ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,341 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    318

    Overall
    254,341

ตอนที่ 114 : ความโกลาหล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    18 พ.ค. 60

“แม่บอกว่าพ่ออยู่ในทัพหน้าที่ยกออกไปต้านทหารจารเมืองโบเนียอย่างงั้นหรือ” วินถามผู้เป็นมารดา

“ใช่” หญิงสาวผมสีฟ้าพยักหน้า เธอกล่าวตอบเพียงสั้นๆ หลังจากดีใจที่ได้พบลูกชาย แต่เมื่อคิดถึงผู้เป็นสามีในตอนนี้สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

“ถ้าเช่นนั้นแม่ไม่ต้องเป็นห่วง อีกไม่เกิน 2 วันพ่อก็กลับมาแล้วละ” ชายหนุ่มส่งยิ้มให้แล้วเดินเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ให้คลายกังวล

“แต่ทหารของเรามีน้อยกว่าพวกมันตั้งไม่รู้กี่เท่า มิหนำซ้ำ....”

“แม่เชื่อข้าเถอะ มานั่งก่อนแล้วข้าจะเล่าให้ฟัง” วินพูดแทรกโดยที่ไม่รอให้แม่พูดจบ ชายหนุ่มประคองผู้เป็นแม่ให้ไปนั่งบนโซฟาที่เขาคุ้นตาแล้วนั่งลงข้างๆ

วินเล่าเรื่องต่างๆให้แม่ฟังรวมทั้งเรื่องที่เขาได้ปะทะกับกองทัพของโบเนีย ไม่เท่านั้นชายหนุ่มยังทำลายกองทัพนับแสนด้วยเวลาอันน้อยนิดอีกด้วย

เพราะคนที่อยู่ต่ำกว่าระดับจอมเวทจะไม่สามารถตรวจสอบระดับขั้นของผู้อื่นได้ หญิงสาวผมสีฟ้าจึงตกใจอย่างสุดขีดเมื่อลูกชายของเธอบอกว่าเขาอยู่ระดับเทพราชันจอมเวท นอกจากลูกชายของเธอกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ลูกชายของเธอยังเป็นจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกอีกด้วย

 

เสียงนกที่ออกหากินในตอนเช้าร้องปลุกสรรพชีวิตให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มผมสีฟ้าลืมตาขึ้นมองเพดานห้องที่แสนคุ้นตา นับเป็นคืนแรกในรอบหลายปีที่เขาคิดถึงบ้านอันแสนอบอุ่นหลังนี้ แม้จะมีภรรยาที่รักทั้งสามมาชดเชยแต่ความรู้สึกมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง

วินเดินลงบันไดมาพบกับแม่ที่ง่วนกับการทำอาหารเช้าอยู่ในครัว เขาคิดว่าตัวเองตื่นเช้าแล้วแต่แม่กลับตื่นเช้ากว่า โชคดีที่เวลาทั้งสองโลกนั้นตรงกันราวกับโลกทั้งสองหมุนไปพร้อมๆกัน

ชายหนุ่มนั่งเท้าคางมองผู้เป็นแม่ทำอาหารเช้าอย่างเบิกบาน เขาดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ภาพเหล่านี้ล้วนเป็นความจริงไม่ใช่ความฝัน

“เดี๋ยวผมขอออกไปหาข่าวพ่อในเมืองนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยปากหลังจากจัดการอาหารเช้าฝีมือแม่จนหมดลงอย่างรวดเร็ว

“จ๊ะ” คำตอบเพียงสั้นๆหลุดจากปากผู้หญิงผมสีฟ้าที่ยังนั่งยิ้มแก้มปริ เธอแทบไม่อยากเชื่อเช่นกันว่าจะได้ทำอาหารเช้าให้ลูกชายสุดที่รักได้กินอีกครั้ง นับเป็นสิ่งที่คุ้มค่ามากที่สุดที่เธอตัดสินใจรอลูกชายของเธอที่บ้านหลังนี้

  -----------------------------

“เจ้าว่าอย่างไรนะ ไหนลองบอกข้าอีกทีนึงซิ” วอริคถามย้ำกับทหารลาดตระเวณด้วยความตกใจ เขาไม่แน่ใจว่าทหารพูดไม่ชัดหรือเป็นเพราะหูของเขาที่ฟังไม่ดี

