ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,525 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    502

    Overall
    254,525

ตอนที่ 107 : ลางร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    14 เม.ย. 60

เดิมทีแม่ลูกมังกรคู่นี้เป็นมังกรในตำนานที่อยู่ในหุบเขาลึกบนทวีปแอสแลนตัสแห่งนี้ แม่มังกรที่มีหัวถึงสี่หัวมันมีอายุหลายพันปีนิสัยของมันเป็นสัตว์อสูรที่รักสันโดษ มันจึงไม่ออกมายุ่งวุ่นวายกับโลกภายนอกจึงมีคนที่เคยเห็นมังกรไม่มากเท่าไรนัก

หลังจากที่แม่มังกรกลืนวิญญาณธาตุที่อยู่ในตัวของสัตว์ที่มันกินเป็นอาหารเข้าไปทำให้นิสัยของมันเปลี่ยนเป็นมังกรที่ดุร้าย แม่ลูกมังกรแสวงหาพลังอำนาจมันจึงออกล่าสัตว์เพื่อเลื่อนระดับตัวของมันเอง

เมื่อหลายเดือนก่อนแม่มังกรกลืนอสูรที่มีวิญญาณธาตุอยู่ในตัวทำให้ระดับของมันกลับไปที่ขั้นเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แม่มังกรต้องเก็บตัวเพื่อเพิ่มระดับของมันให้จนกระทั่งมันเข้าสู่ขั้นตำนานอีกครั้งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

ด้วยขนาดที่ใหญ่โตกับเกล็ดมังกรที่แข็งแกร่งแม้ศัตรูบางตัวจะเป็นอสูรที่สามารถใช้เวทมนต์ได้แต่พวกมันก็ไม่สามารถทำอันตรายแม่มังกรตัวนี้ได้ ด้วยขนาดปากที่ใหญ่โตของมันแม่มังกรนิยมกลืนกินศัตรูของมันเข้าไปทั้งตัว จนบัดนี้ในร่างของแม่มังกรสี่หัวมีวิญญาณธาตุอยู่ในตัวมันถึง 6 เม็ดทำให้มันสามารถใช้เวทมนต์ได้ถึง 4 ชนิดคือ เวทน้ำแข็ง ลาวา เพิ่มพลัง และเวทรักษา

            ---------------------------------------------

            ฝูงวิหคเวทที่แข็งแกร่งต่างไม่สามารถสร้างบาดแผลให้มังกรสี่หัวตัวร้ายได้แม้แต่น้อย แม้ว่าความร้อนของวิหคเพลิงสีดำจะสามารถหลอมละลายอดามันเทียมได้แต่มันกลับทำได้เพียงสร้างริ้วรอยให้เกล็ดรูปทรงหกเหลี่ยมขนาดใหญ่ที่เรียงซ้อนกันอย่างสวยงามของมังกรได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เช่นเดียวกับวิหคเพลิง วิหคน้ำแข็งสลายตัวทันทีที่พุ่งเข้าปะทะกับร่างขนาดใหญ่ของมังกรสี่หัว

            วินรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าเวทที่รุนแรงที่สุดของตนในขณะนี้ไม่สามารถทำอันตรายมังกรยักษ์ตัวนี้ได้กระนั้นเขายังไม่หมดหนทาง ก่อนที่มังกรตัวนี้จะตอบโต้กลับมาหอกหินสีดำจำนวนมากพุ่งตรงไปยังมังกรร่างใหญ่

            ตูม!! ตูม!! ตูม!!

            ทันทีที่หอกอันแข็งแกร่งปะทะกับร่างมังกรเสียงระเบิดดังขึ้นอย่างสนั่นหวั่นไหว หอกหินทั้งหมดที่ชายหนุ่มยิงออกไปล้วนแฝงด้วยเวทระเบิดที่รุนแรง หากเวทเหล่านี้ระเบิดบนพื้นดินมันสามารถสร้างหลุมลึกขนาดใหญ่ได้อย่างง่ายดาย แต่ไม่ใช่กับเกล็ดที่แข็งแกร่งของมังกรตัวนี้

            “เฮ้ย...เป็นไปได้ไง” ชายหนุ่มสบถกับตัวเอง เขาไม่อยากเชื่อสายตาว่ามังกรตัวนี้จะมีเกล็ดที่แข็งแกร่งจนเวทมนต์ของเขาไม่สามารถทำร้ายมันได้

            ก๊าซซซซซซ!!!

