เกิดใหม่ต่างโลก...ขอใช้ชีวิต(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่ 71 : ภาค 2 ตอนที่ 17 โบราณสถานลึกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 213 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

ภาค 2 ตอนที่ 17 โบราณสถานลึกลับ

 

 

      ฟอร์ดยังคงไม่สนใจกลุ่มลึกลับอีกาดำในตอนนี้ เพราะมันยังคงเป็นเรื่องที่ไกลตัวของเขามากนัก  เขารู้แค่ว่าลุงเซรีลต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่ ไม่มากก็น้อย

 

      หลังจากรับประทานอาหารเย็นกับป้าไมน่าและพี่แอนนาเสร็จ ฟอร์ดก็ขอตัวกลับโรงเรียน  เพราะวันนี้เขาได้ออกมาทั้งวันแล้ว  ถึงแม้ว่าทางโรงเรียนจะให้อิสระกับนักเรียนในช่วงวันหยุด  แต่ก็ยังไม่อนุญาตให้นักเรียนปี1 ออกนอกโรงเรียน

 

      “มาคราวหน้าชวนพวกพี่ๆ มาด้วยสิ  ได้อยู่กับพวกหลานๆ ป้าคลายเหงาไปได้เยอะเลย”  ป้าไมน่าบอกกับฟอร์ด

 

      “ครับ ท่านป้า แต่ไม่ทราบว่าพวกพี่ๆ เค้าจะว่างมาด้วยรึป่าวนะครับ”  ฟอร์ดตอบแบบเลี่ยงๆ ไป

 

      “นั่นสิค่ะป้า  นักเรียนช่วงปีต้นๆ จะต้องเรียนหนักมาก  ไม่เหมือนปี6 กับปี7 ที่พอจะมีเวลาว่างบ้าง  และได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ในช่วงวันหยุดอยู่แล้ว  ส่วนน้องฟอร์ดก็ต้องระวังตัวด้วยนะ  แอบหนีออกมาแบบนี้ ถ้าโดนจับได้ ถูกลงโทษหนักเลยนะ”  แอนนาสนับสนุนคำพูดฟอร์ดและเตือนฟอร์ดไปด้วยอย่างเป็นห่วง

 

      “ครับพี่แอนนา”

 

      กล่าวจบฟอร์ดก็วาร์ปกลับมาที่ห้องนอนในหอพักสัตตะ  ฟอร์ดออกจากห้องและมุ่งตรงไปยังโรงอาหารเพื่อปรากฏตัวให้คนอื่นๆ ได้เห็น และได้ซื้ออาหารกินเล่นมานั่งทานเพื่อความแนบเนียน

 

      แอลได้เดินตรงเข้ามาหาฟอร์ดที่โต๊ะ บนใบหน้าเผยรอยยิ้ม อย่างปิดไม่มิด

 

      “นายวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”  แอลเริ่มต้นถามเมื่อนั่งลงตรงข้าม ตรงหน้าฟอร์ด

 

      “นายหมายถึงเรื่องไหนล่ะ”  ฟอร์ดย้อนถามกลับ

 

      “ก็เรื่องเมื่อเช้าไง  ได้ไปต่อกันที่ไหนเหรอ  เล่ามาเลย”  แอล

 

      “เมื่อเช้า??  ก็ไม่นิ  วันนี้ฉันอยู่ที่ห้องตลอดเลย ไม่ได้ไปไหน” ฟอร์ดเริ่มแถไป

 

      “จริงดิ!! นายนี่มันอ่อนต่อโลกจริงๆ”  แอลแขวะเพื่อนตรงหน้า

 

      เรื่องนี้เราคงต้องยอมรับแห่ะ  แต่เรื่องอื่นมันก็อีกเรื่องนะโว้ยฟอร์ดแอบเถียงในใจ แต่ก็พยักหน้ายอมรับในคำพูดของแอล

 

      “ฉันยังไม่คิดเรื่องพวกนี้หรอก  ว่าแต่นายเถอะ  วันนี้ไปสำรวจมา ได้อะไรมาบ้างล่ะ?” ฟอร์ด

 

      แอลทำท่าดีใจ  แล้วหยิบเอาแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าอกเสื้อ  หันซ้ายหันขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจพวกเขาจึงได้เอามาคลี่ลงบนโต๊ะให้ฟอร์ดได้ดู