“พวกข้าไม่พบกองทัพของข้าศึกเลย แต่ห่างจากที่นี่ไปประมาณ 10 กิโลเมตรพวกเราพบเพียงความเสียหายเป็นวงกว้างและเศษซากชิ้นส่วนมนุษย์ที่กระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด” หัวหน้าหน่วยลาดตระเวณรายงานสิ่งที่ได้พบมาอย่างละเอียด

ทุกคนในที่ประชุมมีสีหน้าเคร่งเครียดในทันทีแม้จะยินดีกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับกองทัพศัตรูที่พินาศ แต่นั่นหมายความว่าสิ่งที่ทำให้กองทัพนับแสนยับเยินถึงเพียงนี้ได้จะต้องเป็นสิ่งที่น่ากลัวและมีพลังอันมหาศาล

“ท่านแม่ทัพคิดว่ากองทัพของโบเนียเจอเข้ากับอะไร” คอนรอยผู้เป็นเจ้าเมืองเอ่ยถาม

“สิ่งเดียวที่ข้าคิดในตอนนี้คือ ลีโอซีนอล” แม่ทัพใหญ่พูดเสียงสั่นๆ

ทุกคนในที่ประชุมล้วนมีสีหน้าตื่นตกใจหลังจากได้ยินชื่อของลีโอซีนอล สัตว์อสูรในตำนานที่มีร่างกายเหมือนสิงโตมีปีกที่มีความสูงกว่า 3 เมตรยืนด้วยสองเท้าหลัง ว่ากันว่าพลังของมันเทียบเท่ากับจอมเวทระดับเทพราชันจอมเวทเลยทีเดียว มีเรื่องเล่าในอดีตว่าลีโอซีนอลเคยทำลายทำลายเมืองขนาดใหญ่ให้ราบภายในวันเดียว

แม้มันจะอยู่ในระดับสัตว์เทพราชันจอมเวทขั้นต้น แต่กว่าที่จะปราบสัตว์อสูรตนนี้ลงได้ต้องใช้การรวมตัวของนักเวทระดับสูงจากทั่วทุกทวีปมากกว่าห้าพันคนจึงจะสามารถปราบมันลงได้นั่นจึงทำให้ชื่อของมันเป็นที่หวาดกลัวของคนบนโลกใบนี้

“ถ้าเป็นสัตว์อสูรลีโอซีนอลจริงๆ ถึงจะรอดพ้นจากกองทัพศัตรูแต่เมืองอีสมินคงไม่พ้นต้องพินาศจากลีโอซีนอลไปได้” เจ้าเมืองพูดจบก็ถอนหายใจยาว

“เราจะทำอย่างไรดีละท่านแม่ทัพ” รองแม่ทัพคนหนึ่งถามขึ้น

“ในเมื่อกองทัพของโบเนียแตกแล้วเราควรกลับเมืองอีสมินก่อน ส่วนเรื่องสัตว์อสูรลีโอซีนอลนั้น...” แม่ทัพใหญ่เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปสบตากับเจ้าเมืองที่นั่งอยู่ด้านข้าง

“อืม...ข้าเห็นด้วยกับท่านแม่ทัพ ส่วนเรื่องลีโอซีนอลนั้นถ้าเป็นความจริงเราอาจต้องแจ้งให้ชาวเมืองเตรียมพร้อมเพื่ออพยพ” เจ้าเมืองพูด

คอนรอยและวอริคนำกองทัพของเขากลับถึงเมืองอีสมินในเวลาเย็น สร้างความประหลาดใจให้กับชาวเมืองที่หลงเหลืออยู่ในเมืองเป็นอย่างมาก แม้จะได้รู้ข่าวในเวลาต่อมาว่ากองทัพของโบเนียถูกทำลายจนสิ้นแต่ไม่ได้ทำให้ทุกคนในเมืองแสดงความดีใจออกมาแม้แต่น้อย เมื่อทุกคนได้ยินข่าวที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือความเป็นไปได้ของกองทัพอันแข็งแกร่งของโบเนียที่เสียหายยับเยินอาจเป็นเพราะสิงโตบิน ลีโอซีนอลสัตว์อสูรในตำนานที่มีพลังอำนาจเทียบเท่านักเวทระดับเทพราชันจอมเวท

