ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,409 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    386

    Overall
    254,409

ตอนที่ 103 : ช่วยเหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    24 มี.ค. 60

แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับไป ชายหนุ่มค่อยๆเดินเข้าไปในถ้ำขนาดเล็กอย่างช้าๆ แม้ว่าจะมีบ้านพักแรมมาด้วยแต่เขาคิดว่าคืนนี้จะสำรวจและนอนภายในถ้ำแห่งนี้ เพราะมันทำให้วินนึกถึงตอนที่เขาออกเดินทางใหม่ๆ เมื่อครั้งที่เขายังไม่มีบ้านพักและต้องนอนกลางป่าหากโชคดีก็จะได้นอนในถ้ำที่สามารถกันลมกันฝนได้ แสงไฟจากดวงไฟบนมือของชายหนุ่มส่องแสงเรืองรองมันสว่างพอที่จะเห็นถ้ำแห่งนี้ได้ชัดเจนราวกับเป็นเวลากลางวันบนที่โล่ง

ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าก่อนจะร่ายเวทควบคุมพื้นดินตรงหน้า สิ่งที่ปรากฎเบื้องหน้าคือหอกเหล็กแหลมค่อยๆเลื่อนขึ้นมาจากใต้พื้นดินมันเป็นกับดักที่มีใครบางคนสร้างขึ้นมา วินไม่ได้เพิ่มความระมัดระวังเท่าไรเพราะเวทตรวจสอบทำให้เขาสามารถรู้ว่าบริเวณใดมีกับดักอยู่บ้าง

หลังจากพ้นกับดักชุดที่สิบชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าด้านในถ้ำที่คดเคี้ยวแห่งนี้มีควันไฟลอยออกมาจางๆ นั่นแปลว่าภายในนี้จะต้องมีคนอาศัยอยู่อย่างแน่นอน

“ข้างในมีใครอยู่ไหมครับบบ” วินตะโกนถาม ไม่นานมีเสียงของเขาเองสะท้อนกลับมา วินยังคงก้าวเดินต่อไปอย่างไม่เร่งรีบในตอนนี้เขาได้ยินเสียงพูดคุยของคนหลายคนดังออกมาเบาๆ เหมือนเป็นเสียงกระซิบกันของผู้ที่อยู่ด้านในเท่านั้น ทำให้ตอนนี้ชายหนุ่มเริ่มมั่นใจว่าภายในถ้ำมีคนอาศัยอยู่แน่

“เจ้าเป็นใคร มาที่นี่เพราะเหตุใด” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากภายในถ้ำ

“ข้ามาดี” ชายหนุ่มตะโกนเข้าไปอีกครั้งหนึ่ง สองเท้าของเขายังคงก้าวเดินด้วยความระมัดระวัง

หลังจากวินเดินเข้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของถ้ำ เขาได้พบว่าภายในถ้ำที่มีทางเข้าเล็กและแคบกลับมีห้องโถงที่กว้างใหญ่เป็นอย่างมาก วินมองไปรอบๆห้องโถงขนาดใหญ่ด้านหน้าของเขามีชายวัยกลางคนรูปร่างใหญ่ยืนถืออาวุธในท่าเตรียมพร้อมอยู่ 12 คน ที่ผนังถ้ำมีผู้ชายประมาณ 15 คนบ้างก็นั่งบ้างก็นอนอยู่ ชายหนุ่มมองคนที่นอนอยู่ 4 คนเขารู้ได้ทันทีว่าคนเหล่านี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส

“ไม่ต้องห่วง ข้ามาดี” วินพูดเบาๆพร้อมทั้งชูมือทั้งสองให้เห็นว่าเขาไม่มีอาวุธ

“เจ้ามาเพียงลำพังรึ” ชายร่างใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าลดอาวุธของตนก่อนจะกล่าวถามอย่างแปลกใจ

“ใช่” วินพยักหน้าตอบแบบสบายๆ

ไม่มีใครคาดคิดว่าเชิงภูเขาขนาดใหญ่กลางป่าลึกจะมีใครเดินทางมาถึง อย่าว่าแต่ในฤดูหนาวที่พื้นดินทุกที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะเลย แม้จะเป็นช่วงฤดูร้อนยังไม่มีใครกล้าที่จะเดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ ขนาดพวกเขาเป็นทหารที่มีฝีมือระดับสูงและเดินทางมากันถึง 40 คน ยังเหลือรอดเพียง 27 คน แต่ชายผมสีฟ้าด้านหน้ากลับบอกว่าตนเองมาในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายนานับปการด้วยตัวคนเดียว

“ข้าชื่อแอนดี้เป็นหัวหน้ากองทหารลาดตระเวณแห่งเมืองสนอวี่” ชายวัยกลางคนแนะนำตัวเอง

