คัดลอกลิงก์เเล้ว

Writing Assignment 3 - Murder in Hotel

โดย Head Phone

"เธอก็คิดว่าฉันเป็นฆาตกรใช่ไหมล่ะ?!"

ยอดวิวรวม

501

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


501

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ส.ค. 52 / 20:54 น.
นิยาย Writing Assignment 3 - Murder in Hotel Writing Assignment 3 - Murder in Hotel | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


อาโหน่?

มาอีกแล้วครับ  ไรติ้งแอสไซเมนท์

(เบื่องานส่งอาจารย์ของผมกันรึยังเอ่ย)

ฮ่าๆๆๆ

อันนี้ไม่ได้ส่งอะครับ  แบบว่ามันถึงช่วงสอบกลางภาคพอดี

เลยไม่ต้องส่ง

...แต่ไหนๆเราก็แต่งมันออกมาแล้ว

จะให้มันเป็นเรื่องสั้นที่ถูกลืมอยู่ในสมุด

ก็น่าสงสารอยู่...

เพราะงั้นเลยเอามาแปลลงซะเลย

ขอให้สนุกนะครับ

เม้นท์มั่งก็ดีนะครับ(ว้อนท์มากๆครับ)
.
.
.
.
.
.
ปล.มันคืองานส่งอาจารย์วิชาอังกฤษอ่าน-เขียนครับ(อย่าไปคาดหวังน้ำหนักและเหตุผลกับมันเลยครับ!)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 ส.ค. 52 / 20:54


"เธอก็คิดว่าฉันเป็นฆาตกรเหมือนกันใช่ไหมล่ะ!"

เสียงตะโกนก้องของพี่ชายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในซอยเปลี่ยว  บรรยากาศตึงเครียดของการประจัญหน้ากันระหว่างผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมกับตำรวจสามนายในตรอกมืดนี้เป็นไปอย่างกดดัน

"ไม่...ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นนะพี่"  ฉันเอ่ยเสียงเบา  ค่อยๆก้าวเดินเข้าไปหาร่างสั่นเทาของพี่ชายอย่างช้าๆและระมัดระวัง  แม้เขาจะเป็นพี่ชายของฉัน  แต่ในสภาวะอารมณ์ที่ไม่คงที่แบบนี้เขาก็เป็นอันตรายมากพอสมควร

โดยเฉพาะเมื่อในมือข้างขวาของเขากำมีดทำครัวเล่มใหญ่อาบเลือดเอาไว้ด้วยแล้วสถานการณ์ยิ่งไม่น่าไว้ใจ...

"ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย  จริงๆนะ"  ฉันว่า  ก้าวเข้าไปหาเขาอีกก้าวหนึ่ง  มือขวายื่นออกไปหาเขาด้วยต้องการสัมผัสมืออันสั่นเทานั้นเพื่อปลอบโยนเขาให้หายจากความตื่นกลัว  ปากยังคงพร่ำเอ่ยด้วยเสียงอันเบาที่คงเส้นคงวาหมายให้เขาใจเย็นลงกว่านี้  "เชื่อฉัน  พี่ไม่ใช่ฆาตกร  ฉันเชื่อพี่"

ชั่วแวบหนึ่ง  แววตาของพี่ชายฉันที่พราวโรจน์ได้อ่อนแสงลง  ความอ่อนโยนของพี่ชายคนเดิมดูจะแทรกซึมผ่านความบ้าคลั่งขึ้นมาได้  แต่แล้วในวินาทีต่อมา  ความแข็งกระด้างก็หวนคืนสู่แววตาของเขาอีกครั้งพร้อมมีดแหลมคมที่ตวัดหันปลายปหลมคมมาทางฉันพร้อมกับเสียงตะคอดแข็งกร้าวที่ดังก้องไปในบรรยากาศเงียบสงัดและหนาวจับขั้วหัวใจของฤดูหนาวอันแย็นชา

"อย่าเข้ามา!  ไม่งั้นฉันจะฆ่าเธอ!"



ราว30นาทีก่อนหน้านี้

"ไม่!  พี่ของฉันไม่ใช่ฆาตกร!"

เสียงตะคอกแหลมเล็กดังลั่นขึ้นในห้องเล็กๆที่ทางโรงแรมจัดให้สำหรับการสืบสวนคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นเพื่อไม่ให้ลูกค้าผู้เข้าพักคนอื่นแตกตื่นกับเหตุการณ์ที่ว่ามีคนตายในโรงแรมที่พวกเขากำลังพักผ่อนหย่อนใจในเมืองแสนสวนกลางฤดูหนาว

ตำรวจร่างสูงใหญ่ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับฉันยกมือกุมขมับอย่างหนักใจในความรั้นของเด็กผู้หญิงคนนี้  มีเพียงโต๊ะเหล็กตัวย่อมเท่านั้นที่กั้นขวางระหว่างฉันและเขา  มือใหญ่หยาบกร้านเหยียดนิ้วชี้มาทางฉันราวจะย้ำให้หนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

