ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,533 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    510

    Overall
    254,533

ตอนที่ 113 : เทพราชัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    13 พ.ค. 60

วินไม่ได้ให้ความสนใจกับทหารส่วนหนึ่งที่วิ่งหนีเข้าไปในป่า ชายหนุ่มส่งพลังเวทไปบังคับนกสีทองให้บินวนกลับมากระพือปีกนิ่งอยู่กลางบาเรียทางโดมขนาดใหญ่ นกยักษ์กระพือปีกอยู่หลายครั้ง ลูกไฟรูปร่างคล้ายขนนกจำนวนมากพุ่งตรงไปยังบาเรีย

สายตาของคนนับร้อยที่อยู่ภายในบาเรียสายลมต่างจ้องมองไปยังขนนกสีทองอย่างตื่นตระหนก แม้ว่าบาเรียของพวกเขาจะสามารถต้านเปลวไฟของนกไฟที่บินผ่านไปเมื่อครู่ได้ แต่มันก็กินมานาของเหล่าทหารเวทย์ไปเป็นจำนวนมาก พวกเขาได้แต่ภาวนาให้บาเรียสายลมสามารถต้านทานการโจมตีครั้งนี้ได้

ฉึก ฉึก ฉึก...!

เพล้ง....!

เสียงขนนกไฟกระทบกับบาเรียอย่างแผ่วเบา เพียงไม่นานบาเรียที่ทหารเวทย์นับร้อยรวมพลังกันสร้างขึ้นมาเริ่มแตกร้าว ขนนกที่ดูสวยงามแต่กลับเปี่ยมไปด้วยพลังทำลายอันมหาศาล เพียงไม่นานบาเรียขนาดใหญ่ได้แตกสลายลง ขนนกชุดสุดท้ายพุ่งตรงไปยังกลุ่มคนที่เคยอยู่ในบาเรียก่อนที่ร่างของนกสีทองจะหายไป ขนนกเหล่านั้นตรงไปยังกลุ่มนักเวทที่กำลังหอบเหนื่อย

“อ๊ากกก! ไฟไหม้ตัวข้า ช่วยด้วย...”

ร่างที่เต็มไปด้วยเปลวไฟของทหารเวทย์ทรุดลงกับพื้น จำนวนมากเกลือกกลิ้งอย่างทุรนทุรายเมื่อสัมผัสกับขนนกสีทองที่แสนสวยงาม

นักเวทหลายคนพยายามใช้เวทน้ำของตนเพื่อที่จะดับไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่บนร่างกายของเพื่อนทหารเวทด้วยกัน แต่ไม่ว่าจะใช้น้ำปริมาณเท่าใดก็ตามก็ไม่สามารถดับไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ได้ จากนั้นเพียงไม่นานไฟสีทองได้สลายหายไปเองหลังจากทหารที่ถูกไฟคลอกเหล่านั้นถูกไฟเผาจนเหลือให้เห็นเพียงเถ้าถ่าน

“ทำไมเวทไฟของมันจึงรุนแรงถึงเพียงนี้”

“เป็นไปไม่ได้ พลังเวทย์ของคนเพียงคนเดียวจะสามารถทำลายบาเรียที่นักเวทนับร้อยคนร่วมกันสร้างขึ้นได้อย่างง่ายดาย”

“นั่นมันตัวอะไร ทำไมพลังเวทของมันถึงได้ร้ายกาจขนาดนั้น”

เสียงของนักเวทหลายคนร้องขึ้น

สายตาของรองแม่ทัพโคเซฟจ้องชายหนุ่มผมสีฟ้าอย่างตื่นตระหนก เมื่อร่างของชายผมสีน้ำทะเลปรากฎอยู่ด้านหน้าห่างจากตัวเขาไม่ถึงยี่สิบเมตร

หลังจากตรวจสอบชายตรงหน้าแล้วโคเซฟหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด หัวใจของเขาเต้นรัวเป็นกลองศึก เหงื่อกาฬไหลไปทั่วร่าง สองมือของเขาสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัวอย่างสุดขีด

ตุบ!

ชายร่างใหญ่ร่วงลงมาจากหลังม้า เขาไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง

“ทะ..เทพ รา ชัน จอม เวท...ขะ..ขั้น สูง....ปะ..เป็น ไป ไม่ ได้” เสียงอันตะกุกตะกักที่สั่นเครือของรองแม่ทัพหลังตรวจสอบระดับของชายหนุ่มตรงหน้า

ตั้งแต่มีการจัดระดับนักเวทในอดีต ยังไม่เคยมีประวัติว่ามีนักเวทคนใดอยู่ในขั้นเทพราชันจอมเวท ซึ่งระดับนี้แท้ที่จริงแล้วนักเวทระดับสูงในอดีตเพียงบัญญัติไว้สำหรับเทพเจ้าเท่านั้น