“ข้าชื่อวิน พวกเจ้ามีคนเจ็บงั้นรึ ขอให้ข้าดูพวกเขาหน่อย” ชายหนุ่มแนะนำตัวเองเพียงสั้นๆ เขามองไปยังคนเจ็บ 15 คนที่อยู่มุมในสุดของถ้ำ โดยที่ไม่ใส่ใจสายตาของทหารทั้ง 12 คนที่จ้องมองเขาอย่างแปลกใจ ราวกับว่าเขาเป็นตัวประหลาด

วินเดินตรงไปยังทหารที่นอนบาดเจ็บอยู่ ตามตัวเขาเต็มไปด้วยบาดแผลหลายแห่ง แม้จะยังรู้สึกตัวแต่อาการของทหารคนนี้ดูเหมือนจะบาดเจ็บรุนแรงกว่าคนอื่นมากนัก

วินหยิบยาเม็ดสีดำในแหวนมิติขึ้นมา เขาป้อนใส่ปากทหารหนุ่ม ทหารหนุ่มเหลือบมองหน้าหัวหน้าแอนดี้เมื่อเห็นเขาพยักหน้าทหารหนุ่มจึงกลืนยาลงคอหลังจากนั้นไม่นานเขารู้สึกว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลค่อยๆทุเลาลง

ยาเม็ดสีดำที่ชายหนุ่มป้อนให้กับทหารนั้นชายหนุ่มคิดค้นไว้นานแล้วตั้งแต่เมื่อครั้งที่เขาช่วยเหลือเมืองอากิม่าให้รอดพ้นจากอสูรโทรล เพราะเขาคิดว่าหากจะต้องใช้วิธีการรักษาด้วยเวทมนต์ให้ผู้อื่นเห็นไม่นานอาจทำให้ความลับของเขาต้องถูกเปิดเผยไม่วันใดก็วันหนึ่ง

ยาเม็ดสีดำของวินเกิดจากการนำยาบำรุงกำลังที่ชายหนุ่มซื้อจากเมืองลานิมาร์ มาผสมรวมกับเศษลูกแก้วธาตุที่มีธาตุแสงบรรจุอยู่ มันสามารถช่วยให้อาการบาดเจ็บและบาดแผลที่ไม่ใหญ่หายได้ หากเป็นอาการบาดเจ็บที่รุนแรงอาจต้องใช้เวลา 2-3 วันซึ่งนับว่าสั้นมากถ้าเทียบกับการรักษาด้วยยาสมุนไพรปกติ

วินรักษาทหารที่บาดเจ็บหนักให้มีอาการดีขึ้นเท่านั้น แม้ว่าเขาจะสามารถใช้เวทแสงรักษาบาดแผลคนเหล่านี้ให้หายสนิทได้ในเวลาสั้นๆ แต่เนื่องจากวินไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าตนเองมีเวทมนต์ที่สามารถใช้รักษาบาดแผลได้หาย เขาจึงเลือกใช้ยาเม็ดในการรักษาอาการบาดเจ็บให้คนเหล่านี้

หลังจากรักษาทหารคนแรกเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินไปรักษาทหารคนต่อไปเรื่อยๆจนครบทั้ง 15 คน ทหารที่บาดเจ็บเล็กน้อยมองไปยังแผลของตนอย่างประหลาดใจ บาดแผลที่เคยอักเสบเริ่มสมานกันอย่างช้าๆอาการเจ็บปวดที่เคยมีเริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด

เสียงคำพูดขอบคุณดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากเหล่าทหารที่บาดเจ็บ พวกเขาจ้องมองชายหนุ่มผมสีฟ้าอย่างซาบซึ้งและเคารพนับถือยิ่ง

“ข้าพอมียารักษาอาการบาดเจ็บอยู่นิดหน่อย พวกที่เจ็บหนักให้กินวันละเม็ด อีก 2-3 วันอาการก็จะหายดี” ชายหนุ่มยื่นขวดยาขวดหนึ่งให้กับแอนดี้

“ขะ...ขอบคุณท่านมาก” หัวหน้ากองทหารจ้องขวดยาในมือของตนเองอย่างตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นยาที่ไหนที่มีสรรพคุณในการรักษาที่วิเศษเช่นนี้มาก่อน ยาที่สามารถช่วยให้ผู้ที่บาดเจ็บสาหัสมีอาการดีขึ้นหลังจากกินยาเม็ดแรกเข้าไปไม่นาน

ทหารที่บาดเจ็บทั้งหมดเกิดจากการต่อสู้กับสัตว์ร้ายบนภูเขาแห่งนี้ที่มีจำนวนมาก แม้ว่าทหารขั้นจอมทัพทั้ง 40 คนที่ถูกฝึกมาอย่างดีจะสามารถสู้กับสัตว์ขั้นเดียวกับพวกเขาได้ แต่พวกเขากลับโชคร้ายที่เจอกับสัตว์อสูรขั้นราชา

การต่อสู้กับสัตว์ร้ายทำให้ลูกน้องของแอนดี้ล้มตายไป 18 คน ที่เหลือล้วนได้รับบาดเจ็บ แต่มีคนที่เจ็บหนักอยู่ 15 คนโชคดีที่พวกเขาพบถ้ำหินแห่งนี้ที่ปากถ้ำมีขนาดเล็กเกินกว่าสัตว์ร้ายขั้นราชาตัวนั้นจะเข้ามาได้

