผ่านโต๊ะ  ร่องรอยต่างๆ  หายวับไปกับตา  พร้อมด้วยโต๊ะกลับมาสะอาดเหมือนเดิม  แต่ก็ยังคงเป็นโต๊ะที่เก่าตามอายุของมัน

 

      “ขออาหารชุด ทานง่าย  ราคาประหยัด  1 ที่”  ฟอร์ดสั่งอาหาร

 

      บริกรจดลงไปในสมุดรายการแล้วก็เดินไปบริการที่โต๊ะอื่นต่อไป

 

      ฟอร์ดนั่งมองการทำงานของพนักงานในร้านอาหารแห่งนี้อยู่สักพัก  ก็สังเกตเห็นว่าที่ร้านนี้  มีบริกรอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น  ซึงแต่ล่ะคนก็คอยวุ่นอยู่กับการรับออเดอร์จากผู้มาใช้บริการแทบทุกคน  ฟอร์ดสังเกตุบริกรที่มารับออเดอร์จากเขาไป  แล้วไปรับออเดอร์จากโต๊ะอื่นอีก 3-4 โต๊ะแล้วก็ไปส่งออเดอร์ที่ช่องเล็กๆ  คาดว่าด้านหลังนั้นหน้าจะเป็นห้องครัว  หลังจากยืนออเดอร์ไปแล้ว  เพียงแค่ไม่ถึง 2 นาที  ก็มีอาหารปรากฏขึ้นบนโต๊ะอาหารของฟอร์ด

 

      เวทมนตร์นี่มันช่างน่าสนใจศึกษาจริงๆ

 

      เมื่อฟอร์ดรับประทานอาหารเสร็จก็จ่ายค่าอาหาร  เนื่องจากค่าอาหารได้ส่งมาพร้อมกับอาหารนั่นเอง  ฟอร์ดไม่รู้ว่าจะจ่ายยังไง  มองดูโต๊ะข้างๆ  จึงได้เข้าใจ  เมื่อทานอาหารเสร็จ  ก็แค่วางเงินไว้บนโต๊ะอาหาร  ทั้งค่าอาหารและเงินก็เหมือนจะโดนดูดลงไปในโต๊ะ  ฟอร์ดเห็นดังนั้นก็ทำตาม  เขาดูราคาอาหาร  แล้วก็ล้วงเอาเงินมาวางไว้บนโต๊ะ  ทั้งใบแจ้งราคาอาหารและเหรียญก็โดนดูดหายเข้าไปในโต๊ะ

 

      อืม  สะดวกดีแฮ่ะ  ว่าแต่  ถ้าเราจ่ายเป็นเหรียญทองล่ะ?..จะได้รับเงินทอนรึป่าว

 

      ไม่ต้องให้สงสัย  ฟอร์ดหยิบเอาเหรียญทองออกมาวางไว้บนโต๊ะ  รอสักพัก  จ้องมองดูเหรียญ

 

 

 

 

      เงียบ....ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

      “คุณลูกค้าครับ  ยังต้องการอะไรเพิ่มไหมครับ”  บริกรคนเดิมเข้ามาถาม

 

      “ม่ะ  ไม่แล้วครับ”  ฟอร์ดตอบ

 

      “เออ  ถ้างั้นก็ช่วยลุกออกจากร้านได้แล้วครับ  ลูกค้าท่านอื่นจะได้มานั่งต่อ”  บริกรบอกแกมไล่ฟอร์ดให้ออกจากร้านไป

 

      อะไรนี่  ไล่กันแบบนี้เลยเหรอ  นี่ลูกค้านะเฮ้ย

 

      แต่ก็ได้แต่คิดในใจแหล่ะ  เพราะยังมีลูกค้าเข้าออกร้านนี้ไม่ขาดสาย  แทบจะไม่มีโต๊ะไหนว่างเกิน 1 นาทีเลย  ก็ต้องมีลูกค้ารายใหม่เข้ามานั่งแทนที่

 

      ฟอร์ดใช้เวลาไปกับร้านอาหารแห่งนี้ไปเกือบ  1 ชั่วโมง  จากการการเฝ้าสังเกต สิ่งแปลกใหม่ต่างๆ  และวิถีชีวิตของคนในเมือง  เขาก็เดินชมตลาดต่อ  จนเดินมาถึงทางแยกตรงท้ายตลาด

 

      “จะไปทางไหนดีล่ะนี่”

 

      “ทางซ้ายล่ะกัน  โบราณว่าไว้  ขวาร้ายซ้ายดี”  (เกี่ยวไหม)