นั่นทำให้ทั่วทั้งเมืองเกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง และดูเหมือนว่าความแตกตื่นในครั้งนี้จะมีมากกว่าข่าวการมาของกองทัพโบเนียเสียด้วยซ้ำ

-------------------------------

“ข้ากลับมาแล้ว” ชายวัย 50 ปีร่างสูงโปร่งเอ่ยทักทายขณะที่เดินผ่านประตูบ้านไม้สองชั้นหลังเล็กๆ สิ่งที่เห็นกลับทำให้เขาแปลกใจเมื่อพบว่าภรรยาซึ่งเป็นที่รักไม่ได้อยู่คนเดียวแต่กลับมีชายหนุ่มร่างสูงผมสีฟ้าคนหนึ่งยืนอยู่เคียงข้าง

มือทั้งสองข้างของเขาอ่อนแรง อาวุธในมือหลุดลงไปกองอยู่บนพื้น ชายวัยกลางคนไม่ได้สนใจกับธนูคันที่เขารักแต่อย่างใด เขาเพ่งพินิจชายหนุ่มผมสีฟ้า ปากที่อ้าออกเหมือนจะพูดอะไรแต่กลับไม่มีเสียงใดๆเปล่งออกมา

ดวงตาสีฟ้าของชายหนุ่มที่จับจ้องไปยังใบหน้าของผู้สูงวัยที่คุ้นเคยเริ่มสั่นสะท้าน น้ำตาใสๆไหลรินอาบสองแก้ม ชายหนุ่มผมสีฟ้าโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อราวกับเด็กน้อยวิ่งหาพ่อ

“วิน...เป็นเจ้าจริงๆใช่ไหม” มือที่หยาบกร้านทั้งสองข้างลูบใบหน้าชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา

“พ่อ ข้ากลับมาแล้ว ข้าคิดถึงพวกท่านมากเหลือเกิน” ชายหนุ่มกอดคอผู้เป็นพ่อและแม่ที่เดินเข้ามาสวมกอดชายทั้งสองคน

“ข้าดีใจเหลือเกินที่เจ้ากลับมา เจ้ารู้ไหมว่าแม่ของเจ้าเฝ้ารอวันนี้มานานถึง 8 ปี” ผู้เป็นพ่อเช็ดน้ำตาและถามสารทุกข์สุกดิบของลูกชายร่างสูงอย่างตื่นเต้น

“เจ้าบอกว่าเจ้าอยู่ในระดับสูงสุดของนักเวทเช่นนั้นหรือ” ผู้เป็นพ่ออ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อหูของตัวเองหลังจากชายหนุ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง

“ใช่ ข้ายังมีเมียอีก 3 คนในต่างโลกและหนึ่งในนั้นกำลังจะคลอดหลานที่น่ารักให้พวกท่านด้วย”

“เจ้าบอกว่าเจ้ามีเมีย 3 คน ร้ายกาจมากไอ้ลูกชาย” ผู้เป็นพ่อหยอกเย้า ในขณะที่รังสีอำมหิตปรากฎขึ้นรอบๆตัวผู้หญิงผมสีฟ้า

“เจ้าไม่ต้องโกรธก็ได้ ข้าไม่ได้บอกว่าจะมีเมียเพิ่มเสียหน่อย” ชายสูงวัยยกมือขึ้นห้ามภรรยา ในขณะที่เสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากลูกชาย

“อีกไม่กี่วันข้าจะพาพวกท่านไปพบพวกเขา” ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีความสุข

------------------------------

“ทหารเอาพวกมันไปประหาร” เสียงดังกึกก้องของราชาแกรนเวียร์ที่ยืนอยู่เชิงบันไดพระราชวังเมืองลองก้าตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดหลังจากฟังการรายงานของทหารผู้รอดชีวิต ด้านข้างของพระองค์เป็นแม่ทัพใหญ่และรองแม่ทัพอีกหลายคนที่ลงมาฟังข่าวการพ่ายแพ้ของกองทัพของโคเซฟ

“ไว้ชีวิตพวกเราด้วย พวกเราไม่ได้โกหกนะครับองค์ราชา” ทหารที่รอดชีวิตมาจากการโจมตีของวินคุกเข่าอ้อนวอน

“พวกเจ้าบอกว่ากองทัพของแม่ทัพโคเซฟพินาศเพราะชายหนุ่มเพียงคนเดียวอย่างงั้นรึ” ราชาแกรนเวียร์ตวาด