อย่าว่าแต่ระดับเทพราชันจอมเวทเลย แม้แต่ระดับนักรบเวทขั้นสูง เท่าที่มีการจดบันทึกไว้ตลอดเกือบหนึ่งพันปีที่ผ่านมายังมีไม่ถึง 100 คนเลยด้วยซ้ำแม่แต่อัฉริยะอย่างราชาแกรนเวียร์ยังอยู่เพียงระดับนักรบเทพ ขั้นต่ำ แต่ชายหนุ่มผมสีฟ้าวัยประมาณ 20 ปีที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับอยู่ในระดับเทพราชันจอมเวทขั้นสูงสุด

“ทำไมต้องบุกโจมตีประเทศของข้า” วินยืนจ้องเขม็งไปยังผู้นำทัพร่างใหญ่และทหารเวทที่ตัวสั่นด้วยความกลัวอย่างสุดขีด

“คือ..เอ่อ...ข้า...เอ้ยเรา..ทำ ตาม คำสั่ง ของ องค์ รา ชา” โคเซฟตอบราวกับคนติดอ่างทุกคำที่เขาพูดเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก

“แต่พวกเจ้าก็ไม่ควรฆ่าเด็กและผู้หญิง รวมทั้งคนที่ไม่มีทางสู้” ชายหนุ่มตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยว

หัวหน้าพลธนูเป็นหนึ่งในพวกที่สามารถหลบหนีเปลวไฟสีทองเข้าไปในป่าได้ เขาและลูกน้องอีก 5 คนพากันย้อนกลับมาซุ่มรอเพื่อหาโอกาสโจมตีผู้ที่ทำลายล้างกองทัพเกือบแสนที่กำลังยืนคุยอยู่กับผู้นำทัพของพวกเขา

พลธนูคิดว่าเวลานี้นับเป็นโอกาสอันดียิ่งที่จะลอบฆ่า ถึงจะเป็นนักเวทระดับสูงแต่ร่างกายของนักเวทส่วนใหญ่ล้วนบอบบาง นับเป็นการกระทำที่โง่มากที่ออกมายืนในที่โล่งแจ้งโดยไม่มีทหารคอยคุ้มกัน ลูกธนูพุ่งตรงไปยังร่างของชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้พวกเขา เหล่าพลธนูมั่นใจว่าชายผู้นั้นไม่มีทางที่จะหลบพ้นจากลูกธนูของพวกตนได้

โคเซฟและทหารเวท ต่างพยายามไม่แสดงอาการวอกแวกให้เป็นพิรุธ ทุกคนในกองทัพล้วนแต่ลุ้นให้ชายหนุ่มไม่รู้ตัวว่ามีพลธนูกำลังซุ่มยิงอยู่

เฟี้ยววว

ฉึกๆๆๆๆ

ลูกธนูที่ทั้ง 6 ดอกที่พุ่งตรงมายังชายหนุ่มผมสีฟ้าอย่างแม่นยำ ในตอนนี้ทหารทุกคนล้วนมีลอยยิ้มเล็กๆอยู่บนใบหน้า พวกเขาไม่เคยคิดว่านักเวทระดับสูงสุดจะถูกลอบฆ่าได้ง่ายถึงเพียงนี้

ลูกธนูที่ทุกคนคิดว่าจะพุ่งทะลุร่างของชายหนุ่มตรงหน้า กลับกลายเป็นว่าก่อนที่จะถึงตัวของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตรลูกธนูเหล่านั้นเหมือนชนเช้ากับบางอย่างที่มองไม่เห็นแล้วพวกมันทั้งหมดก็ตกลงสู่พื้น

“คิดจะลอบฆ่าข้างั้นรึ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”

“อ๊ากกกก”

โดยที่ไม่หันกลับไปมอง ชายหนุ่มสะบัดมือเพียงครั้งเดียว หอกธาตุลมสีครามขนาดไม่ต่างจากลูกธนูทั้ง 5 ดอกพุ่งย้อนกลับไปยังพลธนูที่ซุ่มอยู่ทั้ง 6 คน

ร่างทั้ง 6 ทรุดลงพร้อมกับกองเลือดขนาดใหญ่ที่ไหลรินออกจากร่างที่ไร้วิญญาณ

ในตอนนี้ทหารเวทตรงหน้าต่างยืนหน้าซีดเผือดเมื่อชายหนุ่มเดินเข้าไปหาอย่างเอาเรื่อง

“ข้าจะให้โอกาสแก่พวกเจ้า” ชายหนุ่มพูดเสียงดังในขณะที่เขามาหยุดอยู่ตรงหน้ารองแม่ทัพร่างใหญ่

เหล่าทหารเวทเมื่อได้ยินดังนั้นพวกเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“พวกเจ้าจะต้องต่อสู้กัน ข้าให้โอกาสพวกเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รอดกลับไป” หลังพูดจบโดมสีดำที่เหมือนกระจกติดฟิล์มขนาดใหญ่ครอบคลุมร่างของทหารเวททั้งหมดโดยมีชายหนุ่มยืนดูอยู่ภายนอก