"ฉันเข้าใจว่าเธอคงจะเสียความรูสึก  แต่นั่นก็ไม่ได้ปฏิเสธความจริงที่ว่าพี่ชายของเธอแทงพ่อกับแม่ของเธอตายในห้องพักนั่น"  นายตำรวจเอ่ยเสียงใจเย็นอย่างข่มอารมณ์หงุดหงิดที่เกิดขึ้นจากความหัวรั้นของเด็กหญิงอายุสิบสามปี  "เธอคือพยานคนเดียวในที่เกิดเหตุ  ทำใจซะเถอะเด็กน้อย  พี่ของเธอเป็นคนฆ่าพ่อกับแม่ของเธอ"

ใช่...ฉันเป็นพยานบุคคลเพียงคนเดียวในที่เกิดเหตุ...ภาพเลือดที่ไหลนองพื้นและร่างของพ่อกับแม่ที่นอนนิ่งไร้ลมหายใจนั่น...และพี่ชายของฉันที่อยู่ภายในห้องตอนฉันไปถึง  มีดทำครัวเปื้อนเลือดหล่นอยู่บนพรมสีขนหนูแทบเท้าเขา

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคนร้ายจะต้องเป็นพี่ชายของฉัน

และ...ยังมีอีกเรื่องที่ฉันต้องจัดการให้จบก่อนที่อะไรๆมันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

"ไม่  ยังไงพี่ชายของฉันก็ไม่มีทางใช่...!"

ฉันอ้าปากตั้งท่าจะเถียง  แต่ก่อนที่จะได้ทันต่อประโยคจนจบ  เสียงตะโกนเสียงหนึ่งก็ดังขัดจังหวะขึ้นซะก่อน

"คนร้ายหนีไปแล้ว!  ตามไปจับให้ได้เร็วเขา!"

ความแตกตื่นชุลมุนปะทุขึ้นทันทีที่สิ้นประโยคนั้น  ฉันยืนตัวแข็งทื่อ  รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น  และสิ่งที่ฉํนจะต้องทำเป็นสิ่งต่อไป

ไล่ตามพี่ชายให้ทัน



"แฮ่ก  แฮ่ก"

ฉันหอบหายใจเหนื่อยอ่อน  หลังจากวิ่งไล่กวดตามหลังกลุ่มตำรวจที่กวดตามหลังพี่ชายฉันอีกทีหนึ่ง  จนมาถึงตรอกมืดห่างจากโรงแรมที่เราอยู่เมื่อครู่ราวห้าร้อยเมตร  ฉันก้มตัวลงเอามือยันหัวเข่าไว้เพื่อพย่งตัว  การวิ่งระยะไกลๆในที่โล่งแจ้งกลางค่ำกลางคืนในฤดูหนาวที่หิมะร่วงโปรยไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดนัก  นอกจากมันจะหนาวแล้วหิมะนุ่มๆนั่นยังทำให้การก้าวเท้าลำบากขึ้นไปอีก

พี่ชายของฉันยืนอยู่ตรงนั้น  ที่สุดซอยซึ่งเป็นทางตัน  ร่างของเขาถูกกลืนหายเข้าไปในความมืด  มีเพียงใบมีดทำครัวเปื้อนเลือดในมือของเขาเท่านั้นที่ยื่นพ้นออกจากเงาตกออกมากสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกาย

"พี่..."  ฉันเอ่ยเสียงเบา  หายใจติดขัดเพราะอาการเหนื่อยอ่อน  ทว่าเมื่อฉันเอ่ยออกไป  พี่ชายของฉันกลับสะดุ้งอย่างตื่นตระหนก  หันปลายมีดสั่นเทามาทางฉันพร้อมกับตะโกนใส่หน้าฉัน

"อย่าเข้ามานะ!  เธอเองก็คิดว่าฉันเป็นฆาตกรเหมือนกันใช่ไหมล่ะ!"

ฉันส่ายหน้า  ก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆพร้อมกับเอ่ยปลอบขวัญ

"ไม่...ฉันไม่เคย  ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะพี่"

"อย่าเข้ามา!  ไม่งั้นฉันจะฆ่าเธอ!"

พี่ชายของฉันตะคอกอีกครั้งพร้อมด้วยแววตาแข็งกร้าว

ทันใดนั้นเอง  ฉันก็พาร่างของตัวเองพุ่งเข้าไปหาเขา  อ้าแขนโอบกอดเขาอย่างอ่อนโยนที่สุด  ฉันกอดเขาไว้แน่น  พร้อมกับหลั่งน้ำตาแห่งความโศกเศร้าออกมาเป็นสาย

"ฉันเชื่อพี่...จริงๆนะ  ฉํนไม่รู้ว่าพี่ไม่ใช่ฆาตกร...ฉันเชื่อพี่"  ฉันเอ่ยเสียงสะอื้นไห้  ซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างของเขา  การเคลื่อนไหวของพี่ชายฉันหยุดชะงักลงในทันทีเมื่อเจอปฏิกริยาตอบสนองของฉัน  หยาดน้ำใสคลอหน่วงที่เบ้าตาก่อนจะไหลออกมาในที่สุด