            “เจ้าบังอาจมากที่กล้าทำร้ายลูกของข้าจนตาย วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าๆๆๆ” เสียงของมังกรตะโกนใส่ชายหนุ่มอย่างโกรธเคือง

            ตูม!! ตูม!! ตูม!!

            วินพุ่งหลบน้ำแข็งก้อนใหญ่ที่พุ่งออกมาจากหัวหนึ่งของมังกรที่ส่งเสียงร้องด้วยความโกรธที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ มันรู้สึกโกรธที่มนุษย์ตัวจ้อยนอกจากจะฆ่าลูกของมันแล้วยังกล้ามาต่อกรกับมังกรในตำนานผู้ยิ่งใหญ่อย่างมัน

            “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” จากนั้นหัวที่สองของมังกรกลับหัวเราะขึ้นทำให้ชายหนุ่ม มันหลุดหัวเราะออกมาเพราะมันดีใจที่จะได้วิญญาณธาตุมาเพิ่มพลังให้กับตัวมัน เป็นวิญญาณธาตุที่อยู่ในตัวลูกของมันเอง นอกจากนั้นยังมีวิญญาณธาตุในตัวของมนุษย์ตัวกระจ้องนี้อีกด้วย

            -------------------------------------------------

ที่บ้านของหญิงสาวทั้งสาม

            “มิชเชลเจ้ากินข้าวก่อนเลยก็ได้นะ เดี๋ยวข้าไปตามแอลฟ่าก่อน พักนี้ทำงานจนลืมเวล่ำเวลาประจำ” ออนก้าบ่นขณะที่กำลังวางสเต็กจานใหญ่ที่มิชเชลอยากกินลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออกจากประตู

            มิชเชลที่ท้องแก่จนใกล้คลอดนั่งอมยิ้มหลังจากออนก้าคล้อยหลังไป เธอรู้ว่าแม้ออนก้ามักจะบ่นเรื่องแอลฟ่าให้เธอฟังอยู่บ่อยๆแต่ออนก้าก็พูดเพราะความเป็นห่วง เพราะถึงแม้ตอนนี้แอลฟ่าจะเลิกตีอาวุธแต่พวกเธอก็มีเงินมากพอที่จะอยู่ได้อย่างไม่ลำบาก แต่กระนั้นแอลฟ่าก็ยังคงตีอาวุธต่อด้วยเหตุผลที่ว่าทำไปเพื่อแก้เหงา

            หญิงสาวสองคนเดินนำลูกจ้างสาวอีกสองคนมายังโต๊ะอาหารในขณะที่มิชเชลยังคงนั่งรอเพื่อกินอาหารเที่ยงพร้อมกัน

“เห็นไม๊เพราะเจ้าทำให้มิชเชลกินข้าวไม่ตรงเวลา ถ้าหลานข้าไม่แข็งแรงก็เป็นเพราะเจ้าเลยแอลฟ่า”เสียงบ่นของออนก้าดังขึ้นตามหลังแอลฟ่าที่ย่นคอแลบลิ้นให้มิชเชล ทุกๆวันแอลฟ่าจะให้เจนและเจนนี่มาร่วมกินอาหารด้วยกันเสมอๆ แม้ว่าทั้งคู่จะปฎิเสธเพราะความเกรงใจแต่เมื่อเจ้านายทั้งสามคนออกปากพร้อมเพรียงกันพวกเธอจึงไม่ปฎิเสธ

เรื่องราวที่พวกเธอมักพูดคุยกันบนโต๊ะอาหารส่วนใหญ่เป็นเรื่องสัพเพเหระทั่วๆไปและที่ขาดไม่ได้ก็เป็นเรื่องของชายหนุ่มผู้เป็นสามี

“ออนก้าวันนี้เจ้าเป็นอะไรข้าเห็นเจ้าอารมณ์ไม่ค่อยดีตั้งแต่เช้าแล้ว” มิชเชลเปิดประเด็นเมื่อเห็นออนก้ารู้สึกหงุดหงิดตลอดทั้งวัน

“เมื่อคืนข้าฝันไม่ค่อยดี”