 

      ทางเส้นนี้ผู้คนจะน้อยกว่าที่ผ่านมา  แทบจะไม่มีใครมาเดินแถวนี้เลย  แต่ก็มีอยู่บ้าง  จนฟอร์ดเดินมาเจอกับป้ายเล็กๆ  ป้ายหนึ่ง  เขียนไว้ว่า  ตลาดมืดฮอกมิส

 

      “แค่ชื่อก็ดูน่าสนใจแล้ว  สงสัยจังว่า  ตลาดแห่งนี้จะขายพวกของผิดกฎหมายรึป่าว (ก็ขึ้นชื่อว่าตลาดมืดนี่)”

 

      ฟอร์ดเดินดูภายในย่านตลาดแห่งนี้  ไม่มีพ่อค้าแม่ค้ามาวางของขาย  ไม่มีแผงลอยให้เห็น  มีแต่ร้านขนาดต่างๆ  เปิดร้านอยู่  ไม่ว่าจะเป็นร้านเก่าๆ  โทรมๆ  ไปจนถึงร้านที่ดูหรูหรา  อย่างกับห้างสรรพสินค้า  ฟอร์ดเดินดูไปเรื่อยๆ  ด้วยความสนใจ  แต่ยังไม่กล้าเข้าไปในร้านไหนเลย

 

      โครมมมมม

 

      “เสียงอะไร”

 

      เมื่อฟอร์ดเดินตามเสียงเข้าไปดู  ก็เหมือนจะมีเหตุการณ์ทะเลาะ  (ทำร้ายร่างกาย)  กันอยู่  โดยชายตัวโต พร้อมลูกน้องอีก 4 คน ดูเหมือนจะมีเรื่องกับชายแก่ กับหญิงสาวอีกคนหนึ่ง

 

      ชายแก่ลงไปนอนอยู่กับพื้นโดยมีหญิงสาวประคองร่างชายแก่ชราเอาไว้  และมีเหล่าชายตัวโตพร้อมสมุนยืนล้อมเอาไว้

 

      “นายท่าน  โปรดเห็นใจพวกเราด้วยเถิด  เดือนนี้ร้านของข้ายังขายของไม่ได้เลยสักชิ้น  แล้วข้าจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายให้พวกท่านกันล่ะ”  ชายชราผู้น่าสงสารกล่าวอ้อนวอนอย่างเจ็บปวด

 

      “ข้าไม่สนใจหรอกว่าเจ้าจะขายได้หรือไม่ได้  ข้าสนเพียงแค่เงินที่เจ้ายืมไปเท่านั้น  หากเจ้าไม่มีเงินมาจ่าย  เจ้าก็ส่งหลานสาวเจ้ามาขัดดอกให้กับท่านเศรษฐีสิ  ฮ่า  ฮ่า  เจ้าก็รู้  ว่าท่านเศรษฐี  สนใจหลานสาวเจ้าอยู่”  ชายตัวโตหาได้สนใจคำวิงวอนไม่  พร้อมทั้งเดินเข้าไปฉุดกระชากหญิงสาวออกมาจากร่างชายแก่ชรานั้น

 

      “โอ้ย!! ปล่อยนะ  ข้าเจ็บ  ไอ้พวกสารเลว  ปล่อยข้านะ  ท่านตา  ช่วยข้าด้วย  ฮือ ๆ ๆ”  หญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บจากการกระทำของพวกนั้น

 

      “ปะ  ปล่อยหลานสาวข้าเถอะ  พวกเจ้าต้องการอะไร  พวกเจ้าเอาไปได้เลย  แต่ขอให้ปล่อยหลานสาวข้าไป  ได้โปรดเถอะ  ชีวิตข้าเหลือเพียงหลานเพียงคนเดียวเท่านั้น”  ชายชราคลานเข้ามาเกาะขาชายตัวโตวิงวอนให้ปล่อยหลานสาวของตน

 

      “น่ารำคาญจริงๆ นี่แน่ะ”

 

      ผัวะ!!

 

      ชายตัวโตสลัดขาแล้วเตะเข้าไปที่ร่างของชายชรา

 

      “ม่ายยยยย  ท่านตา”  หญิงสาวกรีดร้องออกมา

 

      ร่างชายชราปลิวไปกระแทกเข้ากับกำแพงฝั่งตรงข้าม

 

      ฟุ๊บ!!