"เธอเชื่อฉัน...จริงๆเหรอ"

ฉันพยักหน้า  มือค่อยๆแกะด้ามมีดออกจากมือของเขา  "จริงสิ  ฉันเชื่อพี่อยู่แล้ว  ฉํนรู้ว่าพี่ไม่ใช่ฆาตกรหรอก"

ฉันเอ่ยเสียงเบา  ถึงตอนนี้  มีดทำครัวเล่มนั้นก็หลุดจากการเกาะกุมของเขามาอยู่ในมือของฉันแทน  ฉันกำลังหันหลังให้ตำรวจที่อยู่ข้างหลัง  และยังเงามืดในสุดตรอกนี่ที่ทาบทับเราทั้งสองคนเอาไว้  นั่นทำให้พวกเขาไม่สามารถเห็นได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราทั้งคู่

ฉัน  ซึ่งตระหนึกถึงความจริงข้อนี้ก็ไม่ปล่อยให้โอกาสอันแสนหวานหลุดลอยไป  ฉันกำด้ามมีดไว้แน่น  ก่อนจะออกแรงเสียบมันไปที่ร่างพี่ชายของฉัน  ปลายแหลมของมีดทำครัวแทงทะลุหน้าอกของเขาเข้าไปอย่างไม่ยากเย็นนัก  เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาโดยไม่ต้องรอนาน

"...อึก"

พี่ชายครางเสียงเบาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส  สาหัสเกินกว่าที่เขาจะสามารถเค้นเสียงกรีดร้องผ่านลำคอออกมาได้  ฉันผละออกห่างจากหน้าอกของเขาเล็กน้อย  พอที่เขาจะสามารถเห็นสีหน้าของฉํนได้  สีหน้าที่เยียบเย็นและปีติ  รอยยิ้มของปีศาจร้ายที่ฉายประกายบนใบหน้าของฉัน  ฉันโน้มหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆใกล้ๆหูของเขา

"เพราะฆาตกรตัวจริงคือฉันเองยังไงล่ะ"

สิ้นคำ  ฉํนก็ปล่อยร่างของพี่ชายฉันให้ร่วงหล่นลงไปกับพื้น  ร่างสูงของเขานอนกองอยู่บนพื้นหิมะ  เลือดข้นที่ไหลทะลักออกจากบาดแผลชะโลมย้อมหิมะสีขาวใต้ตัวเขาให้แดงฉาน  ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองฉันจนกระทั่งมันหมดแววของลมหายใจ

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ  ก่อนจะกรีดเสียงร้องออกมาดังลั่นซอยด้วยความสามารถที่น่าจะได้รางวัลออสก้ามาครองอย่างไม่ยากเย็นนัก

"กรี๊ดดดดดด!!!  พี่!!!   ไม่นะ  ไม่!  พี่คะ!  ม่ายยยยยย!!!"

ตำรวจสามนายที่ยืนคุมอยู่ข้างหลังรีบรุดเข้ามาหาเราทั้งคู่ในทันทีสองคนตรงเข้าไปหาร่างไร้วิญญาณของพี่ฉัน  ในขณะที่อีกคนฉุดรั้งฉันที่ไขว่คว้าอากาศเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่งสมบทบาท  และสงบลงในไม่ช้า  เหลือเพียงคำพร่ำเพ้อและหยาดน้ำตาที่ไหลอาบสองข้างแก้มราวกับจะแปรเปลี่ยนเป็นสายโลหิต

โดยที่ไม่มีใครเลยที่จะสังเกตเห็น...รอยยิ้มบางที่ฉายประกายอยู่ภายใต้หน้ากากนักแสดงของฉัน


                         ...THE END...

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Head Phone จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 กันยายน 2552 / 21:22
    ภาษาไทยมันแต่งได้เยอะกว่าอะ- -
    #5
    0
  2. วันที่ 15 กันยายน 2552 / 21:18
    เค้าว่าเป็นภาษาอังกฤษดู high society กว่าว่ะ

    ฮ่า ๆๆ

    จริง ๆ นะ -*- 
    #4
    0
  3. #3 Moo~!!
    วันที่ 19 สิงหาคม 2552 / 20:19
    โบ๊ท พิมตก!!



    แบร่ ๆๆ ^^:;

    #3
    0
  4. วันที่ 16 สิงหาคม 2552 / 21:16
    เอิ่ม...ถึงจะไม่ทราบสาเหตุที่เด็กผู้หญิงอายุ13ขวบจะฆ่าพ่อแม่ตัวเอง แต่ก็...ทำเอาอึ้งพอสมควร
    #2
    0
  5. วันที่ 15 สิงหาคม 2552 / 11:59
    .....เอิ่มมมมมม
    #1
    0