 

      “วันนี้ฉันได้ไปสำรวจโซนทิศตะวันออกเฉียงเหนือของโรงเรียนมา  แถวนั้นไม่ค่อยมีอาคารเท่าไร  พื้นที่ส่วนมากเป็นป่า ตรงกลางป่าจะมีโบราณสถานตั้งอยู่”  แอลอธิบายแผนที่ที่เขาทำขึ้นมาเองให้ฟอร์ด

 

      บริเวณในโซนนี้ฟอร์ดต้องยอมรับเลยว่าแอลทำมาได้ละเอียดดีมากชนิดเดินหลับตายังไปถูกไม่มีหลงเลย แต่พอไล่มาถึงป่าที่แอลบอกกลับไม่มีรายละเอียดอะไรเลยนอกจากมีสัญลักษณ์เจดีย์อยู่ตรงกลางพื้นที่รอบๆ ที่คาดว่าน่าจะเป็นป่า

 

      “ทำไมตรงนี้ถึงไม่มีอะไรเลย นอกจากป่ากับรูปเจดีย์ ที่อยู่ตรงกลางล่ะ” ฟอร์ดเงยหน้าขึ้นมาถาม

 

      “ก็เพราะว่าฉันยังไม่ได้เข้าไปสำรวจนะสิ” แอลตอบ

 

      “ยังไม่ได้สำรวจ??  แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าตรงกลางป่านั้นมันมีโบราณสถานล่ะ”  ฟอร์ดถามอย่างแปลกใจ

 

      “ฉันก็ไปสอบถามพวกเจ้าหน้าที่ ที่อยู่บริเวณนั้น  และพวกรุ่นพี่ที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นนะสิ”  แอลตอบและยังเล่าต่ออีกว่า การจะเข้าไปในป่านั้นมันมีเงื่อนไขบางอย่างถึงจะมีสิทธิ์เข้าไปได้

 

      ฟอร์ดเมื่อได้ฟังเรื่องจากแอลเขาก็เริ่มที่จะสนใจในโบราณสถานแห่งนี้ขึ้นมาจึงถามต่อไป

 

      “เงื่อนไขอะไร นายพอจะรู้ไหม?”

 

      “ฉันก็ถามเรื่องนี้เหมือนกัน  แต่ก็ไม่มีใครตอบได้สักคน ทุกคนต่างตอบว่า ไม่รู้ ไม่ทราบ กันทุกคนเลย”  แอลตอบ

 

      ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้นเอลซ่าก็เข้ามาพอดี ทำให้ทั้งสองต้องหยุดคุยกันโดยปริยาย แล้วหันมามองผู้มาใหม่

 

      “เธอมีอะไรกับพวกเรารึป่าว” ฟอร์ดถามขึ้น เมื่อเห็นว่าเอลซ่าได้มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา

 

      “๐พวกนายกำลังคุยกันเรื่องโบราณสถานใช่ไหม๐” เอลซ่าไม่ตอบ แต่กลับถามกลับมา

 

      “???” ßแอล

 

      “เธอรู้ได้ไง หรือว่าเธอแอบฟังพวกเรา” ฟอร์ดทำสีหน้าไม่พอใจ

 

      “เดี๋ยวๆ พวกนายคุยอะไรกัน”  แอล

 

      “ก็ยัยนี่นะสิ แอบฟังพวกเราคุยกัน” ฟอร์ดหันไปตอบแอล

 

      “๐ฉันไม่ได้แอบฟังนะ  นายพูดให้มันดีๆ หน่อย ฉันแค่บังเอิญได้ยินเท่านั้น๐” เอลซ่าเถียงกลับไป

 

      “นายฟังเธอเข้าใจเหรอ หรือว่านายโมเมคิดไปเอง” แอลถามฟอร์ด

 

      “ก็หล่อนบอกอยู่อ่ะ ถึงจะบังเอิญก็เถอะ” ฟอร์ด

 

      “หล่อนบอกอะไรนาย  ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย” แอลหันมามองฟอร์ดที เอลซ่าที

 

      “ก็เรื่องโบรา..” ฟอร์ดพูดยังไม่ทันจบ แอลก็ลุกขึ้นเอามือมาปิดปากของฟอร์ดเอาไว้

 