“พวกที่ซ่อนอยู่ออกมาได้แล้ว” ชายหนุ่มตะโกนก้อง

ทหารราบและพลธนูหลายสิบคนที่ซุ่มอยู่เดินตัวสั่นออกมาจากพุ่มไม้ พวกเขาต่างได้เห็นกับตาของตัวเองแล้วว่าชายหนุ่มผู้นี้สามารถฆ่าพลธนูนับสิบคนที่ลอบยิงเขาได้โดยไม่ต้องหันไปมอง

“ทิ้งอาวุธลงแล้วไปรวมตัวกันตรงนั้น” ชายหนุ่มชี้ไปยังพื้นที่โล่งด้านข้างโดมสีดำจากนั้นเขาจึงสร้างโดมขนาดเล็กครอบทหารที่กลัวจนตัวสั่นเหล่านั้นแล้วหันกลับไปมองคนที่อยู่ภายในโดมโดยไม่สนใจทหารเหล่านั้นอีก

ภายในโดมสีดำ

“เจ้าต้องตาย”

“อ๊ากกกก”

“ข้าจะต้องเป็นคนที่รอดตาย”

“ข้าต่างหากที่จะรอด”

ภายในโดมขนาดใหญ่นี้เกิดการต่อสู้กันอย่างชุลมุนด้วยเวทมนต์ชนิดต่างๆ แม้เวทเหล่านั้นจะดูรุนแรงแต่กลับไม่มีเวทมนต์ใดที่ทำลายโดมสีดำของชายหนุ่มผมสีฟ้าที่ยืนมองอยู่ภายนอกได้เลย

“นี่พวกเจ้าจะทำอะไร ข้าเป็นผู้นำของพวกเจ้านะ” ชายร่างใหญ่ในชุดนักเวทสีน้ำเงินที่หรูหราตะคอกใส่ทหารเวทจำนวนมากที่จ้องมายังตน

“ท่านโคเซฟอภัยให้พวกเราด้วย” ทหารเวทต่างรู้ดีว่ารองแม่ทัพคนนี้อยู่ในระดับที่สูงกว่าตนหากไม่ร่วมกันสู้กับเขาก่อนจะเป็นการยากที่จะเอาชนะในภายหลัง

ตูม ตูม ตูมมมม!

เสียงเวทมนต์ชนิดต่างๆระเบิดดังกึกก้องบริเวณที่รองแม่ทัพโคเซฟยืนอยู่ แม้ว่าเขาจะอยู่ระดับจอมเวทขั้นสูงซึ่งสูงกว่าทหารเวทส่วนใหญ่ที่อยู่เพียงระดับทหารเวทแต่เมื่อเหล่าทหารเวทนับร้อยคนรวมตัวกันจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะเอาชนะผู้นำเช่นเขาได้

ที่ผ่านมาโคเซฟคิดว่าทหารทั้งหมดต่างเชื่อฟังคำสั่งของเขาโดยไม่กล้าขัดทำให้เขาไม่ทันได้เตรียมตัวแต่อย่างใด เพราะความประมาทจึงทำให้โคเซฟพ่ายแพ้ทหารเวทเหล่านั้นด้วยเวลาเพียงไม่กี่นาที หลังเสียงระเบิดของเวทมนต์หลายสิบสายที่พุ่งตรงมายังโคเซฟส่งผลให้ร่างของเขาแหลกเหลวอยู่ในหลุมลึกตรงจุดที่เขายืนอยู่

หลังจากที่โคเซฟตายลงแล้วเหล่านักเวทที่อยู่ภายในโดมต่างยิงเวทเข้าใส่กันอย่างไม่ปราณี แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะเคยร่วมรบกันมาอย่างเคียงบ่าเคียงไหล่ก็ตาม นักเวทคนแล้วคนเล่าที่ตายลงเพราะเวทมนต์ของเพื่อนที่เคยร่วมรบ

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงโดมสีดำขนาดใหญ่สลายไปพร้อมกับปรากฎให้เห็นผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายที่ล้มลงอย่างเหนื่อยอ่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #677 Framza2015 (@Framza2015) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 15:24
    ฆ่ากันมันหยดเลยครับ 555 ขอบคุนครับ
    #677
    0
  2. #676 Thank You (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 12:58
    ขอบคุณครับ
    #676
    0
  3. #675 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 23:28
    แหมน่าจะฆ่าทีเดียวเลย
    #675
    0
  4. #674 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 23:04
    อู้ววว ดีใจ พ่อยังไม่ตาย เตรียมไปเจอหลานนนน
    #674
    0
  5. #673 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 21:28
    ขอบคุณคร้าบบบ
    #673
    0
  6. #672 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 21:22
    สนุกดีครับ
    #672
    0
  7. #671 ローズ (@RinneRinne) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 20:53
    พ่อวินตายยังอ่า
    #671
    1
    • #671-1 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 113)
      13 พฤษภาคม 2560 / 21:29
      พ่อวินยังไม่ได้รบ วินออกมาดักกระทืบก่อนถึง
      #671-1