 

      ฟอร์ดที่แอบมองอยู่  ก็แอบร่ายเวทย์  ทำให้กำแพงนั้นนุ่มลง  จึงทำให้ชายชรานั้นไม่ได้เจ็บหนักจากการกระแทบกำแพง  แต่ก็ยังเจ็บจากการโดนเตะอยู่ดี

 

      อั๊ก!! ชายชรากระอักเลือดออกมาคำโต  แล้วนอนฟุบลงกับพื้น  ตะเกียดตะกาย  ที่จะไปช่วยหลานสาว

 

      ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้น  หยุดยืนดูเหตุการณ์  แล้วก็เดินผ่านไป  ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้น  ทำเป็นเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน  หรือเหมือนว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง  แล้วทำอะไรไม่ได้  หรือไม่ได้ทำ  เป็นพวกไม่สนโลกขึ้นมาซ่ะงั้น

 

      “เอาว่ะ  วันนี้ขอ โชว์เป็นพระเอกสักวัน  กะว่าจะมาเดินเที่ยวตลาดให้สบายๆ  สักหน่อย  แต่ก็ทนดูต่อไปไม่ไหวล่ะ”  ฟอร์ดบ่นพึมพล่ำกับตัวเอง  ก็เดินออกไป

 

      “หยุดนะ!!  ออกมาอย่างพระเอกในหนังเลย  เรานี่เท่ห์ไม่เบาเลย

 

      “แกเป็นใครว่ะ  กล้าเข้ามาสอดเรื่องของพวกข้าเรอะ  เจ้าไม่รู้เหรอว่าพวกข้าเป็นคนของใคร”  ชายตัวโตตะโกนออกมาอย่างเสียอารมณ์ที่ดันมีตัวเข้ามาสอด

 

      “อะ  แอ่ม  ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเป็นคนของใคร  แล้วเจ้าไม่รู้เหรอว่าเจ้ากำลังจะมีเรื่องกับคนของใคร”  มั่วๆ  ไว้ก่อนดีกว่า  ฟอร์ด

 

      “จะ  เจ้า  ใส่ชุดคลุมสีดำ  หรือว่าเจ้าเป็นคนของ กลุ่มนักเวทย์อีกาดำ”  ชายตัวโตทำตาโต พูดตะกุกตะกัก  ตกใจ  เมื่อได้เห็นชายในชุดคลุมสีดำ(ฟอร์ด)

 

      พวกไหนอีกว่ะ  ไอ้กลุ่มอีกงอีกานี่ แต่ก็เอาเถอะ  ตามน้ำไปก่อน 

 

      “ถ้าช่าย  แล้วพวกเจ้าจะทำไม  รีบปล่อยผู้หญิงคนนั้น  แล้วรีบไสหัวพวกเจ้าไปซ่ะ”  ฟอร์ดแกล้งทำเสียงแหบๆ ฟังดูน่าขนลุก  และแอบใส่พลังเวทย์ไปตามเสียงพูดด้วย

 

      ทำให้ชายตัวโต ถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้น  ส่วนพวกสมุนของมัน  ลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวดอยู่กับพื้น

 

      “พ พะ  พอแล้ว  พวกข้ายอมแล้ว  ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ”  ชายตัวโต  พยายามพูดออกมา  แม้จะเหมือนมีแรงกดทับอันมหาศาลคอยกดมันอยู่ให้จมลงไปในพื้นลึกนับกิโล

 

      “รีบไสหัวไปซ่ะ”  ฟอร์ดพูดไล่อีกครั้ง  แต่ครั้งนี้กล่าวธรรมดาไม่ได้ใส่พลังเข้าไปด้วย

 

      พวกชายตัวโต  และพวกสมุนเมื่อหลุดจากแรงกดทับ  ก็รีบลุกขึ้นแล้ว หนีเอาชีวิตรอดออกไปทันที  เมื่อหนีไปได้สักระยะ  จึงหันมามองชายชุดคลุมอีกครั้ง

 

      “เรื่องนี้ไม่จบเพียงแค่นี้แน่  หากกลุ่มนักเวทย์อีกาดำต้องการจะประกาศความเป็นศัตรูกับท่านเศรษฐี  แล้วเราจะได้เห็นดีกัน”  ชายตัวโตพูดเสร็จก็รีบหนีจากไป  ส่วนฟอร์ดหาได้ยินสิ่งที่ชายตัวโตพูดไม่  เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นคนจุดชนวนสงครามระหว่างกลุ่มการค้าฟอเรสกับแก๊งนักเวทย์อีกาดำ

 

 

      กลับมาที่ฟอร์ดในชุดคลุมสีดำ

 