      “นายจะเสียงดังไปทำไม  ดูสิคนอื่นเขาหันมามองกันหมดแล้ว”  แอล

 

      ฟอร์ดเมื่อได้สติก็พยักหน้าเป็นเชิงรับทราบให้แอลเอามือที่ปิดปากของตนออก ซึ่งแอลเมื่อเตือนเพื่อนรักตัวเองเสร็จก็เอามือออก และนั่งลงที่เดิม

 

      “๐คิคิ  พวกนายนี่ตลกจัง๐” เอลซ่าหัวเราะออกมาเมื่อเห็นอาการลุกลี่ลุกลนของชายทั้งสอง

 

      “เอลซ่า  ถ้าจะคุยกับพวกเราเธอช่วยใช้ภาษาเอสโทรเนียได้ไหม  ฉันฟังภาษาเอลฟ์ไม่รู้เรื่องหรอก” แอลหันไปคุยกับเอลซ่าทำหน้าปึ้งตึงใส่

 

      “???” ฟอร์ด

 

      “ตกลง คิคิ ฉันก็นึกว่าฉันจะฟังนายรู้เรื่อง ก็มันยากนี่ภาษาเอสโทรเนีย ได้ไม่นานเองฉันเพิ่งจะเรียน” เอลซ่า

 

      “อืม ภาษาเอสโทรเนียเธอแย่จริงๆ ด้วย แต่ก็พอจะเข้าใจได้” แอลแสดงความเห็นเมื่อได้ฟังเอลซ่าพูดจบ

 

      “ทำไมเธอถึงพูดแปลกๆ ไปล่ะเอลซ่า” ฟอร์ดชักจะสับสน

 

      “ฟอร์ด ไอ้เพื่อนรัก นี่นายแอบไปเรียนภาษาเอลฟ์มาเพื่อคิดที่จะมาจีบเอลซ่ารึป่าว” แอลพูดแซวฟอร์ด ซึ่งฟอร์ดก็ได้แต่ งง ในคำพูดของแอล แต่หญิงสาวกลับหน้าขึ้นสีแดงซ่ะงั้น

 

      “เรียนอะไร ฉันไม่ได้เรียน” ฟอร์ดปฏิเสธแต่เมื่อมองไปที่เอลซ่าเขาก็ต้องหลบสายตาไปทางอื่น เมื่อเห็นอาการอายหน้าแดงของเอลซ่า น่ารัก  น่ารักมาก

 

      “ไม่ได้เรียนแล้วนายฟังและพูดภาษาเอลฟ์กับเอลซ่าได้ยังไงกัน ตอบความจริงมาเถอะ ฉันจะไม่ล้อนายก็ได้ ฉันสัญญา”  แอลคะยั้นคะยอเพื่อนเลิฟ

 

      “ฉันไปพูดตอนไหนกัน นายก็ได้ยินนี่ว่าฉันก็พูดภาษาเอสโทรเนียตลอด” ฟอร์ดบอก

 

      “นี่นายไม่รู้ตัวเหรอ  ว่านายพูดภาษาเอลฟ์ไป” แอลตกตะลึกเมื่อได้ฟังเช่นนั้น

 

      ฟอร์ดมีอะไรให้เราต้องประหลาดใจอยู่เรื่อยเลยแอลทึ่งในความสามารถของฟอร์ด

 

      นายนี่ เป็นมนุษย์ที่น่าสนใจจริงๆ ฟอร์ดเอลซ่ากล้าที่จะหันมามองฟอร์ดแล้ว

 

      หลังจากนั้นทั้งสามก็คุยกันถึงเรื่องที่ฟอร์ดคุยภาษาเอลฟ์กับเอลซ่า โดยเริ่มตั้งแต่ตอนเช้าที่เอลซ่าได้มาหาฟอร์ดที่ห้องจนกระทั้งตอนนี้ เธอได้พูดภาษาเอลฟ์กับเขาตลอด และฟอร์ดเองก็ได้พูดภาษาเอลฟ์ตอบโต้เธอเหมือนกัน

 

      ทำให้ฟอร์ดได้เริ่มเข้าใจแล้วว่า เขาจะพูดภาษาเอลฟ์กับเอลซ่าทุกครั้งที่เอลซ่าพูดภาษาเอลฟ์กับเขาก่อนโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