“เจ้าฝันว่าอะไร เล่าให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม” แอลฟฟ่าถามอย่างสนใจทั้งที่เนื้อชิ้นใหญ่ยังอยู่เต็มปาก

“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากรู้แต่ใจเย็นๆก็ได้แอลฟ่า” มิชเชลหัวเราะให้กับท่าทางของหญิงสาวผมสีทอง

“ข้าฝันว่าท่านวินถูกสัตว์ขนาดใหญ่ยักษ์ทำร้ายบาดเจ็บสาหัส” ออนก้าพูดเสียงสั่น

            “คงไม่มีอะไรหรอกออนก้า ข้าว่าเจ้าคงคิดถึงท่านวินมากเลยเก็บไปฝัน” มิชเชลปลอบ

เพล้ง!!!

            เสียงจานกระเบื้องที่วางอยู่ในครัวตกลงบนพื้น แอลฟ่าและออนก้ารีบลุกขึ้นไปดูเห็นแมวตัวใหญ่ตกใจกระโดดออกจากหน้าต่าง

            “แอลฟ่าเจ้าเป็นอะไร” ออนก้ายืนเขย่าตัวหญิงสาวผมสีทองที่ตอนนี้ยืนนิ่งค้าง และมีเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มหน้าที่ซีดขาว

            “แอลฟ่า” ออนก้าเรียกชื่ออีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวที่ถูกเรียกชื่อสะดุงสุดตัว

            “ทะ...ที่หมู่บ้านของข้าเชื่อว่าหากจู่ๆจานหรือชามตกแตกมันเป็นลางร้าย” แอลฟ่าที่รวมเอาเรื่องความฝันของออนก้ารวมเข้ากับความเชื่อของตนทำให้ตกใจจนหน้าซีด

            “ข้าเชื่อว่าท่านวินจะต้องปลอดภัย” มิชเชลพูดอย่างมั่นใจ

            -------------------------------------

            เวลาบ่ายคล้อยบนภูเขาสูงทวีปแอสแลนตัส มังกรสี่หัวยังคงต่อสู้กับชายหนุ่มตัวจิ๋วในสายตาของมัน วินพยายามทุกวิธีเพื่อที่จะสร้างบาดแผลให้มังกรสี่หัวตัวนี้

            หอกอดามันเทียมถูกนำออกมาจากแหวนมิติ หอกสีดำหมุนควงสว่านอยู่บนฝ่ามือของชายหนุ่ม โดยรอบหอกถูกเสริมด้วยพลังของเวทลมทำให้มันยิ่งหมุนเร็วขึ้น ชายหนุ่มยังไม่ปล่อยหอกที่หมุนจี๋อยู่บนฝ่ามือ เขาบินโฉบไปมาเพื่อหลบเวทขนาดใหญ่ของมังกร เป้าหมายของหอกเหล่านี้คือจุดที่ไม่มีเกล็ดแข็งปกคลุมนั่นคือดวงตามังกร

            วินพุ่งหอกสีดำที่หมุนควงราวกับสว่านตรงไปยังดวงตาของมังกร เขาหวังว่าจะสามารถหาวิธีกำจัดมันได้ในภายหลัง แต่ในตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือทำลายการมองเห็นของมังกรตัวนี้ให้ได้เสียก่อน

            ก๊าซซซซซซซซซซซซซซ

            เสียงร้องโหยหวนของมังกรดังขึ้นเมื่อหอกสีดำพุ่งทะลุลูกตาขนาดใหญ่ของมัน ชายหนุ่มกำมือชูขึ้นเมื่อความพยายามของเขาเริ่มเห็นผล

            “เจ้าคิดว่าจะทำร้ายข้าผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างงั้นรึ” มังกรร้ายคำรามอย่างเหยียดหยามเพียงครู่เดียวหลังจากแสงจากเวทรักษาจางหายไป ดวงตาขนาดใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเลือดของมันกลับกลายเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

            สิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความตกใจให้ชายหนุ่มอีกครั้ง มังกรตัวนี้ราวกับเป็นอมตะ ไม่มีอาวุธใดๆสามารถทะลวงผ่านเกล็ดแข็งของมันได้ นอกจากนั้นมันยังมีเวทรักษายิ่งทำให้ความหวังที่จะชนะของชายหนุ่มยิ่งริบหรี่ลงไปอีก