 

“ข้าขอนอนในถ้ำแห่งนี้ด้วยได้ไหม” วินถามขึ้นอย่างสุภาพแต่เขากลับนำเสบียงอาหารและเครื่องนอนออกมาจากแหวนโดยไม่รอคำตอบ

“ได้แน่นอนอยู่แล้ว” เสียงหัวหน้ากองทหารเอ่ยขึ้น

“ทำไมพวกท่านถึงมาอยู่ในถ้ำแห่งนี้ได้” ชายหนุ่มแกล้งถามทั้งที่เขาพอจะเดาเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วเขาไม่ได้บอกคนเหล่านี้ว่าเขาเดินทางมาจากเมืองสนอวี่

แอนดี้จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ชายหนุ่มฟังรวมทั้งข้อมูลต่างๆที่เขาได้มาจากการลาดตระเวณก่อนหน้านี้

“หลังจากนี้ท่านจะทำอย่างไร” วินพยักหน้าอย่างพอใจข้อมูลที่ได้ช่วยลดเวลาในการตามหาอสูรได้เป็นอย่างมาก

ชายหนุ่มเหลือบไปมองทหารคนหนึ่งที่กำลังต้มข้าวหม้อใหญ่ เขาจึงเริ่มนำชิ้นเนื้อในแหวนมิติออกมาทำอาหาร วินรู้ว่ากองทหารกองนี้มีเสบียงไม่มากนักเขาจึงไม่อยากจะรบกวนเรื่องอาหารจากพวกเขา

กลิ่นเนื้อย่างลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณถ้ำความเงียบภายในถ้ำทำให้ชายหนุ่มได้ยินเสียงลอบกลืนน้ำลายจากทหารหลายคน

แม้ว่าทหารกลุ่มนี้จะมีเสบียงอาหารติดตัวมาทุกคน แต่มันไม่ได้มีเพียงพอสำหรับพวกเขาที่ต้องอยู่รอจนกว่าจะพ้นหน้าหนาวอันโหดร้ายและเสบียงของพวกเขามีเพียงอาหารแห้ง และข้าวเท่านั้น แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะล่าสัตว์บริเวณนี้ได้บ้างแต่กลับไม่สามารถนำพวกมันมากินได้เนื่องจากโชคร้ายที่เจอกับสัตว์ขั้นสูงเสียก่อน

วินเพิ่งรู้ตัวว่าการกระทำของเขาไปกระตุ้นความอยากของทหารหลายคน ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าความเป็นอยู่ของทหารเหล่านี้ลำบากมากนัก เขาลุกขึ้นไปยังหม้อข้าวที่มีข้าวและเมล็ดพืชอื่นๆอีกเพียงเล็กน้อย ปริมาณที่ดูว่าเกือบเต็มหม้อใหญ่นั่นมาจากน้ำที่มีมากกว่าครึ่งหม้อ

“ข้ายกให้พวกท่าน มันคงช่วยให้พวกท่านผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้” วินส่งแหวนมิติที่มีอาหารจำนวนหนึ่งให้กับทหารที่เป็นพ่อครัว

“จะดีหรือครับท่าน” ทหารร่างใหญ่ที่รับหน้าที่เป็นพ่อครัวกล่าวด้วยความเกรงใจ

“รับไว้เถอะข้ามีอีกเยอะ” ชายหนุ่มชี้ไปที่แหวนมิติอีกวงหนึ่งของเขา

หลังมื้ออาหารชายหนุ่มและกลุ่มทหารลาดตระเวณพูดคุยกันอีกเล็กน้อยเรื่องส่วนใหญ่เป็นข้อมูลที่วินต้องการรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับพื้นที่แห่งนี้

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงหลังจากทหารทั้งหมดหลับสนิทแล้ว ชายหนุ่มเดินออกจากถ้ำแห่งนี้ด้วยเสียงที่เงียบที่สุด เขาไม่ลืมที่จะซ่อมกับดักที่กลุ่มทหารทำเอาไว้เพื่อป้องกันสัตว์ร้าย วินต้องการที่จะจากไปอย่างเงียบๆเขาไม่ต้องการตอบคำถามคนเหล่านี้ให้วุ่นวาย

การจากไปเช่นนี้อย่างมากผู้คนก็โจทย์จันกันเป็นเรื่องความช่วยเหลือจากพระเจ้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #592 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 15:55
    สั้นไปหน่อยแต่ก็สนุกดีครับ
    #592
    0
  2. #591 Thank You (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 14:32
    ขอบคุณครับ
    #591
    0
  3. #590 Barbie2224 (@Barbie2224) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 11:12
    รออ่านต่อนะค่ะ
    #590
    0
  4. #589 omy008 (@omy008) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 00:13
    ขอบคุนครับ กำลังรอยุเลย
    #589
    0
  5. #588 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 23:34
    ขอบคุณครับ
    #588
    0