 

      ทั้งสามก็ได้แยกย้ายกันกลับห้องพักของตนเอง โดยมีนัดกันอีกครั้งตอนเช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อที่จะสืบหาความลับในการเข้าไปสำรวจในป่าโบราณสถาน

 

      เมื่อฟอร์ดกลับมาถึงห้อง ฟอร์ดก็ได้มานั่งทำสมาธิอย่างเช่นเคย

 

      ในห้วงแห่งกระแสพลังเวทย์

 

      ฟอร์ดได้เข้ามาในกระแสพลังเวทย์ของตนเอง เขาก็พบกับมังกรฟ้า และนกฟินิกซ์ อยู่ในที่ของตนเอง

 

      {ยินดีต้อนรับขอรับนายน้อย} {ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะนายท่าน} มังกรฟ้าและฟินิกซ์ทักทายพร้อมกัน

 

      /เจ้าเปลี่ยนไปมากเลยนะ ฟินิกซ์/

 

      {เจ้าค่ะ นายท่าน เมื่อพลังเวทย์เพิ่มขึ้นทุกอย่างก็ต้องเปลี่ยนแปลงเป็นธรรมดา แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์หรอกเจ้าคะ}

 

      /ถ้าสมบูรณ์แล้วจะเป็นยังไงเหรอ/

 

      {เมื่อพลังเวทย์ของพวกเราสมบูรณ์ พวกเราจะสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ และสามารถหลอมรวมร่างยังโลกเบื้องนอกได้ขอรับนายน้อย} มังกรฟ้าเป็นผู้ตอบแทน

 

      /เช่นนั้นก็ดีสิ ข้าก็อยากจะเห็นร่างแปลงของพวกเจ้าทั้งสองเช่นกัน/

 

      {คงอีกไม่นายหรอกเจ้าค่ะ นายท่าน แต่เจ้ามังกรฟ้าคงอีกเร็วๆ นี้เป็นแน่} ฟินิกซ์กล่าวปนอิจฉาเจ้ามังกรฟ้าเล็กน้อย

 

      {ฮ่า ฮา ฮา มันช่วยไม่ได้นี่ ก็ข้ากำเนิดขึ้นมาก่อนตนใด ก็ย่อมมีเวลาในการบ่มเพาะพลังเวทย์ได้เยอะกว่าอสูรเวทย์ตนอื่น} มังกรฟ้ากล่าวอย่างภูมิใจในตนเอง

 

      วูบ  วูบ

 

      กระแสพลังเวทย์ของฟอร์ดอีกสองสายยังคงดูดกลืนพลังเวทย์ของฟอร์ดอย่างต่อเนื่อง แต่แตกต่างกัน โดยช่วงนี้กระแสพลังเวทย์ที่สามจะดูดกลืนพลังเวทย์ของฟอร์ดเข้าไปมากผิดปกติ ส่วนอีกกระแสหนึ่งยังคงนิ่งสงบดูดสะสมพลังเวทย์อย่างช้าๆ

 

      /เมื่อไรสัตว์อสูรเวทย์ที่สามจะกำเนิดขึ้นมาสักทีนะ/

 

      {คงอีกไม่นานหรอกเจ้าค่ะ นายท่าน} ฟินิกซ์ตอบ

 

      /เจ้ารู้รึ/

 

      {ป่าวหรอกเจ้าค่ะ ข้าน้อยก็แค่เดาเอา เพราะช่วงนี้มันดูดกลืนกระแสพลังเวทย์ไปเยอะมาก นายท่านต้องหาแหล่งที่มีกระแสพลังธรรมชาติที่หนาแน่นในการซึมซับพลังนั้นให้ได้มากๆ เพื่อที่จะเร่งปฏิกิริยาให้กับมัน รวมถึงพวกข้าก็จะได้พัฒนาไปขั้นต่อไปได้เร็วยิ่งขึ้นด้วย}

 

      /พวกเจ้าทั้งสองพอจะทราบเรื่องของโบราณสถานบ้างหรือไม่/

 

      {โบราณสถาน!!} {โบราณสถาน??}

 

      /มังกรฟ้าเจ้ารู้รึ/

 