            ท้องฟ้าเหนือยอดเขาถูกความมืดเข้าปกคลุมอย่างช้าๆ ชายหนุ่มรู้สึกโล่งใจที่เขาอาจหลบหนีจากอสูรร้ายตนนี้ได้ด้วยการอาศัยความมืด

            ราวกับมังกรยักษ์สามารถอ่านใจชายหนุ่มได้ มันยิ้มเยาะชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง หัวหนึ่งที่พ่นลาวาได้เริ่มพ่นลาวาที่ร้อนแรงกระจายเป็นวงกลมล้อมรอบตัวมันและชายหนุ่ม ลาวาสีแดงฉานทำให้ทั่วทั้งภูเขาสว่างขึ้นมาอีกครั้ง

            หลังจากได้แต่หลบเวทของมังกรในที่สุดชายหนุ่มก็ถูกเวทน้ำแข็งขนาดใหญ่ลูกหนึ่งเข้ากลางลำตัว แม้ว่าวินจะมีเกราะธาตุที่สามารถปกป้องการโจมตีจากมังกรได้บ้างแต่ความรุนแรงของเวทของมังกรไม่ใช่ธรรมดา ชายหนุ่มกระเด็นไปไกลพร้อมกับกระอักเลือดออกมา

            ความอ่อนล้าของชายหนุ่มเริ่มถาโถมเข้ามาเรื่อยๆ เขาต่อสู้มาตลอดวันโดยที่ยังไม่มีอาหาตกลงถึงท้องตั้งแต่มื้อเที่ยง ในขณะที่ชายหนุ่มเริ่มหมดแรงมังกรร้ายที่เหมือนจะยังไม่ได้เอาจริงกับชายหนุ่มเท่าไรนักมันดูราวกับไม่ได้เหน็ดเหนื่อยจากการสู้รบในครั้งนี้เท่าไรนัก

            ในเมื่อไม่มีหนทางจะหนีวินจึงพยายามถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุด เขาจะต้องรอจนกว่าเวทมิติของเขาจะสามารถใช้ได้อีกครั้งหลังเวลาเที่ยงคืน แต่ดูเหมือนมังกรร้ายอยากจะจบการต่อสู้ในครั้งนี้เต็มทน

            เวทมนต์ของมังกรที่พ่นออกมามีความรุนแรงและมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความอ่อนล้าวินเริ่มหลบเวทเหล่านี้ไม่พ้น เขาทำได้เพียงสร้างเกราะธาตุขนาดใหญ่ขึ้นเพื่อปกป้องตนเองจากเวทเหล่านี้จนในที่สุดขีดจำกัดของชายหนุ่มก็ได้มาถึง ชายหนุ่มถูกเวทขนาดใหญ่กระแทกเข้ากลางลำตัวอีกครั้ง ร่างของเขากระเด็นออกไปตามแรงเวท

            สติของชายหนุ่มเลือนลางลง มังกรร้ายไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย มันรีบบินไปดักทางชายหนุ่มแล้วอ้าปากที่กว้างใหญ่เพื่อรอรับร่างชายหนุ่มที่ลอยมาราวว่าวสายป่านขาด ร่างเล็กๆของชายหนุ่มลอยเข้าปากขนาดใหญ่ที่อ้ารออยู่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #797 hitpoint (@hitpoint) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 14:10
    ตัวเอกไม่มีความคิดสร้างสรรค์เลยใช้แต่เวทย์เดีมๆไม่ส้างเวทมนต์ใหม่บ้างอย่างมหาเวทย์งี้. ใจ้
    #797
    0
  2. #630 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:27
    อยากอ่านๆ
    #630
    0
  3. #629 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 17:09
    ไรท์ แอบไป เที่ยวเเน่เลย
    #629
    0
  4. #628 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 14:37
    รอ ครับ
    #628
    0
  5. #627 Thank You (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 19:18
    ขอบคุณครับ
    #627
    0
  6. #626 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 09:04
    รอออออออออออ
    #626
    0
  7. #623 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 19:54
    ขอบคุณครับ จะรอดไหม
    #623
    0
  8. #622 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:58
    ขอบคุณครับ
    #622
    0