      หญิงสาวเข้าไปประคองชายชราที่นอนอยู่กับพื้น  ตอนนี้ได้สลบไปแล้วจากความเจ็บปวดที่ได้รับ

 

      “ฮือ ๆ ๆ ท่านตา  ท่านเป็นอย่างไรบ้าง  ฟื้นสิท่านตา  ฮือๆ ๆ”  หญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร

 

      “เออ  ให้ข้าดูอาการให้ไหม”  ฟอร์ดเข้ามาถาม

 

      “ขอ  ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณเจ้าค่ะ  ท่านได้โปรดช่วยท่านตาของข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ”  หญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือ

 

      ฟอร์ดเดินเข้ามาประคองชายชราให้ลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน  จากนั้นก็ถ่ายพลังเวทย์เข้าไปรักษาอาการบอบช้ำภายใน  แต่ผลกลับดีเกินไป  ไม่เพียงอาการบอบช้ำภายในจะหายดี  แต่โรคต่างๆ  ที่เคยมีกลับหายไปด้วย  (เวทย์แรงเกิน)

 

      สงสัยต้องไปหัดควบคุมพลังเวทย์ให้ดีกว่านี้สักหน่อยแล้วฟอร์ดได้แต่ถอนหายใจกับพลังของตัวเอง  (ก็เพิ่งเรียนไปได้อาทิตย์เดียวเองนี่  ถ้าควบคุมได้เลย  ก็ไม่ต้องรงต้องเรียนแล้วมั้ง)

 

      เมื่อรักษาเสร็จ  ชายชราก็กลับมาแข็งแรงดังเก่า  เหมือนตัวเองเปลี่ยนเป็นคนละคน  เมื่อตื่นขึ้นมาเห็นหลานสาวของตัวเองนั่งร้องไห้อยู่  ก็เข้ามากอดหลานสาวตัวเองเอาไว้  ปลอบอยู่สักพักหลานสาวก็หยุดร้องไห้  และเล่าเรื่องราวต่างๆ  ให้กับตาของเธอฟัง

 

      ชายชรากล่าวขอบคุณฟอร์ดเป็นอย่างมาก  และเชิญฟอร์ดเข้าไปในร้านของตน

 

 

 

 

 

 

จบตอน.

 

 

 


ขอบคุณที่ยังติดตาม  แต่ช่วงหลังๆ  งานหลักมันยุ่งจริงๆ  ไม่ว่างได้มานั่งชิวๆ แต่งเลย  พอเสร็จจากงาน จะว่างหน่อยก็มาป่วยจากสภาพอากาศที่แปรปรวนอีก  จะพยายามลงให้ต่อเนื่องนะ  ถ้าทุกท่านยังไม่ทิ้งกันไปเสียก่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #415 วิโรจน์ ศรเพชร (@virost) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 15:46
    ตกลง จ่ายค่าอาหารเป็นเหรียญทอง โต๊ะมันทอนตังมาไหม
    #415
    0
  2. #328 singdong01s (@singdong01s) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 06:50

    ดีมากๆ
    #328
    0
  3. #326 No'namesss (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 20:33

    สนุกมากเลยไรท์รีบมาอัพให้อ่านเร็วๆน้าาา แล้วก็ดูแดสุขภาพตัวเองด้วยน้าาา

    #326
    0
  4. #325 nattanan_26 (@nattanan_26) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 16:23

    หลงเลยมัวแต่อ่านจีนงงว่าทำไม่คำพูดแปลกๆ5555/ ฟอร์ดพระเอกมาก แต่อีกาดำนี่คืออะไรหนอ~~
    #325
    0
  5. #323 kanphoo10 (@kanphoo10) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:57
    555เสียดายเหรียญทองอ่ะ
    #323
    0
  6. #322 QbicG (@hooh-01) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:26
    รอมาตั้งนาน ดีใจที่แวะมาอัพ
    —————————-
    ขอติเรื่องเดียวคือการใช้เหรียญทองจ่าย เหมือนซื้อขนมข้างทาง 5บาทแล้วจ่ายแม่ค้าด้วยแบงค์พัน แล้วโดนไล่นี่ได้จ่ายตังเขาไหมนี่ ส่วนนี้บอกเลยจ่ายตังธรรมดาเลยดีกว่า บทแบบนี้มันบ่งบอกว่าตัวละครเหยียดคนทำหาเช้ากินค่ำ บริบทตัวละครคือมาเที่ยวเฉยๆ พอมีส่วนนี้เข้ามามันสะดุดจริงๆ
    #322
    0