      {ข้าน้อยก็ไม่แน่ใจ แต่เชื่อได้ว่าสถานที่แห่งนั้นต้องมีกระแสพลังธรรมชาติที่รุนแรงอยู่เป็นแน่} มังกรฟ้าตอบ

 

      เมื่อไม่มีอะไรที่จะถามต่อฟอร์ดก็ออกมาจากสมาธิ แล้วก็เข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

 

      ณ ดินแดนอันห่างไกลในป่าลึกลับ

 

      “เจ้าเหม่อมองสิ่งใดอยู่เหรอลูกข้า”

 

      “ป่าวหรอกแม่ข้า หาได้มีสิ่งใดไม่”

 

      “เจ้าเป็นลูกของข้า มีเหรอที่แม่อย่างข้าจะไม่รู้ ในจิตของลูกข้านั้น ย่อมมีสิ่งใด”

 

      “ข้า...กังวลเรื่องที่พ่อข้าโกรธข้า ขังข้าไว้นานนับปี”

 

      “ลูกข้าคิดเพียงแค่นี้หรือ พ่อของลูกข้า สามีแห่งข้าย่อมเป็นห่วงลูกข้ามาก จึงได้โกรธลูกข้าถึงเพียงนี้”

 

      “แต่ข้ากลับมา อยากช่วยพ่อข้าปกป้องป่าบ้านข้าให้ปลอดภัย”

 

      “ข้าเข้าใจในตัวลูกข้า แต่ภูติชั้นสูงอย่างพวกเรา ผงแฟร์รี่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง แต่ลูกข้ากลับมอบให้มนุษย์ชั้นต่ำ สามีแห่งข้าย่อมโกรธลูกข้าเป็นธรรมดา ลูกข้าก็อย่าคิดมากเลย สามีแห่งข้าลงโทษลูกข้าเพียงนี้ถือว่าเล็กน้อยมากแล้ว”

 

      “แต่เจ้ามนุษย์นั่นเป็นเพื่อนของข้า”

 

      “แต่ลูกข้าเป็นถึงองค์หญิงแห่งภูติแฟร์รี่แห่งป่าแฟร์รี่นี้ และลูกข้าได้ไปผูกจิตกับมนุษย์ ซึ่งเหล่าแฟร์รี่ไม่พึงกระทำกัน”

 

      เช้าวันรุ่งขึ้นที่ห้องนอนของฟอร์ด

 

      ฟอร์ดตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เพราะเมื่อคืนเขากลับฝันประหลาดถึงดินแดนลึกลับที่เขาไม่เคยไปมาก่อน แต่กลับคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก จึงได้แต่นั่งนึกทบทวนเหตุการณ์ในความฝันที่มองเห็นแค่เลือนรางเหมือนมีม่านบางๆ มาขว้างกั้นไว้

 

      เมื่อสลัดความคิดสับสนนั้นทิ้งไป เขาก็ลุกออกจากเตียงแล้วออกกำลังกายอยู่ครึ่งชั่วโมง ก็ไปอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่นตอนรับวันใหม่  เมื่อเสร็จแล้วก็ออกจากห้องไปยังจุดนัดพบที่นัดแนะกับเพื่อนของเขาเมื่อวาน

 

 

จบตอน.

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 213 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #370 nattanan_26 (@nattanan_26) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:13

    คิดถึงคุมไรท์
    #370
    0
  2. #369 อยู่ไปวันวัน (@kiruto) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:03

    ยังคงรอเสมอครับ ตามตลอด

    #369
    0
  3. #367 N nana (@psysic) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:28
    เนื้อเรื่องสนุกมากค่ะ แต่ผู้หญิงเยอะไปหน่อย กลัวว่ามันจะเป็นฮาเร็ม ขออย่าเป็นฮาเร็มเลยนะ
    #367
    0
  4. #366 raabporn2016 (@raabporn2016) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:40
    ใช่น้องแฟรรี่ที่ช่วยพระเอกเรื่องเวทมนต์มั้ยอ่ะ เด็กคนนั้นที่โดนขัง.....
    #366
    0
  5. #363 waanna (@waan15022534) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:10
    มาแล้วๆๆๆๆคิดถึงจัง
    #363
    0
  6. #358 himato (@0981651586) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:17
    เกิดจากผง แฟรี่หรอ ภาษาเอลล์
    #358
    0