“นอกจากนั้นมันยังฝากมาบอกให้องค์ราชาถอยทัพและล้มเลิกการรุกรานประเทศข้างเคียง มิหนำซ้ำยังให้ทางเราจ่ายชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมด พวกเจ้าเห็นว่าองค์ราชาและแม่ทัพใหญ่อย่างข้าโง่พอที่จะเชื่อคำพูดลวงโลกของพวกเจ้าหรือไง” เจฟฟี่แม่ทัพใหญ่โกรธจนตัวสั่น

เปลวไฟสีน้ำเงินเข้มพุ่งไปยังร่างของทหารที่รอดตายที่กำลังคุกเข่าอยู่

“อ๊ากกกกกก”

เสียงทหารที่รอดตายจากสนามรบกว่า 20 คนร้องด้วยความทรมานบนตัวของทุกคนปกคลุมไปด้วยเปลวไฟสีน้ำเงินเพียงไม่นานร่างของทุกคนต่างล้มลงและตายอย่างน่าอนาถ

“ฮึ...ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าโคเซฟจะทำให้ข้าผิดหวัง” แม่ทัพเจฟฟี่พ่นลมหายใจออกมาอย่างฉุนเฉียว จริงๆแล้วที่เขาสังหารทหารทั้งหมดเพียงเพราะรับไม่ได้ที่คนที่เขาส่งไปทำงานง่ายๆในครั้งนี้เป็นคนใกล้ชิตของตนอย่างโคเซฟ

หากไม่ทำเช่นนั้นจะเป็นการเสียการปกครองและรองแม่ทัพคนอื่นอาจใช้ข้อผิดพลาดนี้บั่นทอนอำนาจของเขาลงได้ เขาจึงต้องแสร้งแสดงความโมโหและจัดการปิดปากทหารที่รอดชีวิตกลับมา

“ข้าคิดว่าเป็นเพราะรองแม่ทัพโคเซฟประมาทจึงส่งผลให้กองทัพของเขาต้องพ่ายแพ้ยับเยิน และยังทำให้เสียการใหญ่ขององค์ราชาอีกด้วย” รองแม่ทัพอันดับหนึ่งกล่าวขึ้น เขามีสีหน้าเย้ยหยันเจฟฟี่ที่คนของเขาล้มเหลวในงานง่ายๆเช่นนี้

 

 +++++++++++++++++++++++++++++

 

ปล. ทีแรกผมจะใช้สรรพนามที่แตกต่างกันในแต่ละโลกแต่กลายเป็นว่าผมสับสนเองเลยขอกลับไปใช้เหมือนเดิมนะครับ

            ปล.2 ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ และคำติชม และขออภัยหากผมไม่ค่อยเข้าไปตอบคำถามนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #799 hitpoint (@hitpoint) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 15:15
    คือไม่มีวิทีปกปิดพลังเลยหลอ แล้วก้อไม่บอกก้อได้ว่าอยู่ขั้นไหน. อย่างน้อยทำตัวลึกลับบ้างก็ดี ????
    #799
    0
  2. #690 Thank You (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 23:32
    ขอบคุณครับ
    #690
    0
  3. #688 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 20:56
    ขอบคุณคราฟ หายไป ก็รออยุ่นะ
    #688
    0
  4. #687 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 18:49
    ขอบคุณครับ จะอยู่ช่วยโลกนี้ก่อนหรือกลับไปหาเมีย
    #687
    0
  5. #686 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 17:44
    สนุกดีครับ
    #686
    0
  6. #685 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 17:40
    สนุกดีครับ
    #685
    0
  7. #684 Dumb Onion (@0nion) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 17:15
    สนุกครัช
    #684
    0
  8. #683 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 16:47
    ลงไวๆครับผม ตอนนี้ช่วงพีค ค้างมาก5555
    #683
    0
  9. วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 15:35
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆครับผม ติดตามๆ
    #682
    0
  10. #681 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 15:30
    ชอบมากกกกก ขออีกตอนได้มั้ยคะ *-*
    #681
    0
  11. #680 Phanuwatang (@Phanuwatang) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 15:12
    มาอีกไวๆ. นะรออยู่ๆ. หนุกมาก
    #680
    0
  12. #679 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 15:10
    ขอบคุณครับ ใช้แบบต่าง โลกกะได้ไม่ งง ดีครับ
    #679
    0